Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз велоспортшысы Жак Анкетил (ʒak ɑ̃k. til; 8 қаңтар 1934 – 18 қараша 1987) – француз жол велосипедшісі және Tour de France жарысын бес рет жеңген алғашқы велоспортшы, ол 1957 жылы және 1961 жылдан 1964 жылға дейін жеңіске жеткен. 1961 жылғы Tour алдында ол бірінші күні сары жейдеге ие болып, барлық тур бойында киетінін айтқан, бұл бұрынғы екі жеңімпаз – Шарли Гаул және Федерико Бахамонтс қатысқанда қиын міндет болды, бірақ ол оны орындады. Тур сияқты көп күндік жарыстардағы жеңістері жеке уақыт сынақтарында сағатқа қарсы бірыңғай жүрудің ерекше қабілетіне негізделген, осының арқасында оған "Монсье Хроно" деген лақап ат қойылды. Мансабында ол сегіз Гранд-тур жеңіп алды, зейнеткерлікке шыққанда бұл рекордтық көрсеткіш болды және кейіннен Эдди Меркс және Бернард Хино ғана осы көрсеткішті басып өтті.
French cyclist
Jacques Anquetil (ʒak ɑ̃k. til; 8 January 1934 – 18 November 1987) was a French road racing cyclist and the first cyclist to win the Tour de France five times, in 1957 and from 1961 to 1964. He stated before the 1961 Tour that he would gain the yellow jersey on day one and wear it all through the tour, a tall order with two previous winners in the field—Charly Gaul and Federico Bahamontes—but he did it. His victories in stage races such as the Tour were built on an exceptional ability to ride alone against the clock in individual time trial stages, which lent him the name "Monsieur Chrono". He won eight Grand Tours in his career, which was a record when he retired and has only since been surpassed by Eddy Merckx and Bernard Hinault.
Ерте өмір
Анкетил 1934 жылғы 8 қаңтарда Мон-Сен-Айньян клиникасында дүниеге келді. Оның әкесі Эрнест, Франко-прусс соғысында қаза болған пруссиялық солдаттың немересі еді, ол Эрнест әжесінің анасы Мелани Грумен байланыс құрған. Кейін Мелани Фредерик Анкетилге тұрмысқа шықты, ол оның ұлын, Жақтың әкесі Эрнест Викторды асырап алды. Эрнест 11 жасында отбасының басшысы болды, өйткені ол Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан. 1929 жылғы 25 мамырда Эрнест Жақтың анасы Мариге үйленді, ол 2 жасынан жетім қалған және монахтармен жетімдер үйінде тәрбиеленген. Жақтың Филипп есімді кіші інісі болды. Анкетил алғашқы велосипедін әкесінен 4 жасында алды. Жақ 7 жасқа келгенде, әкесі Эрнест Екінші дүниежүзілік соғыстан оралды. Ол неміс оккупациялық күштерінен басқа құрылыс жұмысын таба алмады, сондықтан отбасымен бірге Куинкампуаға жақын Ле Бургеге көшіп, клубника фермері болды. Осы жерде жас Анкетил мектепке барып, жақсы бағалар алды, әсіресе математикадан. Эрнест Анкетил шамадан тыс ішімдіктен кейін жиі агрессивті болатын. Жақтың анасы соңында Парижде пәтерге көшіп, ұлдарын әкесімен қалдырып кетті. Екінші велосипеді кішкентай болып қалғанда, Анкетилге 11 жасында жаңасы қажет болды. Әкесі оны сатып ала алмағандықтан, Жак клубника егісіндегі жұмысшылардың біреуін алмастыруға рұқсат сұрап, сәтті дәлелдеді, бұл оған Stella велосипедін өз қаражатымен сатып алуға қажетті ақшаны әкелді. 14 жасында ол Руанның оңтүстік ауданы Соттевиллдегі техникалық колледжге металл өңдеуші болу үшін түсті. Осы жерде ол демалыс күндері әуесқой велосипед жарыстарына қатысқан және әкесі жергілікті AC Sottevillais велосипед клубының президенті болған Морис Диулуамен танысты. Ол Анкетилді велосипед жарыстарымен таныстырды және 1950 жылдың соңында Андре Бухердің жетекшілігімен клубқа қабылдады. Сол жылы жарыстарға қатысуға кеш болғандықтан, ол келесі маусымға дайындыққа көңіл бөлді. Бухер Анкетилдің талантын танып, оған екі велосипед – біреуі жаттығу үшін, екіншісі жарыс үшін, сондай-ақ тегін дөңгелектер, велосипед күтімі және нәтижелеріне бонус ұсынды. 1950 жылдың соңында Анкетил диплом алды және 1951 жылдың қаңтар айының соңында Соттевиллдегі шеберханада жұмысқа орналасты, сағатына 64 франк көлемінде аз жалақы алды. Оның жұмыс берушісі клубтың жаттығуларына қатысуына мүмкіндік бермейтін бейсенбі кешкі демалыс бермегендіктен, ол наурыз айының басында жұмысынан кетіп, велосипедпен айналысуды жалғастыра отырып, әкесінің фермасына қайта оралды.
Anquetil was born on 8 January 1934 in a clinic in Mont Saint Aignan, a suburb of Rouen in Normandy situated next to Bois Guillaume, where his parents had a house at the time. His father Ernest was the grandson of a Prussian soldier called Ernst, who died in the Franco Prussian War after having an affair with Melanie Grouh, Ernest's grandmother. Melanie later married Frédéric Anquetil, who adopted her son Ernest Victor, Jacques' grandfather, who would later die in World War I, leaving Jacques' father Ernest as the head of the family at the age of 11. On 25 May 1929, Ernest married Jacques' mother Marie, who had been orphaned since the age of 2 and been raised by nuns in an orphanage. Jacques had a younger brother, Philippe. Anquetil received his first bike from his father at the age of 4. When Jacques was seven, his father Ernest returned from his service in World War II and, unable to find building work except for the German occupying forces, moved with the family to Le Bourguet close to Quincampoix to become a strawberry farmer. It was here that the young Anquetil attended school, receiving good grades, particularly in mathematics. Ernest Anquetil often became violent after excess alcohol consumption, and Jacques' mother eventually moved into an apartment in Paris, leaving her sons with their father. As his second bike grew to small for him, Anquetil needed a new one at the age of 11. With his father being unable to afford it, Jacques argued successfully to allow him to replace one of the workers on the strawberry fields, earning him the necessary money to buy a Stella bicycle on his own. At the age of 14, he began to attend Technical College in Rouen's southern district of Sotteville to become a metalworker. It was here that he met and befriended Maurice Dieulois, who rode amateur bike races on the weekends and whose father had been president of the local cycling club AC Sottevillais. Through him, Anquetil got into bicycle racing, signing up to the club under the tutelage of André Boucher late in the summer of 1950. Since it was too late to participate in any more races that year, he instead focussed on getting into shape for the coming season. Boucher recognized Anquetil's talent and offered him two bikes, one for training and one for races, as well as free supply of tyres, bike maintenance and a performance bonus. At the end of 1950, Anquetil gained his diploma and by the end of January 1951 had taken a job in a workshop in Sotteville, for a meager pay of 64 francs an hour. Since his employer would not allow him Thursday evening off, which the club used for training rides, he quit his position at the beginning of March, moving back to working on his father's farm while pursuing a career in cycling.
Әуесқой мансап
Анкетильдің әуесқойлықтағы алғашқы жарысы 1951 жылғы 8 сәуірде Гаврде өтті. Диулуа жеңіске жеткенімен, Анкетил қатардағы қатысушылардың бірі болды. Ол төртінші жарысында, сол жылдың 3 мамырында Морис Латур Гран-присінде алғашқы жеңісін алды. Маусымның қалған бөлігінде ол жалпы сегіз жарыста жеңіске жетті, оның ішінде шілде айында команда мүшелерімен бірге Нормандия командалық уақыт сынағы чемпионатында жеңіске қол жеткізді. Маусымды аяқтаған жарыс – оның тұңғыш жеке уақыт сынағы болды, сонымен қатар ол жергілікті әуесқойлар үшін маусымдық «maillot des jeunes» жарысының соңғы кезеңі еді. Жарыс көшбасшысы ретінде Диулуадан төрт минут кейін старт алған Анкетил досын қуып жеңіп алуға асықпады, бірақ ақырында оны басып өтіп, жарыста да, жалпы есепте де жеңіске жетті. 1952 жылы екінші аматорлық маусымында Анкетил кіші жастағылардан үлкендер қатарына көтерілді. Жыл бойы тағы он бір жеңіске жетіп, бес рет үштікке кірді. Нормандия аймақтық чемпионатында ол бүкіл жарыс бойында Каендегі күшті велосипедшілер клубының қарсыластарымен қатаң бақыланды. Финиш сызығына жақында қарсыластарының тактикасынан көңілі толмаған Анкетил жарыстан шығуға дайын еді, бірақ Бушер оны жалғастыруға ынталандырды. Анкетил содан кейін аяқ киімдерінің белбеуін шешіп, топтан қалып қойды, бұл қарсыластарына оның жарыстан бас тартатынын ойлатты. Ол топтың арт жағынан шабуылдап, қарсыластарын артта қалдырып, жетекші топқа дейінгі бес минуттік қашықтықты қысқартты және жеңіске жетті. Ол сондай-ақ «Гран-при де Франс» уақыт сынағында жеңіске жетіп, 12 минут айырмашылықпен жарысты аяқтады. Ұлттық жарыстағы алғашқы қатысуы Олимпиада ойындарына іріктеу жарысында болды, онда ол үшінші орын алды. Көп ұзамай ол Каркассон қаласында өткен француз әуесқойлар чемпионатында жеңіске жетіп, сол жылы Хельсинки Олимпиада ойындарына француз құрамасына шақырылды. 3 тамызда 1952 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында жол жарысына қатысқан, бірақ он екінші орынға ғана ие болды. Командалық жарыста жақсы өнер көрсетіп, Альфред Тонелло мен Клод Руермен бірге қола медальді жеңіп алды. Содан кейін ол Люксембургте өткен 1952 жылғы UCI Road World Championships-те әуесқойлар арасындағы жарысқа қатысты, онда Шарли Гауль және Рик ван Лоой сияқты болашақ жұлдыздар да өнер көрсетті. Тегіс жол жағдайы Анкетилге қолайлы болмады, ол топта аяқтады және оның тобындағы барлық финишерлермен бірдей сегізінші орынды бөлісті. Әуесқойлықтағы соңғы маусымында Анкетил «тәуелсіз» статусын алды, бұл аматорлар мен кәсіби спортшылардың арасындағы категория, ол 1966 жылы жойылды. Бұл оған өзін сынап көру үшін жас кәсіпқойлармен жарысқа қатысуға мүмкіндік берді. Нормандияның тәуелсіз чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін, оның кәсіби жарысқа қарсы алғашқы жарысы тамыз айында өткен үш кезеңдік «Тур де ла Манш» болды. Бірінші кезеңде ол болашақ әлем чемпионы Жан Стаблинскиден 24 секундқа қалып, екінші орынды иеленді. Келесі күні өткен уақыт сынағында Анкетил 2 минутқа жуық айырмашылықпен жеңіске жетіп, жарыс көшбасшысы атанды. Шербургке дейінгі соңғы кезеңде қарсылас командалардың спортшылары оны жолдан шығаруға тырысты, тіпті оны арыққа құлатуға мәжбүр етті. Анкетилге басқа тәуелсіз спортшы Морис Пеле көмектесті, ол олардың тактикасын мақұлдамады және Анкетилге топқа қайта оралуға көмектесті. Анкетил қауіпсіздікпен пелотонда аяқтады және жалпы есепте жеңіске жетті. «Париж-Нормандия» газеті ұйымдастырған «Maillot des As» маусымдық жарысында Анкетил көш бастады. Жарыстың соңғы кезеңі 1953 жылғы 23 тамызда өткен уақыт сынағы болды. Анкетил бұл жарыста екінші орын алған Клод Ле Берден 9 минутқа басып өтіп, орташа жылдамдығымен жеңіске жетті, бұл аматор спортшы үшін естімеген жылдамдық еді. Бұл туралы Люксембург радиосының журналисі Алекс Виро: «Нормандияда бір километрде 900 метр ғана болуы мүмкін!» деп әзілдеді. Осы жетістігінен кейін Анкетил Франциядағы ең беделді критериум жарысы – «Circuit de l'Aulne» жарысына шақырылды, онда сол жылы «Тур де Франс» жеңімпазы Луисон Бобет те қатысты. Анкетил алдыңғы топта аяқтады, бірақ соңғы спринт кезінде белгісіз спортшы оның жеңіске жетуіне кедергі келтірді, нәтижесінде жеңіс Бобетке бұйырды.
Anquetil's first race as an amateur was in Le Havre on 8 April 1951. While Dieulois won, Anquetil finished in the field. He took his first victory in his fourth race, the Grand Prix Maurice Latour on 3 May of the same year. Over the remaining course of the season, he won a total of eight races, including winning the Normandy team time trial championships with his teammates in July. Ending the season was his first ever individual time trial, which was also the last race of the season long maillot des jeunes competition for local amateur riders. Setting off last as the leader of the competition, four minutes after Dieulois, Anquetil showed reluctance to catch and overtake his friend, but eventually did so, winning both the race and the competition as a whole. For his second amateur season in 1952, Anquetil moved up from the junior into the senior ranks. The year produced another eleven victories and five more top three placings. During the regional championship race for Normandy, he was marked the entire race by rival riders from the powerful cycling club from Caen. from the finish, frustrated by his opponents' tactics, Anquetil was ready to retire, but Boucher urged him on. Anquetil then pretended by untie his toe straps, falling back in the group, causing his opponents to assume he would retire. He then attacked from the back of the group, left the competition behind, bridged a five minute gap to the leading group and won. He was also victorious in the Grand Prix de France time trial, winning the event by a significant 12 minute margin. His first ever appearance at a national race came at the qualification event for the Olympic Games, he came third. Shortly after, he won the French amateur championships in Carcassonne, securing a call up for the French squad at the Helsinki Olympic Games later in the year. On 3 August, he lined up for road race at the 1952 Summer Olympics, but was disappointed to only finish twelfth. He fared better in the team race, taking the bronze medal alongside Alfred Tonello and Claude Rouer. Next, he competed in the amateur road race at the 1952 UCI Road World Championships in Luxembourg, which also featured future stars such as Charly Gaul and Rik van Looy. The course, being run over a flat terrain, did not suit Anquetil, and he finished in the bunch, being ranked in equal eighth place with all finishers in his group. For his final season as an amateur, Anquetil took a licence as an "independent", a category between amateur and professional, which was abolished in 1966. This allowed him to enter races with young professionals to further test himself. After winning the independent championship of Normandy, his first race against professional competition came in August at the three stage Tour de la Manche. On the first stage, he finished second, 24 seconds behind future World Champion Jean Stablinski. In the following day's time trial, Anquetil won by almost 2 minutes, taking the lead of the race. On the final stage to Cherbourg, the riders on the rival teams tried to dislodge him, going so far as to force him into crashing into a ditch. Anquetil has then helped by another independent rider, Maurice Pelé, who disapproved of the others' tactics and assisted Anquetil in getting back into the group. Anquetil went on to finish safely in the peloton and won the race overall. In the amateur category, Anquetil was leading the season long maillot des As competition run by the newspaper Paris–Normandy. The last race of the competition was a time trial on 23 August 1953. Anquetil won the event by a margin of nine minutes over second placed Claude Le Ber at an average speed of , a speed unheard of from an amateur rider. This led journalist Alex Virot from Radio Luxembourg to joke that "In Normandy there can only be 900 metres in a kilometre!". Following this exploit, Anquetil was invited to race in the Circuit de l'Aulne, the most prestigious criterium race in France, which that year included Tour de France winner Louison Bobet. Anquetil finished in the leading group but during the final sprint was held by the jersey by another, unknown rider, preventing him from victory, which went to Bobet.
1953 ж. Ұлттар ұлылығы
Тур де ла Маншадағы табысынан кейін Анкетилге бірнеше кәсіби командалар ұсыныс жасады. Бұрынғы кәсіби велошабандоз және «Ла Перле» командасының спорттық директоры Франсис Пелиссие оған қыркүйекте Ұлттар Гран-присінде өнер көрсету үшін келісім-шарт ұсынды. Бұл жарыс сол кезде әлемдегі ең беделді уақыт сынағы болып есептелді және көбінесе уақыт сынағы бойынша «жасырын әлем чемпионаты» деп аталды. Әлі кәмелетке толмаған Анкетилге келісім-шартқа қол қою үшін ата-анасының рұқсаты қажет болды. Алғашқы келісім-шарт 1953 жылдың қыркүйек-қазан айларына екі айға жасалды. Оған айына 30 000 франк төленді. «Ла Перле» командасымен жасалған келісім Анкетил мен оның жаттықтырушысы Бушер арасында қысқа дауға себеп болды, Бушер сот шараларына барумен қорқытты. Алайда, екеуі де Бушердің Анкетилді жарысқа дайындалуына көмектесуі үшін уақыт тауып келді. Grand Prix des Nations 27 қыркүйекте Версальден Париждегі Парк де Принсқа дейін өтті. Анкетил мұқият дайындалды, маршруттың әр түрлі бөліктерінен өзіне маршрутты сипаттайтын хаттар жіберді. Жарыс күні ол жақсы старт берді, бірақ алғашқы шақырымдарда тегершігі тесіліп, велосипедін ауыстыруға мәжбүр болды. Нәтижесінде, ол уақыт сынағында Роджер Кретоннан шамамен жеті минутқа басып өтті. Әлі 19 жасқа толмаған Анкетил екі жыл бұрын Уго Коблеттің көрсеткен рекордтық уақытына 35 секундтан кем жетті. Жеңіс Анкетилді спорт баспасөзінде бірден танымал есімге айналдырды, ал «Тур де Франс» директоры Жак Годдет «L'Equipe» газетінде «Бала чемпионның туған күні» деген мақала жариялады. Анкетил үш аптадан кейін Швейцариядағы Гран-при де Луганода да жеңіске жетті. Содан кейін Анкетил Италиядағы екі велошабандозбен өтетін беделді «Трофео Баракки» жарысына шақырылды. Ол сол кездегі ең үздік велошабандоз деп есептелген Фаусто Коппиді де аралады. Екеуі де «Трофео Баракки» жарысына қатысты, Коппи Риккардо Филиппимен бірге жеңіске жетті. Анкетил мен оның серігі, тәжірибелі велошабандоз Антонин Ролланд екінші орынды иеленді. Ролланд фиништен кейін былай деді: «Мен жақсы дайындалғанмын және өте жақсы формада болдым. Дегенмен, Жак мені шаршатып жіберді, соңғы 30 шақырымда мен мүлдем жылдамдай алмадым, тек тісімді қысып ұстап қалдым».
After his success at the Tour de la Manche, Anquetil was approached by several professional teams. Francis Pélissier, a former professional and sporting director of the La Perle team, offered him a contract in order to race in the Grand Prix des Nations in September. It was back then considered the most prestigious time trial event in the world, often described as the "unofficial world championship" for time trialists. Anquetil, still a minor, needed consent from his parents to sign the contract, which initially ran for two months from September to October 1953. He was paid 30,000 francs per month. The contract with La Perle briefly led to conflict between Anquetil and his coach Boucher, who threatened legal action. The two made up however in time for Boucher to help Anquetil prepare for the race. The Grand Prix des Nations took place on 27 September over a distance from Versailles to the Parc des Princes in Paris. Anquetil prepared meticulously, sending himself postcards from different places along the route describing the course. On race day, he started strongly, even though he was held back by a puncture and a bike swap within the first couple of kilometres. He eventually won the time trial by a margin of almost seven minutes ahead of Roger Creton. Even though still just 19 years of age, he came within 35 seconds of beating the track record set by Hugo Koblet two years earlier. The victory made Anquetil an instant sensation in the sports press, with the Tour de France director Jacques Goddet writing an article in L'Equipe titled: "When the Child Champion was Born." Anquetil followed up his victory three weeks later with another in the Grand Prix de Lugano in Switzerland. Anquetil was then invited to ride the prestigious Trofeo Baracchi, a two man time trial in Italy. On his way there, Anquetil visited his idol Fausto Coppi, still considered the best cyclist of the era at the time. They both competed in the Trofeo Baracchi, with Coppi winning alongside Riccardo Filippi. Anquetil and his partner, experienced rider Antonin Rolland, finished second. Rolland commented after the finish: "I was well prepared and in very good form. Nevertheless, Jacques assassinated me and for the last 30 kilometres I could not go through; I was clinging on by the skin of my teeth."
1954-1956: әскери қызмет және сағаттық рекорд
Анкетильдің кәсіби мансабындағы алғашқы толық маусымындағы ең үлкен сынақ – бір апталық Париж-Ницца кезеңдік жарысы болды. Әлі 20 жаста болса да, ол уақыттық жарыста жеңіске жетіп, жалпы есепте жетінші орынды иеленді. Жеңіссіз болғанымен, оның нәтижелері Франция құрамасына Солингенде өткен әлем чемпионатына қатысуға мүмкіндік берді. Анкетил жарыстың алды қатарында Бобет, Коппи және Голь секілді мықты спортшылармен бірге болды. Бірақ ол көп ұзамай артқа қалып қойса, Бобет әлем чемпионы атанды, ал Анкетил Коппиден оқшау бес орынды иеленді. Маусым бойы Анкетил мен Пелисье арасындағы шиеленіс күшейді, Пелисье жас шәкіртінің диета мен алкогольге қатысты тәртіпсіздігін сезінді. Пелисье осы жылғы Grand Prix des Nations жарысында Хуго Коблеттің артынан ергенде, Анкетил бұл сенімсіздікке ашуланды. Жарыс күні ол Коблетті толық жеңді. Финиш сызығынан кейін Анкетил Пелисьеге назар аудармай, Париждің шетіндегі Пелисьеге тиесілі кафеге барып, жеңімпаз гүл шоғын директорының әйеліне табыс етті. Париж-Турда он бірінші орын алғаннан кейін Анкетил Францияда 30 айға созылатын міндетті әскери қызметке шақырылды. Ол Жойнвильдегі спортшылар батальонына ауыстырылып, келесі жылдары жаттығуларын жалғастыруға және велосипед спортымен айналысуға кең мүмкіндік алды. Trofeo Baracchi жарысында Анкетил бұл жолы Бобетпен жұптасып, жарысқа үш сағат ұйықтамай келгендіктен және Италияға кешігіп жеткендіктен, Коппи мен Филиппиден кейін екінші орынды иеленді. 1955 жылғы маусым La Perle командасы үшін соңғы маусым болды, себебі қаржы жетіспеді. Көктемде Анкетил жарыс барысында тізбегі жыртылып, Париж-Рубайста 14-ші орынды иеленді, ал Критериум Ұлттық жарысынан апатқа ұшырағандықтан шығып қалды. Критериум дю Дофине Либереде 15-ші орын алғаннан кейін ол тәжірибе жинады. Франция чемпионатында ол командаласы Андре Дарригадқа Бобетті жеңіп, титул жеңуге көмектесті. Маусым соңында Анкетил тректе жеке қууда ұлттық чемпион атанды, әлем чемпионатында жол жарысында алтыншы орын алды, содан кейін Grand Prix des Nations жарысында үшінші рет жеңіске жетті. Баспасөз Анкетилді, уақыттық жарыстардағы күшімен танылған, 1942 жылдың қарашасында Коппи орнатқан бір сағат ішінде ең көп қашықтықты жүзу рекордын бұзуға шақырып, ынталандырып отырды. Ақырында Анкетил рекордты бұзуға тырысатынын мәлімдеді, жарыс 1955 жылдың 22 қазанында Миландағы Велодромо Вигореллиде өтеді деп белгіленді. Анкетил өте жоғары жылдамдықпен бастады және тез арада Коппидің уақытын басып өтті, бірақ кейін баяулап, шаршады және сәтсіз аяқтады, Коппиден кем қашықтықты жүзді. Маусымның соңғы жарысы тағы да Trofeo Baracchi болды, бұл жолы Дарригадемен бірге, бірақ Коппи мен Филиппи жұптасынан кейін тағы да екінші орынды иеленді. Алжир соғысының салдарынан әр әскери қызметке Алжирде алты айлық міндетті түрде қатысу кірді, Анкетил 1956 жылдың екінші жартысында осы міндетті орындауға мәжбүр болды. Сондықтан ол сағаттық рекордты тағы бір рет бұзуға тырысуды шешті. Бұрын ол тағы бір ұлттық жеңіске жетті, бірақ Париж-Ницца жарысынан апатқа ұшырағандықтан шығып қалды. Енді Helyett командасының құрамында жүріп, Антверпендегі үш күндік жарыста этапты жеңіп алды. Анкетил 25 маусымда сағаттық рекордқа екінші рет тырысты. Ол тағы да тым тез бастағандықтан, бес минут қалғанда сынақтан бас тартты. Тағы бір әрекет төрт күннен кейін жоспарланды. Бұл жолы тым жылдам бастамай, қатаң кестеге сәйкес, Анкетил үшінші рет Коппидің қашықтығын басып өтіп, сағаттық рекордты , Коппиден асып түсті. Рекордты жаңартқаннан кейін Анкетил трек велосипед жарысында жеке қууда күміс медальді жеңіп алды. Содан кейін Grand Prix des Nations жарысында тағы бір жеңіске жетті. Анкетил мен Дарригаде Италияға бірге барып, велосипед спортының ескерткіш жарыстарының бірі - Ломбардияның Жиросында алғаш рет қатысты, Дарригаде жеңіске жетті. Анкетил кейін Алжирге жіберіліп, маусымын аяқтады.
The first big challenge in Anquetil's first full season as a professional was the week long early season stage race Paris–Nice. Albeit still only 20 years old, he managed to win the time trial stage and finished seventh overall. Strong results, although without victories, still secured him a spot on the French team for the World Championships held in Solingen. from the finish, Anquetil was part of an elite group at the front of the race, containing Bobet, Coppi, and Gaul. While Anquetil dropped back soon after, Bobet won the world title, but Anquetil finished a credible fifth, ahead of Coppi. All throughout the season, tensions grew between Anquetil and Pélissier, who felt that his young prodigy did not show enough discipline in terms of diet and constraint with alcohol. When Pélissier decided to follow Hugo Koblet during this year's running of the Grand Prix des Nations, Anquetil was enraged by this perceived loss of trust. Come race day, he beat Koblet comprehensively. At the finish, Anquetil ignored Pélissier and then drove to Pélissier's café outside of Paris and delivered the winner's bouquet to his director's wife. Following an eleventh place finish at Paris–Tours, Anquetil had to enroll for compulsory military service, which at the time in France lasted 30 months. He was transferred to the sportmen's battalion at Joinville and was given great leeway to train and continue his cycling career in the following years. At the Trofeo Baracchi, Anquetil this time partnered Bobet, but having had only three hours of sleep prior to the race and arriving late in Italy, the pair finished second, again to Coppi and Filippi. The 1955 season would be the last for the La Perle team, as funds were running low. In the spring, Anquetil finished 14th at Paris–Roubaix after breaking a chain during the race, while he was forced to abandon the Critérium National after a crash. He gathered more experience when he placed 15th at the Critérium du Dauphiné Libéré. At the French National Road Race Championships, he supported his teammate André Darrigade to beat Bobet for the title. Towards the end of the season, Anquetil won the national championship in the individual pursuit on the track, finished sixth in the world championship road race, before adding a third straight victory at the Grand Prix des Nations. Momentum had been building in the press, urging Anquetil, known for his strength in time trials, to attempt to beat Coppi's hour record for the longest distance covered in an hour, set in November 1942. Eventually, Anquetil announced that he would attempt to break the record, set for 22 October 1955 at the Velodromo Vigorelli in Milan. Anquetil started his attempt in a very high speed and was soon up on Coppi's split times, but eventually slowed and he grew exhausted towards the end and failed, posting a distance shorter than Coppi. His final race of the season was once again the Trofeo Baracchi, this time teamed with Darrigade, only to again come second to the pairing of Coppi and Filippi. Due to the ongoing Algerian War, every military service included a six month stint in Algeria, which Anquetil had to begin in the second half of 1956. He therefore decided to make another attempt at the hour record before. Beforehand, he won another national pursuit title, but had to drop out of Paris–Nice due to a crash. Now riding for the Helyett team, he went on to win a stage at the Three Days of Antwerp. Anquetil then made his second attempt at the hour record on 25 June. Having again started too fast, he abandoned the attempt with five minutes to go. Another attempt was scheduled just four days later. This time not starting too fast and keeping to a rigid schedule, Anquetil finally managed to beat Coppi's distance on the third attempt, breaking the hour record with , further than Coppi. After his record, Anquetil continued the season by taking the silver medal in the individual pursuit at the Track Cycling World Championships. Another victory at the Grand Prix des Nations followed. Anquetil and Darrigade then went together to Italy to compete for the first time in the Giro di Lombardia, one of cycling's monument classics, a race that Darrigade won. Anquetil was then posted to Algeria and ended his season.
1957 ж.: тұңғыш "Тур де Франс" жеңіс
Анкетил 1957 жылдың 1 наурызында әскерден босатылды. Оның алғашқы жарысы бір күннен кейін Генуя–Ниццада өтті, онда ол Бобетпен спринтте екінші орынды бөлісті. Анкетил әскерде болған кезінде физикалық жағдайы нашарлаған еді, сондықтан нәтижесі таң қалдырды. Париж–Ниццаға дейін бұрынғы салмағына оралуына бір ай жаттығу қажет болды. Жарыста ол таулы 5-ші кезеңдегі уақыттық жарыста жеңіске жетіп, жалпы көшбасшылыққа ие болды және соңына дейін сақтап қалды. Соңғы сәтте Анкетил жеке қууда әлем чемпионатына қайта қатысты, бірақ болашақ чемпион Роджер Ривьерге есе жіберді. Осы кезде Анкетил әлемдегі ең беделді велосипед жарысы – «Тур де Франс» үшін басты үміткерлердің бірі саналды. Бұл кезде «Тур де Франс» жүргізушілері басқа жарыстардағыдай кәсіптік командаларда емес, ұлттық командаларда жарысқан. Француз командасын құру менеджері Марсель Бидо үшін қиын болды. Өткен жылғы жарысты аймақтық командадан келген, көпке таныс емес француз велошабаншысы Роджер Уолковиак жеңіп алған. Сондықтан ол осы жолы ұлттық командаға автоматты түрде іріктеліп алынды. Сонымен қатар, үш мәрте «Тур де Франс» жеңімпазы Бобе және оның командаласы Рафаэль Геминиани да іріктеуге үміткер болды. Ал Анкетил мен Дарригаде екеуі де бірге таңдалмаса, жарысқа қатыспайтындарын мәлімдеді. Бобе «Джиро д’Италия» кезінде «Тур»дан бас тартатынын хабарлағаннан кейін іріктеу Анкетилдің пайдасына шешілді. «Тур» барысында Анкетил француз командасының жалғыз жаңадан келгені болды. 1-ші кезеңде ол апатқа ұшырады, бірақ қауіпсіз түрде жарысқа қайта қосылды. Анкетилдің алғашқы жеңісі 3-ші кезеңде, туған қаласы Руанға келгенде тіркелді. 5-ші кезеңде Шарлероиге қарай Анкетил басқа бір велошабаншымен бірге қашып, жалпы есепте алғаш рет сары жейдеге ие болды. Ол екі күн бойы көшбасшылықты сақтап, содан кейін 9-шы кезеңде шабуылдап, Thonon les Bains-те жеңіске жетіп, сары жейдені қайта иеленді, негізгі қарсыластарынан 11 минут көшбасшылыққа ие болды. Жарысқа ыстық толқынның әсерінен Фредерико Бахамонтес, жарыстың тағы бір фавориті, келесі демалыс күні жарыстан шықты. Брайансонға дейінгі жарыстың алғашқы тау кезеңінде Анкетил төртінші орынды иеленді, кезең жеңімпазы Гастон Ненчини мен Марсель Янсенстен екі минуттан кем нөлге жетті, бірақ көшбасшылығын сақтап, Янсенстен 11 минут алда болды. Бірқатар оқиғасыз кезеңдерден кейін Анкетилдің қарсыластары оның пелотонның арт жағына қарай жүргенін пайдаланып, 14-ші кезеңде шабуылдады, жалпы есептегі алғашқы ондыққа кіретін жеті велошабаншыдан тұратын жетекші топты құрды. Дарригаде кері шегініп, Анкетилмен бірге алшақтықты қысқартуға көмектесті. Келесі күні Анкетил Барселонадағы Монжуик трассасында уақыттық жарыста жеңіске жетіп, жалпы көшбасшылығын арттырды. Ол 18-ші кезеңде аз уақыт жоғалтты, бірақ 20-шы кезеңдегі уақыттық жарыста жеңіске жетіп, «Тур де Франс» турниріндегі алғашқы жеңісін растады. Оның Янсенстен басымдығы шамамен 15 минутті құрады. 23 жасында ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері «Тур» жеңімпаздарының ең жасы болды. «Турдан» кейін Анкетил Варагемде өткен әлем чемпионатына қатысты. Жарыстың соңғы бөлігі үш француз және үш бельгиялық велошабаншыдан тұратын алты адамдық топ арасында өтті. Рик ван Стенберген спринтте Бобет пен Дарригаден озып өтіп жеңіске жетті, ал Анкетил алтыншы орынды иеленді. Содан кейін ол Эрколь Балдиниді жеңіп, тағы да «Grand Prix des Nations» жеңімпазы атанды. Париждің алты күндік жарысында ол Дарригаде және итальяндық Фердинандо Терруццимен бірге жол трегінде жарысып, жеңіске жетті.
Anquetil was discharged from the army on 1 March 1957. His first race back came just one day later, at Genoa–Nice, where he finished second in the sprint to Bobet. The result was impressive, considering that Anquetil had gained during his time in the army. It took him one month and of training to get back to his previous weight, before he started Paris–Nice. In the race, he won the mountainous stage 5 time trial, putting him into the overall lead, which he defended until the end. In a last minute decision, Anquetil then again competed at the Track World Championships in the individual pursuit, but lost his race against eventual champion Roger Rivière. By now, Anquetil was considered a possible favourite for the Tour de France, the most prestigious cycling race in the world. At this time, the riders in the Tour did not compete in trade teams, as in every other race, but in national teams. The selection for the French team was difficult for its manager Marcel Bidot. The previous year's race had been won by a relatively unknown French rider from a regional team, Roger Walkowiak. This made him an automatic pick for the national team this time around. Meanwhile, three time Tour winner Bobet, and with him his teammate Raphaël Géminiani, were also expected to be in the selection. Anquetil and Darrigade on the other hand publicly announced they would only ride if both were selected together. The selection was decided in Anquetil's favour when Bobet announced during the Giro d'Italia that he would skip the Tour. At the Tour, Anquetil was the only debutant in the French team. On stage 1, he was involved in a crash, but was safely brought back into the field. Anquetil's first stage win came on stage 3 into his home town of Rouen. On stage 5 into Charleroi, Anquetil escaped with another rider and gained the yellow jersey of leader in the general classification for the first time in his career. He held the lead for two days and then attacked on stage 9 and won the into Thonon les Bains to reclaim the yellow jersey, gaining 11 minutes on his principal rivals. Federico Bahamontes, another race favourite, retired on the following rest day, due to the intense heat wave affecting the race. On the first high mountain stage of the race into Briançon, Anquetil finished fourth, less than two minutes behind stage winner Gastone Nencini and Marcel Janssens, but retained the lead, 11 minutes ahead of Janssens. Following some uneventful stages, Anquetil's rivals took advantage of him riding towards the back of the peloton to attack on stage 14, building a seven rider lead group, all of which were within the top ten in the general classification. Darrigade fell back and worked with Anquetil to close the gap back down. The following day, Anquetil won the time trial at the Montjuïc circuit in Barcelona to extend his overall lead. He lost small amounts of time on stage 18, but bounced back to win the stage 20 time trial to seal his first victory in the Tour de France. His eventual winning margin over Janssens was almost 15 minutes. At 23, he was the youngest Tour winner since the end of World War II. After the Tour, Anquetil competed in the World Championships in Waregem. The final part of the race was contested between a six men group consisting of three French and three Belgian riders. Rik van Steenbergen won the sprint ahead of Bobet and Darrigade, while Anquetil finised sixth. He then won the Grand Prix des Nations again, beating Ercole Baldini. At the Six Days of Paris, he competed with Darrigade and Italian Ferdinando Terruzzi on the track, winning the event.
1958: қорқынышты жыл
1958 жылы Анкетил маусымын баяу бастады. Наурыз айында Париж-Ницца жарысында уақытқа қарсы күрес кезеңінде жеңіске жетті, бірақ жалпы есепте оншы орынға табан тіреп, бірнеше күннен кейін Милан-Сан-Ремода да осы көрсеткішті қайталады. Критериум Ұлттық жарысында он екінші орын алғаннан кейін, ол өзіне қолайлы деп санаған Париж-Рубе жарысына назар аударды. Ол 17 велошабандыздан тұратын топты құрастырып, шабуылға шықты, бірақ Анкетилдің талмас жылдамдығына байланысты бұл топ тез 4 велошабандызға дейін қысқарды. Дегенмен, пелотондағы бельгиялық командалар ең көп дегенде 4 минуттық айырмашылыққа жол бермеді. Дөңгелегі тесілгеннен кейін Анкетил жетекші топқа оралды, бірақ топ жарыс аяқталар алдында тоқтатылды. Рубеде жеңіске жетпеуі жұртшылықтың назарына ілікті, себебі ол классикалық жарысқа жеңіске ниетпен алғаш рет қатысқан болатын. Анкетил Дюнкерктегі төрт күндік жарыста жеңіске жетіп, көңілін сергітті. Тур де Франсқа дайындалу үшін Анкетил ұлттық чемпионатта сегізінші орынды иеленді. Аңқайың чемпион ретінде Франция құрамасының "Тур де Франс" жарысына бірінші нөмірлі талапкері Анкетил болды. Алайда, Бидот үш мәрте жеңімпаз Бобетті құрамнан шығара алмады, нәтижесінде командада екі капитан болды. Анкетил бұған келісті, бірақ Бобеттің жақын серігі Геминианиді құрамнан алып тастауды талап етті. Бидот оған бойын бұрды, ал Бобет Геминианиді қолдамағандықтан, олардың достығы қатты шиеленісті. Геминиани Турға Centre Midi аймақтық командасының жетекшісі ретінде келді және француз құрамасына шабуыл жасаудың барлық мүмкіндігін пайдаланды. Жарыс оқиғасыз басталғаннан кейін, Геминиани 6-шы кезеңде шабуыл жасап, Анкетилден 10 минутқа озып кетті. Екі күннен кейін, Турдың алғашқы уақытқа қарсы күресінде Анкетилге тағы бір соққы тиді, себебі әдетте альпинист саналатын Шарли Гал, Анкетилді өзінің сүйікті дисциплинасында 7 секундқа ғана жеңіп шықты. 18-ші кезеңде Монт-Венту тауына уақытқа қарсы күрес кезінде Анкетил Галдан 4 минуттан астам уақыт жоғалтты. Ол Тур басталғанға дейін осындай нәтижеге дайын болғанмен, тау Галға көбірек сәйкес келгендіктен, бұл оған ауыр тиді. Осы уақытта Геминиани сары жейдеге ие болуға жеткілікті күш жинады және келесі кезеңде Галдың техникалық ақауына байланысты одан да көп уақыт алды. 21-ші кезеңге қарай Геминиани жалпы есепте көш бастап, Анкетил 7:57 минутқа қалып қойды, ал Гал 15 минуттан астам кемшілікпен бесінші орында болды. Бұл кезеңде бес тауға көтерілу болды, екіншісінде Гал жаңбырлы және суық ауа-райында шабуыл жасады. Анкетил оның артынан еріп, келесі тауға, Кол де Портеге жеткенде Галдан 2 минутқа ғана қалып қойды. Ауа райы Анкетилге қиын тиді, ол жүннен емес, жіңішке жібек жейде киген болатын. Ол кезеңнің соңына қарай 22 минут жоғалтып, кеуде инфекциясына шалдықты. Геминиани да жақсы жағдайға түспеді, Галдан 15 минут қалып қойды, ол соңғы уақытқа қарсы күресте жеңіске жетіп, Турды жеңіп алды. Инфекциясымен қатар Анкетил француз командасының командалық есебінде жеңіске жетуге көмектесу үшін келесі кезеңді бастауға шешім қабылдады, бірақ қан құсып, 40.6 °C (105 °F) қызумен ауруханаға жеткізіліп, жарыстан шығуға мәжбүр болды. Анкетил инфекциясынан айығуға біраз уақыт кетті. Кейін ол бұл мансабының ең қиын кезеңі деп атады және тіпті зейнетке шығуды ойлады, бірақ ақырында мансабын жалғастырды. Ауру Реймстегі әлем чемпионатында оның күш-жігеріне кедергі келтірді, ол жарыстан бас тартты. Ол маусымның соңғы үш уақытқа қарсы күресінде, Женева мен Луганодағы Гран-приде және Grand Prix des Nations-те жеңіске жетті. Содан кейін ол Париж-Тур және Ломбардия Жиросында он екінші орынды иеленді, ал Трофео Баракиде екінші орынды алып, жол маусымын аяқтады. Тректе Анкетил, Дарригаде және Теруцци Париж алты күнінде өз атағын қорғап, жылды аяқтады, бұл жарыс соңғы рет Велодром д'Иверде өткізілді. Анкетилдің өмірбаянын жазған Пол Ховард 1958 жылды "қорқынышты жыл" деп атады.
In 1958, Anquetil started his season slowly. He won the time trial stage at Paris–Nice in March, but only finished tenth overall, the same position he achieved at Milan–San Remo a couple of days later. After finishing twelfth at the Critérium National, he targeted Paris–Roubaix, a race he felt suited him. Still from the finish, he launched an attack, creating a 17 rider lead group, which soon broke down to just four due to Anquetil's relentless pace setting. However, the Belgian teams in the peloton never allowed the gap to grow to over four minutes. While Anquetil managed to come back to the lead group after puncturing a tyre with left to run, the group was eventually caught before the finish. The failure to win at Roubaix was noted by the public, since it had been the first time that he had started a classics race with the intention of winnnig. Anquetil bounced back from the disappointment by taking victory at the Four Days of Dunkirk. In preparation for the Tour de France, Anquetil then finished eighth at the national championships. As defending champion, Anquetil was the French team's number one choice for the Tour de France. However, Bidot could not leave out three time winner Bobet, which left the team with two captains. Anquetil agreed to this, but insisted that Bobet's close ally Géminiani be left off the squad. Bidot relented and as Bobet did not stand up for Géminiani, their friendship was heavily strained thereafter. Géminiani went to the Tour as the leader of the Centre Midi regional team and used every opportunity to attack the main French squad. After an uneventful start to the race, Géminiani attacked on stage 6 and gained ten minutes on Anquetil. Two days later, during the first time trial of the Tour, Anquetil was dealt another blow when Charly Gaul, usually considered more of a climber than a time trialist, managed to beat Anquetil in his favourite discipline, albeit by just seven seconds. On stage 18, a mountain time trial up Mont Ventoux, Anquetil lost more than four minutes on Gaul. While he had predicted such a result before the Tour started, as the climb suited Gaul more than him, it was still a blow considering the time Anquetil had already lost. Géminiani meanwhile did enough to secure the yellow jersey and gained more time on the following stage, owing to an untimely mechanical issue for Gaul. Going into stage 21 to Aix les Bains, Géminiani led the overall standings, Anquetil was third, 7:57 minutes behind, while Gaul was fifth at more than 15 minutes deficit. The stage featured five climbs, on the second of which Gaul attacked in rainy and cold conditions. Anquetil followed and was only two minutes behind Gaul at the foot of the next climb, the Col de Porte. The weather then got to Anquetil, who had opted to wear a light silk jersey instead of one made of wool. He lost 22 minutes by the end of the stage and developed a chest infection. Géminiani fared little better, losing 15 minutes to Gaul, who would go on to win the Tour after winning the final time trial. Even with his infection, Anquetil still decided to start the following stage in order to help the French team win the team classification, but after he coughed up blood, he was taken to hospital with 40.6 °C (105 °F) fever and was forced to abandon. Anquetil took some time to recover from his infection. In what he later described as the lowest point in his career, he even contemplated to retire, but eventually continued his career. The illness still hampered his efforts at the World Championships in Reims, where he abandoned. He recovered to win three end of the season time trials, the Grands Prix in Geneva and Lugano, and the Grand Prix des Nations for the sixth time in a row. He then finished twelfth at both Paris–Tours and the Giro di Lombardia, before ending the road season by coming second at the Trofeo Baracchi. On the track, Anquetil, Darrigade, and Teruzzi then defended their title at the Parix Six Days to close out the year, the last time the event was held at the Vélodrome d'Hiver. Anquetil's biographer Paul Howard later described 1958 as his année terrible ["terrible year"].
1959: "Жиро" турнирінде екі еселік жеңіске жетпеді
1959 жылдың басында Роджер Ривьер Анкетильге күшті қарсылас ретінде көзге түсті. Ол жеке қууда Анкетильді жеңіп қана қоймай, Балдинидің сағаттық рекордын бұзып, оны жақсартты, сағат ішінде одан да көп қашықтықты жүрген алғашқы адам болды. Екі велошабаншы 1959 жылы Париж-Ницца жарысында алғаш рет кездесті. Жеңіске жеткен жоқ, бірақ Ривьер жалпы есепте Анкетилден жоғары орын алды, алайда Анкетилдің командаласы Жан Грачик жеңіске жетті, ал Анкетил уақыт сынағында жылдам болды. 1959 жылы Анкетил өзінің құрмет тұтатын Фаусто Коппиге теңесіп, Италияның «Джиро» және Францияның «Тур» жарыстарын бір жылда жеңіп алуды мақсат етті. «Джиро» жарысында бұрынғы жеңімпаз, 1956 жылғы чемпион Галл да қатысты. Анкетил жарысты сәтті бастап, 2-ші кезеңдегі қысқа уақыт сынағынан кейін жарыс көшбасшысының қызыл жейдесін киді. Бірақ келесі күні тау басында Галл одан озып кетті. Галл 7-ші кезеңде Везувий тауына өткен таулық уақыт сынағында жеңіске жетіп, екінші орындағы Анкетилге 2:19 минуттық үстемдік жасады. Анкетил келесі күні тағы бір уақыт сынағында Галлдан 22 секундті қайтарып алды. Сан-Маринодағы Монте-Титано тауына үш рет көтерілген 12-ші кезеңде ол Галлдан озып, 1,5 минуттық үстемдікке ие болып, кемшілігін 34 секундқа дейін азайтты. 15-ші кезеңде Анкетил бірнеше велошабаншымен бірге төмен түсіп, Галлдан тағы 2,5 минут озып, қызыл жейдесін қайтарып алды. Жарыс көшбасшысы болған Анкетил 19-шы кезеңдегі Сузаға өткен уақыт сынағында жеңіске жетті. Орташа жылдамдығы (Ривьердің сағаттық рекордтық жылдамдығынан жоғары) болғанымен, Анкетил Галлдан 2:01 минут ғана озып бақты, ол Анкетилден 1,5 минут бұрын старт алған және соңғысы оны басып өткеннен кейін де жоғалтуларын азайтуға тырысты. Уақыт сынағынан кейін Анкетил жалпы есепте Галлдан 3:49 минутқа алда болды. Шешуші кезең 21-ші кезеңде Курмайерге өткенде, Галл Кол-дю-Петт-Сен-Бернарда шабуыл жасап, Анкетилден шамамен 10 минут бұрын финиш сызығына жетіп, жалпы жеңіске қол жеткізді. Анкетил «Джиро» жарысын Галлдан 6:12 минутқа қалып, екінші орында аяқтады. «Тур де Франс» жарысына француз құрамасы жалпы жеңіске үміткер төрт велошабаншымен қатысты: Анкетил, Бобет, Геминиани және Ривьер. Соңғы екеуі бір командада ойнап, жақсы қарым-қатынаста болғанмен, қалғандары арасында сыйластық пен ынтымақтастық болмады. Нәтижесінде Бобет өзінің соңғы «Тур» жарысында Col de l'Iseran тауының басында зейнеткерлікке шықты, ал Геминиани өткен жылғыдан әлдеқайда әлсіз болды және жалпы жеңіске үміткер емес еді. Француз командасының басты қарсыластары Галл, испандық Федерико Бахамонт, итальяндық Эрколь Балдини және Орталық/Миди аймақтық командасынан Генри Англад болды. Жалпы есептегі алғашқы маңызды кезең 6-шы кезеңдегі уақыт сынағы болды, оны Ривьер Балдиниден 21 секундқа алда және Анкетилден бір минутқа жуық жылдам жеңіп алды. Келесі күні Англад алаңның қалған бөлігінен 5 минутқа жуық алға шыққан топқа қатысты. 13-ші кезеңде Англад Анкетилден алда жеңіске жетті, ал бас топта Балдини мен Бахамонтс болды. Галл сахнада қиындыққа тап болып, жиырма минут жоғалтты, осылайша бәсекеден шығып қалды. Англад жалпы есепте екінші орынға ие болды, ол Балдини, Бахамонтс және Анкетилден 3 минуттан артық алда болды, ал Ривьер Англадтан алты минуттан артық артта қалды. Екі күннен кейін Бахамонт Пю-де-Дом тауына өткен таулық уақыт сынағында жеңіске жетіп, Англадтың көшінен үш минуттан артық уақыт алды. Анкетил енді жалпы есепте алтыншы орында, екінші орындағы Бахамонттан бес минуттан артық артта қалды. Альп тауларындағы 17-ші кезеңде Бахамонт пен Галл бірге құтылды, соңғысы кезеңді жеңіп алды, ал Бахамонт жарыс көшбасшысы болды, басқа қарсыластардан үш жарым минут алда болды. Ал келесі кезең жарыстың шешуші кезеңі болды, онда бірнеше биік таулық көтерілістер болды. Col de l'Iseran-нан кейін Анкетил мен Ривьер Бахамонт пен Галлдан озып алдыңғы топта болды, бірақ олардың қайта озып кетуіне мүмкіндік берді. Келесі көтерілістің төмендеуінде Col du Petit Saint Bernard, Англад, Балдини және Галл шабуыл жасады. Анкетил мен Ривьер екеуі де Бахамонтқа басқалармен байланысқа түсуге көмектесті. Балдини этапты жеңіп алды, ал Бахамонт 4:04 минуттық үстемдікпен көшбасшы болып қалды. Дижонға дейінгі соңғы кезеңдегі уақыт сынағында Ривьер тағы да Анкетилден озып, 1:38 минутқа жеңіске жетті, ал Бахамонт жалпы жеңіске қол жеткізді. Француздық велошабаншылар соңғы кезеңде Парк-де-Пренске кіргенде, көрермендер оларды ысқырып, Анкетил мен Ривьер Бахамонтпен бірге француздық әріптесі Англадқа қарсы сөз байласыпты деген пікірде болды. Мұндай шешімге француздық велошабаншының «Тур» жеңіске жеткен жағдайда Анкетилдің «Тур»дан кейінгі сыйлықтардағы қатысу ақысы төмендеуі мүмкін болғандығы да ықпал еткен болуы мүмкін. Анкетил «Тур» жарысын жалпы есепте үшінші орында аяқтады, төртінші орындағы Ривьерден 17 секундқа алда болды. Зандвоортта өткен Әлем чемпионаттарында Анкетил тоғызыншы орынды иеленді, ал оның досы Дарригад титул жеңіп алды. Қыркүйектің басында ол дернилердің артынан өткізілетін беделді «Критериум дез Ас» жарысын жеңіп алды. Анкетил маусымын «Гран-при Мартини» және «Гран-при де Лугано» уақыт сынақтарында жеңіспен аяқтады, бірақ 1953 жылғы алғашқы жеңісінен бері «Гран-при дез Насьон» жарысына қатыспады, оны Альдо Мозер Ривьерден озып жеңіп алды. «Трофео Баракки» жарысында Анкетил Дарригадпен жұптасып, старт уақытын бір минуттан астам кешіктіргені үшін үшінші орынға ие болды, бірақ Мозер мен Балдини жұптары олардан да жылдам болды.
By the beginning of 1959, Roger Rivière had emerged as a serious challenger to Anquetil. Not only had he beaten Anquetil on his way to becoming World Champion in the individual pursuit, he also broke Baldini's hour record and eventually improved it once again, becoming the first man to cover more than in an hour. Both riders faced each other for the first time on the road at the 1959 Paris–Nice. Neither rider won, and Rivière finished higher on the overall classification, but Anquetil's teammate Jean Graczyk took the victory and Anquetil was faster in the time trial. For 1959, Anquetil had set himself the target to equal his idol Fausto Coppi by winning the Giro d'Italia and the Tour de France in the same year. Also at the Giro was Gaul, who had won the race previously, in 1956. Anquetil started the race strongly, taking the race leader's pink jersey after a short time trial on stage 2. He lost his lead to Gaul the following day, at a hilltop finish. Gaul increased his advantage on stage 7 by winning the mountain time trial up Mount Vesuvius, extending his advantage over second placed Anquetil to 2:19 minutes. Anquetil was able to gain back 22 seconds on Gaul the next day, in another time trial. During stage 12, which featured three ascents of Monte Titano in San Marino, he managed to distance Gaul, gaining one and a half minutes, reducing his deficit to just 34 seconds. On stage 15, Anquetil escaped with several other riders on a downhill and gained another two and a half minutes on Gaul, taking back the pink jersey. While leading the race, Anquetil then won the stage 19 time trial to Susa. Riding at an average speed of (faster than Rivière's hour record speed), Anquetil still managed to gain only 2:01 minutes on Gaul, who had started his effort one and a half minutes ahead of Anquetil, and once the latter passed him, had hung on to limit his losses. After the time trial, Anquetil led Gaul by 3:49 minutes in the overall standings. The decisive stage therefore came on stage 21 to Courmayeur, where Gaul attacked on the Col du Petit Saint Bernard and eventually arrived at the stage finish almost ten minutes ahead of Anquetil to seal overall victory. Anquetil finished the Giro in second place, 6:12 minutes behind Gaul. For the Tour de France, the French national team started with four possible contenders for overall victory: Anquetil, Bobet, Géminiani, and Rivière. While the latter two were riding on the same trade team and got along well, there was little sympathy and cooperation between the riders otherwise. In the event, Bobet retired from what would be his last Tour on top of the Col de l'Iseran, while Géminiani was significantly weaker than the year before and was not a threat for overall victory. The French team's main challengers would come from Gaul, Spain's Federico Bahamontes, Italian Ercole Baldini, and Henry Anglade, a Frenchman riding on the Centre/Midi regional team. The first notable stage for the general classification came in form of the stage 6 time trial, which was won by Rivière, 21 ahead of Baldini and almost a minute faster than Anquetil. The following day, Anglade was part of a breakaway that gained nearly 5 minutes on the rest of the field. On stage 13, Anglade won ahead of Anquetil, with Baldini and Bahamontes also in the lead group. Gaul suffered on the stage and lost twenty minutes, effectively ruling him out of contention. Anglade was now second in the overall standings, more than 3 minutes ahead of Baldini, Bahamontes, and Anquetil, while Rivière was more than six minutes behind Anglade. Two days later, Bahamontes won the mountain time trial up the Puy de Dôme, taking more than three minutes out of Anglade's lead. Anquetil now laid sixth in the standings, more than five minutes behind second placed Bahamontes. On stage 17 in the Alps, Bahamontes and Gaul escaped together, the latter taking the stage win while Bahamontes moved into the race lead, finishing three and a half minutes ahead of the other challengers. The next stage was the decisive one of the race, with several high mountain climbs. Following the Col de l'Iseran, Anquetil and Rivière found themselves in a lead group, having distanced Bahamontes and Gaul, but allowed them to catch back on. On the descent of the following climb, the Col du Petit Saint Bernard, Anglade, Baldini, and Gaul attacked. Anquetil and Rivière then both assisted Bahamontes in regaining contact with the others. Baldini would win the stage while Bahamontes remained in the lead, 4:04 minutes ahead of Anglade, who lost another minute the following day. In the time trial on the penultimate stage to Dijon, Rivière again won ahead of Anquetil, beating him by 1:38 minutes, while Bahamontes sealed overall victory. As the French riders entered the Parc des Princes during the final stage, they were booed by the crowd, who felt that Anquetil and Rivière had colluded with Bahamontes against their fellow Frenchman, Anglade. The decision to have done so might have been affected by the fact that, had another French rider won the Tour, Anquetil's market value for participation money in the lucrative post Tour criteriums would have been less. Anquetil eventually finished the Tour third overall, 17 seconds ahead of fourth placed Rivière. At the World Championships in Zandvoort, Anquetil finished ninth as his friend Darrigade won the title. In early September, he won the prestigious Critérium des As, run behind dernys. Anquetil ended his season with victories at the Grand Prix Martini and Grand Prix de Lugano time trials, but for the first time since his first victory in 1953, he did not compete in the Grand Prix des Nations, won by Aldo Moser ahead of Rivière. At the Trofeo Baracchi, Anquetil, paired with Darrigade, finished only third, after they missed the start time by over a minute, but where also outridden by the pairing of Moser and Baldini.
1960: Италияның "Жиро" жеңісі
Екі жыл бойы үлкен жарыста жеңіске жетпегеннен кейін және Ривьер уақыт сынақтарында өзінің теңдесі екенін дәлелдегеннен кейін, Анкетилдің жұлдызы 1960 жылдың басында көкжиеңге батып бара жатқандай болды. Француз командасының басшылығын Ривьермен бөліскім келмейтін Анкетил осы жылы тек Италияның Джиросына назар аударуды шешті. Париж-Ниццадағы 2-кезеңдегі командалық уақыт сынағында механикалық ақауға ұшыраған Анкетил командаластарынан қалып қойды және өзінің басты қарсыластарынан төрт жарым минутқа қалып қойды. 4-кезеңде үлкен топ бөлініп кетті, ал Анкетил командасы қуғын-сүргін ұйымдастырмауды шешті. Бұл топтың алаңнан 23 минуттан астам алға шығуына мүмкіндік берді, нәтижесінде оның құрамында жоқ ешкімнің жалпы жеңіске үміттенуі мүмкін емес еді. Анкетилдің нашар формасы 6b-кезеңдегі уақыт сынағында төртінші орынға ие болғанда және келесі күні жарыстан шыққанда одан әрі айқын болды. Содан кейін ол Критериум Ұлттық жарысында үшінші орынды алды, ал Фландрия турынде он төртінші орынға табан тіреді. Giro d'Italia-ның алғашқы уақыт сынағында Анкетил екінші орынды алды, бірақ 3-кезеңдегі топтық бөлініске қатысып, жалпы көшбасшылыққа ие болды. Анкетил 6-кезеңдегі топтық бөлініске қатысқан Джос Хоевенаерске жетекшілік етті. Жарыс барысында Анкетил 1-орынға ие болды, ол Балдиниден 1:27 минутқа, ал Галдан 6 минуттан астам алға шықты. Оның жылдамдығы соншалықты жоғары болды, егер ұйымдастырушылар әдеттегі ережелерді қолданғанда, 70 шабандоз уақыт шегінен шығып қалар еді. Нәтижесінде, ережелер жұмсатылды және тек екі шабандоз ғана жарыстан шығарылды. Ақырғы тау кезеңдеріне дейін Анкетил Ненчиниден 3:40 минутқа алда болды, ал Гал 7:32 минуттық қалып қоюмен бесінші орында тұрды. 20-кезең жарыстың тарихында алғаш рет Гавия асуын қамтыды. Көтеріліс кезінде Ненчини Анкетилге қатысты еске түсірді, өйткені соңғысының дөңгелегі жарылды. Қауіпті төмен түсу кезінде тағы да дөңгелектері жарылып, үш велосипедті ауыстыруға тура келді, бұл Анкетилдің жарыстағы көшбасшылығына қауіп төндірді. Ол Агостино Колеттомен бірігіп, қуғын-сүргінге көмектесу үшін оған ақша ұсынды, осылайша шығындарын азайтуға тырысты. Бормиодағы финиш сызығында Гал Ненчиниден алға шықты, ал Анкетил 2:34 минутқа қалып, қызыл жейдесін 28 секундке сақтап қалды. Салтанатты соңғы кезеңнен кейін Анкетил Миланға алғаш рет Джиро жеңімпазы ретінде келді. Анкетилдің болмауына байланысты Ривьер 1960 жылғы Тур де Франста француз командасының көшбасшысы ретінде жарысқа қатысты және Ненчиниді басып озуға тырысқанда тік төмендікте құлап кеткенде жақсы көрсеткіштерді көрсетті. Ол тік жарға құлап, екі омыртқасын сындырып, бірден карьерасын аяқтады. Анкетилмен арадағы ұлы бәсекелестік осылайша күрт аяқталды. Пол Ховард кейіннен Ривьердің апатынан кейін "1960 жылдың соңына қарай Анкетил, кем дегенде француз велоспорт шеңберінде, қауіпті қарсылассыз қалды" деп жазды. Шығыс Германиядағы әлем чемпионатына Анкетил жеткілікті дайындықпен келмеді, бірақ тоғызыншы орынды иеленді. Гран-при де Луганодағы тағы бір күшті уақыт сынағында Анкетил соншалықты жылдам болды, екінші орын алған Гилберт Десмет өзінің позициясын Анкетил оны басып өтіп, финиш сызығына одан кейін кіргеніне қарыз болды. Ол Critérium des As-те тағы бір жеңіске жетіп, жылдамдық рекордын жаңартты. Жарысқа аяқтарын сынап көру үшін шабуылдаған Анкетил өзін соншалықты жақсы сезінгендіктен, жылдамдығын бәсеңдетпеді және финиш сызығына дейін жалғыз жүгірді.
Following two years without victory in a major stage race and with Rivière proving his match in time trials, Anquetil's star seemed to be fading at the beginning of 1960. Not wanting to share leadership of the French team with Rivière, Anquetil therefore chose to focus solely on the Giro d'Italia this year. At Paris–Nice, in the team time trial on stage 2, Anquetil, who had suffered mechanical issues, was dropped by his teammates and lost four and a half minutes on his principal rivals. On stage 4, a large breakaway got clear and Anquetil's team decided not to organize a chase. This allowed the leading group to come in more than 23 minutes ahead of the field, making it virtually impossible for anybody not in it to compete for overall victory. Anquetil's poor form was further highlighted when he finished only fourth in the time trial on stage 6b and he retired the following day. He then finished third at the Critérium National, before coming in fourteenth at the Tour of Flanders. In the first time trial of the Giro d'Italia, Anquetil finished second, but then took advantage of a breakaway he was part of on stage 3 to take the overall lead. Anquetil then led the lead move to Jos Hoevenaers, who had been part of a breakaway on stage 6. In the long time trial of the race on stage 14, Anquetil retook the lead, finishing 1:27 minutes ahead of Baldini and more than 6 minutes on Gaul. His speed had been so fast that had the organizers applied the usual rules, 70 riders would have missed the time cut. In the event, the rules were loosened and only two riders eliminated. Ahead of the final mountain stages, Anquetil now led Nencini by 3:40 minutes, with Gaul in fifth, 7:32 minutes behind. Stage 20 included the Gavia Pass for the first time in the race's history. On the ascent, Nencini was able to establish a gap to Anquetil, after the latter had a flat tire. More punctures and three bike changes followed on the dangerous descent, putting Anquetil's race lead in danger. He teamed up with Agostino Coletto, whom he offered money to help him in the chase effort, to limit his losses. At the finish in Bormio, Gaul won ahead of Nencini, with Anquetil losing only 2:34 minutes and retaining the pink jersey by 28 seconds. Following a ceremonial final stage, Anquetil arrived in Milan the winner of the Giro for the first time. In Anquetil's absence, Rivière competed in the 1960 Tour de France as leader of the French team and was well placed when, on stage 14, he crashed while trying to follow Nencini on a steep descent. He fell down a ravine and broke two vertebrae, immediately ending his career. The great rivalry with Anquetil therefore ended abruptly. Paul Howard later wrote that with Rivière's accident "by late 1960 Anquetil was temporarily free from a serious adversary, at least within French cycling circles". At the World Championships in East Germany, Anquetil arrived with little preparation, but still managed to finish ninth. Another strong time trial performance followed at the Grand Prix de Lugano, where Anquetil was so fast that second placed rider Gilbert Desmet owed his position to the fact that Anquetil overtook him and he followed him into the finish. He followed this up with another victory at the Critérium des As, breaking the record speed in the process. Having attacked into the race to test his legs, Anquetil decided that he felt so good that he did not slow down and rode alone until the finish.
1961: "Тур де Франс" оралды
1961 жылдың басында Анкетил Париж-Ницца жарысында жеңіске жетті. Критериум Ұлттық жарысында ол қарсыластарына шабуыл жасап, Darrigade-тан озып шықты, ал Darrigade Alcyon–Leroux командасына ауысқан болатын. Бұл Анкетилдің бір күндік жарыстағы тұңғыш жеңісі еді. Содан кейін ол «Тур де Романди» жарысына қатысып, уақыт сынағында жеңіске жетіп, «Джиро д’Италияға» дайындалу үшін жалпы есепте он бірінші орын алды. «Джиро» кезеңінде Анкетил 9-шы кезеңдегі уақыт сынағында жеңіске жетті және келесі күні қызғылт жейдеге ие болды, ол бұрынғы көшбасшы Гийом ван Тонгерлудан алға шығып финиш сызығын кесті. 14-ші кезеңде жеті велошабандоз қашып кетті, олардың ішінде жалпы есепте үшінші орында тұрған Арнольдо Памбианко да болды. Финиш сызығында олар Анкетилдің қатысқан тобынан 1 сағат 42 минутқа озып кетті, бұл Памбианконы көшбасшылыққа шығарды. Анкетил 17-ші кезеңде тағы 20 секунд жоғалтты, ал жарыс биік тауларға жетті. Шешуші 20-шы кезеңде, Penser Joch және Stelvio Pass тауларына көтерілгенде, Gaul Памбианкодан 2 минутқа озып жеңіске жетті, ал Анкетил тағы үш минут жоғалтты (оның ішінде уақыт бонусы да болды). Сондықтан Памбианко Анкетилден 3 сағат 45 минутқа озып «Джиро» жарысын жеңіп алды. «Тур» алдындағы Ұлттық чемпионатта Анкетил төртінші орын алды, ал титулды сол жылдың басында Милан-Сан-Ремо жарысын жеңген Раймонд Пулидор иеленді. Пулидор Анкетилдің жаңа басты қарсыласы болды, бірақ оның команда менеджері Антонин Магне оның Анкетилге көмектесуін қаламай, «Тур де Франс» жарысына француз командасына қоспады. «Тур» Анкетилдің туған қаласы Руаннан басталды, және ол жарыс басталмас бұрын, жарыс көшбасшылығын бірінші күнден соңғы күнгейінше сақтап қалуды жоспарлағанын мәлімдеді. Бірінші күні екі кезең өтті: таңертең Версальге жол кезеңі, ал түстен кейін уақыт сынағы, сары жейде тек күннің соңында берілді. Анкетил бірінші кезеңдегі жеңіске жеткен топқа бірден қосылды, жеңімпаз – Darrigade, ал түстен кейін ол екінші орын алған велошабандозға қарағанда үш минуттан астам уақытпен уақыт сынағында жеңіске жетіп, жалпы көшбасшы болды. Жарыс барысында Анкетил өте пассивті болды, қарсыластарының шабуылдарын қуып, шығындарын азайтумен ғана айналысты, бірақ өзі шабуылға шыққан жоқ. Бұл жарыс көрермендерге көңілсіз болды, және ұйымдастырушы «L’Equipe» газетінің сатылымы «Тур» барысында төмендеді. Анкетил 19-шы кезеңдегі уақыт сынағында жеңіске жетіп, екінші «Тур де Франс» жеңісін растады, бұл кезеңді екінші орындағы Gaul-дан шамамен үш минутқа жылдам аяқтады. Парижге соңғы кезеңде ол командаласы Роберт Казаламен бірге шабуыл жасады, және Казала кезеңді жеңіп алды. Гвидо Карлези осы қашықтықты пайдаланып Gaul-ды озып, екінші орынды иеленді. Анкетилдің жеңіске жетуі 12 сағат 14 минутты құрады. Жарыс кезінде көрермендер қызығушылықтың жетіспеуін сезінгендіктен, Анкетилді Parc des Princes-ке келгенде ысқырымен қарсы алды. «Турдан» кейін Анкетил Бернде өткен Әлем чемпионатына қатысып, топтың алдында 13-ші орын алды. Содан кейін ол 1958 жылдан бері тұңғыш рет Grand Prix des Nations жарысында жеңіске жетіп, рекордтық уақыт ішінде екінші орын алған Desmet-ті тоғыз минуттан астам озып кетті. Grand Prix de Lugano жарысында жеңіске жеткеннен кейін, ол Мишель Столкермен серіктес болып, Трофео Баракиде тек бесінші орын алды, бұл оның мансабындағы ең нашар нәтижесі болды. Дегенмен, маусым соңында ол тұңғыш рет Super Prestige Pernod сыйлығымен марапатталды, бұл сыйлық жылдың ең жақсы велошабанзорына, беделді жарыстардағы жоғары көрсеткіштері үшін беріледі.
In early 1961, Anquetil took victory at Paris–Nice. At the Critérium National, he attacked with left to go and won ahead of Darrigade, who had switched teams to Alcyon–Leroux. It was Anquetil's first ever victory at a one day road race. He then competed in the Tour de Romandie, winning the time trial and finishing tenth overall, in preparation for the Giro d'Italia. At the Giro, Anquetil won the time trial on stage 9 and gained the pink jersey the following day, when he was part of a breakaway that reached the finish ahead of previous leader Guillaume van Tongerloo. On stage 14, a seven rider breakaway got away, which included Arnaldo Pambianco, who was third overall. At the finish, they had a 1:42 minute advantage on the peloton containing Anquetil, putting Pambianco into the lead. Anquetil then lost another twenty seconds on stage 17, before the race reached the high mountains. On the decisive stage 20, which featured the climbs of the Penser Joch and the Stelvio Pass, Gaul won two minutes ahead of Pambianco, with Anquetil losing another three minutes (two of which in time bonuses). Therefore, Pambianco won the Giro, 3:45 minutes ahead of Anquetil. At the National Championship race before the Tour, Anquetil finished fourth, with the title going to Raymond Poulidor, who had earlier in the year won Milan–San Remo. Poulidor would emerge as Anquetil's new main rival, but was left out of the French team for the upcoming Tour de France as his team manager Antonin Magne did not want him to have to work for Anquetil. The Tour began in Anquetil's home town of Rouen and before the start, he announced that he planned to hold the race lead from the first day until the end. There were two stages run on the first day, a road stage to Versailles in the morning and then a time trial in the afternoon, with the yellow jersey only being awarded at the end of the day. Anquetil already got in the winning breakaway on the first stage, won by Darrigade, and then in the afternoon, he won the time trial bny more than three minutes from the rider in second place to move into the overall lead. Over the course of the race, Anquetil rode very passively, only chasing down attacks and limiting his losses, but never going on the attack himself. This led to a race that was considered dull by the public, with sales numbers of the organizing newspaper L'Equipe going down as the Tour progressed. Anquetil won the time trial on stage 19 to effectively seal his second Tour de France victory, finishing the course almost three minutes faster than second placed Gaul. On the final stage into Paris, he attacked together with teammate Robert Cazala, who won the stage. Guido Carlesi used the same breakaway to distance Gaul and take over second place. Anquetil's winning margin over him was 12:14 minutes. Due to what the spectators considered a lack of excitement during the race, Anquetil was booed when they arrived at the Parc des Princes. Following the Tour, Anquetil competed at the World Championships in Bern, finishing in the lead group in 13th place. He then rode the Grand Prix des Nations for the first time since 1958, taking victory in record time and beating second placed Desmet by more than nine minutes. Following victory at the Grand Prix de Lugano, he managed only fifth place at the Trofeo Baracchi, partnered by Michel Stolker, his worst position at the event during his career. Nevertheless, at the end of the season he was honored with the Super Prestige Pernod for the first time, an award given to the best rider of the year based on points given for high positions in prestigious races.
1962: үшінші Тур де Франс жеңіс
1962 жылғы жаңа маусымда Анкетильдің «Хейлет» командасы «Сен-Рафаэль» командасымен бірікті, оның спорттық директоры Анкетильдің бұрынғы қарсыласы, кейін зейнеткерлікке шыққан Геминиани болды. Оның маусымның басындағы нәтижелері жақсы болмады, «Дженоа–Ницца» және «Париж–Ницца» жарыстарынан бас тартуға мәжбүр болды. Анкетил велосипед спортының үш Гранд-турын жеңіп алған алғашқы спортшы болуды мақсат етті, сондықтан 1962 жылы ол «Вуэльта-а-Испания» жарысына баса назар аударды. Бұл жарыста ол командалық басшылықты Руди Алтигпен бөлісуге тиіс болды. Жарыс 15-ші кезеңдегі уақыттық жарысқа дейін созылды, онда Алтиг шешуші жеңіске жетті. Анкетил кезеңнен кейін жарыстан шығып, Францияға оралғаннан кейін вирустық гепатитке шалдықты. Алтиг ақырында «Вуэльтаны» жеңіп алды. Дәрігерінің ауру Анкетильді тым әлсіреткенін айтқан кеңесіне қарамастан, ол «Тур де Франс» жарысына дайындық ретінде «Critérium du Dauphiné Libéré» жарысына қатысты. Ол бесінші кезеңде қиындыққа тап болып, 17 минут жоғалтты, бірақ жалпы есепте 12-орынды иеленді. 1962 жылғы «Тур де Франс» үшін ұйымдастырушылар ұлттық командалар ережесін алып тастап, спортшыларға кәсіби командаларда бәсекелесуге рұқсат берді, яғни Анкетил «Сен-Рафаэль» командасынан өнер көрсетті. Пулидор және әлем чемпионы Рик ван Лоой оның басты қарсыластары саналды, екеуі де алғашқы «Тур» жарысына қатысты. Бірінші кезеңде Алтиг жеңіске жеткен пелотоннан бөлініп кеткен Пулидор шамамен 8 минут жоғалтты. Анкетил 8b кезеңдегі уақыттық жарысты жеңіп, жалпы есепте 12-орынға көтерілді, бірақ бұрын қашып кеткен, бірақ жалпы жеңіске үміткер емес спортшылардан кейін қалды. Пиреней тауларындағы бірінші 11-ші кезеңде ван Лоой мотоцикл салдарынан апатқа ұшырап, жарыстан шықты. 12-ші кезеңнен кейін, биік тауларда, Анкетил алтыншы орынға көтерілді. Келесі күні Супербагнераға таулық уақыттық жарыс өтті. Анкетил күнді үшінші орында аяқтады, кезең жеңімпазы Бахамонтс және «Турдың» сенсациясы Жэф Планкарттан кейін, ол жарыс көшбасшысы болды, ал Анкетил төртінші орында, 1:08 минуттан кейін қалды. 19-шы кезеңде Пулидор қашып кетіп, кезеңді жеңіп алды, ал Анкетил Планкартпен бірге аяқтады, бұл олардың уақыт айырмашылығын өзгертпеді. Алайда Анкетил екінші, ал Пулидор үшінші орынға көтерілді. Лионға 20-шы кезеңдегі уақыттық жарыста Анкетил оңай жеңіске жетті, жарыстың жартысында Пулидорды үш минутқа басып өтті және Планкартты 5:19 минутқа жеңді. Бұл Анкетильге үшінші «Тур» жеңісін сыйлады, ол Планкарттан 4:59 минутқа басымдық танытты. Планкарт соңғы күні Парижке кіре бергенде Анкетилдің апатқа ұшырағанда оған шабуыл жасамаған спорттық рухта өзін көрсетті. «Турдан» кейін Анкетилдің бүкіл жарыс бойы лента құртымен жүргені анықталды. Құрттан емделгеннен кейін Анкетил Салодағы әлем чемпионатында 15-орынды иеленді, оны оның досы және командаласы Жан Стаблински жеңіп алды. Әлі де әлсіз болған ол маусымның соңындағы көптеген уақыттық жарыстардан бас тартты, бірақ «Trofeo Baracchi» жарысына қатысты, онда ол Альтигпен бірге өнер көрсетті. Жарысқа жақсы дайындалмаған Анкетил басынан бастап қиындыққа тап болды және алдыңғы қатарда кезекпен жүруге мүмкіндіксіз болды, Альтигтің ағынында қалуға мәжбүр болды және кейбір сәттерде Альтиг оны ұстап тұру үшін итеруге мәжбүр болды. Финиш сызығына жеткенде, олардың уақыты велодром кіреберісінде тіркелді. Аренаға кіргенде, Анкетил трассаға оңға бұрылуды қабылдай алмады, шөпке түсіп, көрермендер тобына соқтығысты. Екеуі де рекордтық уақытта жеңіске жетті, бірақ Анкетил ауруханаға жеткізілді, оның беті қанға толы болды, ал Альтиг жеңіс шеңберінен жалғыз өтті. Бұл оқиғадан қорланған Анкетил екі аптадан кейін Альтигтің туған елінде, Баден-Бадендегі екі адамдық уақыттық жарысқа жақсы дайындалды. Бұл жолы Анкетил жоғары қарқынды орнатты, Альтигке оған ілесу қиын болды.
For the new season in 1962, Anquetil's team Heylett folded and merged with the Saint Raphaël team, whose sporting director was Géminiani, Anquetil's former rival, who had since retired. His early season results were not good, having to retire from both Genoa–Nice and Paris–Nice. Anquetil had set himself the goal to become the first rider to have won all three of cycling's Grand Tours, which meant that for 1962, he targeted the Vuelta a España. Here, he had to share team leadership with Rudi Altig. The race came down to the time trial on stage 15, which Altig won decisively. Anquetil then dropped out of the race following the stage, only to be diagnosed with viral hepatitis once back in France. Altig eventually won the Vuelta. Against the advice of his doctor, who felt that the illness had weakened Anquetil too much, he then raced in the Critérium du Dauphiné Libéré in preparation for the Tour. He suffered during the fifth stage, where he lost 17 minutes, but managed to finish the race in 12th place overall. For the 1962 Tour de France, the organizers dropped the provisions of national teams and allowed the riders to compete in trade teams, meaning that Anquetil rode for Saint Raphaël. Poulidor was considered his main competition along with reigning World Champion Rik van Looy, both were riding their first Tour. A break within the peloton on the first stage, won by Altig, saw Poulidor lose almost 8 minutes. Anquetil won the stage 8b time trial and moved into 12th place in the general classification, behind a number of riders who had been in an earlier breakaway, but were not considered threats for overall victory. On stage 11, the first in the Pyrenees, van Looy was brought down when a motorbike caused a crash, leading him to abandon. After stage 12, also in the high mountains, Anquetil moved up into sixth place. The following day was a mountain time trial to Superbagnères. Anquetil finished the day third, behind stage winner Bahamontes and Jef Planckaert, the surprise of the Tour, who moved into the race lead, with Anquetil in fourth, 1:08 minutes behind. On stage 19, Poulidor escaped and went on to win the stage, while Anquetil finished with Planckaert, which left their time difference intact. However, Anquetil had moved up to second and Poulidor up to third. In the time trial on stage 20 to Lyon, Anquetil won with ease, catching Poulidor for three minutes at the half way mark of the course and beating Planckaert by 5:19 minutes. This gave Anquetil a record equalling third Tour victory, 4:59 minutes ahead of Planckaert, who showed sportmanship when he did not attack Anquetil when the latter suffered a crash on the final day into Paris. After the Tour, it was discovered that Anquetil had ridden the entire event with a tapeworm. While recovering from the worm, Anquetil placed only fifteenth at the World Championships in Salò, won by his friend and teammate Jean Stablinski. Still weakened, he then skipped most of the late season time trials, but for the Trofeo Baracchi, which he attended together with Altig. Not having prepared well for the event, Anquetil suffered from the beginning and was unable to take turns at the front, forced to stay in Altig's slipstream and at some points suffering the humilitation of Altig having to push him in order to keep up. When they reached the finish, their time was taken at the entrance of the velodrome. As they entered the arena, Anquetil was unable to take the sharp right turn onto the track, drove onto the grass, and crashed into a crowd of spectators. The pair had won the event, in record time, but Anquetil was brought into hospital, his face covered in blood, while Altig took the victory lap on his own. Feeling humiliated by the experience, Anquetil prepared well for a similar two men time trial event two weeks later in Altig's home country, in Baden Baden. This time, it was Anquetil who set a high pace which Altig had a hard time following.
1963: Вюелта-Турдың қос финалы
1963 жылдың басында Анкетил Париж-Ницца және Ұлттық критериум жарыстарын жеңіп, Вуэльтаға дайындық жасады. 1963 жылғы Вуэльта а Испанияда ол жақсы формада стартқа тұрды. Бірінші күні 1b кезеңіндегі уақыттық жарыста ол екінші орын алған шабандозға қарағанда 2:51 минутқа озып шықты, уақыт бонусымен қоса, ол қарсыластарынан үш минуттан астам басымдыққа ие болды. Анкетилдің командасы қиын өткен бірінші аптада барлық шабуылдарды тойтарып, бейтараптандырды. Қалған кезеңдер көбінесе тегіс болды және Анкетилге қолайлы жағдай жасады. Асқазан ауруына шалдыққандықтан Таррагонадағы 12b кезеңінде екінші орынға ие болса да, ол Хосе Мартин Колменарехоны 3:06 минутқа еселеп жеңіп, Вуэльтаны оңай жеңді. Осы жеңісімен ол барлық Grand Tour жарыстарында жеңіске жеткен алғашқы шабандоз атанды. Турға дайындық мақсатында Анкетил Critérium du Dauphiné Libéré жарысына қатысып, уақыттық жарыста және жалпы есепте жеңіске жетті. Содан кейін ол Степлинскиге Ұлттық чемпионатта жеңіске жетуге көмектесті, ал өзі үшінші орынды иеленді. Тур де Франс Анкетил мен Бахамонт арасындағы күреске айналды, Бахамонт бірінші кезеңдегі қашқындардың тобына қосылып уақыт алды. 6b кезеңіндегі уақыттық жарыста жеңіске жеткеннен кейін Анкетил жалпы есепте жетінші орынға көтерілді, бұрын қашқан бірнеше шабандоздың артында, бірақ Бахамонт пен Пулидордан бір минуттан астам озып кетті. 10-шы кезеңде ол Бахамонтпен бірге өте алды және финиш сызығында оны озып, тау кезеңінде алғашқы жеңісін тойлады. 17-ші кезеңде Анкетил мен Геминиани алаяқтық тактика қолданып, тізбегі үзілгендей көрініс жасады, бұл Анкетилге Col de la Forclaz тауына көтерілу үшін жеңіл велосипедке ауысуға мүмкіндік берді. Осының арқасында ол Бахамонтпен бірге тік беткейде де озып шығып, финиш сызығында қайтадан жеңіске жетті. Осылайша ол жарыс көшбасшысы атанды және соңғы уақыттық жарыста өзінің басымдығын арттырды. Бахамонттан жеңіске жету үшін оның артықшылығы 3:35 минутты құрады, осылайша ол Турды төрт рет жеңген алғашқы шабандоз болды. Ронседе өткен әлем чемпионатының жол жарысында Анкетил жетекшілік етіп, қуушылардан алда оқшауланды, бірақ басқа шабандоздың жақындап келе жатқанын көргенде күшін жинады. Финиш сызығынан кейін екінші орын алған ван Лой Анкетилге наразылық білдіріп, ол нақты жеңіске жету мүмкіндігінен бас тартқанын айтты. Маусым соңында ол Пулидормен бірге Трофео Баракиде өнер көрсетіп, екінші орынды иеленді. Екінші рет ол маусымның үздік шабандозы атанды және Super Prestige Pernod жүлдесін жеңіп алды.
Early in 1963, Anquetil won Paris–Nice and the Critérium National in preparation for another attempt at the Vuelta. He lined up at the 1963 Vuelta a España in good shape. He won the stage 1b time trial on the first afternoon by 2:51 minutes on the second placed rider, including the time bonus, he already held more than three minutes advantage on his rivals. Anquetil's team managed to neutralize all the attacks during the difficult first week. The remaining stages were mostly flat and suited Anquetil. Even though he only finished second on the stage 12b time trial to Tarragona, suffering from stomach cramps, he eventually won the Vuelta easily, beating José Martín Colmenarejo by 3:06 minutes. With his victory, he became the first rider to have won all the Grand Tours. To prepare for the Tour, Anquetil competed in the Critérium du Dauphiné Libéré, where he won the time trial and the general classification. Thereafter, he helped Stablinski to victory at the National Championships, himself finishing third. The Tour de France became a fight between Anquetil and Bahamontes, who gained time when he got into a breakaway on the first stage. After winning the stage 6b time trial, Anquetil moved up into seventh place overall, behind a number of riders who had been in earlier breakaways, but more than a minute ahead of Bahamontes and Poulidor. On stage 10, he managed to stay with Bahamontes and outsprinted him at the finish, gaining his first ever victory on a mountain stage. On stage 17, Anquetil and Géminiani used a ruse, pretending to suffer a broken chain, to allow Anquetil to switch to a lighter bike for the ascent of the Col de la Forclaz, allowing him to stay with Bahamontes on the steep climb and again outsprint him at the finish. He had therefore moved into the race lead, extending his advantage in the final time trial. His eventual winning margin over Bahamontes was 3:35 minutes as he became the first rider to win the Tour four times. At the World Championship road race in Ronse, Anquetil was leading alone with ahead of the chasing field, but led up his effort when he turned around to see the other riders approaching. After the finish, second placed van Looy was irritated at Anquetil, saying that he had given up his chance at certain victory. Towards the end of the season, he competed in the Trofeo Baracchi, partnered with Poulidor, where they finished second. For the second time, he won the Super Prestige Pernod for the best rider of the season.
1964: Жиро д'Италия, бесінші Тур де Франс және Пулидормен дуэль
1964 жылғы маусымның басында Анкетил Париж-Ницца жарысына қайта қатысты, бірақ уақыт сынағында Пулидордан жеңіліп, алтыншы орынға түсті. Gent–Wevelgem жазғы классикалық жарысына қатысқанда, Анкетил бір күндік жарыстарда көбінесе жақсы нәтиже көрсетпегендіктен, одан көп үміт күтілмеді. Мараға бірнеше шақырым қалғанда, трассаны білмейтін Анкетил басқа велошабаншыға мараның қайда екенін сұрады. Ол жақын жерде екенін естіген соң, алаңнан шығып, Франциядан тыс жердегі бір күндік жарыста алғаш рет жеңіске жетті. 1964 жылы Анкетил Коппидей, бір жылда Жиро мен Турды жеңуді мақсат етті. Giro d'Italia жарысын күшті бастады, 5-кезеңдегі уақыт сынағын 100 км/сағаттан астам жылдамдықпен жеңіп, көшбасшы болды. Тағы бір кезеңді жеңе алмаса да, Миландағы финиш сызығына дейін қызыл жейдеден айырылмады, Итало Зилиолиді 1:22 минутқа еселеп оқсыды. 1964 жылғы Тур де Франс Анкетил мен Пулидордың арасындағы екі адамдық күреске айналды. Пулидор бірінші кезеңдегі апаттан кейін 14 секунд жоғалтты, бірақ 7-кезеңдегі топтан қашып кеткенде уақытын қысқартты, Анкетил финиш сызығына 34 секундтан кейін жетті. Келесі күні Анкетил тағы 47 секунд жоғалтты, ал Пулидор екінші орынға ие болды, Анкетилдің велосипеді тесіліп қалды. Монакода аяқталатын 9-кезеңде Пулидор жеңіс үшін спринт жасады және тойлады, бірақ тағы бір шеңбер бар екенін түсінді. Екінші айналымда Анкетил кезеңді жеңіп, бір минуттық бонус алды. Келесі күні Анкетил уақыт сынағында да жеңіске жетіп, Пулидордан тағы 46 секунд артықшылық алды. Жалпы есепте Анкетил екінші орында, ал Пулидор үшінші орында, 31 секунд қалып қойды. Андоррадағы демалыс күнінде, тамақтанып, көп жеуімен танымал Анкетил толық қойды (мешуи) жеп жатқанда суретке түсірілді. Келесі күні, 14-кезеңде Анкетил нашар бастады, бірінші көтерілісте қалып қойды және тіпті жарыстан шығуды ойлады. Пулидор, Бахамонтс және сары жейделі Жорж Гроссардан төрт минут қалып қойған Анкетил жеті велошабаншыдан тұратын топта болды. Олар жақсы жұмыс істеді және олқылықты жоюға қол жеткізді. Содан кейін Пулидор велосипедін ауыстыруға мәжбүр болды, ал оның директоры қайтадан жылдамдатуға тырысқанда арыққа құлап түсті. Кезеңнің соңында Пулидор Анкетилден 2:37 минутқа жеңіліп қалды. Пулидор келесі кезеңде Лушонға жеке жеңіс алып келді, бұл оған жалпы есепте Анкетилден айырмашылықты тоғыз секундқа дейін қысқартуға жеткілікті болды. 17-кезеңдегі уақыт сынағында Анкетил жеңіске жетті, бірақ Пулидор шығындарын 37 секундқа дейін азайтуға қол жеткізді, тіпті тесілуге және баяу велосипед ауыстыруға ұшырады, нәтижесінде ол Анкетилден 56 секунд қалып қойды. 20-кезең жарыстың шешуші кезеңі болды, ол Пю-де-Домға көтерілумен аяқталды. Пулидор кезеңнің басында шабуыл жасады, бірақ Анкетил Альтигтің көмегімен оны кері қайтарды. Соңғы көтеріліске жеткенде Бахамонтс пен Хулио Хименес қашып кетті, ал Анкетил мен Пулидор бірге көтерілді. Турдың ең тарихи кезеңдерінің біріне айналатын екі қарсыласы шынтақтан шынтаққа дейін көтерілді, содан кейін Анкетил әлсіреп, Пулидордың баяу алға шығуына мүмкіндік берді. Финиш сызығына дейін Пулидор Анкетилдің басымдығынан 42 секундты иеленді, ол сары жейдесін сақтап қалды. Мара сызығынан өткен соң Анкетил Геминианиден қанша уақыт жоғалтқанын сұрады. Оның спорттық директоры "14 секунд" деп жауап бергенде Анкетил: "Міне, маған керегінен 13 секунд артық" деді. Анкетил содан кейін Париждегі соңғы уақыт сынағында жеңіске жетіп, Пулидордан 55 секундқа басымдық алды. Бұл Анкетилдің Турдағы бесінші жеңісі болды және Анкетил мен Пулидордың қатыстырған қызықты жарысы Францияда велоспортты дамытуға ықпал етті. Анкетил Коппиден кейін бір жылда Жиро мен Турды жеңген алғашқы велошабаншы болды. Анкетил Турдан кейін аз ғана жарысқа қатысты, Салланшта өткен әлем чемпионатында жетінші орынға ие болды және маусымның соңындағы уақыт сынақтарының барлығын өткізіп жіберді.
At the beginning of the 1964 season, Anquetil raced at Paris–Nice again, being beaten in the uphill time trial by Poulidor and finishing only sixth. When he lined up for the spring classic Gent–Wevelgem, few expected much of him, since Anquetil did not usually excel at one day races. A few kilometres before the finish, Anquetil, not familiar with the course, asked another rider where the finish was. Given the answer that it was not far away, he broke away from the field for an unlikely victory, his first at a one day road race outside of France. For 1964, Anquetil had again set himself the target to emulate Coppi by winning the Giro and the Tour in the same year. He started the Giro d'Italia strongly, winning the stage 5 time trial at a speed of more than , taking the race lead in the process. Though he was unable to add another stage victory, he would not lose the pink jersey until the finish in Milan, beating Italo Zilioli by 1:22 minutes. The 1964 Tour de France would become a two man fight between Anquetil and Poulidor. The latter lost 14 seconds after a crash on the first stage, but took some time back when he escaped in a group on stage 7, with Anquetil reaching the finish 34 seconds behind. The next day, Anquetil lost another 47 seconds, as Poulidor finished second and Anquetil suffered a puncture. On stage 9, finishing in Monaco, Poulidor sprinted for the stage victory and celebrated, only to realize there was another lap to run. The second time around, it was Anquetil who won the stage and with it a one minute time bonus. The next day, Anquetil also won the time trial, taking another 46 seconds advantage on Poulidor. In the general classification, Anquetil now was second, with Poulidor third, 31 seconds behind. During the rest day in Andorra, Anquetil, known for his extravagant eating habits, was pictured eating a méchoui, an entire lamb. The next day, stage 14, Anquetil started badly, falling behind on the first climb and even contemplating retiring from the race. Being four minutes behind Poulidor, Bahamontes, and yellow jersey Georges Groussard, Anquetil found himself in a group of seven riders who worked well together and succeeded in bridging the gap. Poulidor then had to change bikes with to go, and fell into the ditch when his director pushed him too hard when he got going again. By the end of the stage, Poulidor had lost 2:37 minutes on Anquetil. Poulidor managed to record a strong solo victory on the following stage into Luchon, gaining enough time to close the gap on Anquetil in the general classification to just nine seconds. In the stage 17 time trial, Anquetil took victory, but Poulidor managed to reduce his losses to just 37 seconds, even though he suffered a puncture and a slow bike change, leaving him 56 seconds down on Anquetil overall. Stage 20 was the decisive leg of the race, ending on the Puy de Dôme climb. Poulidor attacked early in the stage, but was brought back by Anquetil with the help of Altig. As they reached the final climb, Bahamontes and Julio Jiménez escaped, while Anquetil and Poulidor made the ascent side by side. In what would become one of the Tour's most historic stages, the two opponents went up the climb elbow to elbow, until , Anquetil weakened, allowing Poulidor to slowly get ahead of him. By the finish, Poulidor had taken 42 seconds out of Anquetil's advantage, who remained in the yellow jersey. After crossing the finish line, Anquetil asked Géminiani how much time he had lost. When his sporting director answered "Fourteen seconds", Anquetil replied: "Well, that's thirteen more than I need." Anquetil then went on to win the final time trial into Paris, extending his eventual winning margin to 55 seconds over Poulidor. It was Anquetil's fifth Tour victory and the fierce duel between him and Poulidor started a cycling boom in France. Anquetil became the first rider since Coppi to win both the Giro and the Tour in the same year. Anquetil raced little after the Tour, finishing seventh at the World Championships in Sallanches and skipping all of the end of season time trials.
1965: Critérium du Dauphiné Libéré және Бордо
1965 жылы Сен-Рафаэль Анкетиль командасын демеуден бас тартты, оның орнын Ford France иеленді. Сол кезде кәсіби велосипедшілердің негізгі табысы критериумдардан түсетін, яғни қала орталықтарындағы кішкентай жарыстардан, әдетте «Тур де Франс» жарысынан кейін ұзамай өтетін жарыстардан түсетін. Анкетил көп «Тур» жеңіп алу оның старт ақысы бойынша құнын арттырмайтынын түсінгендіктен, 1965 жылы үш үлкен турдың (Grand Tour) ешқайсысына қатыспауды шешті. Маусымның басында ол Париж-Ницца және Ұлттық Критериум жарыстарында жеңіске жетті, сондай-ақ жаңа демеушісі Ford-ты қуанту үшін Монте-Карло раллиісіне үш күн қатысты. Үлкен турлардың орнына Геминиани басқа бір жетістікке ұсыныс жасады: 1965 жылғы Critérium du Dauphiné Libéré дәл сол күні аяқталды, сол күні классикалық Бордо-Париж жарысы басталды, бұл жарыс ұзындығына байланысты ішінара «дернилер» артында өтті. Геминиани бұл идеяны Анкетильдің әйелі Жанинге ұсынды, ол күйеуін екі жарыста да жеңіске жетуге көндірді. Бұл әрекет туралы жарияланым газеттерде кеңінен талқыланды, екі шараға да маңызды жариялылық әкелді. Critérium du Dauphiné ұйымдастырушылары бастапқыда осы идеяға қарсы болды, бірақ ақырында Анкетилге Авиньоннан (Дауфине жарысының аяқталу қаласы) Бордоға жету үшін соңғы кезеңнің басталу уақытын бір сағатқа ығыстыру арқылы көмектесті. Critérium du Dauphiné жарысында Анкетил тартысты жеңіске жетті, көбінесе этаптардың соңындағы уақыт бонусы мен уақыттық жарыстағы шағын жеңісінің арқасында. Дегенмен, ол Пулидордан 1:43 минут айырмасымен жеңіске жетті. Сағат 17:00-де марапаттау салтанатына қатысқаннан кейін 15 минут өткен соң Анкетил көлікке отырып, қонақ үйге барып, ванна қабылдап, кешкі ас ішті, содан кейін Ниццедегі әуежайға барып, Бордоға ұшып кетті. Парижге қарайғы жарыс түн ортасында басталды, ал Анкетил ұйықтамағандықтан, басында қиындыққа тап болды. Таңертең зейнетке кетуге жақын болған ол командаластарының ықпалымен жалғастыруға көнді. Ақырында ол Том Симпсон мен Стаблинскимен бірге алға шықты, содан кейін Коте-де-Пикарди төбесінде финиш сызығына шабуыл жасап, Стаблинскиден 57 секундқа озып жеңіске жетті. Сан-Себастьяндегі әлем чемпионатында финиш сызығына жетпегеннен кейін Анкетил маусым соңындағы уақыттық жарыстарға оралды. Ол Grand Prix des Nations жарысын Альтигтен озып жеңіп алды, содан кейін Гран-при ди Луганода Джанни Моттаны жеңді. Анкетил Стаблинскимен бірге екінші рет Trofeo Barrachi жүлдесін жеңіп алды. Анкетил үшінші рет «Супер Престиж Пернод» жүлдесін жеңіп алды.
For 1965, Saint Raphaël stopped sponsorship of Anquetil's team, which was taken over by Ford France. In those days, the main income for professional cyclists came from criteriums, small races run over laps in city centres, usually held shortly after the Tour de France. Since Anquetil had found that winning more Tours would not increase his value in terms of start money, he opted not to race any of the three Grand Tours in 1965. Early in the season, he won both Paris–Nice and the Critérium National and also participated for three days in the Monte Carlo Rally to placate his new sponsor Ford. Instead of the Grand Tours, Géminiani decided to propose another feat: the 1965 Critérium du Dauphiné Libéré ended on the same day that the classic Bordeaux–Paris started, a race partly done behind dernies due to its excessive length. Géminiani pitched the idea to Anquetil's wife Jeanine, who then convinced her husband to try to win both races. The announcement of the attempt made headlines in the newspapers, bringing significant publicity to both events. The organizers of the Critérium du Dauphiné, originally reluctant of the idea, eventually aided the attempt by moving the start time of the final stage one hour forward to give Anquetil enough time to get from Avignon (finishing town of the Dauphiné) to Bordeaux. At the Critérium du Dauphiné, Anquetil won narrowly, mostly through time bonuses at stage finishes and a slender victory in the time trial. However, he eventually won the race by 1:43 minutes over Poulidor. Just 15 minutes after standing on the podium at 5 pm, Anquetil was already in a car, being driven to the hotel for a bath and dinner, before heading to Nîmes airport, boarding a private jet which flew him to Bordeaux. The race to Paris started in the middle of the night, and Anquetil, not having slept, suffered at the beginning. Coming close to retiring in the early hours of the morning, he was convinced by his teammates to continue. He eventually joined a breakaway with Tom Simpson and Stablinski and then attacked on the Côte de Picardie climb, from the finish, and went on to win the race by 57 seconds ahead of Stablinski. After failing to finish the World Championships in San Sebastián, Anquetil returned to the end of season time trials. He won the Grand Prix des Nations ahead of Altig and then beat Gianni Motta at the Gran Premio di Lugano. Anquetil then won his second ever Trofeo Barrachi, partnered with Stablinski. For the third time, Anquetil won the Super Prestige Pernod.
1966: Гранд Турға оралу және Льеж-Бастонь-Льеж жеңісі
Анкетил 1966 жылды Сардегния турынде жеңіспен бастады. Париж-Ниццада ол жарысқа көш бастады, бірақ дөңгелек жолында велосипеді дұрыс орнатылмағандықтан Пулидордан уақыт жоғалтты. Содан кейін Анкетил Джанни Моттаның айналасындағы итальяндық велошабандыздармен одақ құрды, олардың бірлескен шабуылдары Пулидорға қысым жасады, бұл Анкетилге кезеңді және жалпы жарысты жеңуге мүмкіндік берді. Мамыр айының басында ол велоспорт күнтізбесіндегі ең көне жарыс – Лиеж-Бастонь-Лиеждің бастапқы сызығында болды. Анкетил Мотта, Феличе Гимонди және жас Эдди Меркстің ішіндегі топтан жалғыз қашып, жеңіске жету мүмкіндігі бар деп ойлады. Үшеуі оны қайтаруға тырысса да, Анкетилдің артықшылығы финиш сызығына дейін өсіп, ол бес минутке жуық жеңіске жетті. Фиништен кейін оған сұхбат беру кезінде допинг бақылауы үшін зәр сынамасын тапсыру керектігі айтылды, бірақ ол оған мән бермей кетіп қалды. Келесі күні Бельгияның велоспорт федерациясы оның бас тартуы үшін жарыстан шеттетілгені туралы хабар тарады. Анкетил сынақ ресми түрде ұсынылмағанын мәлімдегеннен кейін, билік оны қабылдады және оның жеңісі күшінде қалды. Өткен жылғыдан айырмашылығы, Анкетил 1966 жылғы Италия турына қатысты. Бірінші кезеңде, су беруге тырысқан жанкүйердің құлауынан және шыны бөтелкенің жерге сынуынан оның екі дөңгелегі тесілді. Анкетил дөңгелектерін жөндеуге уақыт жұмсағанда, 22 велошабандыздан тұратын топ, оның ішінде барлық фавориттер қашып кетті. 13-ші кезеңдегі уақыт сынағында Витторио Адорниден кейін екінші орын алған Анкетил жалпы есепте ондыққа көтерілді, бірақ ол енді Италия турын жеңе алмайтынын сезінді және өсіп келе жатқан итальяндық Гимондидің қаржылық мүмкіндіктеріне қауіп төндіретінін есептеп, оның жеңісіне кедергі келтіруге кірісті. Тау кезеңдерінде күшті көрсеткеннен кейін Анкетил Италия турынде үшінші орын алды, жеңімпаз Моттадан 4:40 минут қалып қойды. 1966 жылғы Франция туры да Анкетил мен Пулидордың арасындағы күрес болады деп күтілді. 9-шы кезеңде Анкетил жаңадан енгізілген допингке қарсы бақылауға қарсы велошабандыздардың ереуілін басқарды. Анкетил мен Пулидор бір-бірін қадағалап, Анкетилдің командаласы Люсьен Аймар мен Ян Янссенге 10-шы кезеңде уақыт алуға мүмкіндік берді. Пулидор 14b кезеңінде Анкетилден 7 секундқа озып уақыт сынағында жеңіске жетті. 17-ші кезеңде Аймар тұрақтан пайдаланып, жетекші топтан бөлініп, кезеңді жеңіп, жарысқа көшбасшы болды. Аурудан әлсіреген Анкетил келесі күні жарыстан шығып, Янссен мен Пулидордың шабуылдарын тоқтатуға көмектесті. Аймар соңында Янссен мен Пулидордан алда Франция турын жеңіп алды. Турдан кейін Анкетил Нюрбургрингте өткен әлем чемпионатына қатысты. Жарыс соңында Анкетил мен Пулидор Моттамен бірге жетекші топта болды, бірақ екі француз да бірлесіп жұмыс істемеді, бұл Алтигке оларға қосылуға мүмкіндік берді. Фиништік спринтте ең үздік спринтер Алтиг жеңіске жетіп, өз жерінде чемпион атанды. Анкетил Пулидордан озып екінші орын алды, бұл оның әлем чемпионаттарындағы ең жоғары жетістігі болды. Содан кейін Анкетил Grand Prix des Nations жарысын жеңіп, мансабында тоғызыншы рет жеңіске жетті, ол осы жарысқа соңғы рет қатысқан. Super Prestige Pernod жарысында Анкетил жарыстың соңғы кезеңіне, Ломбардия турына, жоғары көрсеткішпен келді. Ол төртінші орын алды, бұл оған маусымдық жарыста төртінші және соңғы рет жеңіске жету үшін жеткілікті ұпай жинауға мүмкіндік берді.
Anquetil started the 1966 strongly with victory at the Giro di Sardegna. At Paris–Nice, he was in the race lead but lost time to Poulidor on a hilly time trial due to his bike not being fitted properly. Anquetil then struck an alliance with the Italian riders around Gianni Motta and their joint attacks put Poulidor under pressure, allowing Anquetil to win the stage and the race overall. In early May, he was on the start line for Liège–Bastogne–Liège, the oldest race on the cycling calendar and one of the sport's so called monuments. Anquetil felt he had a chance of victory at escaped alone from a group containing Motta, Felice Gimondi, and a young Eddy Merckx. Even though the trio worked together well to bring him back, Anquetil's advantage continued to grow until the finish, where he won by almost five minutes. After the finish, he was approached while conducting interviews, being told he had to deliver a urine sample for the doping control, but he did not pay any attention to it and left. The next day, news broke that he had been disqualified by the Belgian cycling federation for his refusal. Following Anquetil's insistence that he had not been approached for the test officially, the authorities relented and his victory was allowed to stand. Unlike the previous year, Anquetil lined up for the 1966 Giro d'Italia. On the very first stage, he suffered two flat tires when an overenthusiastic fan tried to give him water, fell, and the glass bottle broke on the ground. A 22 rider group, containing all the other favourites, got away while Anquetil had his tires taken care of and at the finish, he had lost 3:15 minutes. Second place behind Vittorio Adorni in the stage 13 time trial brought him up to tenth place overall, but Anquetil no longer felt like he could win the Giro and set to preventing Gimondi from winning, since he considered the rising popularity of the young Italian a threat to his financial opportunities during the criteriums. After some strong riding in the mountain stages, Anquetil eventually finished third in the Giro, 4:40 minutes behind winner Motta. The 1966 Tour de France was again expected to be a battle between Anquetil and Poulidor. On stage 9, Anquetil led a strike by the riders against the newly established anti doping controls. Both Anquetil and Poulidor mainly marked one another, allowing Anquetil's teammate Lucien Aimar and Jan Janssen to gain time on stage 10. Poulidor won the time trial on stage 14b, 7 seconds ahead of Anquetil. On stage 17, Aimar took advantage of the stalemate to break away from the lead group, win the stage, and take over the race lead. Anquetil, weakened by illness, helped Aimar by chasing down attacks from Janssen and Poulidor over the next stage, before dropping out the next day. Aimar eventually won the Tour ahead of Janssen and Poulidor. After the Tour, Anquetil competed at the World Championships held on the Nürburgring racing circuit. Late in the race, Anquetil and Poulidor were in a leading group with Motta, but both Frenchmen did not work together, allowing Altig to catch back up. In the final sprint to the line, Altig, by far the best sprinter, easily won, taking the title on home soil. Anquetil finished second, ahead of Poulidor, the highest position he would ever achieve in the World Championships. Anquetil then started and won the Grand Prix des Nations for the ninth time in his career, the final time he would ride the race. In the Super Prestige Pernod, Anquetil was highly placed going into the final race of the competition, the Giro di Lombardia. He finished fourth, earning him enough points to win the season long competition for the fourth and last time in his career.
1967-1969: соңғы жылдары және сағаттық рекордты бұзу
Ford France компаниясы демеушіліктен бас тартқаннан кейін, Анкетил көптеген командаластары мен директоры Жеміниани сияқты Bic командасына ауысты. 1967 жылы Анкетил бір күндік жарыстарға сирек қатыса бастады, бірақ туған қаласы Руанда өткен Критериум Ұлттық жарысына шақырылып, жеңіске жетті. Содан кейін Анкетил тағы да Giro d'Italia-да өнер көрсетті, бастапқыда уақыт жоғалтты, бірақ 16-шы кезеңдегі уақыттық жарыста төртінші орын алып, қызыл жейдеге ие болды, ал басқа фавориттер нашар өнер көрсетті. Бірақ келесі күні ол көшбасшылықты Франко Балмамионмен бірге сәтті шыққан Сильвано Шиавонға жоғалтты. 20-шы кезеңнің басында екі командаласынан басқа барлық серіктерін жоғалтқан Анкетил, Гимондиден 34 секундқа ғана алда болса да, жалпы есептегі көшбасшылықты қайта иелену үшін жоғалтуларын азайта алды. Келесі кезеңде ол бірнеше шабуылды тойтарды, бірақ Гимонди қашып, Анкетилден 4:09 минутқа озып, оны екінші орынға түсірді. Соңғы күні соңғы кезеңге дейін Анкетил бірнеше шабуыл жасады, бірақ Гимондиден ажыраса алмады. Соның салдарынан шаршаған ол екінші орынды Балмамионға жоғалтып, Giro d'Italia-ны үшінші орында аяқтады. 1967 жылғы Тур де Франс ұлттық командаларға қайта оралды, Марсель Бидот Пулидорды көшбасшы етіп таңдады, ал Анкетил қатыспады. Оның орнына ол Ривьердің он бір жылдық сағаттық рекордын жаңаруға тырысатынын шешті. 27 қыркүйекте ол тағы да Велодромо Вигореллиде рекордты жаңартты. Анкетил жарысын аяқтағаннан кейін, спорттың басқарушы органы – Халықаралық Велоспорт одағы (UCI) тағайындаған дәрігер допинг тестін алуға келді. Жеміниани велодромда дәретхана жоқ екенін және Анкетилдің зәр сынамасын ашық жерде беруден бас тартатынын айтып наразылық білдірді. Дәрігер Анкетилмен бірге қонақ үйге барудан бас тартқандықтан, тест жүргізілмеді, сондықтан Анкетилдің рекорды UCI тарапынан ратификацияланбады. Карьерасында алғаш рет Анкетил Әлем чемпионатына француз құрамасына шақырылмады, бірақ ол Бернард Гюйомен жұптасып, Trofeo Baracchi-де екінші орынды алып, маусымын аяқтады. Жыл соңында Анкетил француз кәсіби велосипедшілер одағының төрағасы болды, ол жарыс ұйымдастырушылары мен басқарушы органдарға қарсы жарыс жүргізушілердің мүдделерін қорғауға жауапты болды. Анкетилдің соңғы екі маусымы салыстырмалы түрде тыныш болды. 1968 жылы ол көп жарыспады, жалғыз жеңісін Trofeo Baracchi-де Гимондимен бірге жеңіп алды. 1969 жылы ол Париж-Ниццада үшінші орынды иеленді, содан кейін Баск елінің турына қатысып, кәсіби мансабындағы соңғы жеңіске жетті. Оның соңғы кәсіби жарысы Золдердегі Әлем чемпионатының жол жарысы болды, онда ол 40-шы орынды иеленді. Ол бірнеше күзгі критериумдарға қатысып, Париждегі La Cipale велодромында трек жарысында соңғы рет өнер көрсетті, бұл арена кейін оның құрметіне аталды. Анкетилдің соңғы жарысы 1969 жылдың 27 желтоқсанында Бельгиядағы трек жарысы болды.
With Ford France pulling out of sponsorship, Anquetil, like many of his teammates and director Géminiani, switched over to the Bic team. By 1967, Anquetil started to appear in less one day races, but lined up on short notice at the Critérium National, held in his home town of Rouen, and won. Anquetil then again started at the Giro d'Italia, losing some time early on, before moving into the pink jersey with a fourth place in the stage 16 time trial, as all other favourites put in poor rides. He lost the lead the next day to Silvano Schiavon, who had shared a successful breakaway with Franco Balmamion. Having lost all but two teammates by the start of stage 20, Anquetil managed to limit his losses on the stage to regain the overall lead, albeit just 34 seconds ahead of Gimondi. During the following stage, he fended off several attacks, but eventually Gimondi managed to escape, gaining 4:09 minutes on Anquetil, relegating him to second place. On the penultimate stage on the final day, Anquetil made several attacks, but was unable to break away from Gimondi. Thus tired, he proceeded to lose second place to Balmamion and finished the Giro in third. For its 1967 edition, the Tour de France reverted to national teams and Marcel Bidot picked Poulidor as leader, while Anquetil stayed away. He instead decided that he would make an attempt at breaking Rivière's now eleven year old hour record. On 27 September, he made the attempt, again at the Velodromo Vigorelli, beating the record by After Anquetil finished his ride, he was approached by the doctor appointed by the sport's governing body, the Union Cycliste Internationale (UCI), to conduct his doping test. Géminiani protested that there was no lavatory on site at the velodrome and that Anquetil would not provide the urine sample out in the open. Since the doctor refused to travel with Anquetil to his hotel, no test was done and Anquetil's record therefore never ratified by the UCI. For the first time in his career, Anquetil was not chosen as part of the French team at the World Championships, but Anquetil managed a second place at the Trofeo Baracchi, partnering Bernard Guyot, to end his season. At the end of the year, Anquetil became chairman of the French Professional Cyclists Union, responsible for advocating the riders' interests towards the governing bodies and race organizers. The final two seasons of Anquetil's career were relatively quiet. He did not race much in 1968, with his only victory coming at the Trofeo Baracchi, riding together with Gimondi. In 1969, he finished third at Paris–Nice and then won the Tour of the Basque Country, his last victory as a professional. His last professional race on the road was the World Championship road race in Zolder, where he placed 40th. He participated in a number of autumn criteriums and raced for the last time in Paris at the La Cipale velodrome at a track event, the venue would later be named after him. Anquetil's final outing was at a track event in Belgium on 27 December 1969.
Зейнеткерліктен кейін
Профессионалды велосипед спортынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Анкетил уақытының көп бөлігін өзінің шаруашылығына қарауға жұмсады, тіпті ол пайдалы болмаса да. Ол сонымен қатар Канн қаласында бірнеше жылжымайтын мүлікке және Нормандияда құмды карьерге ие болды. Осы бизнеспен айналысудан басқа, Анкетил Париж-Ницца және Grand Prix du Midi Libre жарыстарында жарыс директоры болып қызмет етті. Ол "L'Equipe" спорт газетіне мақалалар жазды және жарыстар кезінде комментатор болып жұмыс істеді, бірінші кезекте Europe 1 радиосында, содан кейін Antenne 2 телеарнасында. 1970 жылдардың басында Анкетил Алжирдегі әскердегі жоғары лауазымды офицері Ришар Марильеге француз ұлттық велосипед командасын басқаруға көмектесуге келісті. Анкетил өзінің лауазымында ешқандай нақты міндеттерді атқармады, бірақ велосипед спортында жақсы танылмаған Марильеге беделді болуға көмектесті. Анкетил бұл қызметін 1987 жылғы UCI жол жүру чемпионатында, қайтыс болғанға дейін жалғастырды.
After he retired from professional cycling, Anquetil spent most of his time tending to his own farm, even though it was not profitable. He also owned several properties in Cannes as well as a gravel pit in Normandy. Apart from these business endeavors, Anquetil served as race director at both Paris–Nice and the Grand Prix du Midi Libre. He wrote columns for the L'Equipe sports newspaper and worked as commentator during races, first on the radio for Europe 1 and then on television for Antenne 2. In the early 1970s, Anquetil agreed to help Richard Marillier, who had been his superior in the army in Algeria, run the French national cycling team. Anquetil did not really fulfill any practical function in his position, but helped bring Marillier, who was relatively unknown in the cycling world, a greater sense of authority. Anquetil continued in this position until the 1987 UCI Road World Championships, shortly before his death.
Жеке өмір және отбасы
1957 жылдың наурыз айында Анкетил өзінің дәрігерінің әйелі, өзінен жеті жас үлкен Жанна Боэдамен роман бастады. Олар қарым-қатынас басталғанға дейін бір-бірін бірнеше жылдан бері танитын. Анкетил армиядан жаңа ғана босатылған еді, ал Алжирде ол Альжер операсының балет бишісі Пауле Воландпен қарым-қатынас құрған болатын. Бұл оқиға көпшілік арасында қызу талқыға түсті және Воланд 1957 жылдың маусым айында Руанға Анкетилдің ата-анасына үйлену ниетімен келуге бел буды. Бірақ, ақырында Анкетил Жаннаға үйленбейтінін жеткізді. 1958 жылдың басында Жанна күйеуіне жасаған адалдығын мойындады, бірақ ол ажырасуға келіспеді. Анкетил сол кезде Жерорта теңізіндегі жаттығу лагерін тастап, Нормандияға сапар шегіп, Боэдалардың үйіне келді. Жанна тек түнгі көйлегімен онымен бірге Парижге аттанды. Осыдан бастап олар бірге өмір сүрді. Екі жыл өткен соң Жаннаның екі баласы, қызы Энни мен ұлы Ален оларға қосылды. Жанна Анкетилдің көптеген жарыстарына қатысып, оны қолдады, бұл сол кезде әйелдер үшін ерекше жағдай еді. 1958 жылдың соңында оның күйеуі Жаннаға ажырасуға рұқсат берді, және олар Анкетилмен 1958 жылдың 22 желтоқсанында неке қиды. 1967 жылдың соңында Анкетил Руанға жақын орналасқан шатоны сатып алды. Ол оны төлеу үшін мансабын екі жылға ұзартты. Кәсіби велоспорттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Анкетил өзінің баласының әкесі болуді қатты қалады, бірақ Жанна енді бала көтере алмады. Сондықтан Анкетил баласын туу үшін ақы төлейтін ана іздеуді ұсынды. Жанна бөтен адамнан туған баланың болашағына қынжылды, сондықтан ол 18 жасар қызы Энниге жүгінді, ол асыраушысымен балалы болуға келісім берді. 1971 жылы қыздары Софи дүниеге келгеннен кейін де Энни мен Анкетил жақын қарым-қатынаста болды, ал Анкетил тағы 12 жыл Жаннамен бақытты некеде өмір сүрді. Жаннаның айтуынша, Софидің тегі туралы көпшілік білмеген, бірақ олардың жақын достары бұл жайтты білген. Энни ақырында басқа еркекпен танысып, Анкетилмен қарым-қатынасын аяқтады және 1983 жылы көшіп кетті, ал Софи бастапқыда онымен және әжесімен бірге қалды. Бірнеше айдан кейін, Энниді қызғанышқа тілді ету үшін Анкетил оның келіні Доминиканы азғырып, екеуі де отбасымен бірге тұрды. Анкетилдің жаңа романы отбасын қиратты, Софи Эннимен бірге тұрып, Жанна көп ұзамай Парижге көшіп кетті. Ален де кетіп, қайтадан үйленді. Анкетил мен Жанна 1987 жылдың қыркүйегінде ажырасып кетті. Доминика мен Анкетилдің 1986 жылдың 2 сәуірінде туған ұлы Кристофер болды.
In March 1957, Anquetil began an affair with Jeanine Boëda, the wife of his doctor and seven years his senior. They had known each other for several years before the start of their relationship. Anquetil had just been discharged from the army, where, in Algeria, he had begun an affair with Paule Voland, a ballet dancer at the Opera d'Algers. This affair had caused a public sensation and Voland traveled to Rouen in June 1957 to visit Anquetil's parents, in the belief that he would propose marriage to her. He eventually had Jeanine deliver the news to Voland that he did not intend to do so. In early 1958, Jeanine confessed the ongoing affair to her husband, who denied her a divorce. Anquetil then abandoned a training camp in the Mediterranean to travel to Normandy and showed up on the Boëdas' doorstep. Only dressed in her night clothes, Jeanine went with him to Paris. They lived together from that point on. Jeanine's two children, her daughter Annie and her son Alain, moved in with them two years later. Jeanine would accompany Anquetil to most of his races, at a time when it was unusual for a partner to do so. By the end of 1958, her husband granted Jeanine a divorce and she and Anquetil were married on 22 December 1958. In late 1967, Anquetil bought the château next to the farm he owned close to Rouen. He prolonged his career by two years in order to be able to pay it off. Following his retirement from professional cycling, Anquetil had a strong desire to father a child of his own, however, Jeanine was no longer able to conceive. Anquetil therefore suggested using a surrogate mother, someone they would pay to have their child. Jeanine, not liking the idea of a stranger who they might deprive of their child, instead went to her 18 year old daughter Annie, who consented to the idea of having a child with her stepfather. Even after their daughter, Sophie, was born in 1971, Annie and Anquetil remained in a sexual relationship while he remained happily married to Jeanine for another 12 years. While the general public was in the dark about the situation surrounding Sophie's parentage, according to Jeanine, their close friends knew about it. Annie eventually met another man and ended her relationship with Anquetil, moving out in 1983, while Sophie initially remained with him and her grandmother. Several months later, in an apparent attempt to win back Annie by making her jealous, Anquetil seduced Dominique, wife of his stepson Alain, who both lived with the family. Anquetil's new affair broke the family apart, with Sophie moving in with Annie and Jeanine leaving to live in Paris shortly thereafter. Alain also left and remarried. Anquetil and Jeanine were eventually divorced in September 1987. Dominique and Anquetil had a son together, Christopher, born on 2 April 1986.
Ауру және өлім
Анкетилге 1987 жылы 25 мамырда асқазан қатерлі ісігінің кең таралған түрі диагнозы қойылды. Балалық шағынан бергі досы Диулои мен Тур жеңімпазы Бернард Хиноның сөзіне сүйенсек, Анкетил қажетті емді күтіп, жаз бойы комментаторлық жұмысын аяқтау үшін емделуді кейінге шегерді, содан кейін ғана ауруханаға жатты. 11 тамызда оған асқазан хирургиялық жолмен алынып тасталды. 1987 жылы 18 қарашада ол Руандағы Сен-Илаир клиникасында Софи мен Доминиктің қасында қайтыс болды.
Anquetil was diagnosed with an advanced form of stomach cancer on 25 May 1987. According to both his childhood friend Dieulois and fellow Tour winner Bernard Hinault, Anquetil waited until he received proper treatment, delaying it to fulfill commentating duties over the summer before going to hospital. On 11 August, he had his stomach removed surgically. He died on 18 November 1987, surrounded by Sophie and Dominique, at the Saint Hilaire Clinic in Rouen.
Мұра
1997 жылғы "Тур де Франс" Анкетильдің тұңғыш жеңісінің 40 жылдығы мен оның қайтысынан кейін өткен он жылды еске алу үшін Руан маңында "Гранд Департ" ұйымдастырылды. Бірінші кезең күні оның қабірі басында салтанатты шара өтті, ал Квинкампоидегі демалыс орны Quai Anquetil деп атауға ие болды.
The 1997 Tour de France paid homage to Anquetil, on the 40th anniversary of his first Tour victory and ten years after his death, by having the Grand Départ around Rouen. On the day of the first stage, a ceremony was held at his grave and a pier in Quincampoix was renamed Quai Anquetil.
Допинг қолдану
Анкетил есірткі қолданғанын жасырмады, француз теледидарындағы министрмен пікірсайыста ол "Бордо–Парижді тек сумен жүру мүмкін" деп ақымақ ойлайтынын айтты. Ол және басқа велосипедшілер "суықта, ыстықта, жаңбырда және тауларда" жүруге мәжбүр болды, сондай-ақ олар өздерін қалай қаласа солай емдеуге құқылы екенін айтып: "Мені тыныш қалдырыңдар, бәрі де допинг қолданады", - деді. Допингке мемлекеттік деңгейде де көз жұмылды: Шарль де Голль: "Допинг пе? Қандай допинг? Ол оларды шетелде Марсельезаны [мемлекеттік әнұранды] ойнатуға мәжбүр етті ме, жоқ па?" Анкетилдің сөзіне қарағанда, кәсіби велосипедшілер жұмысшылар еді және география пәнінің мұғалімі сияқты, өздерінің ауруларын емдеуге құқылы болды. Бірақ оның бұл аргументіне қолдау азайды, себебі көптеген велосипедшілер есірткіге байланысты оқиғалар салдарынан қайтыс болды немесе денсаулықтарына қатысты мәселелерге тап болды, соның ішінде Том Симпсонның 1967 жылғы Тур де Франстағы қазасы. Дегенмен, Анкетилдің пікірін велосипедшілер қауымдастығы қолдады, егер ережелер мен тесттер болса, онда тесттер жүйелі және лайықты түрде жүргізілуі керек екенін айтты. Оның сөзіне қарағанда, кәсіби бедел, чемпионның өз жұртшылығының алдында қорланбау құқығы, әлемдік сағаттық рекордты жаңадан бұзғаннан кейін Вигорелли трассасының ортасында тест тапсырудан бас тартуына себеп болды. Анкетил сол күні көрсеткен нәтиже ресми мойындалмады, бірақ оны бельгиялық Фердинанд Бракке жаңадан бұзды. Анкетил француз үкіметі оған құттықтау телеграммасын жібермегеніне, ал француз емес Браккеге жібергеніне ренжіді. Бұл Анкетилдің аргументтерінің қабылдануына кедергі келтірді, сондай-ақ ол болашақ француз командаларынан сыртқа тасталды.
Anquetil never hid that he took drugs and in a debate with a government minister on French television said only a fool would imagine it was possible to ride Bordeaux–Paris on just water. He and other cyclists had to ride through "the cold, through heatwaves, in the rain and in the mountains", and they had the right to treat themselves as they wished, he said, before adding: "Leave me in peace; everybody takes dope." There was implied acceptance of doping right to the top of the state: Charles de Gaulle said: "Doping? What doping? Did he or did he not make them play the Marseillaise [the national anthem] abroad?" Anquetil argued that professional riders were workers and had the same right to treat their pains, as say, a geography teacher. But the argument found less support as more riders were reported to have died or suffered health problems through drug related incidents, including the death of Tom Simpson, in the 1967 Tour de France. However, there was great support in the cyclist community for Anquetil's argument that, if there were to be rules and tests, the tests should be carried out consistently and with dignity. He said it was professional dignity, the right of a champion not to be ridiculed in front of his public, that led to his refusal to take a test in the centre of the Vigorelli track after breaking the world hour record. The unrecognised time that Anquetil set that day was nevertheless broken by the Belgian rider Ferdinand Bracke. Anquetil was hurt that the French government had never sent him a telegram of congratulations but sent one to Bracke, who was not French. It was a measure of the unacceptability of Anquetil's arguments, as was the way he was quietly dropped from future French teams.
Әлемдік рекордтар
Дисциплиналық рекорд Күні Велотрек Жол нұсқаулары (Сілттемелер) Сағаттық рекорд 46.159 км 29 маусым 1956 Вигорелли (Милан) Ішкі 47.493 км 27 қыркүйек 1967
Discipline Record Date Velodrome Track Ref (References) Hour record 46.159 km 29 June 1956 Vigorelli (Milan) Indoor 47.493 km 27 September 1967