Кіріспе
Malcolm John Rebennack Jr. (20 қараша 1941 – 6 маусым 2019), көбінесе Dr. John сахналық атымен танымал, американдық әнші және ән жазушы. Оның музыкасы Нью-Орлеан блюзі, джаз, фанк және R&B жанрларын үйлестірді. 1950 жылдардың соңынан бастап өмірінің соңына дейін студиялық музыкант ретінде жұмыс істеген ол, 1968 жылғы «Gris Gris» альбомын шығарғаннан кейін және Бат блюз және прогрессивті музыка фестивалінде өнер көрсеткеннен кейін кең танылды. Ол көбінесе медициналық шоулар, Марди Гра киімдері және вуду рәсімдерінен шабыттанған көңілді, театрлық сахналық қойылымдар ұйымдастырды. Ребеннак отыз студиялық және тоғыз концерттік альбом жазды, сондай-ақ мыңдаған басқа музыканттардың әндерінде өнер көрсетті. 1973 жылы ол «Right Place, Wrong Time» әнімен топ 10-дыққа енді.
Malcolm John Rebennack Jr. (November 20, 1941 – June 6, 2019), better known by his stage name Dr. John, was an American singer and songwriter. His music combined New Orleans blues, jazz, funk, and R&B. Active as a session musician from the late 1950s until his death, he gained a following in the late 1960s after the release of his album Gris Gris (1968) and his appearance at the Bath Festival of Blues and Progressive Music. He typically performed a lively, theatrical stage show inspired by medicine shows, Mardi Gras costumes, and voodoo ceremonies. Rebennack recorded thirty studio albums and nine live albums, as well as contributing to thousands of other musicians' recordings. In 1973, he achieved a top 10 hit single with "Right Place, Wrong Time".
Ерте өмір және мансап
Ребеннак 1941 жылғы 20 қарашада Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында дүниеге келді. Ол Дороти (Кронин) мен Малколм Джон Ребеннактың ұлы, оның неміс, ирланд, испан, ағылшын және француз тегі бар. Оның әкесі Нью-Орлеанның шығыс бөлігінде радио мен теледидарды жөндеумен және пластинка сатумен айналысатын дүкен ашқан. Нью-Орлеанның 3-ші округінде өскен ол, музыкалық шабытты әжесі мен бірнеше апа-сіңілілері, аға-інілері, апасы мен інілерінің фортепианода ойнаған әндерінен алды. Ол жасөспірім шағына дейін музыка сабақтарына қатыспады және хордағы қысқа ғана уақыттан кейін шығарылып тасталды. Әкесі оны жас кезінде джаз музыканттары Кинг Оливер мен Луи Армстронгпен таныстырды, олар кейіннен 2014 жылы жарық көрген Ske Dat De Dat: The Spirit of Satch альбомына әсер етті. Жастық шағында әкесінің байланыстары арқасында ол рок-музыканттарының, соның ішінде Литтл Ричард пен Гитар Слимнің жазу студияларына бару мүмкіндігіне ие болды. Кейін ол Нью-Орлеан клубтарында, көбінесе гитарада өнер көрсетіп, түрлі жергілікті музыканттармен бірге сахнада ойнады. Шамамен 13 жасында Ребеннак Профессор Лонгхейрмен танысты. Профессордың әсем киімдері мен ерекше музыкалық стиліне тәнті болған Ребеннактың гитарист ретінде мансабы 1960 жылы Флорида штатының Джексонвилл қаласындағы концерт кезінде сол қолына оқ тигенде тоқталды. Жарақат алғаннан кейін Ребеннак бас-гитараға көшті, бірақ кейін фортепианоны негізгі аспабы етіп, Профессор Лонгхейрдің ықпалымен өзінің ерекше стилін қалыптастырды. Ребеннак Нью-Орлеанда заңсыз қызметтерге қатысты, есірткі қолданып, сатты және бордель ұстады. Ол есірткі сату айыптарымен қамауға алынып, Форт-Уорт федералдық түзету мекемесіне екі жылға сотталды. 1965 жылы жазасын өтеген соң ол Лос-Анджелес қаласына көшті. Лос-Анджелеске қоныстанғаннан кейін ол 1960 және 1970 жылдары Лос-Анджелес студиялық сахнасындағы іздемелі сессиялық музыкантқа айналды және «Wrecking Crew» студиялық музыканттарының құрамына кірді. Ребеннак осы идеяға негізделген жазба мен сахналық қойылым жасауды шешті, доктор Джон Нью-Орлеан мұрасының символы болды. Алғашқы жоспар бойынша Баррон «Доктор Джон» рөлін ойнауға тиіс болған, ал Ребеннак доктор Джонның авторы, музыканты және продюсері ретінде сахнадан тыс жұмыс істеуге ниеттенген, бірақ бұл жоспар іске аспады. Баррон жобадан бас тартып, Ребеннак доктор Джонның рөлін (және имиджін) өзіне алды. Gris Gris 1968 жылғы қаңтарда шыққан доктор Джонның тұңғыш альбомының атауы болды, ол оның өзіндік «вуду медицинасын» бейнелейді.
Rebennack's career as a guitarist was stunted around 1960, when the ring finger on his left (guitar fretting) hand was injured by a gunshot during an incident at a Jacksonville, Florida gig. After the injury, Rebennack concentrated on bass guitar before making piano his main instrument, developing a style influenced by Professor Longhair. Rebennack became involved in illegal activities in New Orleans, using and selling narcotics and running a brothel. He was arrested on drug charges and sentenced to two years in the Federal Correctional Institution, Fort Worth. His sentence ended in 1965 and he left for Los Angeles. Once settled in Los Angeles he became a "first call" session musician in the Los Angeles studio scene in the 1960s and 1970s and was part of the so called "Wrecking Crew" stable of studio musicians. Rebennack decided to produce a record and a stage show based on this concept, with Dr. John serving as an emblem of New Orleans heritage. Although initially, the plan was for Barron to front the act assuming the identity of "Dr. John", while Rebennack worked behind the scenes as Dr. John's writer, musician, and producer, this did not come to pass. Barron dropped out of the project, and Rebennack took over the role (and identity) of Dr. John. Gris Gris became the name of Dr. John's debut album, released in January 1968, representing his own form of "voodoo medicine".
1968-1971: Доктор Джон, түнгі саяхатшы
1960 жылдардың аяғында Ребеннак "Dr. John, The Night Tripper" кейіпкерін қабылдағаннан кейін жеке орындаушы ретінде танымал болды. Доктор Джонның өнері Нью-Орлеан стиліндегі ритм-н-блюзді психоделикалық рокпен және вуду діни рәсімдеріне жақын күрделі сахналық қойылымдармен, соның ішінде әсем костюмдер мен бас киімдермен үйлестірді. 1970 жылы Говард Смит одан "Dr. John the Night Tripper" есімінің қанынан келгенін сұрағанда, ол: "Оған дейін мен ғажап профессор едім. Адамдар мені "Епископ" немесе "Губернатор" сияқты есімдермен атаған, бірақ кейін мені "Доктор" деп атай бастады, сондықтан мен осы лақапты өзіме міңгіштікке бердім." Доктор Джонның алғашқы жазбаларында оның есімі "Dr. John, The Night Tripper" деп көрсетілсе, әндердің авторлық құқығында ол "Dr. John Creaux" деп тіркелді. Бірнеше жылдан кейін "Night Tripper" деген қосымша атау алынып тасталды, ал Ребеннак өзінің нақты есімін жазу және продюсерлік/әрекеттесу жұмыстарында пайдалана бастады. Оның 1968 жылы шыққан дебюттік альбомы "Gris Gris", вуду ырғақтары мен әндерін Нью-Орлеан музыкалық дәстүрімен біріктірді және Rolling Stone журналының "Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы" тізімінде 143-орынды иеленді. "Gris Gris" сияқты тағы үш альбом – "Babylon" (1969), "Remedies" (1970) және "The Sun, Moon & Herbs" (1971) осы үлгіде жарық көрді. 1969 жылдың басы мен ортасында доктор Джон Ричард "Didymus" Вашингтон (конга), Ричард Крукс (добыл), Дэвид Л. Джонсон (бас-гитара), Гэри Карино (гитара) және Элеонора Барошиан, The Cake тобынан Жаннет Джейкобс және Шерри Грэдди сияқты музыканттардың қолдауымен кең ауқымды гастрольдік сапар жасады. Сонымен қатар, сол жылы Крукс пен Джонсонға Дуг Хастингс (гитара) және Дон Макаллистер (мандолина) қосылып, Шығыс жағалауында кең ауқымды турне ұйымдастырылды. Осы жылы доктор Джон "Music from Free Creek" жобасына қатысып, Эрик Клэптонмен бірге үш тректе ойнады. Вашингтон мен Крукс та осы жобаға үлес қосты. "The Sun, Moon, and Herbs" альбомы жарық көрген кезде ол айқын культты жанкүйерлерді жинады, олардың арасында Эрик Клэптон мен Мик Джаггер де болды, олар екеуі де осы альбомның жазбаларына қатысты. Бұл альбом оның "Night Tripper" вуду, психоделикалық бейнесінен дәстүрлі Нью-Орлеан R&B және фанк музыкасына жақын бейнеге өтуіне мүмкіндік берді. Оның келесі альбомы "Dr. John's Gumbo", барабаншы Фред Стайлдің топтың негізгі тірегі ретінде қызмет етуімен, маңызды жазба болып танылды және бүгінгі күнге дейін оның ең танымал альбомдарының бірі болып табылады.
1972-1974: Гумбо, Дұрыс жерде және Дезитивті Бонору
Грис Гриспен қатар, доктор Джон, бәлкім, 1972–1974 жылдардағы жазбаларымен танымал. 1972 жылы шыққан Dr. John's Gumbo альбомы бірнеше Нью-Орлеан R&B стандарттарын, тек бір түпнұсқамен қамтиды және ол Нью-Орлеан музыкасының негізгі тасы болып саналады. 1994 жылы жарық көрген өзінің автобиографиясында "Hoodoo Moon астында" доктор Джон былай деп жазады: "1972 жылы мен Gumbo альбомын жаздым, ол 1940 және 1950 жылдары Нью-Орлеанда өскен музыкама деген құрметім және оның интерпретациясы болды. Мен Нью-Орлеанға тән көптеген ұсақ өзгерістерді сақтауға тырыстым, сонымен қатар фортепиано мен гитарада өзімнің фанк-технологиямды қолдандым". Альбомның жетекші синглы "Iko Iko" Billboard Hot 100 синглдар тізіміне еніп, ақырында 71-орынға жетті. 2003 жылы Dr. John's Gumbo альбомы Rolling Stone журналының барлық уақыттардағы 500 ең ұлы альбом тізімінде 402-орынды иеленді. Gumbo арқылы доктор Джон өзінің мансабын психоделикалық вуду музыкасы мен театрдан тысқары кеңейтті, ол доктор Джон кейпін қабылдағаннан бері мансабын басқарып келді, бірақ ол әрқашан оның музыкасы мен жекелігінің ажырамас бөлігі болып қалды. 1998 жылы шыққан Anutha Zone альбомына дейін ол өзінің музыкасының осы жағына толығымен назар аударған жоқ. "Жаңа жазбаны жазғаннан кейін, мен құдіретті ку-де-фио-худу шоуынан қанағаттанбадым, сондықтан 1967 жылдан бері гастрольде жүрген Грис Грис репертуарын тастап, жаңа қойылым – Марди Грас ревюін жасадым, онда Gumbo альбомындағы Нью-Орлеан стандарттары орындалды". 1973 жылдың басында Томас Джефферсон Кей доктор Джон, Майк Блумфилд және Джон Пол Хаммондпен бірлесіп жазған альбомды шығарды. Бұл Triumvirate альбомы Сан-Францискодағы Columbia Studios және Лос-Анджелестегі Village Recorders студияларында жазылған. 1973 жылы Аллен Туссент продюсерлік жасап, The Meters қолдауымен доктор Джон Нью-Орлеан фанк альбомын – In the Right Place шығарды. Грис Грис музыкасының вудуға бағытталған жағын әлемге таныстырғандай, ал доктор Джонның Gumbo альбомы оның Нью-Орлеан стандарттарын шебер түсіндіруші ретіндегі ұзақ жылдарға созылған беделін қалыптастырғандай, In the Right Place доктор Джонды Нью-Орлеан фанкінің басты елшісінің бірі ретінде бекітті. Альбомды сипаттай келе доктор Джон: "Бұл альбомда мен бұрын жасаған әндерге қарағанда, биге арналған сезім көбірек болды, бірақ ол әлі де R&B-ге берік негізделген" деді. Альбом Billboard альбомдар тізімінде 24-орынды иеленді. 1973 жылдың шілдесінде "Right Place, Wrong Time" синглы Billboard Hot 100 синглдар тізімінде 9-орынға, ал Hot Soul Singles тізімінде 19-орынға жетті. Екінші сингл "Such a Night" 42-орынды иеленді. Әлі де көптеген классикалық рок станцияларында жиі ойналатын "Right Place Wrong Time" оның ең танымал әні болып қала береді. Боб Дилан, Бетт Мидлер және Даг Сахм сияқты әртістер әуеннің мәтініне жекелеген жолдар қосты, онда ирониялық жақсылықтың жоқтығы мен сәтсіздіктің бірнеше мысалы келтірілген. Доктор Джон In the Right Place альбомының табысты формуласын пайдаланып, келесі альбомы Desitively Bonnaroo үшін тағы да Аллен Туссент пен The Meters-пен бірлесіп жұмыс істеді, ол 1974 жылы жарық көрді және аты Теннесси фестивалінен алынған. In the Right Place альбомына ұқсас болғанымен, ол алдыңғысына қарағанда негізгі ағымда тұрақтап қалмады. Ол "(Everybody Wanna Get Rich) Rite Away" синглын шығарды, ол Billboard Hot 100 тізімінде 92-орынды иеленді және бүгінгі күнге дейін Hot 100 тізіміне соңғы рет енген әні болып табылады. Бұл оның 1994 жылғы Television альбомына дейінгі соңғы таза фанк альбомы болды, бірақ оның вуду және дәстүрлі Нью-Орлеан R&B әсерлері сияқты фанк оның жұмысының көп бөлігіне, әсіресе тікелей концерттеріне әсерін тигізе берді. 1970 жылдардың ортасында доктор Джон R&R Hall of Fame/Songwriters Hall of Fame жазушысы Doc Pomus-пен шамамен 20 жылға созылған ынтымақтастыққа кірісті, ол доктор Джонның City Lights және Tango Palace альбомдары үшін, сондай-ақ B. B. King-тің Стюарт Левин продюсерлік жасаған "Бір жерде жақсы әлем болуы керек" альбомы үшін әндер жазды, ол 1982 жылы ең жақсы этникалық немесе дәстүрлі жазба үшін Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Доктор Джон сонымен қатар Помустың өлімінен бұрын жазылған соңғы әні – "I'm On a Roll" әнін жазды, ол 1995 жылы Rhino/Forward Records компаниясының "Til the Night Is Gone: A Tribute to Doc Pomus" атты Помусқа арналған құрамына енді. Құрмет көрсетуге Боб Дилан, Джон Хиатт, Шон Колвин, Брайан Уилсон, The Band, Los Lobos, Дион, Розанна Кэш, Соломон Берк және Лу Ридтің Pomus жазған әндерінің кавер-нұсқалары кірді. Помустың қызының айтуынша, доктор Джон мен оның әкесі жақын достар болған, сонымен қатар жазушы серіктестер де болған. Доктор Джон Помустың жерлеу рәсімінде бірнеше сөз сөйледі және әнші Джимми Скоттпен бірге Нью-Йоркте 1991 жылдың 17 наурызында өнер көрсетті. 1976 жылғы Алғыс айту күнінде ол The Band тобының қоштасу концертінде "Such a Night" әнін орындады, ол Мартин Скорсезе түсіріп, "Соңғы вальс" деп аталды. 1979 жылы ол легендарлық профессор Лонгхермен Fess альбомын (Генри Бердтің тағы бір лақабы) жазды, ол Лонгхердің соңғы жазбасы болды, Crawfish Fiesta, ол гитарист ретінде қатысты. Альбом 1980 жылы алғашқы W. C. Handy Blues Album of the Year сыйлығын жеңіп алды және Лонгхердің 1980 жылдың қаңтарындағы қайтысынан кейін жарық көрді.
Кейінгі жұмыстар
1970 жылдардың ортасына қарай Ребеннак блюз, Нью-Орлеан R&B, Tin Pan Alley стандарттары және тағы басқалардың ықпалымен жазылған музыканың қоспасына ден қойды. 1975 жылы оның менеджері Ричард Фланцер продюсер Боб Эзринді шақырды, содан кейін "Hollywood Be Thy Name" Лос-Анджелестегі Cherokee Studios студиясында тікелей жазылды. Сессиялар үшін студия Нью-Орлеан түнгі клубына айналдырылды. 1981 және 1983 жылдары доктор Джон Балтимордағы Clean Cuts лейблі үшін екі жеке фортепиано альбомын жазды: Dr. John Plays Mac Rebennack және The Brightest Smile in Town. Осы екі жазбада ол өзінің көптеген буги-вуги шығармаларын орындады. Доктор Джон мансабы бойында көрнекті сессиялық музыкант болды. Ол 1972 жылы Rolling Stones тобының "Let It Loose" әніне қосалқы вокалмен үлес қосты, сондай-ақ 1974 жылы Карли Саймон мен Джеймс Тейлордың "Mockingbird" (Hotcakes альбомынан) дуетіне, ал 1976 жылы Нил Даймондтың "Beautiful Noise" әніне де көмектесті. Ол Саймонның "Playing Possum" альбомына "More and More" әнін де қосты. Ол Мария Мулдаурдың 1973 жылғы жеке дебюттік альбомындағы үш әнге қатысты, оның ішінде "Three Dollar Bill" шығармасы да бар. Ол Мулдаурдың 1992 жылғы "Louisiana Love Call" альбомында төрт әнге ән айтты және екі әнге фортепианода ойнады. Ол Ван Моррисонның 1977 жылғы "A Period of Transition" альбомының сопродюсері болды, сонымен қатар клавишалар мен гитарада ойнады. Ол үш әнді жазушы немесе әрі жазушы ретінде ("Washer Woman", "The Ties That Bind" және "That's My Home") жазды және Левон Хелмнің 1977 жылғы "Levon Helm & the RCO All Stars" альбомында гитара мен клавишада ойнады. Ол 1977 жылдың 19 наурызында NBC телеарнасының "Saturday Night Live" бағдарламасында өнер көрсетті. Ол Рики Ли Джонстың 1979 жылы шыққан сәтті жеке дебюттік альбомында клавишада ойнады. Ол Вилли Девилльмен бірге гастрольде болып, оның "Return to Magenta" (1978), "Victory Mixture" (1990), "Backstreets of Desire" (1992) және "Big Easy Fantasy" (1995) альбомдарына үлес қосты. 1997 жылы ол Spiritualized тобының "Cop Shoot Cop" әніне пианино мен вокалмен үлес қосты, ол олардың "Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space" альбомында пайда болды. Оның музыкасы көптеген фильмдерде пайда болды, соның ішінде 1985 жылғы "National Lampoon's European Vacation" фильміндегі "New Looks" және 1988 жылғы "Colors" фильміндегі "Such a Night". 1992 жылы доктор Джон "Goin' Back to New Orleans" альбомын шығарды, онда Нью-Орлеанның көптеген классикалық әндері кірді. Аарон Невилл, Невилл ағайындары, Ал Хирт және Пит Фонтейн сияқты көптеген көрнекті Нью-Орлеан музыканттары осы альбомда доктор Джонға қолдау көрсетті. Ол 1992 жылы Franco Follies фестивалінде алғашқы американдық артист ретінде өнер көрсетті. Доктор Джонның ұзақ жылдар бойы сенген досы және бұрынғы жеке менеджері Пол Ховрилла доктор Джонды Лос-Анджелестен Нью-Йоркке көшіруге және "кроссовер" жұмысын қамтамасыз етуге, сондай-ақ доктор Джонның 1970 жылдардан 1990 жылдарға дейінгі имиджін өзгертуге жауапты болды. Доктор Джонның айтуынша, Пол Ховрилла сахна артындағы ми болды. Олар жақын достар болып қалды. Доктор Джон сонымен қатар Popeyes Chicken & Biscuits-тің "Luv dat chicken" джингліне, сондай-ақ 1990 жылдардың басындағы "Blossom" телекомедиясының тақырып әніне ("My Opinionation") үлес қосты. Гарри Конник кішімен бірге "Do You Know What It Means to Miss New Orleans?" әні Конниктің 1990 жылғы "20 and VHS Singin' & Swingin'" альбомында жарық көрді. 2009 жылы доктор Джон Луизианаға қайта оралды. 1970 жылдардың соңынан 1991 жылға дейін доктор Джон аңызға айналған Brill Building әнші-жазушысы Док Помуспен 115-тен астам ән жазды. Помуспен бірге жазылған әндерді Мариан Фейтфулл, Б. Б. Кинг, Ирма Томас, Джонни Адамс және басқалар орындады. 1991 жылдың 17 наурызында доктор Джон Помустың жерлеу рәсімінде "My Buddy" әнін орындады. Оның киноға қатысқан фильмдерінің қатарында Мартин Скорсезедің "The Last Waltz" деректі фильмі, онда ол "Such a Night" әнін орындау үшін The Band тобына қосылды, 1978 жылғы Beatles шабыттанған мюзикл "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" және "Blues Brothers 2000", онда ол Louisiana Gator Boys ойдан шығарылған тобымен "How Blue Can You Get" және "New Orleans" әндерін орындады. Оның Донованның "Season of the Witch" әнінің нұсқасы осы фильмде және саундтректе де пайда болды. 1996 жылы ол "101 Dalmatians" фильмінің соңғы титрлері кезінде "Cruella de Ville" әнін орындады. Ол Джон Стейнбектің 1982 жылы жарық көрген "Cannery Row" фильмінің музыкасын жазды және орындады. Оның "Right Place Wrong Time" хиті "Dazed and Confused" және "Sahara" фильмдерінде, сондай-ақ "American Horror Story: Coven" сериалында кеңінен қолданылды. Доктор Джон сонымен қатар Homespun Tapes баспасынан шыққан бірнеше бейне және аудио блюз және Нью-Орлеан фортепиано сабақтарында пайда болды. Басқа да деректі фильмдердің сазгерлерінің қатарында Нью-Орлеан диалектісі бойынша түсірілген "Yeah You Rite!" (1985) және 1987 жылғы "American Tongues" фильмдері бар. 1989 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін доктор Джон Ринго Старр және оның All Starr тобының алғашқы турына қатысты, онда Левон Хелм, Рик Данко, Нилс Лофгрен, Джим Келтнер, Джо Уолш, Билли Престон, Кларенс Клемонс және ол фортепиано, бас және вокалда ойнады. Тур нәтижесінде 1990 жылы "Ringo Starr and His All Starr Band" альбомы жарық көрді. 1997 жылы ол Лу Ридтің "Perfect Day" әнінің қайырымдылық нұсқасында өнер көрсетті. Осы жылы ол Spiritualized тобының "Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space" альбомындағы "Cop Shoot Cop" әніне фортепианода ойнады. Топтың жетекшісі Джейсон Пирс доктор Джонның музыкасының жанкүйері болды және 1998 жылы доктор Джонның "Anutha Zone" альбомында барабаншы Дамон Рис және гитарист Thighpaulsandra қатысты. Ол барабаншы Герман В. Эрнест III, Дэвид Барард (бас), Томми Моран (гитара), трубашы Чарли Миллер, тенор саксофонист Ред Тайлер және баритон саксофонист Ронни Кубермен бірге "Trippin' Live" альбомын жазды. 2005 жылдың қыркүйегінде ол "Shelter from the Storm: A Concert for the Gulf Coast" телемарафонында Бобби Чарльздың "Walkin' to New Orleans" әнін орындады. Бұл ғаламдық апаттан зардап шеккен Нью-Орлеан қаласының құрбандарына көмек көрсету мақсатында өткізілді. 2005 жылдың қарашасында ол New Orleans Musicians Clinic, Salvation Army және Jazz Foundation of America ұйымдарына көмек көрсету үшін "Sippiana Hericane" төрт әндік EP шығарды. 2006 жылдың 5 ақпанында ол Super Bowl XL ойынындағы ұлттық әнге қатысты, ол Нью-Орлеанға арналған алдын ала ойындық құрмет көрсетудің бөлігі болды. Ол Аарон Невилл, Детройт тұрғыны Арета Франклин және 150 адамдық хормен бірге өнер көрсетті. 2006 жылдың 8 ақпанында ол "We Can Can" әнін 2006 жылғы Grammy Awards марапаттарының жабылуында Аллен Туссен, Бонни Райтт, The Edge және Ирма Томаспен бірге орындады. 2014 жылы ол NBA All-Star Game-де, сондай-ақ Фарелл Уильямс және Жанель Монемен бірге өнер көрсетті. 2006 жылдың 12 мамырында доктор Джон Live from Abbey Road бағдарламасы үшін Abbey Road Studios студиясында тікелей сессия жазды. Оның өнері АҚШ-тағы Sundance Channel және Ұлыбританиядағы Channel 4 телеарналарында Лиэнн Раймс және Massive Attack өнерлерімен бірге көрсетілді. Ол 2006 жылдан бері эфирде көрсетіліп келе жатқан PBS балалар бағдарламасы "Curious George" үшін ашылу музыкасын орындады. 2006 жылдың 30 шілдесінде доктор Джон Чикагодағы Black Orchid Theatre-де өткен New Orleans Musicians Relief Fund игілікті шарасында Нью-Орлеан композиторы және аранжировщик Уарделл Кезерге (King Floyd-тың "Groove Me") арналған жеке фортепианомен игілікті шара өткізді. Арнайы қонақ ретінде R.E.M. тобынан Майк Миллс қатысты, сондай-ақ функ тобы да болды. Доктор Джон "K Ville" драмалық сериалына музыка жазды. 2007 жылы ол Фэтс Доминоға арналған "Goin' Home: A Tribute to Fats Domino" альбомына үлес қосты, "Don't Leave Me This Way" әнін орындады. 2008 жылдың қаңтарында доктор Джон Louisiana Music Hall of Fame-ге енгізілді. Кейін, ақпан айында ол New Orleans қаласының ұйымдастырған NBA All-Star Weekend аясында өткен All Star Saturday Night шарасында өнер көрсетті. Осы жылы доктор Джон Hurricane Katrina апатынан кейінгі Нью-Орлеанның қиын жағдайын көрсететін Grammy Award жүлдесін жеңіп алған "City that Care Forgot" альбомын шығарды. 2009 жылғы Disney-дің "The Princess and the Frog" фильмінде доктор Джон "Down in New Orleans" әнін орындады. Ол 2010 жылғы New Orleans Mardi Gras маусымында Krewe du Vieux патшасы болды. 2010 жылдың 13 мамырында доктор Джон Late Night with Jimmy Fallon бағдарламасында The Roots тобымен бірге өнер көрсетті (246-шы эпизод) және Джиммидің алғашқы қонағы Кит Ричардспен жылы қабылдады. 2010 жылдың маусымында доктор Джон Glastonbury фестивалінде, Shepton Mallet, Ұлыбританияда өнер көрсетті. Доктор Джон ойнады...
Музыкалық стиль
AllMusic сайтының мәліметінше, доктор Джон "алғаш рет Нью-Орлеан блюзінің, джазының және R&B-нің дыбыстарын мен дәстүрлерін жаңа формаға келтіріп жұлдыз атанды". NPR оның стилін Нью-Орлеан ритм-блюзіне жатқызды. Ultimate Classic Rock оны "әсерлі блюз-рок өнерімен" танылғанын айтты. Americana UK басылымы оны "ірі батпақ рок әртісі" деп атады.
Жеке өмір және өлім
Доктор Джон үш рет үйленген және «Нью-Йорк Таймс» газетіне өзінің «көп» баласы бар екенін айтқан. Оның алғашқы әйелі Лидия Кроу болды, олар екі балаға ие болды: Крейг және Карла. Оның екінші әйелі Лорейн Шерман болды, олардан үш бала дүниеге келді: Тара, Джессика және Дженнифер. Оның үшінші әйелі Кэт Йеллен болды. Балалары Крейг пен Джессика одан бұрын қайтыс болды. Оның сондай-ақ, Стефани есімді немересі және одан бұрын қайтыс болған Аллен О’Квин есімді немересі болды. Ол героинге тәуелді болған, бірақ 1989 жылдың желтоқсанында Анонимді есірткілердің көмегімен соңғы рет емделді және өмірінің соңына дейін таза өмір сүрді. 2019 жылдың 6 маусымында доктор Джон жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның отбасы ұзақ жылдар бойы өкілі болған Карен Далтон Бенинато арқылы оның таңертең қайтыс болғанын және «оның туған қаласы Нью-Орлеанды жүрегінде сақтап, оның мәдениетін әйгілеген ерекше музыкалық стильді жасағанын» хабарлады.
Танымал мәдениетте
Доктор Джон HBO телесериалының үшінші эпизодында, сондай-ақ екінші маусымның үш эпизодында және төртінші маусымның соңғы эпизодында өзін-өзі сомдады. Доктор Джон Джим Хенсонның "Маппет" кейіпкері доктор Тісінің прототипі болды. Доктор Джон "Starsky & Hutch" телесериалында "Huggy Can't Go Back" әнін орындады. Доктор Джон SCTV-нің "Полинезия қаласы" скетчінде Джон Кенди, Кэтрин О'Хара және Джо Флаэртимен бірге өнер көрсетіп, "Iko Iko" және "Such a Night" әндерін музыкалық қонақ ретінде тартты. Доктор Джон Reunion тобының 1974 жылғы "Life Is a Rock (But the Radio Rolled Me)" поп-әнінде есімдері айтылады. Доктор Джон 2014 жылғы "Sonic Highways" мини-сериалының алтыншы эпизодында пайда болды. Доктор Джон NCIS: New Orleans телесериалының екінші маусымының бірінші эпизодында "Sic Semper Tyrannis" атты эпизодта "Right Place, Wrong Time" әнін орындап, өзін-өзі сомдады. Доктор Джон 2016 жылғы "The Jungle Book" фильмінің титрлерінде "The Bare Necessities" әнін орындайды. Доктор Джонның 1986 жылғы 20 маусымда Шотландияның Блэргоури қаласындағы күтпеген концерті Майкл Марраның 2007 жылғы "Quintet" EP-сіндегі "Mac Rebennack's Visit to Blairgowrie" әніне арналды. Марра ән туралы естіген соң, Доктор Джон оған "сүйіспеншілік пен өмір" үшін чек жазды. Доктор Джон Мартин Скорсезедің "The Blues" фильмінің 7-ші эпизодында: "Piano Blues", режиссері Клинт Иствуд.
Dr. John appears as himself in the first episode of the second season of NCIS: New Orleans, "Sic Semper Tyrannis", playing "Right Place, Wrong Time". Dr. John performs "The Bare Necessities" in the credits of the 2016 film The Jungle Book. Dr. John's unexpected performance on June 20, 1986, in Blairgowrie, Scotland is the subject of Michael Marra's song "Mac Rebennack's Visit to Blairgowrie" on his 2007 EP, Quintet. Upon being told of the song, Dr. John wrote Marra a cheque for "love and life". Dr. John appears in Martin Scorsese's The Blues, Episode 7: "Piano Blues" directed by Clint Eastwood for PBS.