Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері, революционер (1807–1874)
French politician, revolutionary (1807–1874)
Александр Огюст Ледру Роллин (алекса́ндр оги́ст лэдрю роле́н; 2 ақпан 1807 – 31 желтоқсан 1874) – француз заңгері, саясаткер және 1848 жылғы француз революциясының жетекшілерінің бірі.
Alexandre Auguste Ledru Rollin (alɛksɑ̃dʁ oɡyst lədʁy ʁɔlɛ̃; 2 February 1807 – 31 December 1874) was a French lawyer, politician and one of the leaders of the French Revolution of 1848.
Жастық шақ
Николя Филипп Ледрюдің немересі, Людовик XV және Людовик XVI тұсында "Комус" атымен танымал болған атақты шарлатан дәрігер, Ледрю Роллин Парижде дүниеге келді. 1830 жылғы шілде революциясынан бұрын ол париждік адвокаттық практиканы бастады және келесі он жылдағы маңызды саяси сот процестерінде республикашылдардың қорғауын жүзеге асырды. 1838 жылы ол Дезире Даллоздың Кассациялық соттағы орнын 330 000 франкқа сатып алды. 1841 жылы ол Ле-Ман округінен депутат болып сайланды, бірақ сайлауалды сөздерінің қатысушылық танытушылық сипаты Анжерде сотталуына және төрт ай түрме жазасы мен айыппұлға әкелді, ол бұл үкімге техникалық негізде сәтті шағымданды. Луи Филипп тұсында ол француз құқық ғылымына зор үлес қосты, "Journal du palais", 1791–1837 (27 том, 1837) және 1837–1847 (17 том) журналдарын, сондай-ақ "Repertoire général de la jurisprudence française" (8 том, 1843–1848) атты түсіндірмелі анықтамалықты шығарды, оның кіріспесін өзі жазды. Оның кейінгі жазбалары саяси сипатта болды. "Ledru Rollin, ses discours et ses écrits politiques" (2 том, Париж, 1879) атты еңбегін оның жесірі редакциялады.
The grandson of Nicolas Philippe Ledru, the celebrated quack doctor known as "Comus" under Louis XV and Louis XVI, Ledru Rollin was born in Paris. He had just begun to practice at the Parisian bar before the Revolution of July 1830 and was retained for the Republican defence in most of the great political trials of the next ten years. In 1838, he bought for 330,000 francs Désiré Dalloz's place in the Court of Cassation. He was elected deputy for Le Mans in 1841 with little opposition; but the violence of his electoral speeches led to his being tried at Angers and sentenced to four months' imprisonment and a fine, against which he appealed successfully on a technical point. Under Louis Philippe he made large contributions to French jurisprudence, editing the Journal du palais, 1791–1837 (27 you., 1837) and 1837–1847 (17 vols. ), with a commentary Repertoire général de la jurisprudence française (8 vols., 1843–1848), the introduction to which was written by himself. His later writings were political in character. See Ledru Rollin, ses discours et ses écrits politiques (2 vols., Paris, 1879), edited by his widow.
Саясат
Ол 1843 жылы бай және романтикалық некеге тұрып, 1846 жылы саясатқа толыққанды берілу үшін Кассациялық соттағы қызметінен бас тартты. Ол енді Франция жұмысшыларының мойындалған көшбасшысы болды. Палатадағыға қарағанда елде оның ықпалы зор болды, себебі оның сөздерінің күштілігі оның әсерін азайтып жіберді. Ол Париждің бекіністері шетелдік шапқыншылыққа емес, еркіндікке қарсы екенін айтты және 1842 жылғы регенттік заңын қайтпас узурпация деп сынады. Ол ресми либерализмнен де, баспасөзден де қолдау алмады; тіпті республикалық "Ұлттық" газеті де оның еңбек құқықтарын қорғауына байланысты оған қарсы болды. Сондықтан ол өзінің идеяларын тарату үшін "Реформа" газетін құрды. Ледру Роллин мен Одилон Барро, сондай-ақ "династикалық солшылдардың" басқа да көшбасшылары арасындағы келіспеушіліктер айқын болды, тіпті банкеттік науқанға әкелген уақытша одақта да олар мүлдем жасырылмады.
He made a rich and romantic marriage in 1843 and, in 1846, disposed of his charge at the Court of Cassation to give his time entirely to politics. He was now the recognized leader of the working men of France. He had more authority in the country than in the Chamber, where the violence of his oratory diminished its effect. He asserted that the fortifications of Paris were directed against liberty, not against foreign invasion, and he stigmatized the law of regency (1842) as an audacious usurpation. Neither from official liberalism nor from the press did he receive support; even the republican National was opposed to him because of his championship of labour. He therefore founded La Réforme, in which to advance his propaganda. Between Ledru Rollin and Odilon Barrot with the other chiefs of the "dynastic Left" there were acute differences, hardly dissimulated even during the temporary alliance which produced the campaign of the banquets.
1848 жыл
1848 жылғы революцияны Лилль, Дижон және Шалон қалаларындағы жұмысшылар банкеттерінде Ледру Ролин мен Луи Бланктың сөздері баяндады. Ледру Роллин 1848 жылы Орлеан герцогинясын регент етіп тағайындауға қарсылық көрсетті. Ол және Альфонс де Ламартин депутаттар палатасында трибунаны ұстап тұрды, ал париждік халық палатаға басып кіріп, маңызды пікірсайыстарды тоқтатты. Ол уақытша үкіметте ішкі істер министрі болды, сондай-ақ Луи Бланк пен экстремистерді шеттетумен Конституциялық жиналыс тағайындаған атқару комитетінің мүшесі болды. 15 мамырдағы дағдарыста ол пролетариатқа қарсы Ламартин мен тәртіп партиясының жағына бел буды. Осыдан кейін оның жағдайы қиынға айналды. Ол жұмысшы табының сенімін қайта қалпына келтіре алмады, олар өздерін алданғандықтарын сезінді; бірақ оның қысқа қызметіне жалпыға бірдей сайлау құқығының жұмыс істейтін жүйесін құру еңбегі тиесілі. Желтоқсан айындағы президент сайлауында ол социалистік кандидат ретінде ұсынылды, бірақ тек 370 000 дауыс жинады. Ледру Роллин 1849 жылғы заң шығару сайлауында республикалық топтың «Тау» фракциясын басқарды және дауыстардың 25% -ын алды. Президент Луи Наполеонның саясатына, әсіресе римдік саясатына қарсылығы президентті және оның министрлерін импичментке салуға әкелді. Ұсыныс қабылданбады, ал ертесі күні (1849 жылғы 13 маусымда) ол «бейбіт демонстрация» деп атаған шараны ұйымдастырды, ал оның қарсыластары қарулы көтеріліс жасады.
It was the speeches of Ledru Rollin and Louis Blanc at working men's banquets in Lille, Dijon and Chalons that heralded the revolution of 1848. Ledru Rollin prevented the appointment of the duchess of Orleans as regent in 1848. He and Alphonse de Lamartine held the tribune in the Chamber of Deputies until the Parisian populace stopped serious discussion by invading the Chamber. He was minister of the interior in the provisional government, and was also a member of the executive committee appointed by the Constituent Assembly, from which Louis Blanc and the extremists were excluded. At the crisis of 15 May, he definitively sided with Lamartine and the party of order against the proletariat. Henceforward his position was a difficult one. He never regained his influence with the working classes, who considered they had been betrayed; but to his short ministry belongs the credit of the establishment of a working system of universal suffrage. At the presidential election in December he was put forward as the Socialist candidate, but secured only 370,000 votes. Ledru Rollin led the Mountain, a republican grouping, to the 1849 legislative election, and secured 25% of the vote. His opposition to the policy of President Louis Napoleon, especially his Roman policy, led to his moving the impeachment of the president and his ministers. The motion was defeated, and the next day (13 June 1849) he headed what he called a peaceful demonstration, and his enemies, armed insurrection.
Шөгеділік және соңғы жылдары
Ледру Роллин өзі Лондонға қашып кетіп, Лайос Коссут пен Джузеппе Маццини де арасында болған Еуропа революциялық комитетінің басқару құрамына қосылды. Ол 1857 жылы Францияның Наполеон III-нің өміріне жасалған белгісіз талпынысқа қатысқандығы үшін айыпталды және ол қатыспағанда жер аударылуға үкім шығарылды. Эмиль Олливье 1870 жылы жалпы кешірімнен ерекшеліктерді жойды, содан кейін Ледру Роллин жиырма жылдық жер аударылудан кейін Францияға оралды. 1871 жылы үш департаменттен сайланғанымен, ол Ұлттық Ассамблеяда отырудан бас тартты және 1874 жылға дейін саясатқа белсенді қатыспады, ол Воклюз округінен Ассамблеяға қайта сайланды. Ледру Роллин Фонтеней-о-Розеде қайтыс болды. Бүгінде Ледру Роллин атымен аталатын көше де, Париж метросы стансасы да бар.
Ledru Rollin himself escaped to London where he joined the executive of the revolutionary committee of Europe, with Lajos Kossuth and Giuseppe Mazzini among his colleagues. He was accused of complicity in an obscure attempt (1857) against the life of Napoleon III of France, and condemned in his absence to deportation. Émile Ollivier removed the exceptions from the general amnesty in 1870, and Ledru Rollin returned to France after twenty years of exile. Though elected in 1871 in three departments he refused to sit in the National Assembly, and took no serious part in politics until 1874 when he was returned to the Assembly as member for Vaucluse. Ledru Rollin died in Fontenay aux Roses. There is currently an avenue as well as a Paris Métro station named Ledru Rollin.