Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дельфин де Жирард (Delphine de Girardin; 24 қаңтар 1804 - 29 маусым 1855), Виконт Делоней псевдонімімен белгілі француз жазушысы.
French writer
Delphine de Girardin (24 January 1804 – 29 June 1855), pen name Vicomte Delaunay, was a French writer.
Өмір
Де Жирард Аахен қаласында Дельфин Гей болып крещениеден өтті. Оның анасы, белгілі мадам Софи Гей, оны көрнекті әдеби ортада тәрбиеледі. Оның туысы жазушы Хортенс Алларт болды. Гей екі томдық «Поэтикалық эсселер» (1824) және «Жаңа поэтикалық эсселер» (1825) жинақтарын жариялады. 1827 жылы Италияға сапары кезінде ол Рим әдебиетшілері тарапынан ынтамен қарсы алынып, тіпті капитолийде тәж кигізілді, нәтижесінде түрлі өлеңдер жазды, олардың ең маңыздысы – «Наполин» (1833). Гейдің 1831 жылы Эмиль де Жирардқа үйленуі оның жаңа әдеби мансабын ашты. 1836-1839 жылдары «La Presse» газетіне Шарль де Лаунай псевдонімімен жазған заманауи очерктері «Париж хаттары» (1843) деген атпен жинақталып, үлкен жетістікке жетті. «Қарлы әйелдің немерелеріне арналған әңгімелер» (1832), «Бальзак мырзаның таяқшасы» (1836) және «Қайғымен ойнамау керек» (1853) – оның ең танымал романдары; ал проза мен өлеңдегі драмалық туындыларына «Журналистер мектебі» (1840), «Юдит» (1843), «Клеопатра» (1847), «Леди Тартюф» (1853), «Бұл күйеудің кінәсі» (1851), «Қуаныш қорқыныш тудырады» (1854), «Сағатшының шляпасы» (1854) және автордың Парижде қайтыс болғаннан кейін ғана жарық көрген «Күйеуін жек көретін әйел» кіреді. Мадам Жирард заманауи әдеби қоғамда айтарлықтай жеке ықпалға ие болды, оның құдайында Теофил Готье, Оноре де Бальзак, Альфред де Мюссе және Виктор Гюго жиі кездесетін. Оның жинақталған еңбектері алты томдық болып жарық көрді (1860-1861).
de Girardin was born in Aachen, and christened Delphine Gay. Her mother, the well known Madame Sophie Gay, brought her up in the midst of a brilliant literary society. Her cousin was the writer Hortense Allart. Gay published two volumes of miscellanea, Essais poetiques (1824) and Nouveaux Essais poétiques (1825). A visit to Italy in 1827, during which she was enthusiastically welcomed by the literati of Rome and even crowned in the capitol, produced various poems, of which the most ambitious was Napoline (1833). Gay's marriage in 1831 to Émile de Girardin opened up a new literary career. The contemporary sketches that she contributed from 1836 to 1839 to the La Presse, under the pen name of Charles de Launay, were collected under the title Lettres parisiennes (1843), and obtained a brilliant success. Contes d'une vieille fille a ses neveux (1832), La Canne de Monsieur de Balzac (1836) and Il ne faut pas jouer avec la douleur (1853) are among the best known of her romances; and her dramatic pieces in prose and verse include L'École des journalistes (1840), Judith (1843), Cléopâtre (1847), Lady Tartuffe (1853), and the one act comedies, C'est la faute du mari (1851), La Joie fait peur (1854), Le Chapeau d'un horloger (1854) and Une Femme qui deteste son mari, which did not appear till after the author's death, which occurred in Paris. Madame Girardin exercised considerable personal influence in contemporary literary society, and in her drawing room were often to be found Théophile Gautier, Honoré de Balzac, Alfred de Musset and Victor Hugo. Her collected works were published in six volumes (1860 1861).