Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джузеппе Антонио Джахимо Серутти (13 маусым 1738 – 3 ақпан 1792) – француз-итальяндық жазушы және саяси қайраткер.
Giuseppe Antonio Giachimo Cerutti (13 June 1738 – 3 February 1792) was a French Italian author and politician.
Өмір
Серути Турин қаласында дүниеге келген. Иса қоғамына қосылғаннан кейін, Лиондағы иезуиттер колледжінде профессор болды. 1762 жылы өзінің орденіне жасалған шабуылдарға жауап ретінде «Иезуиттер институты мен доктринасының жалпы апологетикасы» атты еңбегін жариялады, ол оған зор даңқ пен жоғары демеушілік әкелді; атап айтқанда, Польшаның бұрынғы патшасы Станислав пен оның немересі Дофиннен. Француз революциясына дейінгі ала-құлалық кезінде Серути халық жағына шығып, 1788 жылы «Француз халқына арналған естелік» атты памфлет жариялады, онда ол нақты және кескілеспе стильде үшінші қабаттың (tiers état) талаптарын қолдады. 1789 жылдың мамырында ол Париж сайлаушыларының төрағасы болды, ал 1791 жылдың қаңтарында департамент әкімшілігінің мүшесі болып сайланды, содан кейін Заң шығару Ассамблеясының депутаты болды. Ол Оноре Мирабоның досы болды, оның саясатын қолдады және оның қоштасу сөзін айтты.
Cerutti was born in Turin. Having joined the Society of Jesus, he became a professor at the Jesuit college at Lyon. In 1762, in reply to the attacks on his order, he published an Apologie générale de l'institut et de la doctrine des Jésuites, which won him much fame and some exalted patronage; notably that of the ex king Stanislaus of Poland and of his grandson the Dauphin. During the agitations that preceded the French Revolution Cerutti took the popular side, and in 1788 published a pamphlet, Mémoire pour le peuple français, in which in a clear and trenchant style he advocated the claims of the tiers état (third estate). In May 1789 he presided over the electors of Paris, by whom in January 1791 he was chosen member of the administration of the department and afterwards deputy to the Legislative Assembly. He was a friend of Honoré Mirabeau, whose policy he supported and whose funeral oration he gave.
Ла Фюйль ауылының тұрғыны
Серуттінің әдеби еңбектерінің ең ауқымдысы – ол 1790 жылдың 30 қыркүйегінде Жан-Поль Рабу Сент-Этьен және Филип Антуан Грувельмен бірлесіп құрған "La Feuille villageoise" газеті болды. "La Feuille villageoise" француз революциясы кезінде үлкен табысқа жеткен газет еді. Бұл газет, революциялық басылымдардың арасында, Париж немесе басқа ірі қала емес, ауылдық тұрғындарға арналғандығымен ерекшеленеді. Газет Францияның көптеген ауылдық аймақтарында зор ықпалға ие болды және 1791 жылы шамамен 15 000 оқырманға таратылды. Серутти қайтыс болғаннан кейін Грувель газетті шығаруды жалғастырды. Газеттегі жаңалықтар аз орын алды, негізгі мазмұнды саяси талдау құрады. "La Feuille villageoise" республикалық көзқарастарды жақтады және өз пікірлерін анық, дидактикалық тұрғыдан жеткізді. Көптеген замандас газеттерінен гөрі ащылықтан мүлдем алыс және талдамалы болған "La Feuille villageoise" жеке саясаткерлерді өз идеяларының жауы ретінде көрсетуден сирек ауытқып, аристократтар мен патриоттардың қарапайым бейнесін пайдаланды.
Probably the largest of Cerutti's literary enterprises was the newspaper La Feuille villageoise founded by him, on 30 September 1790, in collaboration with Jean Paul Rabaut Saint Etienne and Philippe Antoine Grouvelle. La Feuille villageoise was a highly successful newspaper during the French Revolution. It is unusual among revolutionary journals for having been targeted not at Paris or another large city, but to rural audiences. The paper was extremely influential in much of the French countryside and had approximately 15,000 subscribers in 1791. It was continued by Grouvelle after Cerutti’s death. Actual news reporting played only a minor part in the newspaper's writings: political commentary was by far the primary content. La Feuille villageoise was thoroughly partisan in its republican favouritism, and unambiguous in its didactic presentation of its opinions. Less vitriolic and more analytical than many of its more infamous contemporary newspapers, La Feuille villageoise also distinguished itself by rarely identifying individual politicians as enemies of its ideas, but instead relied on a simple trope of aristocrates and patriotes.