Л.Бунюэльдің 1972 жылғы "Буржуазияның сырлы тарпылысы" фильмі – буржуазиялық қоғамның әлеуметтік сатирасы. Комедиялық драма, түстер, армандар мен кездесулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луис Бунюэльдің 1972 жылғы фильмі
1972 film by Luis Buñuel
Буржуазияның құпия шармы – Луис Бунюэльдің Жан-Клод Каррьермен бірлесіп жазған сценарийі бойынша 1972 жылы түсірілген комедиялық драма. Фильмнің сюжеті бір топ буржуазиялық адамдардың үнемі болатын кедергілерге қарамастан бірге тамақтануға жасаған әрекеттеріне арналған. Француз тілінде түсірілген бұл фильмде Фернандо Рей, Стефан Одран, Жан-Пьер Кассель, Пол Франкер, Дельфин Сейриг, Буль Огиер, Жюльен Берто және Милена Вукотич рөлдерін сомдады. Фильм бірнеше тақырыптық байланысты сахналардан тұрады: буржуазиялық достардың бес кездесуі және әртүрлі кейіпкерлердің төрт арманы. Фильмнің басы жиналыстарға, ал соңы армандарға бағышталған, бірақ екі түрлі сахна да бір-бірімен байланысты. Сонымен қатар, Миранданың құрамына енбейтін республикадан шыққан латын америкалық әйел террорист қатысатын сияқты басқа кейіпкерлердің де көріністері бар. Фильмдегі оқиғалар логикалық емес: кейіпкерлер ақылға сыймас, тіпті мүмкін емес немесе қайшы келетін жағдайларды да қабылдайды. Фильм сыншылардың да, көрермендердің де жоғары бағасын алды. Ол «Оскар» сыйлығын «Ең үздік шетелдік фильм» номинациясы бойынша, ал «БАФТА» сыйлығын «Ең үздік әйел рөлі» (Одран) және «Ең үздік түпнұсқа сценарий» (Бунюэль, Каррьер) номинациялары бойынша жеңіп алды.
The Discreet Charm of the Bourgeoisie is a 1972 comedy drama film directed by Luis Buñuel from a screenplay he co wrote with Jean Claude Carrière. The narrative concerns a group of bourgeois people attempting—despite continual interruptions—to dine together. The French language film stars Fernando Rey, Stéphane Audran, Jean Pierre Cassel, Paul Frankeur, Delphine Seyrig, Bulle Ogier, Julien Bertheau, and Milena Vukotic. The film consists of several thematically linked scenes: five gatherings of a group of bourgeois friends, and the four dreams of different characters. The beginning of the film focuses on the gatherings, while the latter part focuses on the dreams, but both types of scenes are intertwined. There are also scenes involving other characters, such as two involving a Latin American female terrorist from the fictional Republic of Miranda. The film's world is not logical: the bizarre events are accepted by the characters, even if they are impossible or contradictory. The film was both a critical and commercial success. It won the Academy Award for Best Foreign Language Film, and BAFTA Awards for Best Actress in a Leading Role (Audran) and Best Original Screenplay (Buñuel, Carrière).
Сюжет
Буржуазиялық жұп, Франсуа мен Симон Тевенот, Франсуаның әріптесі Дон Рафаэль Акостаға, Оңтүстік Американың Миранда елшісіне және Симонның әпкесі Флоренске, кешкі ас қонақтарының үйіне барады. Олар келгенде, Элис Сенешал оларды көріп таңғалады және келесі күні кешке күткенін және кешкі ас дайындамағанын түсіндіреді. Кейіннен олар Алисаны жақын маңдағы қонақүйге шақырады. Қонақ үйге келгенде, қонақтар есіктің жабылып тұрғанын көреді. Олар есікті қағып, қонақжай қыздың жаңа менеджердің келгенін айтады. Оның ішінде асхана жоқ, ал менюдегі бағалар өте төмен. Тойға келгендер көрші бөлмеден зар еткенді естіп, бірнеше сағат бұрын қайтыс болған менеджердің мәйіті үшін күзетуді байқайды. Олар сот дәрігерінің жуырда келетінін біледі, бірақ олар тез кетеді. Кейіннен Миранда елшілігінде Акоста Франсуамен және Алистің күйеуі Анримен үлкен кокаин келісімінен түскен табысты талқылау үшін кездеседі. Кездесу барысында Акоста елшілік жанындағы жаяу жүргінші жолында сағатпен жұмыс істейтін жануар ойыншықтарын сататын жас әйелді көреді. Ол ойыншықтардың бірін мылтықпен атып, әйел қашады. Ол қыздың Мао Миранданың террористік тобының мүшесі екенін түсіндіреді. Екі күннен кейін буржуазиялық достар Сеншальдың үйінде түскі асқа баруды жоспарлайды, бірақ Генри әйелімен бірге оларға қосылудың орнына, жыныстық қатынас жасау үшін бақ арасына қашып кетеді. Достарының бірі олардың себепсіз қалмауын сеншельдіктердің полицияның келе жатқанын білгенін және есірткі айналымына қатысы бар деп тұтқындалудан қашу үшін кеткенін білдіреді. Той қайтадан үрейленіп кетеді. Сенехалдар бақшадан қайтып келгенде, олардың достары кеткен, бірақ олар бағбан киімін киген епископпен кездеседі. Олар оны қуып шығады, бірақ ол епископтық киім киіп оралғанда, олар оны құрметпен құшақтады. Епископ оларға бағбан болып жұмыс істеуге рұқсат сұрайды. Ол балалық шағы туралы айтып береді, ата-анасы мысықпен уланып, өлтірілгенін, қылмыскердің тұтқындалмай қалғанын айтады. Әйелдер шайханаға барғанда, барлық сусындар - шай, кофе және сүт - бітіп қалған, бірақ олардың сулары бар екені белгілі болады. Олар күтіп тұрған кезде, бір солдат оларға өзінің балалық шағы туралы: анасы қайтыс болғаннан кейін оның суық жүректі әкесі оны әскери мектепке жібергенін айтады. Солдат анасының арбасы оған сол кісі оның шынайы әкесі емес, әкесінің өлтірушісі екенін айтты; олар анасы үшін дуэлге түсті. Жүректің өтініші бойынша, солдат кінәлі адамды умен өлтірді. Симон Акостамен оның үйінде кездеседі. Олар бір-бірімен қарым-қатынаста болған кезде күйеуінің сапары үзіледі, содан кейін ол қолайлы себеп жасап, онымен бірге кетеді. Акостаға келесі рет бұрынғы террористер келіп, оны өлтіреді. Ол оған тұзақ құрып, жазалайды, содан кейін оның жыныстық қатынасқа түсуден бас тартқан кезде оған кетуге бұйырады; оның агенттері оны ұстап алады және алып кетеді. Бірнеше сәтсіз кешкі қонақтар болады; үзілістерге армия офицерлері мен жауынгерлер тобының келуі жатады, олар кешкі асқа қосылады, бірақ оларды қауіпті түрде жақын әскери маневрлерге шақырады, полковник бәрін үйіне шақырады, тек полковниктің асханасы театрлық қойылымның сахнасы екендігі туралы аянды көрермендер олардың ретті білмегені үшін актерлерге ашуланады (бұл Генридің арманы болып шығады; кейін олар полковниктің кешкі қонағына барғанда, бәрі қалыпты). Полковниктің қонақ үйінде елшіні Мирандадағы саясаты туралы барлық адамдар сұрап алады, бұл елші Миранда ұлтын қорлап, елшіні шапалақпен соқтырғаннан кейін полковникке оқ атуына әкеледі (бұл Франсуаның арманы болып шығады). Діни қызметкер/бағбан өліп бара жатқан адамның үйіне барады, ол кісі оның отбасын өлтірген. Ол кісі өлтіргенін мойындағаннан кейін, діни қызметкер оны мылтықпен атып өлтіреді. Полицияның қоғамдық имиджін жақсарту үшін Алиса мен Анридің үйінде оларды тұтқындайды. Осы уақыт ішінде полиция бір адамды пианиноға салып, электр тоғымен өлтіреді. Содан кейін достарын солдаттың өлген әкесінің арбағы босатып жібереді. Полиция бастығы достарының босатылатындығы туралы түсінен оянады, бірақ оларды ішкі істер министрі шақырып, босатып жібереді. Фильм олармен Генри мен Алисаның үйінде кешкі асқа жиналғанда аяқталады, онда олар террористердің жазасын алады, олар үйлеріне кіреді (бұл Рафаэльдің арманы болып шығады). Бұл көріністердің барлығы емес, көбісі арман сериясы болып шығады, онда арбақтар жиі пайда болады. Фильмде қайталанатын, алты адам ...
A bourgeois couple, François and Simone Thévenot, accompany François's colleague Don Rafael Acosta, the ambassador from the South American nation of Miranda, and Simone's sister Florence, to the house of the Sénéchals, the hosts of a dinner party. Once they arrive, Alice Sénéchal is surprised to see them and explains that she expected them the following evening and has no dinner prepared. The would be guests then invite Alice to join them for dinner at a nearby inn. Arriving at the inn, the party finds it locked. They knock and are reluctantly invited in by a waitress who mentions that the restaurant is under new management. Inside, there are no diners, and the prices on the menu are disconcertingly low. The party hears wailing from an adjoining room and discovers a vigil for the corpse of the manager, who died a few hours earlier. The party is told that the coroner is coming soon, but they hurriedly depart. Later, at the Embassy of Miranda, Acosta meets with François and Alice's husband Henri to discuss the proceeds of a large cocaine deal. During the meeting, Acosta sees a young woman selling clockwork animal toys on the footpath outside the embassy. He shoots one of the toys with a rifle and the woman runs off. He explains that she is part of a Maoist Mirandan terrorist group that's been targeting him for months. Two days later, the bourgeois friends attempt to have lunch at the Sénéchals', but Henri and his wife escape to the garden to have sex instead of joining them. One of the friends take their unexplained absence to mean that the Sénéchals know the police are coming and have left to avoid arrest for their involvement in drug trafficking. The party again leaves in a panic. When the Sénéchals return from the garden, their friends are gone, but they meet a bishop who has donned their gardener's clothing. They throw him out, but when he returns wearing his bishop's robes, they embrace him with deference. The bishop asks to work for them as their gardener. He tells them about his childhood — that his parents were murdered by arsenic poisoning and that the culprit was never apprehended. The women visit a teahouse just as it has run out of all beverages – tea, coffee, and milk – although it finally transpires that they do have water. While they are waiting, a soldier tells them about his childhood: how after his mother's death his cold hearted father sent him to military school. The ghost of the soldier's mother informed him that the man was not his real father but his father's killer; they had dueled over his mother. Following the ghost's request, the soldier killed the culprit with poison. Simone meets Acosta at his apartment. They are having an affair but are interrupted by a visit from her husband, whereupon she makes a convenient excuse and leaves with him. Acosta is next visited by the same terrorist from earlier, who has come to kill him. He ambushes and chastises her, then tells her to leave when she refuses his sexual advances; his agents capture her and take her away. Several abortive dinner parties ensue; interruptions include the arrival of a group of army officers and enlisted men, who join the dinner only to be called away for alarmingly close military maneuvers, the colonel inviting everyone to his house, only for the revelation that the colonel's dining room is a stage set in a theatrical performance for an audience that is angry with the actors for not knowing their lines (which turns out to be Henri's dream; when they later go to the colonel's dinner party, it's all normal). At the colonel's party, the ambassador gets grilled about his policies in Miranda by everyone there, which leads to the ambassador's shooting of the colonel after he insults the nation of Miranda and slaps the ambassador (which turns out to be the dream of François). The priest/gardener goes to the house of a dying man, which is the man that killed his family. After he confesses to the murder, the priest shoots him with a shotgun. At Alice and Henri's place, they are arrested, to improve the police's public image. During this time, the police electrocute a man by placing him in a piano. The friends are then released by the ghost of the solider's dead dad. The police chief wakes up from the dream that the friends are getting released, and they're actually released by the Interior Minister calling. The film ends with them having dinner at Henri and Alice's house again, where they get their summary execution by the terrorists, who just break into their house (which turns out to be Rafael's dream). Most if not all of these scenes turn out to be dream sequences in which ghosts make frequent appearances. A recurring scene throughout the film, of the six people walking silently and purposefully on a long, isolated country road, is also the final sequence.
Алдын ала өндіріс
1970 жылы "Тристана" фильмін соңғы туындысы деп жариялағаннан кейін, Луис Бунюэль сценарист Жан-Клод Карьермен кездесіп, қайталау туралы әңгімелесті. Біраз уақыттан соң Бунюэль кинопродюсер Серж Сильберманмен кездесті, ол оған бір кешкі асқа шақырылғанын ұмытып, үйінің алдында алты аштық досын кездестірген анекдотын айтты. Бунюэль шабыттанып, Сильберман осы анекдотты қайталау идеясымен біріктіріп, Карьермен жаңа сценарий жазу үшін оған 2000 доллар көлемінде аванс беруге келісті. Бунюэль мен Карьер алғашқы нұсқасын үш аптада жазып, 1971 жылдың жазында бесінші нұсқасын аяқтады, ол бастапқыда "Буржуазиялық құмарлық" деп аталды. Сильберман 1972 жылдың сәуір айында фильмге қажетті қаражатты жинап, Бунюэль түсірілімге дайындық жұмыстарын бастады. Бунюэль бұрын жұмыс істеген Фернандо Рей және Мишель Пикколи сияқты көптеген актерлерді шақырып, рөлдерін олардың мінез-қалпына сай етіп бейімдеді. Әйелдердің басты рөлдерін таңдауда ол қиындыққа тап болды және актрисалар Дельфин Сейриг пен Стефан Одранға сценарийді оларға сәйкес өзгерткенге дейін, олар ойнағысы келген рөлдерді таңдауға мүмкіндік берді. Жан-Пьер Кассель рөлге үміткерлердің ішінде сынақтан өтті және Бунюэль оған бір қарағаннан кейін оны таңдағанына өзі де таң қалды.
After having announced that Tristana (1970) would be his last film because he felt he was repeating himself, Luis Buñuel met with screenwriter Jean Claude Carrière and discussed the topic of repetition. Shortly afterwards, Buñuel met with film producer Serge Silberman, who told him an anecdote about having forgotten about a dinner party and being surprised to find six hungry friends show up at his front door. Buñuel was suddenly inspired, and Silberman agreed to give him a $2,000 advance to write a new script with Carrière, combining Silberman's anecdote with the idea of repetition. Buñuel and Carrière wrote the first draft in three weeks and finished the fifth draft by the Summer of 1971, originally titled Bourgeois Enchantment. Silberman was finally able to raise the money for the film in April 1972, and Buñuel began pre production. Buñuel cast many actors whom he had worked with in the past, such as Fernando Rey and Michel Piccoli, and catered their roles to their personalities. He had more difficulty casting the female leads and allowed actresses Delphine Seyrig and Stéphane Audran to choose which parts they would like to play, before changing the script to better suit the actresses. Jean Pierre Cassel auditioned for his role and was surprised when Buñuel cast him after simply glancing at him once.
Фильм түсіру және монтаждау
Фильм түсірілуі 1972 жылдың 15 мамырында басталды және 800 000 долларлық бюджетпен екі айға созылды. Бунюэль әдеттегі түсіру стилімен, азау кадрларды түсіріп, көбінесе фильмді камерада және түсірілім барысында монтаждады. Бунюэль мен Сильберман фильмдерін монтаждауға Бунюэльге бір күн немесе бір жарым күн қажет пе деген әзіл-қалжыңға толы, ұзаққа созылған пікірталас жүргізді. Сильберманның кеңесімен Бунюэль мансабында алғаш рет түсірілім алаңында бейнемониторларды пайдаланды, бұл оның бұрынғы фильмдерінен мүлдем өзгеше стильге әкелді, оның ішінде әдеттегі жақын кадрлар мен статикалық камера бұрыштарының орнына зумдау және жылжу кадрлар қолданылды. Бұл Бунюэльдің түсірілім алаңында көбірек сезінуіне және оның бұрыннан да аз болған режиссерлік нұсқауларын техникалық және физикалық талаптармен шектеуге мүмкіндік берді. Бұрын Бунюэльмен жұмыс істемеген Кассельге бұл жағдай ұнамады, бірақ Рей бұл Бунюэльдің әдеттегі стилі екенін, ал олар аристократтар рөлінде болғандықтан, олардың ішкі ниеттерінен гөрі қозғалыстары мен сыртқы келбеті маңыздырақ екенін түсіндірді. Бунюэль бірде әзілдеп, қосымша сахна қажет болғанда, ол өз арманының бірін түсіретінін айтқан. "Буржуазияның ақылға сыймас сүйкімділігі" фильмінде Бунюэльдің үш қайта-қайта келетін арманы бар: сахнада тұрып, сөздерін ұмытып қалу, көшеде қайтыс болған туысын кездестіріп, оның ізінен торы бар үйге кіру, және оянғанда өлген ата-анасының өзіне қарап тұрғанын көру.
Filming began on 15 May 1972, and lasted for two months with an $800,000 budget. In his usual shooting style, Buñuel shot few takes and often edited the film in camera and during production. Buñuel and Silberman had a long running and humorous argument as to whether Buñuel took one day or one and a half days to edit his films. On the advice of Silberman, Buñuel used video playback monitors on the set for the first time in his career, resulting in a vastly different style than any of his previous films, including zooms and travelling shots instead of his usual close ups and static camera framing. It also resulted in Buñuel's being more comfortable on set, and in limiting his already minimal direction to technical and physical instructions. This frustrated Cassel, who had never worked with Buñuel before, until Rey explained that this was Buñuel's usual style and that since they were playing aristocrats their movements and physical appearance were more important than their inner motivation. Buñuel once joked that whenever he needed an extra scene he simply filmed one of his own dreams. The Discreet Charm of the Bourgeoisie includes three of Buñuel's recurring dreams: a dream of being on stage and forgetting his lines, a dream of meeting his dead cousin in the street and following him into a house full of cobwebs, and a dream of waking up to see his dead parents staring at him.
Сыни жауап
Фильм Еуропа мен АҚШ-та кассалық табысқа ие болды және сыншылардың жоғары бағасына ие болды. Роджер Эберт оны комедия деп атады, бірақ Бунюэльдің комедиялары "құбыршыққа соққандай, ақылға сыймас және жағымсыз" екенін атап өтті. Роберт Бенайун бұл "мүмкін, [Бунюэльдің] ең тікелей және ең көпшілікке арналған фильмі" деді. Винсент Канби 1972 жылғы фильм туралы рецензиясында: "Фильмді ерекше қызық әрі өте жақсы сомдаған актерлермен қатар, Бунюэльдің тәжірибесінің арқасында ғана мүмкін болатын, тынысы кететін жылдамдық пен сенімділікпен дамып өтеді, тіпті қиын жағдайларға түсіп қалмай" деп жазды. Кейін Бунюэль көптеген киносыншылардың фильмді талдауын ұнатпағанын айтты. Сондай-ақ ол фильмнің жарнамалық плакатын, аяқтары бар екі ерін мен дерби шляпасын бейнелейтін плакатты ұнатпады. Бунюэль мен Сильберман 1972 жылдың соңында фильмді насихаттау үшін АҚШ-қа сапар шекті. Бунюэль Лос-Анджелестегі баспасөз көрсетіліміне қатыспады және Newsweek журналының тілшісіне фильмдегі сүйікті кейіпкерлері тарақандар екенін айтты (олар түс көрісінің бірінде пайда болады). Лос-Анджелеске келген кезде Бунюэль, Карьер және Сильберманды Бунюэльдің ескі досы Джордж Кукор түскі асқа шақырды, ал басқа қонақтардың арасында Альфред Хичкок, Билли Уайлдер, Джордж Стивенс, Рубен Мамулиан, Джон Форд, Уильям Вайлер, Роберт Маллиган және Роберт Уайз болды (нәтижесінде режиссерлердің бірге суретке түскен танымал фотосуреті пайда болды, бірақ ауруға шалдыққан Фордтан басқа). Фриц Ланг қатыса алмады, бірақ Бунюэль келесі күні оған барып, өзінің сүйікті режиссерлерінің бірінен – Лангтан автографты сурет алды. Rotten Tomatoes сайтында фильм 59 рецензияға негізделген 98% рейтингке және 8.5/10 орташа рейтингке ие, консенсус бойынша: "Режиссердің ерекше сюрреалистік стилінің керемет дозасы, Буржуазияның ақылға сыймас тартымдылығы Бунюэльді ең қолжетімді қылып көрсетеді". Metacritic 12 сыншының бағасына негізделген 100 балдық шкала бойынша 93 бал берді, бұл "барлық тараптан мақтауға" ие екенін көрсетеді.
The film was a box office hit in both Europe and the US, and critically praised. Roger Ebert called it a comedy but noted that Buñuel’s comedies were “more like a dig in the ribs, sly and painful.” Robert Benayoun said that it was "perhaps [Buñuel's] most direct and most 'public' film". Vincent Canby wrote in his 1972 review of the film, “In addition to being extraordinarily funny and perfectly acted, The Discreet Charm moves with the breathtaking speed and self assurance that only a man of Buñuel’s experience can achieve without resorting to awkward ellipsis.” Buñuel later said that he was disappointed with the analysis that most film critics made of the film. He also disliked the film's promotional poster, depicting a pair of lips with legs and a derby hat. Buñuel and Silberman travelled to the US in late 1972 to promote the film. Buñuel did not attend his own press screening in Los Angeles and told a reporter at Newsweek that his favorite characters in the film were the cockroaches (which appear in one of the dream sequences). While visiting LA, Buñuel, Carrière and Silberman were invited to a lunch party by Buñuel's old friend George Cukor, and other guests included Alfred Hitchcock, Billy Wilder, George Stevens, Rouben Mamoulian, John Ford, William Wyler, Robert Mulligan and Robert Wise. (resulting in a famous photograph of the directors together, other than an ailing Ford). Fritz Lang was unable to attend, but Buñuel visited him the following day and received an autographed photo from Lang, one of his favorite directors. On Rotten Tomatoes, the film maintains a rating of 98% based on 59 reviews, and an average rating of 8.5/10, with the consensus: "An intoxicating dose of the director's signature surrealist style, The Discreet Charm of the Bourgeoisie represents Buñuel at his most accessible." Metacritic assigned the film a weighted average score of 93 out of 100, based on 12 critics, indicating "universal acclaim".
Оскар жеңімпаздары
Фильмді шығару уақыты келгенде, продюсер Серж Сильберман оны 1973 жылғы мамырда Канн кинофестивалінде көрсетуге дейін күтпей, 1972 жылдың күзінде шығаруға шешім қабылдады. Бұл шешімнің себебі – фильмді ең үздік шетелдік фильм номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсыну еді. Бунюэль сыйлықтарға немқұрайлы қарағандығы мәлім болғандықтан, журналиске әзілдеп, «Оскар» жеңіп алу үшін 25 000 доллар төлегенін айтты. «Буржуазияның сырлы тарпылысы» үздік шетелдік фильм номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, ал салтанатта Сильберман Бунюэльдің атынан сыйлықты қабылдады. Академияның сұрауымен Бунюэль «Оскарды» ұстап тұрып суретке түсті, бірақ ол парик және үлкен күн көзілдірігін киген болатын.
When the time came to release the film, producer Serge Silberman decided not to wait until May 1973 to premiere it at the Cannes Film Festival and instead released it in the fall of 1972 specifically to make it eligible for the Academy Award for Best Foreign Language Film. Buñuel was famously indifferent to awards and jokingly told a reporter that he had already paid $25,000 in order to win the Oscar. The Discreet Charm of the Bourgeoisie did win the Oscar for Best Foreign Language Film and Silberman accepted on Buñuel's behalf at the ceremony. At the Academy's request, Buñuel posed for a photograph while holding the Oscar, but while wearing a wig and oversized sunglasses.
Үй медиасы
2022 жылдың маусым айында "Буржуазияның сырлы тартымдылығы" фильмі StudioCanal студиясымен 50 жылдығына арналған 4K сандық қалпына келтіруден өтті. Қалпына келтірілген фильм Blu-ray және DVD форматтарында жарық көрді.
In June 2022, The Discreet Charm of the Bourgeoisie received a 4K digital restoration from StudioCanal for its 50th anniversary. The restoration was issued on Blu ray and DVD formats.
Ықпал
Композитор Стивен Сондхайм 2014 жылдың қазан айында драматург Дэвид Айвспен бірлесіп, «Буржуазияның ақылға қонымды сезімі» және Бунюэльдің 1962 жылғы «Қырып тұрған періште» фильмінің сюжеттерінен шабыдаланған жаңа мюзикл жасау туралы хабарлады. Жоспарланған премьералар кейінге шегерілді және өндіріс бір кезде тоқтатылды, бірақ композитор 2021 жылдың қыркүйегінде «Square One» үшін оқу өткізді. Композитордың қазасынан кейін Айвс «Here We Are» деп аталған мюзиклдің 2023 жылдың қыркүйегінде The Shed сахнасында шектеулі уақытқа ғана әлемдік премьерасы болатынын мәлімдеді.
Composer Stephen Sondheim announced a collaboration with playwright David Ives in October 2014, developing a new musical with a plot inspired by both The Discreet Charm of the Bourgeoisie and Buñuel's 1962 film The Exterminating Angel. Projected openings were deferred and production ceased at some point, but the composer held a September 2021 reading for Square One. Following the death of the composer, Ives announced the musical, renamed Here We Are, would have a limited engagement world premiere in September 2023 at The Shed.