Кіріспе

Еңбек ұйымы 1886-1955 жылдар аралығында. Америка Еңбек Федерациясы (А. Ф. Л.) – АҚШ-тағы еңбек одақтарының ұлттық федерациясы, ол бүгінге дейін AFL–CIO ретінде жалғасуда. Ол 1886 жылы Огайо штатының Колумбус қаласында өзара қолдау көрсетуге құштар және «Еңбек рыцарларына» көңілі толмаған шебер одақтарының альянсымен құрылды. Сэмюэл Гомперс құрылтай съезінде толық уақытты президент болып сайланды және 1924 жылы қайтыс болғанға дейін бір жылды қоспағанда, жыл сайын қайта сайланды. Ол кәсіподақ қозғалысының басты өкілі атанды. А. Ф. Л. 1935 жылы А. Ф. Л.-ден қуылған одақтармен Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресін (CIO) құрғаннан кейін де ең ірі одақтар тобы болып қала берді. А. Ф. Л. негізінен шебер одақтарынан тұрды, әсіресе құрылыс саласында. 1930 жылдардың соңында шебер одақтары CIO-ның бәсекесіне жауап ретінде өндірістік одақтар негізінде ұйымдастыруды кеңейтті. А. Ф. Л. мен CIO 1930 жылдардың соңында қызу бәсекелестікке түсті, бірақ содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін ынтымақтастыққа келді. 1955 жылы екеуі бірігіп AFL–CIO құрды, ол бүгінгі күнге дейін АҚШ-тағы ең ұзаққа созылған және ең ықпалды еңбек федерациясы болып табылады.

Шығу тегі

Америка еңбек федерациясы (А. Ф. Л.) 1886 жылы кәсіподақтардың бірлестігі ретінде құрылды. Ұйым Knights of Labor (K of L) ұйымымен туындаған даудың нәтижесінде пайда болды, онда осы ұйымның басшылығы әртүрлі шеберлік одақтарының жергілікті бөлімдерін өздерінің халықаралық ұйымдарынан шығуға және тікелей K of L-ге қосылуға шақырды, бұл әртүрлі одақтардан қаржыны K of L-ге аударуға әкеп соғар еді. Ұйымдастырылған сауда және еңбек одақтары федерациясы да Америка еңбек федерациясына бірікті. Осы дауға қатысқан ұйымдардың бірі – Халықаралық сигарет өндірушілер одағы (CMIU) болды, ол CMIU-дан шеттетілген немесе қуылған мүшелері ұйымдастырған қарсы «Прогрессивті сигарет өндірушілер одағынан» бәсекелестікке тап болды. Екі сигарет одағы да әртүрлі сигарет фабрикаларымен келісімшарттар жасасуда бәсекелестікке түсті, ал олар сол уақытта Нью-Йорк, Детройт, Цинциннати, Чикаго және Милуокиде өздерінің өндірушілер қауымдастықтарын құрып жатты. Көрінетін жеңіске жақын тұрғанда, Еңбекшілердің Нью-Йорк округтік ассамблеясы 19 фабрикамен CMIU ұсынғаннан төмен жалақы мөлшерімен келісімге келуді ұсынды, егер тек «Прогрессивті сигарет өндірушілер одағы» жұмыс істесе. Осылайша, Америка еңбек федерациясы бастапқыда Knights of Labor ұйымынан тыс шеберлік одақтарының одағы ретінде құрылды, бұл оларға және осыған ұқсас шабуылдарға қарсы қорғану құралы болды. 1886 жылдың 25 сәуірінде Сигарет өндірушілердің Адольф Штрассері мен Балташылардың П. Дж. МакГайры барлық ұлттық кәсіподақтарға арнап, 18 мамырда Филадельфияда конференция өткізуге шақырып, айналымдық хат жіберді. Шақыруда Еңбекшілердің бір бөлігі «зияраттық жұмыс істеп» және «еңбек қозғалысында антагонизм мен келіспеушіліктерді ояту арқылы өлшеусіз зиян келтіріп жатқаны» айтылды. Бұл алдын ала жиналыста, Broad және Filbert көшелерінің бұрышындағы Дональдсон залында, K of L ұйымына кәсіподақтарды бұзуға, кәсіподақ ставкаларынан төмен еңбекақымен жұмыс күшін ұсынуға және пикеттің сызығын кесіп өткен немесе кәсіподақ жарналарын төлемеген адамдарды пайдалануға тырысқаны үшін айып тағылды. Осы орган 1886 жылдың 24 мамырында өтетін Еңбекшілердің съезіне ұсынылатын «шартты» жазды, онда K of L ұйымы қатысқан одақтардың рұқсатынсыз халықаралық одақтардың мүшелерін өз жиналыстарына ұйымдастыруға тырысуды тоқтатуы және бұл ережені бұзған K of L ұйымдастырушылары дереу тоқтатылуы тиіс деп талап етілді. Алайда, K of L-ның басқарушы Бас ассамблеясы бұл мәселе бойынша маңызды талқылауға түсуден бас тартып, бұрынғы шеберлік одақтарымен келіссөздерді бастамас бұрын тоқтатты. K. Л. Нью-Йорк округтік ассамблеясының әрекеттері қолдау тапты.

Тәрбие және алғашқы жылдары

Еңбекшілердің басшылығымен келісімге келу мүмкін емес екеніне көз жеткізген 1886 жылғы сәуірдегі конференцияны шақырушы бес еңбек ұйымының басшылары 1886 жылғы 8 желтоқсанда Колумбуста (Огайо штаты) «барлық ұлттық және халықаралық кәсіподақтардың американдық федерациясын» құру мақсатында конгресс өткізу туралы жаңа шақыру жасады. 13 ұлттық кәсіподақ және түрлі жергілікті еңбек ұйымдарының 42 делегаты шақыруға жауап беріп, Америка Еңбек Федерациясын құруға келісті. Жаңа ұйымның қаржысы мүше ұйымдарынан «адам басына салынатын салық» есебінен жиналатын болды, ол әрбір мүше үшін айына жарты центтен (яғни жылына алты цент, 1886 жылы 0,06 доллар, бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) белгіленді. Ұйымды басқару жыл сайынғы конгрестер арқылы жүзеге асырылатын болды, әрбір мүшелік кәсіподақтың әр 4000 мүшесіне бір делегат қарастырылды. Жергілікті еңбек ұйымдарының қолдауымен жоба алға жылды. Кейбір Еңбекшілер одағының (K of L) жиналыстары Сигара жасаушылардың ұстанымын қолдап, ұйымнан шықты: Балтиморда 30 жергілікті ұйым кетіп қалды, ал Чикагодағы Еңбекшілер одағының мүше саны 1886 жылы 25 000-нан 1887 жылы 3 500-ге дейін азайды. Еңбекшілер одағында (K of L) фракциялық күрес басталды, Теренс Паудерли ұйымның қиындықтарын өз қатарындағы «радикалдарға» жабалап, ал Паудерлиге қарсылар «автократиялық басшылық» деп санайтын нәрсеге тоқтатуды талап етті. Бәсекелес ұйымның үнемі ыдырауына қарамастан, жаңадан құрылған Америка Еңбек Федерациясы өзін сақтап қалуға күш салды, ал топ алғашқы жылдары өте баяу және біртіндеп өсті, тек 1892 жылы 250 000 мүшеліктің шегіне жетті. Топ бастапқыда мүшелерінің табысы мен еңбек жағдайларына баса назар аударды. А. Ф. Л.-дың құрылтай съезі «жоғары жалақы және қысқа жұмыс күнін» «еңбекшілердің жағдайын жақсартуға бағытталған алғашқы қадамдар» деп жариялады. Топтың конституциясы саяси партияларды филиал ретінде қабылдауға жол бермеу үшін құрылғандықтан, партиялық саясатқа қатысудан аулақ болды, өйткені ол жік салатындықтан. Бұл негізінен консервативті «таза және қарапайым» тәсіл А. Ф. Л.-ды еңбек жағдайлары мен жалақы ставкаларына қатысты мәселелермен шектеді, ал саяси мақсаттарды саяси саладагы одақтастарына қалдырды. Федерация жұмысшылардың меншік құқықтарын даулаудың орнына олардың бірден-бір талаптарын қанағаттандыруды ұстанды және жұмысшылардың мүдделеріне арналған партия құруға қарағанда белгілі бір саясаткерлерді тактикалық түрде қолдауды ұстанатын саясаттың прагматикалық көзқарасын қабылдады. А. Ф. Л.-дың басшылығы капиталистік жүйенің кеңеюі еңбекті жақсарту жолы ретінде қарастырылғанын, бұл А. Ф. Л.-дың өзін бір тарихшының айтуынша «еңбекші табының радикализміне консервативті балама» ретінде ұсынуына мүмкіндік берді.

ХХ ғасырдың басында

А. Ф. Л. 1903 жылы жұмыс берушілердің құрылыс, тау-кен, портовый және басқа да салалардан кәсіподақтарды ығыстыруға бағытталған «ашық есік» қозғалысын ұйымдастыруымен алғашқы маңызды кері соққыға ұшырады. Осы бірлескен кәсіподақтарға қарсы күрес нәтижесінде 1904 және 1914 жылдар аралығында А. Ф. Л. құрамындағы филиалдардың мүше саны азайды. Бұл күрес ереуілдерге қарсы заңды шешімдерді және сот үкімдерін тиімді пайдаланды, ал мемлекеттік биліктің қарулы күшімен қолдауға ие болған сот шешімдерінің күші арта түсті. 1907 жылғы қарашада Вирджиния штатының Норфолк қаласында өткен конвенцияда А. Ф. Л. Солтүстік Америка құрылыс кәсіптері одағын (NABTU) өз құрылыс департаменті ретінде құрды. Ұсыныс-тілектерді ескере білетін Гомперс еңбек ұжымының «достарына сыйлық, жауларына жаза» беруі керек деп сақты. Алайда, 1900-ші жылдарда (онжылдықта) екі партия қайта құрыла бастады. Республикалық партияның басты фракциясы банктер мен өндірушілердің мүдделерімен байланысты, ал қарсыласы Демократиялық партияның маңызды бөлігі еңбекшілерге көбірек қолдау көрсетті. А. Ф. Л. мүшелерінің Социалистік партияға қосылуына немесе олармен жұмыс істеуіне тыйым салмайтын болса да, жұмысшылардың тәуелсіз саяси әрекет жасауы – қазіргі Социалистік партия немесе жаңа еңбек партиясын құру жолымен – дәстүрлі түрде қолдау көрсетпеді. 1908 жылдан кейін ұйымның Демократиялық партиямен байланысы одан әрі нығайды.

Ұлттық азаматтық федерация

Л. А. Ф. ішіндегі кейбір кәсіби одақтар Ұлттық азаматтық федерациясын құруға көмектесті және оған қатысты. Ұлттық азаматтық федерациясын бірнеше прогрессивті жұмыс берушілер құрды, олар ұжымдық келісімдерді және "жауапты" кәсіби одақтарды қолдау арқылы еңбек дауларын болдырмауға тырысты. Еңбекшілердің осы федерацияға қатысуы, бастапқыда тартыншақты болғанымен, Л. А. Ф. ішінде ішкі жіктерді тудырды. Ірі өнеркәсіпті жеке меншіктен шығару ғана жұмысшыларға көмектеседі деп сенген социалистер, Ұлттық азаматтық федерациясында капиталистермен ынтымақтастыққа ұмтылған еңбекшілердің әрекеттерін сынады. Дегенмен Л. А. Ф. осы ұйыммен байланысын жалғастырды, бірақ 1910-шы жылдардың соңына қарай оның маңызы азайды.

Канада

1890 жылдары Гомперс халықаралық еңбек федерациясын құруды жоспарлап, бастапқыда А. Ф. Л. ұйымдарының Канадада, әсіресе Онтариода кеңеюіне көмектесті. Ол Канаданың сауда және еңбек конгресіне қаржылық және ұйымдастырушылық қолдау көрсетті, нәтижесінде 1902 жылға қарай А. Ф. Л. Канададағы кәсіподақ қозғалысына басымдық етті.

Иммиграциялық шектеулер

А. Ф. Л. моральдық, мәдени және нәсілдік себептермен Еуропадан шектеусіз иммиграцияға қарсы күресті. Бұл мәселе жұмысшыларды біріктірді, олар жұмыс нарығына жаңа жұмысшылардың көптеп келуі еңбекақыны төмендетеді деп қорқады. Ұлтшылдық фактор болған жоқ, себебі одақ мүшелерінің жартысынан астамы өзі иммигранттар немесе Ирландия, Германия және Ұлыбританиядан келген иммигранттардың балалары еді. Азиядан келген барлық иммиграцияға А. Ф. Л. одан да қатысты қарсылық білдірген кезде Ұлтшылдық факторға айналды, өйткені ол (оның еуроамерикалық мүшелері үшін) американдық қоғамға сіңіре алмайтын бөтен мәдениетті білдірді. А. Ф. Л. 1906 жылдан кейін қарсылығын күшейтті және 1890 жылдардан 1920 жылдарға дейінгі иммиграцияны шектеу туралы заңдарды қабылдауда, мысалы 1921 жылғы Төтенше квота заңы мен 1924 жылғы Иммиграция заңын қабылдауда маңызды рөл атқарды және олардың қатаң орындалуын қадағалады. Минк (1986) А. Ф. Л. мен Демократиялық партия арасындағы байланыстың бір бөлігі иммиграция мәселелерінде болғанын айтады, республикашыларды қолдаған ірі корпорациялар өздерінің жұмыс күшін арттыру үшін иммиграцияны көбірек қалаған. Неміс-американдық қауымдастығы сынға ұшыраған кезде тыйым салу күш алды. А. Ф. Л. тыйым салуға қарсы болды, өйткені оны жұмысшы табының мәдени құқығы деп қарады.

Бала еңбегіне қарсы коалиция

Бала еңбегі А. Ф. Л. (American Federation of Labor) мен орта тап реформаторлары ортақ мәселе деп тапқан нәрсе болды, әйтсе де реформаторлар көбінесе А. Ф. Л.-дан қашық сақтады. А. Ф. Л. 14 жасқа дейінгі балалардың жұмысқа орналасуын шектеу мақсатындағы мемлекеттік және ұлттық деңгейдегі науқандарға қатысты. 1904 жылы Ұлттық бала еңбегі комитеті (NCLC) деген ірі ұлттық ұйым құрылды. Штаттар бойынша реформаторлар бала еңбегін шектеуге бағытталған заңдарды қабылдау үшін күрес бастады, олардың басты мақсаты – жасөсперімдерді ауыр еңбектен құтқару және мектепке бару деңгейін көтеру болды. Көңіл көншітпеген жайттардың қатарында Жоғарғы Соттың екі ұлттық заңды конституцияға қайшы деп танып жоюы, сондай-ақ жұмыс берушілердің саяси ықпалына байланысты штаттық заңдардың тиімсіз орындалуы болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі кезеңдер: 19171921

А. Ф. Л. және оның ұйымдары соғысқа белсенді қолдау көрсетті. Еңбек радикалдарының соғыс өндірісін бұзу қаупі А. Ф. Л.-ге еңбек дауларын мойындау және тараптық шешімдерді қабылдау үшін саяси мүмкіндік берді, көбінесе жұмысшылардың жағдайын жақсарту бағытында. А. Ф. Л. кәсіподақтары арбитражға басымдық беріп, ереуілдерден аулақ болды. Соғыстың қақпайында жалақылар күрт өсті және жұмыспен қамту дерлік толық деңгейге жетті. А. Ф. Л. кәсіподақтары жастарды әскерге қатысуға ынталандырды және пацифистердің, соғысқа қарсы Әлемдік жұмысшылар ұйымының (IWW) және социалистердің радикалдық топтарының әскери жинауды азайту және соғыс өндірісін тежеу әрекеттеріне қарсы күресті. Зауыттардың үздіксіз жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін президент Уилсон 1918 жылы Ұлттық соғыс еңбек кеңесін құрды, ол басшылықты қолданыстағы кәсіподақтармен келіссөздер жүргізуге міндеттеді. Сонымен қатар, Уилсон А. Ф. Л. президенті Гомперсті ықпалды Ұлттық қорғаныс кеңесіне тағайындады, онда ол Еңбек жөніндегі соғыс комитетін құрды. А. Ф. Л. ұлттық соғыс мақсаттарына адал болды және Вашингтонмен тығыз байланыс орнатты. Ол өсудің мүмкіндігін пайдаланды. АҚШ үкіметімен бейресми келісім жасалды, онда А. Ф. Л. үкіметпен соғысқа қолдау көрсету және соғысқа қарсы радикалды еңбек ұйымдарын, әсіресе Әлемдік жұмысшылар ұйымын және Американың социалистік партиясын "құлатуға" одақтасуға келісті. Гомперс соғыс кезеңіндегі Еңбек жөніндегі кеңестің төрағасы болды. 1919 жылы ол Париж бейбітшілік конференциясына еңбек мәселелері жөніндегі ресми кеңесші ретінде қатысты. 1920 жылы А. Ф. Л. Вашингтонға соғыс кезеңіндегі төтенше жағдай заңдары бойынша сотталған тұтқындарды босату туралы өтініш жолдады. Вильсон әрекет етпеді, бірақ президент Уоррен Хардинг бұл мәселені шешті. 1919 жыл, бірінші бейбіт жыл, еңбек қозғалысындағы аласапыранға толы кезең болды. А. Ф. Л. мүшелерінің саны 1917 жылы 2,4 миллионға, ал 1919 жылдың соңында 4,1 миллионға жетті. А. Ф. Л. кәсіподақтары қол жеткізгендерін сақтап қалуға тырысып, ет, болат және басқа да салалардағы бірқатар ірі ереуілдерді ұйымдастырды. Бірақ ереуілдер сәтсіз аяқталды. Көптеген афроамерикандықтар соғыс кезінде жұмысқа орналасты, ал басқалары 1919 жылы ереуілдерге қарсы шықты. Нәсілдік шиеленіс күшті болды және ірі нәсілдік қақтығыстар орын алды. Соғыс кезінде экономика гүлденді, бірақ соғыстан кейін экономикалық құлдырау басталды. Жалпы алғанда, жұмысшылар өз мүмкіндіктерін жоғалтты және А. Ф. Л. ықпалы төмендеді.

1920-шы жылдар

1920-ші жылдардың кәсіпорынға қолайлы ортасында бизнес, "ашық кәсіпорын" деп аталатын кең ауқымды науқанды бастады, яғни адамды жұмысқа алу үшін кәсіподаққа мүше болу міндетті емес еді. 1933 жылға дейін А. Ф. Л. кәсіподақтарының мүше саны үздіксіз азайды. 1924 жылы Сэмюэл Гомперстің қайтысынан кейін, UMWA мүшесі және А. Ф. Л. вице-президенті Уильям Грин еңбек федерациясының президенті болды. Ұйым 1924 жылғы президенттік сайлауда еңбекшілерді қолдайтын прогрессивті Роберт М. Ла Фоллетті жақтады. Ол тек өзінің туған штаты Висконсин штатын ғана жеңіп алды. Бірақ, бұл науқан еңбек қозғалысына тығыз байланысты тұрақты тәуелсіз партия құруға жеткіліксіз болды, содан кейін Федерация Демократиялық партияға одан да жақындады, дегенмен көптеген кәсіподақ жетекшілері республикашыл болып қалды. 1928 жылы Герберт Гувер көптеген протестант А. Ф. Л. мүшелерінің дауысын жеңіп алды.

Жаңа келісім

Ұлы депрессия кәсіподақтар үшін ауыр кезең болды, және бүкіл ел бойынша мүшелік саны күрт азайды. 1933 жылы ұлттық экономика жаңаруға басталғанда, кәсіподақ мүшелігі де арта бастады. Демократ президент Франклин Д. Рузвельт жасаған «Жаңа саясат» еңбек одақтарын күшеп қолдады. Ол Азаматтық консервациялық корпус сияқты жәрдемдесу шараларына, әлі де қанағаттандырылмаған нарықта кәсіподақ мүшелерімен бәсекелесетін білікті жұмысшыларды дайындауға бағытталған оқу компонентін қоспауға қатысты. Басты заң – 1935 жылғы Ұлттық еңбек қатынастары заңы, Вагнер заңы деп аталды. Ол ұйымдасқан кәсіподақтарды нығайтты, әсіресе көптеген жұмысшылар мүше болған компаниялық кәсіподақтарды әлсіретті. Компаниялық кәсіподақты А.Ф.Л. жергілікті ұйымына айналдыру мүшелерге тиімді болды, және мыңдаған адам осылай істеді, мүшелік санын күрт арттырды. Вагнер заңы сондай-ақ Ұлттық еңбек қатынастары кеңесін құрды, ол өкілеттіктерін кәсіподақтардың пайдасына және компанияларға қарсы шешуге пайдаланды. 1930 жылдардың басында А.Ф.Л. президенті Уильям Грин (президент, 1924–1952 жж.) автомобиль және болат өнеркәсібінде ұйымдастыруға өндірістік тәсілмен тәжірибе жасады. А.Ф.Л. федералды еңбек одақтарын құру арқылы өнеркәсіптік синдикатизмге қадам жасады, олар өнеркәсіп бойынша ұйымдастырылып, Федерациямен тікелей бекітілді, емес қолданыстағы қолөнер одақтары, гильдиялар немесе бауырластар арқылы. 1923 жылдың өзінде А.Ф.Л. федералды еңбек одақтарын құрды, оның ішінде бұрын Халықаралық типографиялық одақтың құрамына кірген алты жергілікті журналисттік ұйым болды. Алайда, 1930 жылдары А.Ф.Л. осы федералды еңбек одақтарын өндірістік ұйымдастыру стратегиясы ретінде бекіте бастады. Бұл федералды еңбек одақтарындағы (ФЛУ) жарналар төмен жалақы алатын өнеркәсіптік жұмысшыларға қолжетімді болу үшін әдейі төмен ұсталды; алайда, бұл төмен жарналар кейіннен Федерациядағы халықаралық ұйымдарға ФЛУ мүшелерінің конвенцияларда дауыс беру құқығынан айыруға мүмкіндік берді. 1933 жылы Грин Уильям Коллинсті Детройтке автомобиль жұмысшыларын федералды еңбек одағына ұйымдастыруға жіберді. 1933 жылы А.Ф.Л. федералды еңбек одақтарына жарғы беру үшін 1205 өтініш алды, оның 1006-сы мақұлданды. 1934 жылға қарай А.Ф.Л. федералды еңбек одағы моделін пайдаланып 32 500 автожұмыскерді ұйымдастыруға жетті. Федерацияны құраған қолөнер одақтарының халықаралық басшыларының көпшілігі ФЛУ-дың қолданыстағы қолөнер одақтарының халықаралық ұйымдарына сіңірілуін және осы халықаралық ұйымдардың билігін басым етуін жақтады. 1934 жылы жүз ФЛУ жеке жиналды және А.Ф.Л.-ның қолданыстағы қолөнершілер одағының халықаралық ұйымдарынан тәуелсіз, өндірістік негізде ұйымдасқан кәсіподақтарға жарғы беруді жалғастыруын талап етті. 1935 жылы автожұмысшылар мен резеңке жұмысшыларын білдіретін ФЛУ-лар қолөнершілер одағының халықаралық ұйымдарынан тәуелсіз конвенция өткізді. 1935 жылғы А.Ф.Л. конгресіне қарай Грин және дәстүрлі қолөнер одағының жақтастары көмір шахталарының Джон Л. Льюис, Амалгаматтың Сидни Хиллман, Киім жұмысшыларының Дэвид Дубинский, ITU-нің Чарльз Ховард, Тома Макмахон тоқыма жұмысшылары және Макс Заритскийдің баспалдақ, шапка және шляпа жұмысшылары, сондай-ақ ФЛУ мүшелері тарапынан наразылыққа тап болды. Льюис А.Ф.Л. дәстүрлі қолөнершілерге тым көп назар аударып, миллиондаған жартылай білікті жұмысшыларды, әсіресе автомобиль, резеңке, шыны және болат өндіретін өнеркәсіптік зауыттардағы жұмысшыларды ұйымдастыру мүмкіндігін қабылдамағанын айтты. 1935 жылы Льюис наразылық білдірген одақтарды А.Ф.Л. құрамындағы жаңа Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресін (ӨҰК) құруға жетекшілік етті. Президент Франклин Рузвельт олар үшін батыр болды. Ол 1936 жылы үлкен жеңіске жетті, ал 1940 жылы да жеңіске жетті. 1936 жылғыға қарағанда 1940 жылы еңбек одақтары күшті қолдау көрсетті. Gallup Poll бойынша ӨҰК сайлаушыларының саны 1935 жылы 85%-дан 1940 жылы 79%-ға дейін төмендеді. А.Ф.Л. сайлаушыларының саны 80%-дан 71%-ға дейін төмендеді. Басқа кәсіподақ мүшелерінің саны 74%-дан 57%-ға дейін төмендеді. Кәсіподаққа мүше емес жұмысшылардың саны 72%-дан 64%-ға дейін төмендеді.

Екінші дүниежүзілік соғыс және бірігу

1940 жылдар бойы А. Ф. Л. ірі қалалардағы Демократиялық партия ұйымдарымен тығыз байланыста болды. Соғыс жылдары оның қатары өсті және соғыс аяқталғаннан кейін еңбек құқығына қолдау алынғанмен, көптеген жаңа мүшелерін сақтап қалды. Конгресстегі көптеген өкілдермен жақын қарым-қатынасқа қарамастан, А. Ф. Л. 1947 жылы Тафт-Хартли заңын қабылдауға кедергі келтіре алмады. 1947 жылы осы кәсіподақ мыңдаған телефон операторларының ереуіліне мыңдаған доллар көмек көрсетті. 1955 жылы А. Ф. Л. мен CIO бірігіп, Джордж Мини басқарған AFL-CIO құрамын құрды.

Расизм

Алғашқы жылдары А.Ф.Т. кез келген адамды қабылдады. Гомперс А.Ф.Т.-ны радикалдық және социалистік жұмысшыларға, сондай-ақ жартылай білікті және білікті емес жұмысшыларға ашты. Әйелдер, афроамерикандықтар және иммигранттар аз ғана санымен қосылды. 1890 жылдарға қарай Федерация тек білікті жұмысшыларды кәсіби одақтарға ұйымдастыра бастады және көбінесе ақ нәсілді ерлерден тұратын ұйымға айналды. А.Ф.Т. афроамерикандық жұмысшыларға қатысты теңдік саясатын уағдаласа бірақ, оларды белсенді түрде кемсітті. А.Ф.Т. өзінің ұйымдарының ішінде, әсіресе құрылыс және теміржол салаларында, афроамерикандық жұмысшыларды одақ мүшелігінен және осылайша ұйымдасқан салаларда жұмысқа орналасудан толығымен шеттетуге рұқсат берді. 1901 жылы А.Ф.Т. 1882 жылғы қытайларды шеттету туралы заңды қайта бекіту үшін Конгреске лобби жасады және "Қытайларды шеттетудің кейбір себептері. Ет пен күріш. Америкалық ерлік Азиялық жалжақшылдыққа қарсы. Қайсысы тірі қалады?" деген атпен памфлет шығарды. А.Ф.Т. сонымен қатар ұйымдасқан еңбек бойкотының бірін бастады, олар одақтас ақ сигара ораушылар жасаған сигараларға ақ стикерлер жабыстырып, сонымен бірге тұтынушыларды қытай жұмысшылары ораған сигараларды сатып алудан үнсіздік танытты.

Сексизм

Көптеген жағдайларда АФЛ-нің әйелдерге деген қарым-қатынасы оның қара жұмысшыларға қатысты саясатына ұқсас болды. АФЛ ешқашан жыныстық ерекшелік саясатын қабылдаған жоқ, тіпті кейде әйелдердің кәсіподақ құруына қолдау көрсеткен. Дегенмен, мұндай сөздерге қарамастан, әйелдердің ұйымдасуына жартылай ғана қолдау көрсетті және көбінесе әйелдерді кәсіподақтардан және жұмыс күшінен мүлдем шеттетуге тырысты. АФЛ құрылғанда тек екі ұлттық кәсіподақ ашық түрде әйелдерді қабылдады, ал қалғандары әйелдердің мүшелігін толығымен тыйымдайтын ережелерді қабылдады. АФЛ өзінің алғашқы әйел ұйымдастырушысы Мэри Кенни О'Салливанды 1892 жылы ғана жұмысқа алды, бес айдан кейін қызметтен босатып, 1908 жылға дейін оны алмастырмады немесе тағы бір әйел ұлттық ұйымдастырушыны жұмысқа алмады. Өздерінің кәсіподақтарын құруға тырысқан әйелдердің көпшілігі Федерацияға қосылуға тыйым салынды, тіпті кәсіподаққа қосылған әйелдер де олардың арасында жаушылыққа тап болып, немесе оларға қол жеткізу қиын болды. Кәсіподақтар жиналыстарды көбінесе түнгі уақытта немесе барларда өткізетін, онда әйелдерге қатысу қиынға соғып, ыңғайсыздық сезінуі мүмкін еді, ал ерлер кәсіподақ мүшелері әйелдер сөйлегенде оларды сынайтын. Жалпы алғанда, АФЛ әйелдерді жұмысшы ретінде бәсекелес, ереуілді бұзушылар, немесе жалақыны төмен ұстайтын біліктілігі жоқ жұмыс күші деп қарады. Сондықтан, ол әйелдердің жұмысқа орналасуына көбінесе қарсы болды. Әйелдер жұмысшыларын ұйымдастырғанда, көбінесе ерлердің жұмыс орындарын және табыс табу мүмкіндіктерін қорғау үшін, әйелдер жұмысшыларының жағдайын, өмірін немесе жалақысын жақсарту үшін емес, осы мақсатта іс-қимыл жасады. Осыған байланысты көптеген әйелдер еңбек қозғалысынан тыс қалды. 1900 жылы жұмыс істейтін әйелдердің тек 3,3% ғана кәсіподақтарға мүше болды. 1910 жылы, тіпті АФЛ мүшелерінің саны артып келе жатқан кезеңде, бұл көрсеткіш 1,5% -ға дейін төмендеді. Келесі он жылда 6,6% -ға дейін жақсарды, бірақ әйелдер 1920 жылдардың ортасына дейін көбінесе кәсіподақтардан тыс және олардың ішінде көрінбейтін болды. Ұйымдасқан әйелдер жұмысшыларының қысымымен АФЛ ішіндегі көзқарастар біртіндеп өзгерді. ХХ ғасырдың алғашқы екі онжылдығында әйелдердің үстемдігі байқала бастады, оның ішінде Халықаралық киім-кешек жұмысшыларының кәсіподағы ерекше көзге түсті. Әйелдер Нью-Йорктегі шляпа жасаушылар арасында, Чикагодағы мал қораларында және еврей және итальяндық белдік тігушілер арасында тәуелсіз жергілікті ұйымдар құрды, бұл тек үш мысал ғана. Орта тап реформаторлары мен белсенділерінің, көбінесе Әйелдердің кәсіподақ лигасының күш-жігері арқасында бұл кәсіподақтар АФЛ-ға қосылды.

Қатысқан кәсіподақтар арасындағы қайшылықтар

Бастапқыда, А. Ф. Л. аффилирленген кәсіподақтар екі кәсіподақ та бірдей жұмысшылар тобына қатысты құзыреттілік талап еткен кезде қақтығысқа түсті: Сыра қайнатушылар мен Жүк тасушылар сыра тасымалдаушыларын өкілдік етуді талап етті, Машина жасаушылар мен Халықаралық типографиялық одақ белгілі бір баспахана қызметкерлерін өкілдік етуді талап етті, ал Машина жасаушылар мен «Вагон, ат және автомобиль жұмысшылары одағы» деп аталатын жаңадан құрылған кәсіподақ сол қызметкерлерді ұйымдастыруға тырысты, бірақ екі кәсіподақ та бұл қызметкерлерді ұйымдастыруға немесе олармен келіссөздер жүргізуге тырыспаған. Кейбір жағдайларда, А. Ф. Л. дауды төрелікке алып, әдетте үлкен немесе ықпалдырақ кәсіподақты жақтады. А. Ф. Л. өзінің құзыреттілік туралы шешімдерін уақыт өте келе жиі өзгертіп отырды, мысалы, Сыра қайнатушылар мен Жүк тасушылар арасындағы құзыреттілік шайқасы осыны көрсетті. AFL-дегі аффилианттар осы құзыреттілік қақтығыстарын шешуге көмектесу және белгілі бір салалардағы мүше кәсіподақтардың даусын күшейту үшін «бөлімдер» құрды. Металл саудасы бөлімі өздігінен ұйымдастыру жұмыстарын жүргізді, негізінен кеме жасау саласында, онда құбыршылар, машина жасаушылар және темір жұмысшылары сияқты кәсіподақтар жергілікті металл жұмысшылары кеңесі арқылы жұмысшылардың әртүрлі тобын өкілдік етті. Теміржол қызметкерлері бөлімі аффилианттар арасындағы құзыреттілік дауларын қарастырды және олардың барлығы үшін ортақ заңнамалық бағдарламаны іске қосты.

Ұйымдастыру және үйлестіру

А. Ф. Л. өзінің алғашқы жылдарында филиалдарына ұйымдастыруға көмектесуге күш салды: ол қаржы жұмсады немесе ұйымдастырушылар жіберді, ал кейбір жағдайларда, мысалы, Халықаралық электр жұмысшыларының бауырластығы, Teamsters (көліктік жұмысшылар одағы) және Американдық Музыканттар Федерациясы, кәсіподақ құруға көмектесті. А. Ф. Л. сондай-ақ жарғы беруден бас тарту немесе шығару сияқты ықпалын пайдаланып, филиалдық кәсіподақтардағы дауларды шешуге, бірдей немесе ұқсас салаларда жұмыс істейтін жеке кәсіподақтарды біріктіруге, немесе екі тараптың да филиалдық кәсіподақтың басшылығын өкілдік етеміз деп мәлімдеген бәсекелес топтар арасындағы дауларды реттеуге тырысты. А. Ф. Л. сонымен қатар, ешбір филиалы юрисдикция талап етпейтін салаларда, халықаралық кәсіподақтарға мүше болмайтын "федералдық кәсіподақтарды", яғни жергілікті кәсіподақтарды құруға рұқсат берді. А. Ф. Л. ірі қалаларда барлық филиалдар қатыса алатын орталық еңбек кеңестері деп аталатын жергілікті еңбек ұйымдарының құрылуын да ынталандырды. Кейбір жағдайларда осы жергілікті еңбек кеңестері зор ықпалға ие болды. Мысалы, Чикаго Еңбек Федерациясы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін вагондар жасау және болат өнеркәсібі жұмысшыларын ұйымдастыруға жетекшілік етті. Жергілікті құрылыс кәсіптерінің кеңестері де кейбір аймақтарда қуатты болды. Сан-Францискода, ағаш шеберлерінің ресми өкілі П. Х. Маккарти басқарған жергілікті құрылыс кәсіптері кеңесі, жергілікті еңбек кеңесін ғана емес, сонымен қатар 1909 жылы Маккартидің Сан-Франциско қаласының мэрі болуына да көмектесті. А. Ф. Л. тарихының басында, өте сирек жағдайларда, штаттық және жергілікті органдар А. Ф. Л. саясатына бағынбады немесе саяси дауларға байланысты мүшеліктен шығуды таңдады.

Саяси іс-қимыл

Гомперс социалистермен және, мысалы, А. Ф. Л. негізін қалаушы Питер Дж. МакГайрмен байланыста болғанымен, А. Ф. Л. кәсіподақтардың бизнестің пайдасына және ұлттық экономикалық өсуге үлесін баса назар аударатын «кәсіподақтық бизнес» философиясын қабылдады. Кәсіподақтық бизнес тәсілі білікті жұмысшылардың жұсқа байланысты нақты мүдделеріне баса назар аударды, сонымен қатар үлкен саяси мәселелерге қатысты «қоғамды құтқару немесе жою схемаларының кез келгеніне асығудан бас тартты». Бұл тәсілді Гомперс өз әріптесі (және бұрынғы социалист) Фердинанд Лорелдің ықпалымен енгізді. Социалистік байланыстарына қарамастан, Гомперс өзі социалист болған жоқ. Жұмыс берушілер 1894 жылы Пуллман ереуілі кезінде Кливленд әкімшілігі алғаш рет тиімді қолданған еңбекке қатысты сот шешімдерінің тиімділігін анықтады. А. Ф. Л. «сары келісімшарттарды» заңсыз етуге, соттардың «сот арқылы үкімет орнату» өкілеттігін шектеуге және еңбек ұйымдастыруды қылмыстық қылмыс ретінде пайдаланылып жатқан монополияға қарсы заңдардан босатуға тырысты, бірақ соттар еңбек қозғалысының жеңіске жеткен аз ғана заңнамалық жетістіктерін кері бұрды. А. Ф. Л. Гомперс басшылығының соңғы онжылдықтарында саяси күш-жігерін кәсіподақтарды мемлекеттік бақылаудан босатуға жұмылдырды — әсіресе соттың ұйымдастыру немесе ереуіл құқығын шектеуіне және антитрест заңдарын жұмысшылардың пикеттеу, бойкоттау және ереуілдерін қылмыстық деп тану үшін қолдануына тоқтатуға. А. Ф. Л. 1914 жылы Клейтон монополияға қарсы заңның қабылдануымен соңғысына қол жеткізді деп ойлады, Гомперс оны «Еңбектің Магна Картасы» деп атады. Бірақ Duplex Printing Press Co. v. Deering, 254 U.S. 443 (1921) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Заңды тар мағынада түсіндіріп, федералды соттардың оны шектеудің орнына тыйым салу туралы қолданыстағы өкілеттігін заңдастырды. Сот Заңның бірінші абзацындағы «жұмыс беруші мен қызметкерлер арасындағы» сөз тіркесін тек жұмыс беруші мен оның қызметкерлерін қатыстыратын жағдайларға қатысты деп түсіндірді, соның салдарынан соттар симпатиялық ереуілдерге немесе екінші реттік бойкоттарға қатысқан кәсіподақтарды жазалауға еркіндік алды. А. Ф. Л.-ның саясатқа деген пессимистік көзқарасы, керісінше, оған мүше кәсіподақтардың өз күн тәртібін іске асыруына кедергі келтірмеді. Құрылыс кәсіподақтары мердігерлердің өнеркәсіпке кіруін реттейтін және жұмысшылардың ақы төлеу құқығын қорғайтын заңнаманы қолдады, теміржол және жаппай өндіріс салалары жұмыс орындарындағы қауіпсіздік туралы заңнаманы іздеді, ал кәсіподақтар жалпы алғанда жұмысшылардың өтемақысы туралы заңдарды қабылдауға ұмтылды. Сонымен қатар, А. Ф. Л. әйелдердің мүддесін қорғайтын заңнаманы қолдауда белсенділік танытты. Ол әйелдерге жұмыс уақытын қысқартуды ұсынды және өз аргументтерін әйелдердің әлсіздігі туралы болжамдарға негіздеді. Кәсіподақтарды құруға бағытталған күш-жігер сияқты, әйелдерді қорғау туралы заңнаманы қолдаудың көп бөлігі ерлердің жұмыс орындарын қорғау ниетінен туындады. А. Ф. Л. шенеуніктерінің ойынша, егер әйелдердің жұмыс уақытын шектеуге болатын болса, олар ерлердің жұмыспен қамтылуына және табыс табуына аз кедергі келтіретін болар еді. Бірақ А. Ф. Л. өзімшілдіктен алыс күш-жігерді де көрсетті. Тіпті 1890 жылдардан бастап А. Ф. Л. әйелдердің сайлау құқығын жақтап күшті түрде мәлімдеді. Ол жиі өзінің мерзімді басылымында сайлау құқығы туралы мақалалар жариялап тұрды және 1918 жылы Ұлттық әйелдер сайлау құқығы одағын қолдады. А. Ф. Л. Гомперс қайтыс болғаннан кейін заңға қарсы тұрудан бас тартты. Дегенмен, ол сақ болып қалды. Оның жұмыссыздық жәрдемақысы туралы ұсыныстары (1920 жылдардың соңында жасалған) Ұлы депрессия көп ұзамай көрсеткендей, практикалық мәні жоқ еді. 1930 жылдардағы негізгі федералды еңбек заңдарының бастамасы Жаңа келісімнен туды. 1933 жылы Конгресс Ұлттық өнеркәсіптік қалпына келтіру туралы заңды және 1935 жылы Ұлттық еңбек қатынастары туралы заңды қабылдағаннан кейін кәсіподақ мүшелігінің орасан зор өсімі болды. А. Ф. Л. Американың біріккен шахта жұмысшыларының Джон Л. Льюис және Американың біріккен киім жұмысшылары сияқты басқа солшыл кәсіподақтар ұйымдастырған жаппай ереуілдерге қатысудан немесе оларды қолдаудан бас тартты. 1936 жылы А. Ф. Л. КИО-ны (CIO) шығарғаннан кейін, КИО (CIO) үлкен ұйымдастыру жұмыстарын жүргізді. 1947 жылы Тафт-Хартли заңы қабылданғанда саяси белсенділік күшейді. Жаңа заңға қарсылық білдіру үшін КИО (CIO) А. Ф. Л.-ға қосылды, ал саяси ынтымақтастық кәсіподақтардың бірігуіне жол ашты. Екі топ сегіз жылдан кейін АФЛ-КИО (AFL–CIO) коалициясына бірікті, ал Джордж Мини жаңа президент болды.

Негізгі дереккөздер

Америка еңбек федерациясы. Қытайлықтарды шеттетудің кейбір себептері. Ет пен күріш. Америкалық ерлік Азиялық жалжақшылдыққа қарсы. Қайсысы тірі қалады? Вашингтон, АҚШ: Америка еңбек федерациясы, 1901. Гомперс, Самуил. Америка еңбегі және соғыс. Нью-Йорк: Джордж Х. Доран Co., n. d. [1918]. Гомперс, Самуил. Еңбек және жұмыс беруші. Нью-Йорк: Э. П. Даттон & Co., 1920. Гомперс, Самуил. Жеті жыл өмір және еңбек: Автобиография. Екі томдық. Нью-Йорк: Э. П. Даттон & Co., 1925. Сэмюэл Гомперс құжаттары. Қазіргі уақытта 11 томдық сериямен жарық көріп келеді, 1921 жылға дейінгі кезеңді қамтиды. Урбана: Иллинойс университетінің баспасы, 1991–2009.

Екіншілік көздер

Арнесен, Эрик, ред. Энциклопедия истории труда и рабочего класса США (2006), 2064 стр.; 650 статей экспертов, выдержки и поиск по тексту
Бейкер, Джей Н. «Американская федерация труда» (1912) https://www.jstor.org/stable/10.2307/785647
Бейк, Милли, ред. Трудовые отношения: основные вопросы истории США (2005), более 100 аннотированных первичных документов, выдержки и поиск по тексту
Борис, Айлин, Нельсон Лихтенштейн и Томас Патерсон. Основные проблемы в истории американских рабочих: документы и эссе (2002)
Броди, Дэвид. Во имя труда: основные темы в истории американского рабочего (1993), выдержки и поиск по тексту
Брукс, Джордж У.; Дербер, Милтон; Маккейб, Дэвид А.; и Тафт, Филип (ред.), Интерпретация рабочего движения. Мэдисон: Исследовательская ассоциация в области трудовых отношений, 1952.
Браун, Уолдо Ральф. Что есть что в рабочем движении: словарь трудовых дел и труда (1921), 577 стр.; энциклопедия трудовых терминов, организаций и истории, полный текст онлайн
Коммонс, Джон Р. и др. История труда в Соединенных Штатах. Особенно: Т. 2: 1860–1896 (1918); Т. 4: Рабочие движения, 1896–1932 (1935).
Керрарино, Розанна. «Политика "большего": трудовой вопрос и идея экономической свободы в промышленной Америке». Журнал истории США. Т. 93, № 1 (июнь 2006 г.).
Дубофски, Мелвин и Джозеф Маккартин. Труд в Америке: история (9-е изд., 2017), учебник; первоначально написано Фостером Даллесом
Дубофски, Мелвин и Уоррен Ван Тайн, ред. Лидеры труда в Америке (1987), биографии ключевых лидеров, написанные учеными, выдержки и поиск по тексту
Фонер, Филип С. История рабочего движения в Соединенных Штатах. В 10 томах. Нью-Йорк: International Publishers, 1947–1994; Т. 2: От основания Американской федерации труда до появления американского империализма (1955); Т. 3: Политика и практика Американской федерации труда, 1900–1909 (1964); Т. 5: AFL в эпоху прогрессизма, 1910–1915 (1980); Т. 6: Накануне вступления Америки в Первую мировую войну, 1915–1916 (1982); Т. 7: Труд и Первая мировая война, 1914–1918 (1987); Т. 8: Послевоенная борьба, 1918–1920 (1988). Взгляд слева, враждебный Гомперсу.
Галенсон, Уолтер. Вызов CIO AFL: история американского рабочего движения, 1935–1941 (1960)
Грин, Джули. Чистая и простая политика: Американская федерация труда и политический активизм, 1881–1917 (1998)
Карсон, Марк. Американские профсоюзы и политика, 1900–1918. Карбондейл, Иллинойс: Издательство Южного Иллинойского университета, 1958.
Керстен, Эндрю Э. Домашний фронт труда: Американская федерация труда во время Второй мировой войны (NYU Press, 2006), онлайн
Лихтенштейн, Нельсон. Положение дел: столетие американского труда (2003), выдержки и поиск по тексту
Ливсей, Гарольд К. Сэмюэл Гомперс и организованный труд в Америке (1993), краткая биография онлайн
Маккартин, Джозеф А. Великая война труда: борьба за промышленную демократию и происхождение современных трудовых отношений в Америке, 1912–21. Чапел-Хилл: Издательство Университета Северной Каролины, 1997.
Мандель, Бернард. Сэмюэл Гомперс: биография (1963), очень подробная негативная биография
Минк, Гвендолин. Старый труд и новые иммигранты в американском политическом развитии: союз, партия и государство, 1875–1920 (1986)
Орт, Сэмюэл Питер. Армии труда: хроника организованных наемных работников. Нью-Хейвен, Коннектикут: Издательство Йельского университета, 1919.
Робертс, Уильям К. (ред.), Американская федерация труда: история, энциклопедия, справочник. Вашингтон, округ Колумбия: Американская федерация труда, 1919.
Тафт, Филип. AFL во времена Гомперса. (Harper, 1957), онлайн
Тафт, Филип. AFL от смерти Гомперса до слияния. (Harper, 1959), онлайн, том 2, основные научные исследования
Уокер, Роджер В. «AFL и законодательство о детском труде: упражнение в разочаровании». История труда 11.3 (1970): 323–340.

Жинақтар

Вашингтон штатының Еңбек Федерациясының мұрағаттары. 1881–1967 жылдар. 45,44 текше фут (ішіне 2 микрофильм катушкасы, 1 бума және 1 тік файл кіреді). Вашингтонның Еңбек мұрағатында, Вашингтон университетінің кітапханаларының ерекше коллекцияларында. Гарри Э. Б. Олттың қағаздары, 1899–1965 жылдар. 5,46 текше фут. Вашингтонның Еңбек мұрағатында, Вашингтон университетінің кітапханаларының ерекше коллекцияларында. Лео Ф. Флинннің қағаздары, 1890–1970 жылдар. 1,09 текше фут (2 қорап). Вашингтонның Еңбек мұрағатында, Вашингтон университетінің кітапханаларының ерекше коллекцияларында. Джордж Э. Реннардың құжаттары, 1933–1972 жылдар. шамамен 34,73 текше фут. Вашингтонның Еңбек мұрағатында, Вашингтон университетінің кітапханаларының ерекше коллекцияларында.