Лондондық метрополиялық жұмыс кеңесі (1856-1889)

Кіріспе

1855 жылдан 1889 жылға дейін Лондон бойынша үкіметтің басты құралы. Лидер1 түрі = Төраға. Лидер1 =. Үй1 =. Үй2 =. Комитеттер1 =. Бірлескен комитеттер =. Дауыс беру жүйесі1 = Жанама сайлау. Соңғы сайлау1 =. Сессия залы = Спринг Гардендегі Метрополитендік жұмыс кеңесі 1860 ILN.jpg. Сессия res = 200px. Сессия alt =. Кездесу орны = Спринг Гарденс (1859–1889). Ескертулер =. Мото =.

Principal instrument of London wide government from 1855 until 1889

| leader1 type = Chairman
| leader1 =
| house1 =
| house2 =
| committees1 =
| joint committees =
| voting system1 = Indirect election
| last election1 =
| session room = Metropolitan Board of Works in Spring Gardens 1860 ILN. jpg
| session res = 200px
| session alt =
| meeting place = Spring Gardens (1859–1889)
| footnotes =
| motto =

The Metropolitan Board of Works (MBW) was the upper tier of local government for London between 1856 and 1889, primarily responsible for upgrading infrastructure. It also had a parks and open spaces committee which set aside and opened up several landmark parks. The metropolis, which the board served, included substantial parts of Middlesex, Surrey, and Kent throughout the 33 years leading up to the advent of county councils. This urban zone lay around the medieval sized City of London but plans to enact a similar body in 1837 failed. Parliament finally passed the Metropolis Management Act 1855 which dissolved a short lived building office and a sewers commission and made the Board effective as of December that year. The board endured until it was succeeded by London County Council, as its directly elected, direct successor, in March 1889. Its principal responsibility was to provide infrastructure to cope with the rapid growth of the metropolis, which it accomplished with varying degrees of success. The MBW was co opted from boards, districts of vestries who were elected by their ratepayers rather than directly elected, but which during its period were separated into civil parishes removing many residual Church of England ties. It was accountable to Parliament but not to a particular ministry to supervise accounts. This democratic deficit vexed journal critics and rate paying Londoners, especially having grown in budget and been seen as a reliable contract source when some of its members and staff engaged in embezzlement, bribery and breach of fiduciary duty (unfair contract procurement and mismanagement). However the national proliferation of such a tier of government on its demise recognised the advantages of economies of scale in uniting districts in procuring, improving and maintaining energy, street lighting, fire fighting, sanitation, and transport in the same way as large, well funded, democratic, ministerially and accounting regulated Municipal Corporations had widely done since 1835.

Метрополитендік жұмыс кеңесі (МЖК) 1856 және 1889 жылдар аралығында Лондонның жергілікті басқаруының жоғарғы деңгейі болды, негізінен инфрақұрылымды жаңартуға жауапты. Сонымен қатар, кеңес бірнеше маңызды саябақтарды бөліп, ашып берген саябақтар мен ашық кеңістіктер комитетіне ие болды. Кеңес қызмет көрсеткен мегаполис құрамына Миддлсекс, Суррей және Кент округтерінің маңызды бөліктері кірді, бұл 33 жыл бойы округтік кеңестердің құрылуына дейін жалғасты. Бұл қалалық аймақ ортағасырлық Лондон қаласының төңірегінде орналасқан, бірақ 1837 жылы осындай орган құру жоспарлары сәтсіз аяқталды. Парламент ақырында 1855 жылғы Метрополис басқару туралы заңды қабылдады, ол қысқа ғұмырлы құрылыс кеңсесі мен кәріз комиссиясын таратып, сол жылдың желтоқсанынан бастап Кеңестің жұмысын тиімді етті. Кеңес 1889 жылғы наурыз айында тікелей сайланған, тікелей мұрагері – Лондон округі кеңесімен алмастырылды. Оның басты міндеті мегаполистің қарқынды өсуіне төтеп беру үшін инфрақұрылымды қамтамасыз ету болды, оны әртүрлі деңгейде сәтті орындады. МЖК тікелей сайланбаған, бірақ салық төлеушілер сайлаған комиссиялар мен округтерден құралды, олар өзінің кезеңінде көптеген Англия шіркеуінің байланыстарын жойған азаматтық приходтарға бөлінді. Ол есептерді бақылау үшін ешқандай нақты министрлікке емес, Парламентке есепті болды. Бұл демократиялық кемшілік журналистерді және лондондықтарды мазалады, әсіресе бюджеті өскен және кейбір мүшелері мен қызметкерлері талан-таражға, парақорлыққа және сенімгерлік міндеттерін бұзуға (әділ емес келісімшарттар мен басқарудың нашарлығы) қатысқан кезде, сенімді келісімшарт көзі ретінде қарастырылды. Алайда, оның таратылуымен бірге, мұндай басқару деңгейінің ұлттық таралуы энергияны, көше жарығын, өрт сөндіруді, санитарияны және көлікті сатып алу, жақсарту және күтіп ұстау үшін аудандарды біріктірудегі ауқымды экономиканың артықшылықтарын мойындады, бұл 1835 жылдан бері үлкен, қаржыландырылған, демократиялық, министрлік және есептік регламенттермен басқарылатын муниципалитеттер кеңінен істегендей.

Өмірбаян

Лондон қаласының саудалық орталығының маңындағы қаланың өсіп жатуы қарқынды түрде жалғасты. Британ империясының өсуімен бірге Лондон доктеріндегі сауда да өсті, халық саны күрт ұлғайды, тұрғын үйге деген сұраныс пен үй салу да көбейді. Ортағасырлық қабырғалы қаланың анықтамасына жақын орналасқан үш графтықтың екеуінің халқының жартысы одан бірнеше шақырым қашықтықта тұрды. Алайда, осы мегаполистің басқаруы хаотикалық еді, 100-ден астам маңызды орган заңдық немесе дәстүрлі құқықтарға ие болып, көптеген аумақтарда өкілеттіктер қабаттасып жатты. Атап айтқанда, белгілі бір жерде ақылы қызмет көрсету немесе капиталдық жақсарту жасау үшін олардың көпшілігінің келісімі немесе үйлестіруі қажет болатын. 1835 жылы сайланған муниципалитеттер барлық ірі қалаларды қамтыды, бірақ Лондонды емес. Ортағасырлық шекараларын сақтап, кең жайылған мегаполистің ядросы болған Лондон қаласы 1835 жылғы Муниципалдық корпорациялар заңына тиіспеді және оны қоршаған кедей аудандарды қосуға жасалған барлық әрекеттерге қарсы тұрды. Бұл үш графтықтың әділеттері (бейбітшілік комиссарлары), ірі жер иелері және олардың бағынындағы қуатты приход кеңестері, мегаполистің анық қалалық аймағында билікке ие болды: Темзаның солтүстігінде және Лианың батысында, қаладан бірнеше шақырым қашықтықтағы Миддлсекс, оңтүстік және оңтүстік-батыста Суррей, ал оңтүстік-шығыста Кент. 1837 жылы мегаполистің бүкіл аумамын қамтитын сайланған билік құруға әрекет жасалды; алайда, Мэрилебон мен Вестминстердің бай аудандары оған қарсылық көрсетті, себебі олардың кейбір жергілікті өкілеттіктері мен төмен салығы жоғалуы мүмкін еді. Олар бұл ұсынысты жеңіске жеткізе алмады. 1854 жылы Лондон қаласы корпорациясы жөніндегі Корольдік комиссия Лондон қаласының маңындағы қалалық аймақты жеті округке бөлуді ұсынды, олардың әрқайсысы Метрополитендік жұмыстар кеңесінде өкілдік етілген. Бұл ұсыныс қабылданбады, бірақ келесі жылы осы мәселені қарастыру үшін жұмыс кеңесі құрылды.

Жасау

Бұл органды мегаполистің инфрақұрылымын жоспарлау және салу жұмыстарын үйлестіру үшін Парламент 1855 жылы Мегаполисті басқару туралы заң қабылдады, ол Мегаполистік құрылыс басқармасын құрды (ол 1845 және 1848 жылдары құрылған, қысқа ғана өмір сүрген Мегаполистік ғимараттар кеңсесі мен Мегаполистік канализация комиссиясының міндеттерін өз мойнына алды). Ол "Метрополисті" қамтыды, яғни 1851 жылғы санақта Лондон деп белгіленген аймақ (1726 жылы бекітілген өлім-жітім тіркеу аймағының кеңейтілген нұсқасы). Балама ұсыныстар Метрополитен полициясының ауданы, көмір салығы алынатын аймақ немесе 1852 жылғы Мегаполитен жерлеу туралы заңда қолданылған аймақ болатын. Бұл орган тікелей сайланатын болмады, оның құрамына негізгі жергілікті билік органдары болып табылатын приход кеңестері ұсынған мүшелер кірді. Ірі приход кеңестері екі мүшеден, ал Лондон қаласы үш мүшеден өкілдік етті. Кейбір приход кеңестері кішкентай ауылдық округтерден құрылып, МҚБ мүшелерін тағайындау үшін бірлескен аудандық кеңес құрды. Барлығы 45 мүше болды, олар төраға сайлап, ол экс-официо мүше болар еді. Алғашқы тағайындаулар желтоқсан айында өтті, ал Басқарма 1855 жылғы 22 желтоқсанда өзінің алғашқы отырысын өткізіп, Джон Твейтесті төраға етіп сайлады. Басқарма 1856 жылғы 1 қаңтарда канализация комиссиясы мен ғимараттар кеңсесінің өкілеттіктерін, міндеттерін және жауапкершіліктерін қабылдаған кезде ресми түрде құрылды.

Қалдықтар

Негізгі проблема - канализация: Лондонның қалдықтарының көп бөлігі Темзаға ағызылып, жаз айларында қорқынышты жағдай тудырды. 1855 және 1858 жылдары ерекше нашар жаз болды, соңғысы "Ұлы сасық" деп белгілі болды. Кеңестің маңызды жетістігі – 75 миль (120 км) негізгі және 1000 миль (1650 км) көше кәріздерінен тұратын Лондонның негізгі канализация жүйесін құру, ол мәселені шешті. MBW жұмысының көп бөлігі бас инженер Джозеф Базалгеттің, бұрын Метрополитен канализация комиссиясының инженерінің басқаруында болды.

Құрлық

Басқарма 1864 жылдан бастап Джозеф Базалгеттің Темза жағалауының үш бөлігінде ағаштармен тізілген жамылғыны қаржылады.

Өрт сөндіру бөлімі

1865 жылдан бастап MBW Метрополитен өрт сөндіру бригадасын басқаруға жауапкершілік алды. MBW-де жұмыс істейтін және өрт сөндіру станцияларын жобалаумен айналысқан сәулетшілердің ішінде Фулхэм және Вулвич өрт сөндіру станцияларының жобасын жасаған Роберт Пирсолл болды.

Ұйым

MBW бастапқыда Лондон қаласының Гильдия залында және Соходағы Грек көшесінде кеңселерін өткізді, содан кейін Спринг Гарденсте (MBW-нің атауына айналған) өз бас кеңсесін салды. Оны алғашқы бас сәулетшісі Фредерик Маррабл жобалап, 1859 жылы итальяндық стильде салды. Джон Твейтес қайтыс болғаннан кейін (1870 жылдың 8 тамызында) оның орнына Джеймс Макнагтен Хогг, кейіннен Магераморн лорды, төрағалыққа тағайындалды және MBW таратылғанға дейін осы қызметте қалды. 1885 жылы кейбір аудандық кеңестер бөлініп, ал басқаларына мүшелер саны арттырылғанда, мүшелік саны 59-ға жетті.

Скандалдар

Көптеген салық төлеушілер мен құрылыс мердігерлері MBW-нің сыйақыларын ашық түрде бергенін немесе олардың мүліктік мәмілелері мен тендерлерінің әділ баға мен бәсекеге сай келгенін ойлаған жоқ. Оның бірлескен кеңес мәртебесі мүшелерін халық пікірінің кез келген ықпалынан қорғады, бірақ барлық мүлік иелері жергілікті билік салығының бір бөлігі ретінде оның жұмысы үшін төлеуге міндетті болды. Сонымен қатар, MBW-ның көптеген құрылыс келісімшарттары оған қатысуға ниеттенгендер үшін тартымды болды. MBW көптеген шешімдерін жасырын түрде қабылдады. 1880-ші жылдардың соңында бірнеше сыбайлас жемқорлық оқиғалары болды, бұл Корольдік комиссияның тергеуіне әкелді. Осы уақытқа дейін MBW "Метрополитендік жеңілдіктер кеңесі" деген лақап атымен белгілі болды. Скандалдың түпкі себебі 1879 жылы MBW-ның Пикадилли Циркіндегі ескі Павильон музыка залын сатып алғаннан кейін туындады, бұл жер Шафтсбери даңғылын салу үшін қажет деп есептелді. Көше әлі дамудың басында болғандықтан, бұл жер музыка залының иесі Р. Э. Вильерске жалға берілді. Бұған қоса, Вильерс Кеңестің бас бағалаушысы Ф. В. Годдардқа жағдай жасағаны үшін шағын сома ақы төледі. 1883 жылы Вильерс Годдард пен Томас Джеймс Робертсонмен (MBW көмекші геодезисі) кездесіп, жаңа Павильон үшін қалған жердің өзіне берілуін қамтамасыз етті. Олар оған көмектесуге келісті, бірақ бір бұрышы Робертсонның ағасы В. В. Грейге тиесілі қоғамдық үйге айналды, бірақ бұл мән-жайлар жасырын қалды. 1884 жылдың қарашасында Робертсон Вильерске MBW-ге жаңа жерді жалға алу туралы ресми ұсыныс жасауға уақыт келді деді. Вильерс жылына 2700 фунт стерлинг жер жалдау ақысын ұсынды. Кеңес өз сәулетшісі Джордж Вуллиамиге жерді бағалауды тапсырды: ол қарт болғандықтан, жұмыстың көп бөлігін өзінің бағыныштыларына – Годдард пен Робертсонға жүктеді (Кеңес төрағасының орынбасары «Мырза Годдард пен мырза Робертсон – мырза Вуллиами» деген еді). Олар жерді 3000 фунт стерлингке бағалаған есеп дайындады, Вильерс оны дереу қабылдады; содан кейін бұл мәселе Кеңесте жылдам қаралып, 4000 фунт стерлингтік жоғары ұсынысқа қарамастан мақұлданды. Жер жалдау ақысының басым бөлігі 2650 фунт стерлинг, ал бұрыш үшін 350 фунт стерлинг төленді. Годдард Вильерстен құпия сомаларды жинауын жалғастырды, ал Грей арзан бұрышты жер учаскесін сатып алды – ол Тичборн көшесіндегі бұрынғы қоғамдық үйін сатып, 10 000 фунт стерлинг пайданы Годдард пен Робертсон арасында бөлісті. 1886 жылдың желтоқсан айында Вильерс Павильонды сатты және Годдардқа 5000 фунт стерлинг берді.

Few ratepayers and construction contractors thought MBW were transparently rewarded or that their property deals and tendering amounted to fair price and competition. Its status as a joint board insulated its members from any influence of popular opinion, though all property owners had to pay for its work as part of their local government rates. Worse, the very many building contracts issued by the MBW made membership of it desirable for anyone wishing to bid for them. The MBW took most of its decisions in secret. There were a succession of corruption scandals in the late 1880s, which led to a Royal Commission investigation. By this time, the MBW had the moniker the "Metropolitan Board of Perks". The knub of the scandal arose from the MBW's purchase of the old Pavilion music hall in Piccadilly Circus in 1879, when the site was thought necessary for the construction of Shaftesbury Avenue. As the street was still in the early stage, the site was leased to music hall proprietor R. E. Villiers. In addition to this, Villiers paid a small sub rosa amount to F. W. Goddard, who was Chief Valuer for the Board, for favourable treatment. In 1883 Villiers met with Goddard and Thomas James Robertson (MBW Assistant Surveyor) to ensure that the remainder of the site was granted to him for a new Pavilion. They agreed to help him, in return for one corner becoming a public house under the landlordship of W. W. Grey who was the brother of Robertson, though this was not apparent. In November 1884 Robertson told Villiers that the time had come to make a formal offer to the MBW to rent the new site. Villiers offered £2,700 ground rent per year. The Board instructed its superintending architect, George Vulliamy, to value the site: he was old and left practically all of the work to his subordinates – Goddard and Robertson (it was said by the Deputy Chairman of the Board that "Mr. Goddard and Mr. Robertson were Mr. Vulliamy"). They prepared a report valuing the ground rent at £3,000, which Villiers immediately accepted; this was then hurriedly pushed through the Board which agreed it despite a higher offer of £4,000. Ground rent was paid £2,650 for the largest part, and £350 for the corner. Goddard continued collecting secret sums from Villiers, and Grey took up the cheap corner plot – he sold his existing public house on Tichborn Street and divided the £10,000 profit between Goddard and Robertson. In December 1886, Villiers sold the Pavilion and gave £5,000 to Goddard.

Қосалқы сыбайлас жемқорлық

Көп жылдар бойы, кеңестің жалдауға үміткерлерді кеңес мүшелерін сәулетшілер ретінде жұмысқа алуға итермелейтіні туралы түсініксіз меңзеулер жасалды. Атап айтқанда, Джеймс Эбенезер Сондерс Павильонның бас архитекторы болып тағайындалды, сондай-ақ Нортумберленд даңғылындағы Гранд-отель мен Метрополь-отельде, кеңеске тиесілі жерлерде жобалау және бақылау жұмыстарын аз жасады. Фрэнсис Хейман Фаулер кеңес мүшесі ретінде көптеген жұмыстар атқарғанмен, жер иелері мен жалға алушылардан пара алуға күдік тудыратын жағдайларда ақша алды. MBW-дің ассистент архитекторы Джон Хебб ең төменгі деңгейде театрларды қауіпсіздікке тексеруге жауапты болды. Ол жақын арада тексеру жоспарланған театрлардың директорларына хат жазып, оларға тегін билеттер жіберуді ұсынды. Театрларды жабуға кеңестің құқығын ескере отырып, көпшілігі оның ұсынысын қабылдады. Алайда, инспекциялардың өзіне де, сыйлықтар алуға жасалған әрекетке де наразы болған директорлар Хеббке үйдің соңғы қатарындағы немесе бағананың артындағы орындықтарға билеттер жіберуге көшті.

Корольдік комиссия

Годдард Робертсонның жанжалы 1886 жылғы 25 қазанда "Financial News" газетінде жарияланған мақалалар сериясы арқылы ашылды. Басқарма Магераморн төрағалығымен тиімсіз тергеу жүргізді, ол Робертсонның "туыстарына кеңеске хабарламай-ақ, кеңеске пәтер беруде сақтықсыздық танытқанын" анықтады, бірақ "қатты айыптауға" лайық ештеңе таба алмады. Басқармаға қарсы күресшілер оған наразы болып, қысымды жалғастырды. Лорд Рэндольф Черчилльдің ұсынысымен (Паддингтон-Оңтүстік округін өкілдік еткен, онда Басқармаға қарсы сезімдер ең жоғары деңгейде болды) 1888 жылғы 16 ақпанда Халық палатасы Басқарманы тексеру үшін Корольдік комиссия құруға дауыс берді. Комиссияны Лорд Гершель басқарды және "Financial News" газетінің негізгі айыптауларының дұрыс екенін, тіпті одан да азырақ бағаланғанын анықтады. Сонымен қатар, Басқарма мүшелері болған архитекторлардың сыбайлас жемқорлығы сияқты басқа да жанжалдар анықталды. Алайда, Комиссия сыншылардың Басқармада жемқорлық кең таралған деген пікірін жоққа шығарды. Корольдік комиссия тыңдауларды дайындап жатқан кезде, Жергілікті басқару кеңесінің төрағасы Чарльз Ричи бүкіл Ұлыбритания бойынша сайланған округтік кеңестер құрылатынын жариялады. Заң жобасы көп қарсылықсыз қабылданды және ол заңға айналған кезде MBW-нің құзыретін әлсіз тоқсандық соттардан және Суррей, Миддлсекс және Кент соттарынан бөліп, оны сайланған Лондон округтік кеңесі бар округке айналдырды. Бұл Лондон қалалық реформалар лигасының Басқармаға қарсы күресшілерінің мақсаттарына сәйкес келді.

Жою

Метрополитендік құрылыс басқармасы 1888 жылғы Жергілікті басқару заңымен таратылды; ал Лондон округтік кеңесі 1889 жылдың 21 қаңтарында сайланды және 1 сәуірде жаңа өкілеттіктерді қабылдауға кірісті. МБВ-ның соңғы апталары ең арсыз кезеңі болды. LCC қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алуға тиіс болды; ал МБВ зейнеткерлікке шыққан қызметкерлерге ірі зейнетақылар, ал жұмысын ауыстырғандарға жоғары жалақылар тағайындауды бастады. Содан кейін МБВ Мэрилебондағы Самариялық ауруханасына қосымша 12 фут тротуарды пайдалануға рұқсат берді, бірақ LCC бұған қарсы шықты. LCC МБВ-ға хат жолдап, шешім қабылдамауын сұрады, бірақ МБВ жауап бермей, рұқсат берді. МБВ Blackwall туннелі үшін тендерлерді қабылдады және соңғы отырысында келісімшартты беру туралы шешім қабылдауға бел буды. LCC тағы да МБВ-ға хат жазып, шешімді оларға қалдыруды өтінді. МБВ төрағасы (18 наурыз 1889 ж.) жауап беріп, олар өз жоспарларын жалғастыратынын мәлімдеді. Осыған байланысты LCC үкіметке жүгінді, ол МБВ-ны тарату және LCC-ді 1889 жылдың 21 наурызында құру өкілеттігін пайдаланды. "Punch" журналы МБВ-ның таратылуына орай "Peace to its Hashes" ("Оның қиыршықтарына бейбітшілік") деген тақырыпта карикатура жариялады, онда МБВ қара зәуірлі түрінде бейнеленген (яғни, шантаж). Мақалада МБВ "жұмысшылдықты жоғары өнер деңгейіне қалай көтеруге болатынын" көрсеткені үшін мақталады. МБВ-ның Адмиралтейство аркасының жанындағы The Mall-дегі бас кеңсесі 1922 жылы Каунти Холл аяқталғанға дейін LCC-ге берілді. Ол "Ескі округтік зал" деп аталды және 1958 жылы жүз жылдық мерзімі аяқталғанға дейін қосымша кеңсе ретінде пайдаланылды. Кейін ол орталық үкіметтің қарамағына өтті және 1971 жылы Британ Кеңесінің жаңа бас кеңсесі үшін бұзылды.