Екінші дүниежүзілік соғыстағы француз тыңшысы: құпия операциялар және күмәндіктер

Кіріспе

Француздық SOE агенті (1909-1962)

Анри Дерикорт (2 қыркүйек 1909 - 21 қараша 1962), кодты аттары Gilbert және Claude, 1943 және 1944 жылдары Ұлыбританияның құпия арнайы операциялар атқарушы ұйымының француз агенті болды. SOE-нің мақсаты – Ось державалары, әсіресе нацистік Германия басып алған елдерде тыңшылық, саботаж және барлау жұмыстарын жүргізу. SOE агенттері қарсылық топтарымен одақтасып, оларға қару-жарақ пен жабдықтармен қамтамасыз етті. Дерикорт Францияда "Фарьер" желісінің (немесе контурдың) ұйымдастырушысы (жетекшісі) болды. Дерикорттың SOE-дегі жұмысы – әуе қозғалысы офицері. Ол RAF ұшақтарына жасырын қону алаңдарын тауып, SOE агенттерін Англиядан Францияға жеткізу үшін ұшақтардың келуі мен кетуіне арналған қабылдауды ұйымдастырды. Дерикорт сонымен қатар пошташы болып қызмет етті, SOE агенттерінен хаттар мен хабарламаларды SOE-нің Лондондағы штаб-пәтеріне ұшақ ұшқыштарымен бірге жіберуге жинады. Ол бұл жұмыста өте сәтті болды және Франциядағы Prosper желісінің, SOE-нің ең ірі және маңызды желісінің көптеген агенттерімен байланысқа келді. 1943 жылдың жазында Prosper желісі немістермен жойылды, жүздеген Prosper желісінің серіктестері тұтқындалды және көптегендері, соның ішінде желі басшысы Фрэнсис Суттилл атылды. Дерикорттың SOE-дегі қызметі даулы болды және ол неміс агенті болған деп кеңінен сендіріледі. Ол Prosper желісін немістерге сатқан деп айыпталады. Соғыстан кейін ол сотқа тартылды, бірақ екіжақты агенттікке қатысқан деген айыптан ақталды. Кейбір авторлар Дерикорттың британдық нұсқаулар бойынша жұмыс істейтін үштік агент болғанын және көптеген SOE агенттерінің сатқындығы британдық барлау агенттігі MI6-ның немістерді одақтас күштердің Францияға шабуыл жасауы туралы жаңылыстыру үшін жасаған әрекеті болды деген теорияны алға тартты. М. Р. Д. Фут, SOE-нің ресми тарихшысы, Дерикортты неміс агенті деп санайды, бірақ Дерикорт үштік агент болған деген пікірді жоққа шығарды. Автор Роберт Маршаллдың айтуынша, 1937 және 1938 жылдары Парижде Дерикорт өмірінде маңызды болып табылатын екі адаммен танысып, достасты: британдық журналист Николас Бодингтон, кейіннен SOE-нің француз бөлімшесінің екінші офицері болды, және неміс полиция қызметкері Карл Бомельбург, неміс елшілігінде қызмет етті, кейіннен Париждегі SD басшысы болды. 1941 жылы 13 желтоқсанда Дерикорт жақында ажырасқан Жан Роза "Жанно" Гамерге үйленді. Ол "Жанноға адал болды, бірақ ешқашан сатқындық жасамады", Парижде болған кезінде Джулиенн Айснермен бірге болды. Кейіннен ол Айснерді SOE-де өзіне жұмысқа алды. Дерикорт "ақылды, өзін сенімді және әсіресе әйелдермен өте тартымды шармгер" ретінде танымал болды. Оның досы, ұшқыштардың бірі Хью Верити Дерикорттың "күнәсіз және менмен адам болғанын, кез келген адамды алдап шыға аламын деп ойлағанын, бірақ ол табиғатынан достарын арқасынан пышақпен ұрып өлтірмейтін адам екенін" айтты.

Henri Déricourt (2 September 1909 − 21 November 1962), code named Gilbert and Claude, was a French agent in 1943 and 1944 for the United Kingdom's clandestine Special Operations Executive organization during World War II. The purpose of SOE was to conduct espionage, sabotage, and reconnaissance in countries occupied by the Axis powers, especially those occupied by Nazi Germany. SOE agents allied themselves with resistance groups and supplied them with weapons and equipment parachuted in from England. Déricourt was the organiser (leader) of the Farrier network (or circuit) in France. Déricourt's job with SOE was air movements officer. He found clandestine landing fields for RAF airplanes and organized receptions for the arrival and departure of flights to convey SOE agents back and forth from England to France. Déricourt also acted as a postman, collecting mail and messages from SOE agents for transmittal to SOE headquarters in London with the airplane pilots. He was highly successful at the job and came into contact with many agents of Prosper, the SOE's largest and most important network in France. In the summer of 1943, the Prosper network was destroyed by the Germans with the arrest of hundreds of Prosper network associates and the execution of many, including Francis Suttill, the leader of the network. Déricourt's service with SOE was controversial and he is widely believed to have been a German agent. He is accused of betraying the Prosper network to the Germans. After the war he was tried but acquitted of being a double agent who worked for the Sicherheitsdienst (SD), the intelligence arm of the German SS. The theory has also been advanced by some authors that Déricourt was a triple agent working under British instructions and that the betrayal of many SOE agents was an attempt by the British intelligence agency, MI6, to mislead the Germans about the date of the invasion of France by allied forces. M. R. D. Foot, the official historian of the SOE, believed that Dericourt was a German agent but debunked the assertion that Dericourt was a triple agent. In Paris in 1937 and 1938, according to author Robert Marshall, Déricourt met and became friends with two people who would become important in his life: a British journalist named Nicolas Bodington, later to become the second ranking officer in the French section of SOE, and a German policeman, Karl Boemelburg, assigned to the German Embassy and later the head of the SD in Paris. On 13 December 1941 Déricourt married a recently divorced woman, Jean Rose "Jeannot" Gamerre. He "was devoted to Jeannot, but never faithful" staying with Julienne Aisner when he was in Paris. He later recruited Aisner to work for him in SOE. Déricourt had the reputation of being a "witty, self confident and extremely persuasive charmer, particularly with the ladies." His friend, fellow pilot Hugh Verity, said that Dericourt "was unscrupulous enough and arrogant enough to think that he could outsmart anyone but that he was by nature a man who would not stab his friends in the back."

Екінші дүниежүзілік соғыс және ЭҮО

Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Дерикорт Германиямен шекараға жақын орналасқан француз әскерлерін жабдықтау үшін азаматтық ұшақтарды ұштырды, кейін жаңа француз бомбалаушысын сынақтан өткізді. 1940 жылдың маусымында Франция капитуляциялағаннан кейін, ол қара нарықпен айналысты. Ол Бомельбургпен, қазіргі Париждегі СД басшысымен достығын жаңартты. 1941 жылдың шілдесінен бастап ол Германия басып алмаған Виши Франциясындағы әуе компаниясының ұшқышы болды. Ол сондай-ақ ақпарат көзі ретінде американдық барлау қызметкерлерімен байланысқа түсті. 1942 жылдың тамызында Вишидегі өміріне наразы болып, әйелін қалдырып, Дерикорт кемемен Ұлыбританияға жеткізілді. Ол МИ5 (Қауіпсіздік қызметі) тарапынан тексерілді, олар оның "сенімділігіне кепілдік бере алмайтынын" мәлімдеді. Осы алаңдаушылықтарға қарамастан, ол кейіннен МИ6 (Сыртқы барлау қызметі) қатарына қабылданды, ал 1942 жылдың қарашасында оның аты мен құжаттары Арнайы операциялар атқарушы ұйымына (SOE) жіберілді. Дерикорттың ескі досы, қазір SOE-нің француз бөлімінің бас штаб командирі Николас Бодингтон оның жұмысқа орналасуын ынтамен қолдады.

Әуе операциялары

SOE-нің құпия операциялары үшін ұшақтар мен ұшқыштарды өте тартыншақпен берген Корольдік әуе күштерімен қиындықтары болды. RAF көптеген сәтсіз миссияларға шағымданды. Дерикорттың ұшқыш тәжірибесі және Франция туралы білімі сыйлықтай сезілді. 1943 жылдың 22-23 қаңтары түні Дерикорт Орлеанға жақын Францияға "көрінбейтін" (ешкім күтпеген) парашютпен жіберілді. Ол Парижге жетіп, әйелімен қайта қосылды және, мүмкін, кездейсоқ болса да, Abwehr шпиондарын ұстаушы Хуго Блейхер тұратын үйдің жанындағы үйге көшті. Ескі досы Карл Бомельбургтің СД штабы 82-Фош даңғылында, жаяу арақашықтықта орналасқан. Дерикорт Парижге келгеннен кейін екеуі көп ұзамай кездесті. Дерикорт өзінің нақты атымен ашық өмір сүрді, себебі псевдонимді пайдалану үшін тым жақсы таныс екенін айтты. Дерикорт көп ұзамай өзінің Farrier тобын құрды, оған Айснер курьер ретінде және тағы бір ескі досы, ұшқыш Реми Клемент көмекші ретінде кірді. Ол Фрэнсис Саттилл басқарған Prosper желісінен радиооператор Джек Агазарианға сүйенді. Андре Боррель Айснерге курьерлік міндеттерде көмектесті. Курьер Лиз де Байсак арқылы Дерикорт Францияның Атлант мұхиты жағалауындағы ірі SOE Ғылымгерлер желісімен де байланыс орнатты, оған агенттерді жылжытуға да оның қызметі қажет болды. Дерикорт бірнеше желіге қызмет көрсеткендіктен, осы кең байланыстарды түсінуге болады, бірақ ол SOE-нің қауіпсіздік үшін желілердің бір-бірінен тәуелсіз болуы керек, желілер арасында және тіпті бір желінің мүшелері арасында мүмкіндігінше аз байланыс болуы керек деген қағидасын бұзды. Дерикорттың алғашқы әуе операциясы 1943 жылдың 17-18 наурызы түнінде болды, ол Пуатьеге жақын жерге қонған екі Westland Lysander ұшағымен кездесті, олар төрт SOE агентін жеткізіп, тағы төртеуін Англияға қайтару үшін отырғызды. Операция сәтті аяқталды және оның сәттілігі жалғасты. Келесі он бір айда ол 17 әуе операциясын қадағалады, онда 22 ұшақ алтыдан астам түрлі құпия әуежайға қонды, 43 SOE агентін Францияға жеткізіп, 67-сін Англияға қайтарды. Әуе операциялары SOE-нің Лондондағы штаб-пәтері мен Франциядағы агенттері арасындағы байланыс құралы болды. Дерикорт – агенттерден хаттар мен есептерді жинап, Англияға алып баратын ұшақтардың ұшқыштарына тапсыратын "хатшы". Сымсыз хабарламалардың барлығы кодталған болса, осы хаттар мен есептердің көпшілігі ашық тілмен жазылған, бірақ адамдар мен орындар үшін кодтық есімдер қолданылуы керек еді.

SOE had difficulties with the Royal Air Force which reluctantly supplied the planes and pilots for SOE's clandestine operations. The RAF complained about the large number of failed missions. Déricourt with his experience as a pilot and his knowledge of France seemed like a godsend. On the night of 22/23 January 1943, Déricourt was parachuted "blind" (without anybody meeting him) into France near Orléans. He made his way to Paris, reunited with his wife, and, perhaps by coincidence, moved into a house next door to the house where Abwehr spy catcher Hugo Bleicher lived. The SD headquarters of old friend Karl Boemelburg was at 82 Avenue Foch, a short walk away. The two met shortly after Déricourt arrived in Paris. Déricourt lived openly under his own name, saying he was too well known to use an alias. Déricourt soon assembled his Farrier team, consisting of Aisner as his courier and another old friend, pilot Rémy Clément, as an assistant. He relied on the Prosper network led by Francis Suttill for a radio operator, Jack Agazarian. Andrée Borrel helped Aisner with the courier duties. Through courier Lise de Baissac, Déricourt also established links with the large SOE Scientist network on the Atlantic Ocean coast of France, which also needed his services to move agents. These extensive links among networks, although understandable as Déricourt serviced several networks, violated SOE's doctrine that for security reasons networks should be independent of each other with as little contact as possible between and among networks and even among members of the same network. Déricourt's first air operation was the night of 17/18 March 1943 when he met two Westland Lysander airplanes landing near Poitiers which delivered four SOE agents and boarded four others to return to England. The operation was successful and his success continued. Over the next eleven months, he supervised 17 air operations in which 22 aircraft landed at more than six different clandestine airfields and delivered 43 SOE agents to France and took 67 back to England. The air operations were also a means of communications between the London headquarters of SOE and its agents in France. Déricourt was the "postman" who collected letter and reports from agents and gave them to the pilots of the airplanes to take back to England. Unlike wireless messages which were always transmitted in code, most of these letters and reports were in clear language although code names were supposed to be used for people and places.

Күдіктер

Франциядағы SOE агенттерінің Дерикурды алғаш рет сынауы 1943 жылғы маусымда болды, сол кезде Джек Агазарян Лондонда Дерикурдың қауіпсіздігінде кемшіліктер бар деп шағымданды. Шілде айында бірнеше агенттер "Гилберт" туралы шағым түсірді, бірақ сымсыз хабарламалардың лаконикалық тілінде олар Дерикурды, "Гилберт" кодолық атымен немесе "Проспер" желісінің басшысы Фрэнсис Суттиллдің орынбасары Гилберт Норманды айта ма екені белгісіз болды. 1943 жылғы жазда немістер "Проспер" желісін жойды. Суттилл, Норман және "Проспер" желісінің көптеген басқа мүшелері мен байланысты адамдары тұтқындалды. Фрэнсис Суттиллдің ұлы шамамен 180 SOE агенті мен француздық байланысты адамдары тұтқындалғанын айтты, олардың шамамен 80-і, соның ішінде Суттилл мен Норман, қаза тапты немесе концлагерлерде қайтыс болды. Көптеген адамдардың құпия қатысуын ескерсек, бұл тізім толық емес. SOE "Проспердің" тағдыры туралы бірден хабардар болған жоқ, себебі немістер тұтқынға алынған SOE сымсыз байланыс құралын Лондонға жалған ақпарат жіберу үшін пайдаланды. Дерикур қашып жүріп, Францияға ұшақтардың қонуын ұйымдастыруын жалғастырды. 1943 жылғы қазан айында тәжірибелі қарсыласы Анри Фрагер Дерикурдың неміс агенті екенін SOE-ге хабарлау мақсатымен Дерикур ұйымдастырған рейсте Лондонға ұшты. SOE-нің жоғары лауазымды қызметкерлері және француз бөлімінің басшысы Морис Бакмастер бұл хабарламаларға сенуден бас тартты, ал Дерикур 1944 жылғы ақпанға дейін Франциядағы жұмысын жалғастырды, содан кейін Лондонға қайтарылды. Жүргізілген тергеу нәтижесіз болды, бірақ оған Францияға оралуға рұқсат берілмеді. Кейінірек Бакмастер Дерикурдың "біздің жігіттерімізді ешқашан алдамағанын және SOE-нің кез келген мүшесінен гөрі операцияларды аяқтау бойынша ең жақсы көрсеткішке ие екенін" айтты. 1947 жылғы қаңтарда Аткинс Париждегі жоғары дәрежелі неміс барлау офицері және 84-авеню Фоштағы SD бөлімшесінің командирі болған Sturmbannführer Ханс Йозеф Кифферді табады. Ол оны Германиядағы түрмеде сұраққа алды. Ол одан SOE агенттері арасында сатқын бар ма деп сұрады. Киффер: "Сіздің өзіңіз білесіз, Гилберт болды. Ол Бомельбургтің агенты еді, шын мәнінде ол тек агент емес, ол көптен бері таныс дос еді. Оның BOE 48 символы болды, Бомельбургтің 48-ші агенты". Ол "Гилберт" пен "BOE-48" туралы ақпарат сұрады. Киффер: "Әрине, сіз білесіз. Ол – Анри Дерикур".

The first known criticism by SOE agents in France of Déricourt was in June 1943 when Jack Agazarian complained to London that Déricourt's security was faulty. Several more agents complained in July about "Gilbert" although in the terse language of wireless transmissions it was unclear whether they meant Déricourt, code named Gilbert, or Gilbert Norman, deputy to Francis Suttill, the leader of the Prosper network. In summer 1943, the Prosper network was destroyed by the Germans. Suttill, Norman and many other members and associates of the Prosper network were captured. Francis Suttill's son lists approximately 180 SOE agents and French associates arrested of whom about 80 were executed or died in concentration camps, including Suttill and Norman. Given the clandestine involvement of many people, that list is incomplete. SOE was not immediately aware of the fate of Prosper because the Germans used a captured SOE wireless to feed false information to SOE in London. Déricourt remained at large, and continued to organize aircraft landings into France. In October 1943 veteran resistor Henri Frager took a Déricourt organized flight to London with the objective of telling SOE that Déricourt was a German agent. Senior SOE staff members and French Section leader Maurice Buckmaster refused to believe the reports and Déricourt continued his work in France until February 1944 when he was recalled to London. An investigation was inconclusive, but he was not allowed to return to France. Buckmaster later said that Déricourt "never once let any of our boys down and that he has by far the finest record of operations completed of any member of SOE." In January 1947, Atkins located Sturmbannfuhrer Hans Josef Kieffer, who had been a senior German intelligence officer in Paris and commandant of the SD unit at 84 Avenue Foch. She interviewed him in a prison in Germany. She asked him whether there was a traitor among the SOE agents. Kieffer replied, "You know yourself there was one Gilbert He was Boemelburg's agent in fact he was more than an agent. He was a friend going back a very long time He had the symbol BOE 48, Boemelburg's 48th agent." She asked for the identity of "Gilbert" and BOE 48. Kieffer answered: "Of course, you know. It was Henri Déricourt."

Сот

1946 жылғы 22 қарашада Дерикорт Парижде француз полициясымен тұтқындалды, ал 26 қарашада оған "Дұшпанмен байланыс" айыбы тағылды және "Дерикорттың сатқындығының салдарына анықтама беру" үшін қосымша тергеу жүргізуге рұқсат берілді. Дерикорттың 1948 жылғы маусымда Парижде сотталған кезде, Аткиннің Дерикортты неміс агенті ретінде анықтаған негізгі көзі Йозеф Киффер соғыс қылмыстары үшін өлім жазасына кесілді. Оның тағы бір көзі, доктор Гетц, бұрынғы мәлімдемесінен бас тартып, агент БОЕ 48-нің Дерикорт екенін білмейтінін айтты. Жазушы Сара Хелмнің сөздерімен айтқанда, "Ең таңғажайып нәрсе" – сотта Дерикортқа қарсы куәлік беру үшін SOE өкілі болған жоқ. Керісінше, SOE-нің француз бөліміндегі бұрынғы орынбасары және Дерикорттың жақын досы Николас Бодингтон, Дерикорттың немістермен байланыстарын білгенін және мақұлдағанын мәлімдеді, сондай-ақ "Мен Дерикортқа толық сенім артып, оның немістермен байланысын сақтауын ұсынғанмын" деді. Бодингтонның куәлігінен кейін Дерикорт тез ақталды. Вера Аткинс және басқа SOE агенттері бұған ашуланып, Бодингтонды "жалған куәлік берген" деп айыптады.

Құрлық теориясы

Британдық сыртқы саясат шеңберінде SOE-нің болуына ешқашан ынта жоқ еді, оны террористік ұйым деп қарастырды. Кейін тарихшы Джон Киган «СОЕ Британияның абыройын түсірді» деді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін MI6 «соғыс кезіндегі ыңғайсыз қарсыласын мүмкіндігінше тезірек жоюға тырысты, ал Сыртқы істер министрлігі тыныш дипломатияға көп бөгет қойған ұйымның таратылуын көріп қуанды». Осы күш-жігерге қарамастан, SOE көптеген авторлар мен кино режиссерлердің назарын өзіне тартты. Жазушы Жан Овертон Фуллер 1950-ші жылдардың басында Дерикортты тауып шықты, ол оған SOE агенттерінің хаттарының көшірмелерін немістерге тапсырғанын, бірақ басқа британдық агенттіктің нұсқауымен әрекет еткенін айтты. Содан кейін MI6 Дерикортты SOE-ге сіңіріп, оның бәсекелесін бақылауға алды деген болжамдар пайда болды. Кейін бұл болжам кеңейіп, MI6 Дерикортты Германияны одақтастардың Францияға шабуыл жасау жоспарлары туралы жаңылыстыру үшін пайдаланды деген сенімге жетті. Кейбір авторлардың айтуынша, британ үкіметі SOE агенттеріне 1943 жылдың қыркүйегінде Францияға одақтастардың шабуылына дайындалуды тапсырды (бірақ шабуыл 1944 жылдың маусымына дейін болған жоқ), ал кейбір SOE агенттері немістерге түсетінін білді. Сұраққа жауап беру кезінде тұтқынға алынған агенттердің кейбіреуі немістерге 1943 жылы шабуыл болатынына сенедінін айтты. Бұл алдаудың мақсаты – Ұлыбритания құлдыраудың алдында деп қорқып, Кеңес Одағымен күресу үшін шығыс майданға жіберудің орнына, немістерді Францияда басып кіруден қорғану үшін күштерін сақтап қалуға көндіру болды. Дерикорттың міндеті – SOE агенттерінің басып кірудің жақын екенін білдіретін хат-хабарларын көшіріп, немістерге беру еді. Ол агенттер туралы жеке ақпаратты да берді. SOE-ні MI6 қасақана сатты деген теория кеңінен сынға ұшырады. SOE-нің ресми тарихшысы М.Р.Д. Фут: «Егер сіз мұны қабылдасаңыз, кез келген нәрсеге сене аласыз» деді. Ұсталған және қаза болған SOE агенті Фрэнсис Суттиллдің ұлы да MI6-ның дезинформациялық науқанында SOE агенттері құрбан болды деген теорияны жоққа шығарды. Алайда, 2020 жылы жазған Роберт Маршалл мен Патрик Марнхэм сияқты авторлар керісін айтады: Франциядағы «Проспер» желісінің SOE агенттері британдық барлау қызметінің алдау жоспарының бір бөлігі ретінде құрбан болды.

The British foreign policy establishment was never enthusiastic about the existence of SOE, regarding it as a terrorist organization. Historian John Keegan later said that "SOE besmirched Britain." After World War II, MI6 "could not snuff out its awkward wartime rival fast enough and the Foreign office was delighted to see an end to the organisation that had interfered so much with quiet diplomacy." Despite those efforts, SOE attracted the attention of many authors and film makers. Author Jean Overton Fuller tracked down Déricourt in the early 1950s and he told her that he had handed over copies of SOE agent's mail to the Germans, but was acting on the instructions of another British agency. The speculation developed that MI6 had planted Déricourt in SOE to keep tabs on its competitor. Later, the speculation expanded to the belief that MI6 employed Déricourt to deceive the Germans about Allied plans to invade France. One version of the speculation as expressed by some authors is that the British government told unwitting SOE agents to prepare for an allied invasion of France in September 1943 (the invasion did not occur until June 1944) with the knowledge that some SOE agents would be captured by the Germans. Under questioning some of the captured agents told the Germans that they believed an invasion was forthcoming in 1943. The objective of the deception was to persuade the Germans to keep soldiers in France to defend against an invasion, rather than transferring them to the eastern front to fight against the Soviet Union which Britain feared was near collapse. Déricourt's role was to copy and give to the Germans the correspondence of SOE agents which hinted that an invasion was upcoming. He also gave them personal information about agents. The theory that SOE was deliberately betrayed by MI6 has been widely criticized. The official SOE historian, M. R. D. Foot said, "if you can believe that, you can believe anything." The son of SOE agent Francis Suttill, who was captured and executed, also debunked the theory that SOE agents were sacrificed in a disinformation campaign of MI6. However, authors Robert Marshall and Patrick Marnham (writing in 2020) are among those who have asserted the opposite: SOE agents of the Prosper network in France were sacrificed as part of the deception plans of British intelligence.

Соғыстан кейінгі іс-шаралар

Ақталғанына қарамастан, Дерикорттың беделі түгелдей құлдырады және ол ұшқыш мамандығына қайта оралғанға дейін қиын жағдайдан өтті. 1950 жылдары ол Aigle Azur, Air Liban және SAGETA (Société Auxiliaire de Gérance et d'Exploitation Transport Aeriens) компанияларында жұмыс істеді. Кейіннен ол Индоқытайда есірткі тасымалымен айналысты. Air Laos мемлекеттік әуе компаниясының ресми қызметкері болып жұмыс істейтін Дерикорт, Air Laos Commerciale үшін екі қозғалтқышты Beech 18 (C 45) ұшағымен ұшты, бұл компания көбінесе "Air Opium" деп аталды. Есірткі саудасын Корсика мафиясынан Бонавентур "Рок" Франциски ұйымдастырған. Шикі опиум жүктері Солтүстік Лаостағы топырақ жолақтарынан жиналып, Оңтүстік Вьетнам, Камбоджа және Таиланд шығанағындағы түсіру орындарына тасымалданды, содан кейін Марсельдегі "Француздық байланыс" героин саудасына жіберілді.

Өлім

1962 жылы 21 қарашада Дерикорт Лаостың Вьентьян қаласынан Саябуриге алтын және төрт жолаушысымен ұшып кетті, бірақ ұшақ отын жетіспеуі салдарынан қону алаңына жетпей құлап түсті. Ешкім тірі қалған жоқ. Оның денесі табылған жоқ.