Поль Рабо – французский гугенотский пастор, лидер "Церкви Пустыни". 30+ лет жил в преследованиях, был миротворцем и ученым. Биография и роль в истории.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз пасторы Пол Рабо (29 қаңтар 1718 – 25 қыркүйек 1794) – гугеноттардың "Шөл шіркеуінің" француз пасторы. Көптеген адамдар оны тыйым салынған шіркеудің көшбасшысы және жетекшісі деп есептеді. Қуғын-сүргінге ұшырағандықтан 30 жылдан астам уақыт бойы үңгірде тіршілік еткеніне қарамастан, ол бейбітшілдікті сақтаушы және ғалым болды.
French pastor
Paul Rabaut (29 January 1718 – 25 September 1794) was a French pastor of the Huguenot "Church of the Desert". He was regarded by many as the leader and director of the proscribed church. He was a peacemaker and a scholar despite, due to persecution, living like a troglodyte for more than 30 years.
Өмірбаян
Ол Бедарио, Герольде дүниеге келген. Әкесі – мата сатушы. 1738 жылы Лангедок синоды оны уағызшы ретінде қабылдады, ал 1740 жылы ол Лозаннаға Антуан Корт құрған семинарияда оқуын аяқтау үшін барды. 1741 жылы Рабо Ним шіркеуінің басшысы болды, ал 1744 жылы ол жалпы синодтың вице-президенті болды. 1745–1752 жылдардағы қуғын-сүргін кезінде ол жасырынуға мәжбүр болды. 1750 жылы маркиз Полми д’Аргенсон Лангедокқа әскери тексеруге жіберілгенде, Рабо ат ауыстырып жатқанда онымен сұхбаттасуға қол жеткізді. Бір кездері қуғын-сүргін тоқтады, бірақ 1753 жылы қайта басталды, сонда Рабоның басына сыйлық белгіленді. 1755 жылы Конти князі Луи Франсуа де Бурбон протестанттарға қызығушылық танытты, ал шілдеде Рабо онымен кездесті. 1755–1760 жылдар аралығында қуғын-сүргін мен төзімділік кезеңдері алмасып ауысты. Алайда 1760 жылға қарай Антуан Корт пен Пол Рабоның күш-жігері соншалықты табысты болды, француз протестантизмі нығайып, ұйымдастырылды. 1762 жылы салыстырмалы бейбіт уақытта Рабоның уағыз айтқан екі жері тіркелді:
He was born at Bédarieux, Hérault. His father was a draper. In 1738 he was admitted as a preacher by the synod of Languedoc, and in 1740 he went to Lausanne to complete his studies in the seminary founded by Antoine Court. In 1741 Rabaut was placed at the head of the church of Nîmes, and in 1744 he was vice president of the general synod. During the persecution of 1745 1752, he was forced into hiding. When the marquis of Paulmy d'Argenson was sent to Languedoc to make a military inspection in 1750, Rabaut succeeded in interviewing him while he was changing his horses. For a time the persecution ceased, but it broke out again in 1753, and a price was put on Rabaut's head. Louis François de Bourbon, prince de Conti, interested himself in the Protestants in 1755, and in July Rabaut visited him. During the years 1755 1760 periods of persecution and toleration alternated. By 1760, however, the efforts of Antoine Court and Paul Rabaut had been so successful that French Protestantism was well established and organized. In 1762 in a time of relative peace two sites at which Rabaut preached are recorded:
«Соңғы кезде, 1762 жылы, ол Бовоу князінен белгілі бір жасырын төзімділікке қол жеткізді. Ним протестанттары қысқы жиналыстарын Алеске баратын жолда, Кадеро өзенінің жағасында орналасқан үлкен амфитеатрға көшірді. Онда әр жексенбіде алты-сегіз мың адам жиналатын, пастордың шабыттандырған сөздерін тыңдауға құштар. Жазда олар кездесулерін Лекке деп аталатын ескі карьерге көшірді, ол барлық жағынан алып тастармен қоршалған және оған екі тар жолмен ғана жетуге болатын. Олар күннің күйдіретін сәулесінен және жаңбырдан қорғаныш тапты. Осы қараңғы үңгірде, жиырма жылдан астам уақыт бойы, Рабоның дауысы естіліп, тыңдаушылардың жүрегінде сенім мен үміт сақталды». Court de Gébelin, Рабоның өзі және оның ұлы Жан-Поль Рабо Сент-Этьен оны заңмен және үкіметпен мойындатуға күш салды. Халық көтерілгенде, министр Турго 1775 жылы Рабоны оларды тыныштандыруды өтінді. Оның табысы әріптестерінің қызғанышын оятты, олар Антуан Корт бастаған игі істі жоюға тырысты. Рабо протестанттардың заңдық жағдайын жақсартуға талпынды. 1785 жылы оған маркиз де ла Файетт келгенде, Реформа шіркеуінің атынан Рабоның ұлы Рабо Сент-Этьеннің Парижге баруы туралы шешім қабылданды. 1787 жылдың қарашасында король Людовик XVI төзімділік туралы жарлыққа қол қойды, бірақ ол 1788 жылдың 29 қаңтарына дейін тіркелмеді. Екі жылдан кейін Ұлттық ассамблея ар-ождан бостандығын жариялады, оның вице-президенті Рэбу Сент-Этьен болды, және католик емес азаматтар барлық лауазымдарға қабылдануы мүмкін екені жарияланды. Алайда, Жирондистердің құлдырауынан кейін, оған Рабо Сент-Этьен қатысқан, Пастор атағынан бас тартудан бас тартқан Пауль Рабо тұтқындалып, Ним цитаделіне сүйретіліп, жеті апта (1794) түрмеде ұсталды. Ол босатылғаннан кейін көп ұзамай Нимде қайтыс болды. J Pons do Nîmes, Notice biographique sur Paul Rabaut (1808); Шарль Дардье, Пол Рабу, Антуан Кортқа жолданған хаттар (1884) және Пол Рабу, түрлі адамдарға жолданған хаттар (1891).
"At last, in 1762, he obtained a sort of tacit tolerance from the Prince of Beauveau. The Protestants of Nismes then chose for their winter meetings a vast amphitheatre situated on the road to Alais, on the banks of the torrent of Cadereau, and which they called the Hermitage. There, upon seats constructed with loose stones, assembled, every Sunday, six or eight thousand persons, eager to hear the inspired words of their pastor. In summer they transferred their meetings to an old quarry, named Lecque, surrounded on all sides by immense rocks, and to be reached only by two narrow paths. The burning beams of the sun were excluded from it, and the faithful found themselves sheltered from heat and rain. It was in this sombre cavern that, for more than twenty years, Rabaut's voice resounded, preserving faith and hope in his hearers' hearts." Court de Gébelin, Rabaut himself, and his son Jean Paul Rabaut Saint Etienne now exerted themselves to get it recognized by the law and government. When the people revolted, the minister Turgot in 1775 requested Rabaut to calm them. His success aroused the jealousy of his colleagues, who tried to undo the good work started by Antoine Court. Rabaut persevered in his efforts to improve the legal position of the Protestants. In 1785, when he was visited by the Marquis de la Fayette, it was arranged that Rabaut's son, Rabaut Saint Etienne, should go to Paris on behalf of the Reformed Church. In November 1787 King Louis XVI's edict of toleration was signed, though it was not registered until 29 January 1788. Two years later liberty of conscience was proclaimed by the National Assembly, of which Rabaut Saint Etienne was vice president, and it was declared that non Catholics might be admitted to all positions. After the fall of the Girondists, however, in which Rabaut Saint Etienne was involved, Paul Rabaut, who had refused to renounce his title of pastor, was arrested, dragged to the citadel of Nîmes, and kept in prison seven weeks (1794). He died at Nîmes, soon after his release. See J Pons do Nîmes, Notice biographique sur Paul Rabaut (1808); Charles Dardier, Paul Rabaut, ses lettres à Antoine Court (1884) and Paul Rabaut, ses lettres à divers (1891).