Кіріспе

Формула 1 Гран-приі
Формула 1 жарысы

Неміс Гран-приі (Großer Preis von Deutschland) – 1926 жылдан бері көптеген жылдар бойы өткізіліп келе жатқан автожарыс, барлығы 75 жарыс өткізілген. Жарыс тарихында тек үш трассада өткізілді: Рейнланд-Пфальц штатындағы Нюрбургринг, Баден-Вюртемберг штатындағы Хоккенхаймринг және кейде Берлиндегі AVUS. Жарыс Батыс Германияда өткен кезеңде де «Неміс Гран-приі» деп атала берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы жылдары Батыс Германияның халықаралық жарыстарға қатысуына тыйым салынғандықтан, Неміс Гран-приі 1951 жылы ғана Формула-1 әлем чемпионатының бөлігіне айналды. 1954 және 1974 жылдар аралығында төрт рет «Еуропа Гран-приі» деп аталды, бұл атақ әр жылы Еуропадағы бір Гран-при жарысына берілетін құрметті марапат болатын. Оны 1926 жылдан бері Германия Автомобиль клубы (AvD) ұйымдастырып келеді. Неміс Гран-приі 1977 жылдан 2006 жылға дейін (1985 жылды қоспағанда) жыл сайын Хоккенхаймрингте өткізілді. Осы кезеңде, 1995 жылғы F1 маусымынан бастап 2007 жылға дейін Германияда Нюрбургрингте «Еуропа Гран-приі» деген атаумен жеке F1 жарысы өткізілді. Бастапқыда 2007 жылы басталуы жоспарланған Хоккенхаймринг пен Нюрбургринг 2008 жылдан 2014 жылға дейін Неміс Гран-приін кезектесіп қабылдады, бірақ 2015 жылы Нюрбургринг жарысты өткізуден бас тартты, нәтижесінде Хоккенхайм жарыстың жалғыз үйіндісі болды, алайда 2018 жылға дейін кезектесіп өткізілді. Тағы бір жылдық келісім-шарт Неміс Гран-приін 2019 жылғы күнтізбеге қосты. 2023 жылдың қазіргі күніне дейін «Неміс Гран-приі» деген атаумен жарыс өткізілген жоқ, бірақ Германия 2020 жылы Нюрбургрингте «Эйфель Гран-приі» жарысын қабылдады.

Шығу тегі

1907 жылы Германия Франкфурттың жанындағы 73 мильдік (118 км) Таунус қауымдық жолында Kaiserpreis (Император сыйлығы) жарысының алғашқысын өткізді. Дәл осы трасса үш жыл бұрын, 1904 жылы Гордон Беннетт кубогы жарысына қолданылған, онда Леон Тере «Брасьер» көлігімен бельгиялық Камил Женациді «Мерседес» көлігінде жеңіп алған. Жарысқа 8 литрден аз қозғалтқышы бар туристік автомобильдер ғана қатыса алды. Өзі жарыс трагедияға ұшырады; бір жүргізуші мен оның серігі жарыс жолының 19 милінен кейін қаза тапты және Таунус трассасы ешқашан қайта қолданылмады. Медициналық бригада болды, бірақ олар апат орнына жетуге екі жарым сағат жұмсады. Жүргізуші Отто Гёбель ауыр жарақат алды, ал оның серігі Людвиг Фабер «Адлер» көлігінің астында қалған күйі қайтыс болды. Гёбель ауруханада алған жарақатынан кейін көз жұмды. Италиялық Феличе Наццаро «Фиат» көлігімен жарысты жеңіп алды. Принц Генрих Фарт – 1908 жылдан 1911 жылға дейін өткізілген, шамамен 2000 км (1250 миль) қашықтықты қамтитын, Берлинде басталып, бірнеше елде өтетін ең ірі неміс халықаралық жарысы. Оны Принц Альберт Вильгельм Генрих ұйымдастырды. Францияда көптеген қаза болғандықтан осындай жарыстар тыйым салынған болса да, бұл жарыстар туристік автомобильдермен және алғашқы раллилермен өткізілді, сондай-ақ Наццаро сияқты жүргізушілердің қатысуымен бұрынғы Kaiserpreis жарыстарымен бірдей мәртебеге ие болды. 1920 жылдардың басында ADAC Eifelrennen жарыстары Кёльн мен Бонн маңындағы 33,2 км (20,6 миль) Нидегген қауымдық жолында өткізілді. 1925 жыл шамасында Нидегген трассасының оңтүстігінде, Нюрбург қаласының ежелгі қамалының маңында Италияның Монца және Тарга Флорио трассалары, сондай-ақ Берлиннің AVUS трассасы үлгісінде арнайы жарыс трассасын салу ұсынылды, бірақ өзгеше ерекшеліктерімен. Таулы трассаның жоспары сол кездегі ең маңызды автожарыстардың бірі болған Тарга Флориоға ұқсас болды. Алғашқы Нюрбургринг неміс автоинженериясы мен жарыс шеберлігін көрсету үшін жасалған. Равенсбургтегі Эйхлер архитектуралық бюросы (архитектор Густав Эйхлер басқарған) жобалаған трассаның құрылысы 1925 жылдың қыркүйегінде басталды.

AVUS

Германия Гран-при автожарысы бойынша алғашқы ұлттық шара 1926 жылы Оңтүстік-Батыс Берлиндегі AVUS (Automobil Verkehrs und Übungs Straße (Автомобильдік қозғалыс және жаттығу жолы)) жарыс трассасында спорттық автомобиль жарысы ретінде өткізілді. AVUS трассасы екі 9.6 шақырымдық түзу сызықтан және әр аяғында екі солға бұрылатын тігіс жолдан тұрды. AVUS-тағы алғашқы жарысты қатты жаңбыр жауғанда Германияның тумасы Рудольф Караччола "Mercedes-Benz" көлігімен жеңіп алды. Адам трагедиясы да болды – Адольф Розенбергер маршалдардың қабылдауына соқтығысып, үш адам қаза тапты. AVUS трассасы сол кезде-ақ өте қауіпті деп есептелгендіктен, жарыс басқа жерге көшірілді. 1929 жылы Германия Гран-приі ресми шара ретінде бекітілді. 1930 жылдары AVUS Rennen жарысында өткізілгенімен, бұл тарихтағы ең жылдам жол жарыстарының бірі болды, бірақ Гран-при 1959 жылға дейін AVUS-қа оралмады. 1960 жылы тағы бір жарыс өткізу жоспарланған, бірақ бұл Гран-при Нюрбургрингтегі Südschleife трассасында Формула 2 жарысы ретінде өткізілді.

Нюрбургринг

Гран-при Германияның батысындағы Эйфель таулы аймағында орналасқан, Франкфурт пен Кельн қалаларынан шамамен 70 миль (112 км) қашықтықта орналасқан жаңа 28.3 км (17.6 миль) Нюрбургрингке көшті. Ол 18 маусымда 1927 жылы жыл сайынғы жарыспен ашылды – ADAC Eifelrennen. Бұл Эйфель тауларының ормандары арқылы жылдам және қиын жолмен өтетін, 300 метрден астам биіктік айырмасы бар және көліктердің жерден көтеріліп, Flugplatz, Brunnchen және Pflanzgarten сияқты учаскелерде көзге көрінетін жарыс трассасы болды. Жалпы трассада (біріктірілген трасса) тағы екі жарыс өтті, олардың екеуі де спорттық автомобильдер жарысы болды, онда Германияның соғысқа дейінгі ұлы шебері Рудольф Караччола алты неміс Гран-присінің екіншісін жеңіп алды. 1930 және 1933 жылдардағы жарыстар Ұлы депрессиямен байланысты экономикалық себептерге байланысты тоқтатылды. 1931 жылы жарыс 14.2 миль (22.8 км) Nordschleife (Солтүстік айналымы) трассасын пайдалануды бастады, және бұл ғасыр бойы жалғасты. Караччола 1931 және 1932 жылдары сәйкесінше Mercedes және Alfa Romeo көліктерінде жеңіске жетті. 1934 жылдан бастап Германияда "Күміс жебелер" деп аталған Гран-при машиналарымен бірнеше жарыстар өтті, мысалы, Eifelrennen, AVUS жарысы және бірнеше төбе жарыстары. Дегенмен, 1935 жылдан 1939 жылға дейін Еуропа чемпионатына есептелетін ұлттық Гран-при ғана маңызды жарыс болды. 1935 жылғы жарыс барлық уақыттағы ең ұлы моторспорт жеңісінің бірі деп есептеледі. Италиялық аңыз Тazio Nuvolari, ескірген және аз қуатты Alfa Romeo көлігімен, заманауи Mercedes және Auto Union көліктеріне қарсы қиын жағдайда өте қиын жарыс жасады. Нашар старт бергеніне қарамастан, ол бірнеше көлікті озуға қол жеткізді, әсіресе неміс көліктері пит-стопқа кіргенде. Бірақ ол алты минутқа созылған сәтсіз пит-стоптан кейін, шегіне дейін жүргізіп, уақытын өтеді және соңғы айналымның басында екінші орынға шықты; көшбасшы Манфред фон Браухичтен (Mercedes) 35 секунд қалып қойды. Фон Браухич қиын жағдайларда тым көп күш салғандықтан дөңгелектерін тозуға жеткізді, ал Нуволари немісті қуып жеңіске жетті, таң қалған неміс жоғары командасы мен 350 000 көрерменнің алдында. 42 жастағы итальяндық спортшы сегіз "Күміс жебе" көлігін озуға қол жеткізді. Екінші орын алған Ханс Стак Нуволариден екі минутқа қалып қойды. 1936 жылғы жарысты Auto Union көлігімен неміс жүргізушісі Бернд Роземайер жеңіп алды, ол Nordschleife трассасындағы Eifelrennen жарысын да тамаша стильде жеңіп, "Тұман шебері" деген лақап атын алды. 1937 жылғы жарыста Караччола Mercedes көлігімен тағы да жеңіске жетті, ал Auto Union жүргізушісі Эрнст фон Делиус басты тік жолда Антониус көпіріне жақын апатқа ұшырап қайтыс болды. Фон Делиус британиялық Ричард Симанның Mercedes көлігіне сағатына 250 км жылдамдықпен шағылысып, бұталар мен далаға ұшып кетті. Көлік содан кейін басты тік жолдың жанындағы жол шетінде қирады. Фон Делиус аяғы сынды және басқа да жарақаттар алды. Ол толық жазылып кетеді деп күтілді, бірақ келесі күні тромбоз және басқа да асқынулардан қайтыс болды. Симан бір шақырымдық бағанаға соғылып, жеңіл жарақат алды, бірақ аман қалды. Британдық 1938 жылы Нюрбургрингке оралып, Mercedes көлігімен жарыста жеңіске жетті, бұл оның жалғыз Гран-при жеңісі болды. 1939 жылы Дрезденге жақын Deutschlandring деп аталатын жаңа трасса салынды, ол 1940 жылғы Германия Гран-приін қабылдауға арналған. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, жарыс өткізілмеді және трасса жарыс үшін пайдаланылмады. Сол жылы Караччола алтыншы рет Германия Гран-присінде жеңіске жетті. Одан кейін Германия соғысқа кірісіп, Гран-при 1951 жылға дейін халықаралық мәртебеге ие бола алмады.

Нюрбургринг және әлем чемпионаты

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия Шығыс және Батыс аймақтарына бөлінді, ал Батыс Германия 1951 жылға дейін халықаралық спорттық жарыстарға қатысудан шеттетілді. 1950 жылы Альберто Аскари Нюрбургрингтегі Формула-2 жарысын жеңіп алды. Германия Гран-присі жаңа Формула-1 чемпионатының екінші маусымында бағдарламаға енгізілді. Нордшлейфе келесі ширек ғасыр бойы Батыс Германияның маңызды автокөлік жарысының негізгі аренасы болды және Формула-1 күнтізбесіндегі ең қиын және техникалық тұрғыдан дағдылы трасса ретінде танылды. Трассаның аумағына жыл сайын шамамен 375 000 көрермен жиналды. 1951 жылғы жарыста аргентиналық Хуан Мануэль Фанхио 14 айналымға көш бастады, бірақ Альфасына жанармай құюға мәжбүр болды және үшінші және төртінші берілістері ғана қалды. Пит-стопта ол Аскариден (Ferrari) озылып, итальяндықтан кейін екінші орынға түсті. Фанхио 1954 жылы Мерседеспен алғаш рет жеңіске жетті – 15 жылдан кейін зауыттық Мерседес Гран-при машинасының тұңғыш қатысуы. Ол Фанхионың тікелей қатысуымен жасалған жаңа ашық дөңгелекті W196 машинасымен бәсекеге түсті. Сол шарада аргентиналық жүргізуші Онофре Маримон жаттығу кезінде Maserati 250F машинасымен қаза тапты. Нюрбургрингтің ерекшеліктерін білмеуінен ол Аденауэр көпіріне жақын қиын бұрылысты жеңе алмады. Көлігі жолдан шығып, қоршауды бұзып, тік құламаға түсті, ағашқа соқтығысып, құлап кетті. Маримон 670 кг (1480 фунт) салмақталған 250F машинасының астында қалды. Сол кездегі көліктерде апат жағдайында жүргізушіні қорғауға арналған құрылғылар болған жоқ – Маримон осыдан зардап шекті. Аргентиналықтың жарақаттары оқиғадан кейін бірнеше минуттан соң өлімге алып келді. Оның отандасы және қайғыға батқан досы Фанхио Мазератидің қираған қалдықтарын қарауға барды. Ол көліктің төртінші берілісте тұрғанын көрді – бұл бұрылыс әдетте Формула-1 машинасы үшін үшінші берілісте өтілетін. Бұл апаттың жүргізушінің қатесінен болғанын көрсетті. 1955 жылғы жарыс Ле-Ман трагедиясынан кейін тоқтатылды. Германиядағы (және Еуропаның көп бөлігіндегі) барлық автожарыстар трассалар жаңартылғанша тыйым салынды. Фанхио келесі екі жарыста жеңіске жетті. 1957 жылғы жарыста бірнеше өзгерістер енгізілді. Формула-2 жарысы Формула-1 машиналарымен бірге өткізілді. Трассаның жабыны жаңартылды, шұңқыр тігін, Sudkurve және шұңқырдың артындағы тігін құраған нашар бетонды жол беті алынып, асфальтпен ауыстырылды. 1957 жылғы жарыс, Нуваларидің 1935 жылғы жеңісі сияқты, барлық уақыттағы ең ұлы автокөлік жарыстарының біріне айналды. Фанхио жарыстың басында британдық Майк Хоторн мен Питер Коллинз жүргізген екі Ферраридің алдында көш бастады. Фанхио орташа қашықтықта жанармай құюды жоспарлаған еді және осылай істеді. Пит-стоп 30 секундқа созылуы керек еді, бірақ ол 78 секундқа созылды. Фанхио Хоторн мен Коллинзден шамамен бір минутқа қалып қойды. Ол әр айналымда бірнеше секундты қуып жете бастады. Айналма рекордын тоғыз рет жаңартты. 21-ші айналымда (соңғы айналымның екіншісі) ол Коллинсті пит-станнан, содан кейін Хоторнды сол айналымның соңында озып кетті. 46 жастағы аргентиналық жарыста жеңіске жетті (оның 24-ші және соңғы Формула-1 жеңісі) және бесінші және соңғы чемпионатын жеңіп алды. 1958 жылы жарыс қашықтығы 15 айналымға дейін қысқартылды. Британдық Тони Брукс Ванвалл машинасымен жеңіске жетті. Ванвалл Германия Гран-присінде жеңіске жеткен алғашқы британдық конструктор атанды. Коллинс Пфланзгартендегі трассаның жанындағы арыққа құлап, көліктен лақтырылып, басымен ағашқа соқты. Ол басынан ауыр жарақат алды және трассаға жақын орналасқан ауруханада қайтыс болды. 1959 жылы жарыс Берлиндегі AVUS жылдамдықты трассасына көшті. Бұл Формула-1 жарысы болды және Брукс Феррари машинасымен жеңіске жетті. AVUS трассасы енді екі 2,5 мильдік тік жолдан, бір шетінде тығыз сол жақ шашты тігістен және екінші шетінде 1937 жылы салынған 43 градустық кірпіштен тұрған банкингтен тұрды, ол "Өлім қабырғасы" деп аталды. Француз және танымал Формула-1 жүргізушісі Жан Бехра Porsche машинасымен өткізілген спорттық автокөлік жарысында қаза тапты. Ол басқаруды жоғалтып, Porsche көтеріліп, ешқандай қауіпсіздік қабырғасы немесе кедергісі жоқ банкингтен ұшып кетті. Бехра көліктен 300 фут қашықтықта лақтырылып, басы флагштокқа соқтығып, сол сәтте-ақ қаза тапты. Бехраны Ferrari компаниясы Реймстегі ресторандағы жанжалдан кейін, ол қайтыс болғанға дейін жұмыстан босатты. 1960 жылы жарыс қайтадан Нюрбургрингке көшті, бірақ бұл жолы кішігірім 4,7 мильдік (7,7 км) Südschleife (Оңтүстік айналымы) бөлігінде өтті. Жарыс Формула-2 үшін өткізілді, Формула-1 үшін емес, бұл жарыс чемпионат статусын жоғалтты, бірақ 1954 жылдан бері неміс көрермендері күткен нәрсені ұсынды, өйткені Porsche 1961 жылдан бастап Формула-1-ге айналатын 1,5 литрлік регламент бойынша жаңа машиналарын жасады. Кішігірім трассада және төменгі класта өткізу ұйымдастырушылар үшін полициялық шығындарды және бастапқы ақыны төмендетуге мүмкіндік берді. 1960 жылдардың қалған бөлігінде Нордшлейфеде тоғыз Формула-1 жарысы өтті. 1961 жылғы жарысты жекеменшік Lotus машинасымен британдық Стирлинг Мосс жеңіп алды. Мосс американдық Фил Хилл мен неміс Вольфганг фон Трипс жүргізген екі күшті Феррариден оқ бойымен шағылысты. Ылғалды ауа райындағы шеберлік және дұрыс таңдалған шиналар Моссқа фон Трипстен 16 секундқа озуға көмектесті. 1964 жылғы жарыста голланд джентльмен жүргізушісі Карел Годин де Бофор жаттығу кезінде Bergwerk бұрылысында жолдан шығып қаза тапты. Оның қызыл Porsche бұталар арқылы өтіп, құламадан төмен түсіп, ағашқа соқтығысты. Ол ауруханада алған жарақаттарынан қайтыс болды. Британдық Джон Суртис Джим Кларктен озып, екінші рет жеңіске жетті. 1965 жылы Кларк жеңіске жетті, ол маусымдағы жетінші Формула-1 жеңісі және Lotus машинасымен екінші жүргізушілер чемпионаты. 1966 жылы ауа райы өте өзгерді және австралиялық Джек Брабам мен Суртис арасында бәсеке болды, Брабам жеңіске жетті. Британдық Джон Тейлор бельгиялық Жакки Икс жүргізген Формула-2 Matra MS5 машинасының артына соқтығысып, Quddlebacher көпірі мен Flugplatz маңында қаза тапты. Тейлордың машинасы өртенді. Ол бір айдан кейін алған күйіктерден қайтыс болды. 1967 жылы пит-станның алдында шикана қосылды, бірақ көліктер 1965 жылғы айналым уақытына жақын жылдамдықпен жүріп жатты. 1968 жылғы жарыс тағы бір ұлы жеңіске айналды. Бұл жарыс қатты жаңбыр мен тұманды ауа райында өтті. Британдық Жакки Стюарт Грэм Хиллден төрт минуттан астам озып жеңіске жетті, бірінші айналымның соңында Хиллден 30 секундқа озып кетті. Стюарт жаңбыр мен тұманды ауа райында көшбасшылықты сақтап қалды. Жакки Икс 1969 жылы Brabham машинасымен жеңіске жетті. Бельгиялық жарысқа нашар бастап, көшбасшылар қатарына қайта оралды және Стюартпен ұзақ күрес салдарынан Икс Стюарттан 5-ші айналымда озып кетті. Шотландиялық көліктеріндегі беріліс проблемаларынан кейін одан қалып қойды. Стюарт екінші орынды сақтап, бір минуттан астам қалып қойды. Неміс жүргізушісі Герхард Миттер жаттығу кезінде BMW 269 Формула-2 машинасымен жүргізу кезінде артқы серпімділігі бұзылып, өте жылдам Schwedenkreuz бұрылысының құламасынан түсіп қаза тапты. Бұл 15 жыл ішіндегі неміс трассасындағы бес Формула-1 қатысты қаза болды, бұл чемпионат үшін қолданылған барлық трассалардың арасында ең көп көрсеткіш. 1970 жыл Нордшлейфе үшін халықаралық автожарыстардан шығудың бастамасы болды. Голландия Гран-присінде Пьер Курэдж қаза болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Гран-при жүргізушілер қауымдастығы Лондон қаласындағы қонақүйлерде кездесу өткізді. Сыртқы тараптардың қысымына қарамастан, олар Нюрбургринг трассасының қауіпсіздік жағдайларын едәуір жақсартпаса, жарысқа қатыспауға дауыс берді...

Хокенхайм

Гейдельбергке жақын орналасқан жылдам, жазық Хоккенхайм трассасы келесі 30 жыл бойы Германия Гран-приін өткізуге дерлік жалғыз ие болды. 1977 жылғы жарысты Лауда жеңіп алды, бірақ біліктілікке ілікпеген жергілікті жүргізуші Ханс Хейердің де қатысқаны ерекше көзге түсті. 1979 жылғы жарыста швейцариялық Клей Регаццони өз командаласы, австралиялық Алан Джонсты қуып жетуге тырысты, бірақ бұл әрекет сәтті болмады. 1980 жылы француз Жак Лаффит Ligier көлігімен жеңіске жетті, ал Джонс ұшақтағы тесік салған шинаны ауыстыруға кеткен уақыттан кейін 3-орынға түсті, бірақ бұл жеңіс Патрик Депайлердің Alfa Romeo үшін сынақ кезінде Ostkurve-де (сол кезде шикан болмаған және түзу болған) қайтыс болған апатынан кейін көлеңкеде қалды. 1981 жылғы жарыста Джонс пен Ален Прост Renault көлігімен шайқасты, Джонс Просттің арттан келе жатқан командаласы Рене Арноудың кедергісінен кейін стадионда озуға мүмкіндік алды. Жарысты бразилиялық Нельсон Пике жеңіп алды. 1982 жылғы жарыста трассада өзгерістер енгізілді, ең бастысы – өте жылдам Ost Kurve-ге шикан және баяу бірінші шикан қосылды. Сол жарыста француз Дидье Пиронидің мансабы аяқталды. Просттің Renault көлігіне соқтығысқаннан кейін Пирони көтеріліп, тоқтағанша бірнеше рет домалап кетті. Чемпионаттың сол кездегі көшбасшысы Пиронидің аяқтары ауыр жарақат алғандықтан, ФИА дәрігері Сид Уоткинс оны апатқа ұшыраған Ferrari көлігінен шығару үшін аяқтарын кесуге мәжбүр болды. Формула-1 машиналары сол кездегідей жобаланғандықтан, жүргізушілердің отыру орны алдыңғы жағына қарай болды, ал аяқтары алдыңғы осінен алшақ орналасқандықтан, дене мүшелері қауіпті жағдайда қалды. Олар тек шасси құрылымы мен алюминийден жасалған панельдермен ғана қорғалған. Жарыс барысында Пике, жарысқа қатысқанда Осткурве шиканында ашуланған бразилиялықты итеріп жіберген чилилік жүргізуші Елисео Салазарға физикалық шабуыл жасады. Патрик Тамбей Феррари үшін алғашқы жарысында жеңіске жетті. 1984 жылғы жарыста Прост (қазір McLaren жүргізушісі) жеңіске жетті, ал Toleman командасының жаңа жүргізушісі Айртон Сенна жарыстың басында жолдың алдында қарқынды жүрді. 1985 жылы жаңа 2,8 мильдік (4,5 км) Нюрбургринг Гран-при трассасына қайта оралды, ол ескі Нордшлейфеге жақын салынған және өткен жылы Еуропа Гран-приін қабылдаған. Бұл жарыста көптеген жүргізушілер көшбасшылық үшін күресті, жеңіске итальяндық Микеле Альборето жетті. Сол кездегі халықаралық автоспортты басқару органы FISA әр Гран-при үшін бір трассаға ұзақ мерзімді келісімшарттар жасау саясатын енгізді. Германия Гран-приі үшін таңдау жаңа Нюрбургринг пен Хоккенхайм арасында болды. Соңғысы таңдалды және ол келесі 20 жыл бойы сол жерде қалды. 1986 жылғы жарыста көптеген көшбасшылар жарыс соңында отын жетіспеушіліктен қиналды. Алдыңғы үш жүргізуші Пике, Сенна және Прост отындары бітіп бара жатқанда, бразилиялықтар Пике мен Сенна 1-2 орындарды иеленсе, Прост отыны толыққандай біткеннен кейін 6-орынды алды. 1988 жылғы жарыс жаңбырлы ауа райында өтті, бұл жағдай Хоккенхаймдағы орманның арасынан өтетін трассада әсіресе қауіпті болды, себебі жаңбырдан түскен ылғал ауада тұрып, трассаны қоршап тұрған ағаштардың әсерінен желге ұшып, құрғамайтын. Жаңбыр жаумаған күнде де трасса құрғамайтын. Сенна (қазір McLaren жүргізушісі) жаңбырдағы шеберлігін пайдаланып, командаласы Просттан жеңіске жетті. 1989 жылғы жарыс Прост пен Сеннаның атақты бәсекелестігінің шыңы болды, бұл жарыста екі McLaren командаласы бүкіл жарыс бойында өздерінің мүмкіндіктерінің шегінде жүрді. Просттің беріліс қорабы бұзылып, соңғы айналымда 6-берілісті жоғалтты, ал Сенна оны озып, жеңіске жетті. Сенна келесі жылғы жарыста да итальяндық Алессандро Нанниниден жеңіске жетті. 1992 жылғы жарыста 1991 жылы Эрик Комас соқтығысқаннан кейін Ostkurve-де тағы өзгерістер енгізілді, ол ортасында дөңгелек қабырғасы бар қарапайым сол және оң шикан емес, күрделі шиканға айналды. 1994 жылы 1994 жылғы Сан-Марино Гран-приінен кейін үшінші шиканды баяулату үшін қосымша өзгеріс енгізілді. 1995 жылы неміс Михаэль Шумахер жеңіске жетті, ол 1939 жылы Рудольф Караччоладан бері үй жарысында жеңіске жеткен алғашқы неміс болды. Германияда Формула-1 қызығушылығы Шумахердің пайда болуымен ең жоғары деңгейге жетті. 1997 жылы австриялық Герхард Бергер ерекше жеңіске жетті. Бірақ 2000 жылғы жарыста көптеген проблемалар туындады. Жарыс барысында Mercedes компаниясының бұрынғы қызметкері трассаға шығып, жарыстың барысын бұзды, ал Жан Алеси үшінші шиканда үлкен апатқа ұшырап, үш күн бойы бас ауруына шалдықты. Трассаның алыс жағында (Ost Kurve орналасқан жерде) құрғақ болса, стадион бөлігінде және пит-стопта жаңбыр шашырады. Рубенс Баррикелло 18-орыннан бастап жарысты жеңіп алды, бұл оның Формула-1-дегі алғашқы жеңісі болды. 2001 жылы бразилиялық Лусиано Бурти мен Шумахердің Ferrari көліктерінің старттағы соқтығысынан үлкен апат болды, бұл жарысты BMW қозғалтқышы бар Williams көлігіндегі Михаэльдің інісі Ральф жеңіп алды.

Жарысты Хоккенхаймнан басқа жерге ауыстыру туралы қауіп

FIA және жүргізушілер Хоккенхаймды 1970 жылы, сондай-ақ Айртон Сенаның 1994 жылы Имолада қаза болғаннан кейін және 2000 және 2001 жылдардағы оқиғалардан кейін 1977 жылдан 2001 жылға дейін бір рет қолданылған 4,2 мильдік трассадан қысқартуға талап етті. 1990 жылы Германияның бірігуінен кейін бұрынғы Шығыс Германияда салынған немесе қайта жаңартылған 3 жаңа трасса жарыс өткізуге ыңғайлы жаңа орындар ретінде қарастырылды: 1997 жылы ашылған, трасса ішіне салынған қонақ үйі бар және 2,3 мильдік Oschersleben, 2000 жылы ашылған 2,8 мильдік жол трассасы бар овальды және жол трассасын біріктірген Лаузицринг, сондай-ақ Германия мотоциклдер Гран-приінің қазіргі орны болып табылатын, 1996 жылы қайта ашылған 2,2 мильдік Sachsenring. Бұл үш трассаның барлығы 4,2 мильдік Хоккенхаймнан қысқа болды. Тіпті сол кездегі Еуропа Гран-приінің орны – 2,8 мильдік GP трассасы бар Нюрбургринг те қарастырылды (егер Германия Гран-приі Нюрбургрингке көшірілсе, Еуропа Гран-приінің қажеті болмас еді). Осы қауіп 2002 жылы Хоккенхайм трассасының ұзындығын қысқартуға ықпал етті.

Хоккенхаймнің қысқартылуы

2002 жылы Хоккенхаймринг трассасы күрт қысқартылып, конфигурациясы өзгерді. Орманды тік жолдар алынып тасталды және трассаның техникалық деңгейін арттыру үшін бұрыштардың саны көбейтілді. Трассаның ұзындығы 4,2 шақырымнан 2,7 шақырымға дейін азайды. Сол жылы Майкл Шумахер жеңіске жетті. 2003 жылы Колумбиялық Хуан Пабло Монтойя Williams BMW командасы үшін жеңіске жетті, бұл бавариялық автокөлік құрастырушының қозғалтқыштарының үш жыл ішіндегі екінші Германия Гран-присіндегі жеңісі болды. Сол жылы 1978 жылдан бері Формула-1-ге қатысқан британдық Arrows командасы соңғы рет көрінді. 2004 жылы Шумахер Германия Гран-присінде жеңіске жетіп, сол маусымдағы басымдығын сақтап қалды, ал испандық Фернандо Алонсо келесі жылы Renault командасы үшін жеңіске жетті, бірақ оның басты қарсыласы Кими Райкконен гидравликалық жүйедегі ақаулықтан жарыстан шықты. 2006 жылы Renault командасының эксперименталды массалық демпфер жүйесі жарыс төрешілері тарапынан заңды деп танылды, бірақ FIA оған тыйым салды. Renault бұл жүйені жарыста пайдаланбады, нәтижесінде Шумахер өз үй трассасында Ferrari командасымен жеңіске жетті.

Ойын орындарының ауысуы

2006 жылы 2007 жылдан бастап 2010 жылға дейін Германия Гран-приі Нюрбургринг ГП трассасы (Еуропалық және Люксембург Гран-прилерінің бұрынғы үйі) мен Хоккенхаймринг арасында өткізілетіні жарияланды. Біріншісі 2007 және 2009 жылдары, екіншісі 2008 және 2010 жылдары жарыстар қабылдауға тиіс болды. Алайда, 2007 жылғы Гран-придің атауы кейін өзгертілді. Бастапқыда Германия Гран-приі деп жоспарланған, бірақ Хоккенхайммен жарыс атау құқығына байланысты туындаған даудың нәтижесінде, жарыс «Großer Preis von Europa» (Еуропалық Гран-при) деген атпен өткізілді. 2009 жылға қарай трассалар дауларын шешкендей болды, себебі Нюрбургрингтегі жарыс Германия Гран-приі деген атаумен өтті. 2010 жылы Хоккенхаймда өткен Гран-при бір кезде қауіп төңкерілгендей болды, себебі трасса иелері, қала және Баден-Вюртемберг штаты F1 басшылығының жоғары лицензиялық төлемдерінен ақша жоғалтуға дайын емес еді. Сонымен қатар, Берни Экклстоунның Гитлер туралы айтқан сөздері келіссөздерге кедергі келтірді. Егер трасса жарыс өткізу орынынан бас тартса, иелері оны бұрынғы орналасуына қайтаруды жоспарлаған. Алайда, 2009 жылдың 30 қыркүйегінде трасса 2018 жылға дейін күнтізбеде қалу үшін келісімге келгені хабарланды, жаңа келісім бойынша трасса басшылығы мен FOA жарыстың қаржылық жүктемесін бөліседі. Бұл кезекпен алмасу үлгісі жалғасты, Хоккенхайм жұп жылдары жарыс өткізді, ал Нюрбургринг 2013 жылға дейін тақ жылдары жарыс өткізді.

Хоккенхайм қаласындағы жарыстар

2014 жылы Нюрбургрингтің иелігі ауысты, бірақ жаңа иелері жарысты тақ жылдары өткізуге келісе алмады. Хоккенхаймринг 2015 және 2017 жылдары жарыс өткізе алмады, нәтижесінде Германия Гран-приі тоқтатылды. Осының салдарынан жарыс екі жылда бір рет өтетін болды және 2016 және 2018 жылдары Хоккенхаймде қайтадан ұйымдастырылды.

Хоккенхаймға тағы бір сапар

Хоккенхайммен Германия Гран-приін қабылдау туралы келісім 2018 жылғы жарыстан кейін аяқталды. Осының салдарынан, жарыстың болашағы күмәнді болып қалды.

Жоқ болуы

2019 жылғы жарыстан кейін Хоккенхайммен жаңа келісім жасалмады және Германия Гран-приі 2020 жылдан бастап Формула-1 күнтізбесіне енбеді. COVID-19 пандемиясы салдарынан көптеген Гран-прилер жойылғандықтан, 2020 жылдың қазан айында Германиядағы Нюрбургрингте «Эйфель Гран-приі» деген жарыс өткізілді, ол орын алмастыру шарасы болды.