Француз әскерінің князі Луи д’Орлеан: Өмірбаяны мен әскери жолы
Prince Louis, Duke of Nemours
Французский принц Луи Орлеанский (1814-1896): биография, роль в политике Франции и кандидатура на престолы Греции и Бельгии. История династии Орлеанов.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз ханзадасы (1814–1896)
French prince (1814–1896)
Орлеан ханзадасы Луи, Немур герцогы (Луи Шарль Филипп Рафаэль д’Орлеан; 25 қазан 1814 – 26 маусым 1896) – Франция королі Луи Филипп I және оның әйелі Неаполь және Сицилияның Мария Амалиясының екінші ұлы.
Prince Louis of Orléans, Duke of Nemours (Louis Charles Philippe Raphaël d'Orléans; 25 October 1814 – 26 June 1896) was the second son of King Louis Philippe I of France, and his wife Maria Amalia of Naples and Sicily.
Балалық шақ
Ол Париждегі Король сарайында дүниеге келді. Он екі жасында ол Бірінші Хассер полкінің полковнигі болып тағайындалды, ал 1830 жылы Пары палатасына енді. 1825 жылы революционерлер әлі де Грекияның тәуелсіздік соғысына қатысып, Грекия Корольдігін құруға тырысқанда (бұл 1832 жылғы Лондон конференциясымен іске асты), Луидің есімі Грекияның алғашқы заманауи королі лауазымына мүмкін үміткер ретінде айтылды. 1831 жылғы ақпанда, революционерлер Бельгия төңкерісіне жете алмай тұрып, бес ай бұрын, Луи Бельгияның бірінші королі болуға тағайындалды; халықаралық мәселелер Луи Филиппті ұлы үшін бұл құрметті қабылдамауға итермеледі. Принц Луи Нидерланд Біріккен Корольдігінен бөлінуіне қолдау көрсету үшін Бельгияға кірген француздық Армэ дю Норд әскерімен бірге болды; ол Антверпен қамалына (1832) қатысты. Луи 1836 жылдың күзінде Константин қаласына қарсы алжирлік экспедицияға қатысты, ал екінші экспедицияда (1837) оған бригаданы басқару және Константиндегі қамау операцияларын жолға салу тапсырылды. Генерал Дамремонт 12 қазанда оның қасында қаза тапты, ал Константин 13 қазанда шабуылмен алынды. Ол 1841 жылы үшінші рет Алжирге аттанды және генерал Бугеоның басшылығымен қызмет етті, 29 сәуірде Медеаға азық-түлік жеткізу экспедициясына және 3-5 мамырда Милиана маңындағы қаһарлы шайқастарға қатысты. Такдемп бекітілген қаласына қарсы жорықта Луи 1-ші жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық етті. Францияға оралғаннан кейін ол Компиньен лагерінің коменданты болды. Луи 1835, 1838 және 1845 жылдары Англияға, ал 1836 жылы Берлин мен Венаға құрметтік миссиялармен жіберілді.
He was born at the Palais Royal, in Paris. At twelve years of age, he was nominated colonel of the First Regiment of Chasseurs, and in 1830 entered the Chambre des Pairs. As early as 1825, while revolutionaries were still engaged in the Greek War of Independence, attempting to establish a Kingdom of Greece (which transpired with the London Conference of 1832), Louis' name was mentioned as a possible candidate as the first modern King of Greece. In February 1831, five months before revolutionaries succeeded in the Belgian Revolution, which established the Kingdom of Belgium, Louis was nominated to be the first King of the Belgians; international considerations deterred Louis Philippe from accepting the honour for his son. Prince Louis did accompany the French Armée du Nord that entered Belgium to support its separation from the United Kingdom of the Netherlands; there he took part in the Siege of Antwerp (1832). Louis accompanied the Algerian expedition against the town of Constantine in the autumn of 1836, and in a second expedition (1837) he was entrusted with the command of a brigade and with the direction of the siege operations at Constantine. General Damrémont was killed at his side on 12 October, and Constantine was taken by assault on the 13th. He sailed a third time for Algeria in 1841, and served under General Bugeaud, taking part in the expedition to get provisions to Médéa on 29 April, and in sharp fighting near Miliana on 3 to 5 May. In the expedition against the fortified town of Takdempt, Louis commanded the 1st Infantry Division. On his return to France he became commandant of the camp of Compiègne. Louis was also dispatched on missions of courtesy to England in 1835, in 1838 and in 1845, and to Berlin and Vienna in 1836.
Неке
1840 жылы 26 сәуірде ол Сент-Клауд сарайында Саксен-Кобург және Гота ханшайымы Викторияға үйленді. 1840 жылы Викториямен некесі Адольф Тьерс Депутаттар палатасында ұсынған некелік қорды беруден Людовик Филипп үкіметінің бас тартуымен белгіленді. 1842 жылы ағасы, Орлеан герцогы Фердинандтың қайтыс болуы, оның немере інісі, жас Париж графы таққа отырған жағдайда, табиғи регент ретінде маңызды рөл атқаруына мүмкіндік берді. Дегенмен, оның тартымсыздығы, қоғамдық шаралардан жинақылығы және кейбір жағдайларда жоғарыпарсылық мінезі оны көпке ұнамайтын етті. 1848 жылғы революция басталғанда ол патшаның қашуын қамтамасыз ету үшін Тюильри сарайын жеткілікті ұзақ уақыт ұстады, бірақ халыққа қарсы активті шаралар қолданудан бас тартты. Ол қайын сіңлісі, Орлеан герцогинясы Елен және оның екі ұлымен бірге Депутаттар палатасына барды, бірақ олар көтерілісшілерден бөлініп қалды, және ол ұлттық гвардияның формасын киіп киіп, ғана құтыла алды.
On 26 April 1840, he married Princess Victoria of Saxe Coburg and Gotha at the Château de Saint Cloud. The occasion of his marriage in 1840 with Victoria was marked by a check to Louis Philippe's government in the form of a refusal to bestow the marriage dowry proposed by Adolphe Thiers in the Chamber of Deputies. The death of his elder brother, Ferdinand, Duke of Orleans, in 1842 gave him a position of greater importance as the natural regent in the case of the accession of his nephew, the young Count of Paris. His reserve, and dislike of public functions, with a certain haughtiness of manner, however, made him unpopular. On the outbreak of the revolution of 1848 he held the Tuileries long enough to cover the king's retreat, but refrained from initiating active measures against the mob. He followed his sister in law, Hélène, Duchesse d'Orléans, and her two sons to the chamber of deputies, but was separated from them by the rioters, and only escaped finally by disguising himself in the uniform of a national guard.
Францияға жер аударылу және оралу
Ол Англияға аттанды, онда ата-анасымен бірге Клермонтта қоныстанды. Елден қуылған кезінде, әсіресе әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның басты мақсаты Бурбон үйінің екі тармағын келістіру болды, себебі бұл француз монархиясын кез келген нысанда қайта орнату үшін қажетті шарт еді. Бұл тілектері бір жағынан граф де Шамбордың ұстанымымен, екінші жағынан Орлеан герцогинясының Париж графының талаптарын сақтауға деген ниетімен тоқырады. Немур легитимистердің қағидаларын қабылдауға өз отбасының басқа князьдарына қарағанда көбірек дайындық танытты. Ұзақ келіссөздер 1857 жылы Немур жазған хатпен аяқталды, ол кейіннен өзінің ағасы, Жойнвилль принці Франсуаның диктанты бойынша жазылғанын түсіндірді, онда Шамбор үш түсті туға және конституциялық үкімет принциптеріне адалдығын білдіруі керек екені талап етілді. 1871 жылы Орлеан князьдері өз үйінің үлкен тармағына адалдықтарын қайта жаңартты, бірақ 1873 жылы граф де Шамбор Парижге келген кезде олармен кеңеспеді, ал олардың саяси даулары 1883 жылы оның қайтысына дейін сақталды. 1866 жылы Луи Филипптің жесірі, королева Мари Амелия қайтыс болғаннан кейін Немур Буши-хауста тұрды. 1871 жылы француз князьдеріне таңылған жер аудару күшін жойды, бірақ ол өзінің резиденциясын Парижге тек олардың құқықтары толығымен қалпына келтірілгеннен кейін ғана көшірді. 1872 жылдың наурыз айында ол армияда дивизия генералы шеніне қайта орналастырылып, бас штабтың бірінші бөліміне бекітілді. Активтік қызметтен зейнетке шыққаннан кейін ол 1886 жылға дейін Қызыл Крест қоғамының президенті ретінде жұмыс істеді, сол кезде патшалық әулетіне қарсы жаңа жарлықтар оның париждік қоғамнан шеттелуіне әкелді. Маршал МакМахон президенттігі кезінде ол Елисей сарайына уақыт-уақытпен келіп тұрды. Ол 1896 жылдың 26 маусымында Версальде 81 жасында қайтыс болды, ал герцогиня 1857 жылдың 10 қарашасында Клермонтта дүниеден озды. Ол Клементина ханшайымы, Аумале герцогы және Жойнвилль принцінен басқа барлық бауырларынан ұзақ өмір сүрді.
He embarked for England, where he settled with his parents at Claremont. His chief aim during his exile, especially after his father's death, was a reconciliation between the two branches of the house of Bourbon, as indispensable to the re establishment of the French monarchy in any form. These wishes were frustrated on the one hand by the attitude of the comte de Chambord, and on the other by the determination of the Duchess of Orleans to maintain the pretensions of the Count of Paris. Nemours was prepared to go further than the other princes of his family in accepting the principles of the legitimists. Lengthy negotiations ended in 1857 with a letter, written by Nemours, as he subsequently explained, at the dictation of his brother, François, prince de Joinville, in which he insisted that Chambord should express his adherence to the tricolour flag and to the principles of constitutional government. In 1871 the Orléans princes renewed their professions of allegiance to the senior branch of their house, but they were not consulted when the count of Chambord came to Paris in 1873, and their political differences remained until his death in 1883. Nemours lived at Bushy House after the death in 1866 of Queen Marie Amélie, widow of Louis Philippe. In 1871 the exile imposed on the French princes was withdrawn, but he only transferred his establishment to Paris after their disabilities were also removed. In March 1872 he was restored to his rank in the army as general of division, and placed in the first section of the general staff. After his retirement from the active list he continued to act as president of the Red Cross Society until 1886, when new decrees against the princes of the blood led to his withdrawal from Parisian society. During the presidency of Marshal MacMahon, he appeared from time to time at the Elysée. He died at Versailles on 26 June 1896 at the age of 81, the duchess having died at Claremont on 10 November 1857. He outlived all of his siblings apart from Princess Clémentine, the Duke of Aumale and the Prince of Joinville.