Морис Бакмастер: Француздық Жедел Әрекеттер Тобының жетекшісі және естеліктер авторы
Maurice Buckmaster
Маурис Бакмастер: СОЕ француз бөлімінің басшысы, 2-ші дүниежүзілік соғыстағы қаһарман, «Круа-де-Герр» орденінің иегері. Биографиясы, қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полковник Морис Джеймс Бакмастер (11 қаңтар 1902 – 17 сәуір 1992) – Арнайы операциялар басқармасының француз бөлімінің жетекшісі және «Круа-де-Герр» орденімен марапатталған. Соғыс қызметінен басқа, Бакмастер «Форд Мотор Компаниі» француз бөлімшесінде корпоративтік менеджер болып жұмыс істеді, соғыстан кейінгі жылдары Дагенхэмде қызмет етті. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Төңкеріс қозғалысындағы қызметі туралы екі естелік жазды.
Colonel Maurice James Buckmaster (11 January 1902 – 17 April 1992) was the leader of the French section of Special Operations Executive and was awarded the Croix de Guerre. Apart from his war service, Buckmaster was a corporate manager with the French branch of the Ford Motor Company, in the postwar years serving in Dagenham. He wrote two memoirs about his service with the Resistance during World War II.
Ерте өмір және мансап
Морис Бакмастер 1902 жылғы 11 қаңтарда Англияның Стаффордшир графтығындағы Ругли қаласының Бреретон ауданындағы Рейвенхиллде Ева Матильданың (Нунетон, Уорвикширдегі Р. Б. Насонның қызы) және пиво зауытын басқаратын компания директоры Генри Джеймс Бакмастердің ұлы болып дүниеге келді. Ол Джеррардс-Кросттегі Маршам-Лоджда өсті. Білімін Итон колледжінде алды. Бакмастер академиялық қабілеттерін көрсетіп, Оксфорд университетінде классиканы оқуға стипендия алды, бірақ әкесі банкрот болғандықтан оны пайдалана алмады. 1912 жылдың басында қаржылық қиындықтар туындағаннан кейін, оның әкесі 1921 жылдың маусым айында "1914 жылғы банкроттық туралы заң" бойынша сот шешімі алды. Бакмастер стипендия арқылы және кішірек балаларға сабақ беріп, Итон колледжінде соңғы курсын аяқтауға рұқсат алды, содан кейін ол өзінің қаржысына толығымен тәуелді болды. Одан кейін ол Францияға барып, тілді еркін меңгеріп, француз газеті Le Matin-де репортер болып жұмыс істеді. Кейін ол алты жыл бойы банк саласында жұмыс істеді, онда Schroeders компаниясында болашақ әйелі Мей Дороти Стидпен танысты (1904 жылы Лимада туған). Олар 1927 жылы үйленді және үш балалары болды: 1930 жылы Майкл (Тим деп аталды), 1933 жылы Парижде Сибил Ромола және 1935 жылы Лондонда Мэри (Тина деп аталды). 1929 жылы ол Еуропаның бірнеше елінде Ford Motor Company филиалдарын құруға көмектесу үшін жұмысқа орналасты, соңында американдық Ford Motor Company француз филиалының аға менеджері болды. Осы қызметінде Францияны аралап жүріп, қалалар және жол желісі туралы мол білім алды.
Maurice Buckmaster was born on 11 January 1902 at Ravenhill, Brereton, Rugeley, Staffordshire, England, the son of Eva Matilda (daughter of R. B. Nason, M. D., of Nuneaton, Warwickshire) and Henry James Buckmaster, a company director running a brewery. He grew up at Marsham Lodge, Gerrards Cross. He was educated at Eton College. Buckmaster showed an academic bent and gained an exhibition (scholarship) to study Classics at the University of Oxford, but was unable to take this up as his father went bankrupt. After financial problems in early 1912, his father received orders under the "Bankruptcy Act of 1914" in June 1921. Buckmaster was allowed to stay on at Eton for a final year through a scholarship and by tutoring younger boys, and from that point onwards was entirely dependent on his own resources. After doing some teaching he made his way to France where he soon became almost fluent in the language and gained a reporter's position with the French newspaper Le Matin. Later he moved into banking for six years where, at Schroeders, he met his future wife May Dorothy Steed (born in Lima in 1904). They married in 1927 and had three children, Michael (known as Tim) in 1930, Sybil Romola (in Paris, 1933) and Mary (known as Tina) back in London in 1935. In 1929, he was employed to help establish branches of the Ford Motor Company in several European countries, eventually becoming a senior manager with the French branch of the American Ford Motor Company. While travelling throughout France in this role he gained very considerable knowledge of the towns and the road network.
Соғыс уақытындағы алғашқы қызмет
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Бакмастер Англияға оралды. Ол Ұлыбритания армиясына қосылды және 1939 жылдың 14 қазанында генерал тізімінде лейтенант болып тағайындалды (қызметтік нөмірі 101877). Ол Ұлыбритания экспедициялық корпусына қосылды және Францияда Дюнкеркке шегінгенге дейін соғысты, 1940 жылдың 2 маусымында соңғы кемелердің бірімен эвакуацияланды. Франциядан оралғаннан кейін Бакмастер 1940 жылдың 15 шілдесінен бастап Бас тізімнен Барлау корпусына ауысты және уақытша капитан рөліне көтерілді. Осыдан кейін Бакмастер 50-ші (Нортумбрия) жаяу әскер дивизиясының барлау офицері болды, бірақ дивизия Таяу Шығысқа жөнелтілгеннен кейін одан кетуге шешім қабылдады. 1940 жылдың қыркүйегінде ол «Қорқыту» операциясына қатысты, бұл бұрынғы француз территориясындағы Дакар портын басып алуға жасалған сәтсіз әрекет болды. Джеральд Темплермен кездесуден кейін ол Арнайы операциялар атқарушы ұйымына (СОЭ) немесе MO1(SP) қатарына қабылданды. 1940 жылдың 20 желтоқсанында Франция шайқасындағы және Дюнкерктегі қызметі ескеріліп, ол жеделхаттарда аталды. Ресми құжаттарда оның шені – майор міндетін атқарушы лейтенант деп көрсетілген.
When World War II broke out, Buckmaster returned to England. He joined the British Army and on 14 October 1939 was commissioned to the General List as a lieutenant (service number 101877). He joined the British Expeditionary Force and fought in France until the retreat to Dunkirk, evacuating on one of the last boats out on 2 June 1940. On his return from France, Buckmaster transferred from the General List to the Intelligence Corps with effect from 15 July 1940 and was promoted to temporary captain. Following this, Buckmaster was an intelligence officer with 50th (Northumbrian) Infantry Division, which he decided to leave after the division was scheduled to move to the Middle East. He was involved in Operation Menace in September 1940, a failed attempt to seize the port of Dakar in former French territory. Following a meeting with Gerald Templer, he was recruited into Special Operations Executive (SOE), or MO1(SP). On 20 December 1940, his services in the Battle of France and at Dunkirk were recognized and he was mentioned in dispatches. The official record shows his rank as second lieutenant acting major.
Арнайы операциялар басқармасы
1941 жылдың 17 наурызында Бакмастер SOE-нің француз бөліміне тағайындалды. 1941 жылдың шілдесінен бастап Харди Амиске көмек көрсету үшін T бөліміне, Бельгия бөліміне қосылғаннан кейін, ол F бөлімінің болашақ басшысы ретінде ескерілді. Бұл бөлім генерал Шарль де Гольмен тікелей одақтаспаған француз азаматтарынан агенттерді тартты. SOE-нің жеке бөлімі, RF бөлімі, француз қарсыласының лоялдығында галлистік көзқарасты анық білдірген мүшелерімен жұмыс істеді. F және RF бөлімдері арасында жиі күшті шиеленіс туды. 1941 жылдың қыркүйегінде азаматтық Генри Р. Мариотты (Courtaulds француз бөлімінің директоры) алмастырып, майор Бакмастер Николас Бодингтонның қолдауымен F бөлімінің басшылығын қабылдады. Ол Оксфорд көшесіне жақын Orchard Court-тағы пәтерден жұмыс істеді. Оның міндеті – саботаж жүргізе алатын, жау туралы ақпарат жинап, француз қарсыласына қаржы және жабдықтар ұсынатын ұйым құру болды. 1941 және 1944 жылдар аралығында оның ұйымы Францияға 366 агент жіберді және 50-ге жуық желі құрды. Кейін кеңсе Лондонның Бейкер-стрит 64-ке көшірілді. 1941 жылдың қарашасында Лондонның Челси ауданында Бакмастер Анна Сесилия Стивенсонға (туған тегі Рейнштейн) үйленді. Ол Шығыс Лондонда өскен бавариялық неміс шаштаразының қызы және адвокат Мелфорд Стивенсонның бұрынғы әйелі болды. F бөлімінде Бакмастер өзінің көмекшісі Вера Аткинспен тығыз байланыста жұмыс істеді, ол бөлімнің барлау офицері және тыңшы болды. Соғыс жылдарында F бөлімі 400-ден астам жасырын агенттермен жұмыс істеді, олардың көптегені жоғалып кетті. Соғыстан кейін Аткинстің міндеті – олардың тағдырын анықтау болды, соның ішінде оқытқан агенттерінің де. Бакмастер желінің бұзылғанына қарамастан, дәлелдер көрсетілгеніне қарамастан, оған сенуден бас тартты, нәтижесінде көптеген агенттер бір жылдан астам уақыт бойы тұтқындалып, қаза тапты, агенттердің ескертулеріне қарамастан. Соғыс кезінде ол әдетте күніне 16-18 сағат, тіпті одан да көп жұмыс істеді. 1944 жылдың күзінде Бакмастер полковник атағына ие болды және жаңадан босатылған Францияны аралап, Париждегі Сесил қонақүйінде орналасқан және "JUDEX" деп аталған миссияда лекциялар оқыды және баяндама жасады. Бұл F бөлімінің желілерін тазартуға да мүмкіндік берді. Бакмастердің соғыс кезіндегі қызметі 1945 жылдың 3 қаңтарында азаматтық дивизиядағы ерекше OBE орденімен мойындалды (полковник Бакмастер "Соғыс кеңсесінде" "Азаматтық көмекші" ретінде тіркелді) және француз тарапынан Croix de Guerre орденімен марапатталды. Соғыстың соңында одақтас әскерлерінің бас қолбасшысы генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр бұл бөлім соғысты алты айға қысқартқан деді. "Бұл 15 дивизияға тең еді", - деді ол. 1947 жылдың 23 мамырында АҚШ үкіметі Бакмастерге Лондон газетінде жарияланған "Құрмет легионы" (офицер) орденін табыс етті, ол барлау корпусының полковнигі ретінде тіркелді.
On 17 March 1941, Buckmaster was appointed to SOE's French section and following an attachment to T Section, the Belgian Section, to assist Hardy Amies from July 1941, he was noted as a future head of F Section. This section recruited agents from among those Frenchmen who had not chosen to directly ally themselves with General Charles de Gaulle. A separate section of SOE, RF Section, worked with those members of the French Resistance who were clearly Gaullist in their loyalties. There was often considerable tension between F and RF sections. In September 1941, succeeding the civilian Henry R. Marriott (a director of Courtaulds French Division), Major Buckmaster assumed command of F Section, supported by Nicholas Bodington, working from an apartment in Orchard Court near Oxford Street. His task was to build an organization which could carry out sabotage and collect information about the enemy and provide money and equipment for the French resistance. Between 1941 and 1944, his organization placed 366 agents in France and set up nearly 50 networks. The office later moved to 64 Baker Street, London. In Chelsea, London in November 1941, Buckmaster married Anna Cecilia Stevenson (née Reinstein). She was the daughter of a Bavarian German hairdresser brought up in East London, and the former wife of the barrister Melford Stevenson. At F Section, Buckmaster worked closely with his assistant Vera Atkins, who was also the section's intelligence officer and a spy mistress. During the war, the F Section handled over 400 undercover agents, many of whom went missing. After the war, it would be Atkins' task to find what happened to them, including agents she had trained. It turned out that Buckmaster had refused to believe, although shown evidence, that their network had been compromised, thus sending many agents to their arrests and deaths for over a year, despite warnings from agents. During the war, he usually worked 16 to 18 hours per day and frequently more. In the autumn of 1944, Buckmaster was promoted to colonel and toured newly freed France, giving lectures and delivering speeches on a mission based in the Hotel Cecil in Paris and known as "JUDEX" which also provided the opportunity to clear up F Section's circuits and networks. Buckmaster's wartime service was recognized by an award of the OBE, unusually in the Civil Division, on 3 January 1945 (Colonel Buckmaster was discreetly listed as a "Civil Assistant" at the "War Office") and a Croix de Guerre from the French. At the end of the war, Allied commander General Dwight D. Eisenhower said the section had helped shorten the war by six months. "It was the equivalent of 15 divisions," he said. On 23 May 1947, the US Government awarded Buckmaster the Legion of Merit (Officer) which appeared in the London Gazette, and he was listed as a colonel with the Intelligence Corps.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Соғыстан кейін Бакмастер Ford Motor Company компаниясына қайта оралды, Дагенхэмде қоғамдық байланыстар директоры болып қызмет етті. 1946 және 1947 жылдары ол қазір тоқтатылған Chambers журналында F бөлімі туралы "Олар парашютпен келді" деген атпен сегіз мақаладан тұратын серия жазды. Ол "Арнайы тағайындалған" (1952) және "Олар жеке күресті" (1958) атты екі мемуар жазды. 1969 жылғы "Қайғы мен Азап" деректі фильміне сұхбат берді. Британ үкіметінің тапсырысымен жазылған науқандар тарихының бір бөлігі болған "Франциядағы SOE" (HMSO) ресми тарихында автор М. Р. Д. Фут Бакмастер туралы: "Ол жарқын және көп жағынан даулы тұлға болды; ол баршаға ұнамады, бірақ одан жақсы басшы осы бөлімде болған емес" деп жазды. Бакмастер Одет Сансом (кейін Одет Черчилль, содан кейін Хэллоуз) туралы "Одет" фильміне кеңесші болды және өзінің рөлінде түсті. Кент графтығының Эшфорд қаласындағы бұрынғы Бірлескен Қызметтердің Барлау Мектебі орнында салынған Морис Бакмастер көшесі оның құрметіне аталды.
After the war, Buckmaster rejoined the Ford Motor Company, serving in Dagenham as director of public affairs. In 1946 and 1947, he wrote a series of eight articles on F Section for the now defunct Chambers Magazine, entitled They Came By Parachute. He wrote two memoirs, Specially Employed (1952) and They Fought Alone (1958). He was interviewed for the 1969 documentary The Sorrow and the Pity. In the official history of "SOE in France" (HMSO), a part of the series of campaign histories commissioned by the British government, author M. R. D. Foot wrote of Buckmaster, "He was a colourful and in many ways a controversial figure; he was not universally popular, but no better head for the section was ever in sight." Buckmaster was an adviser on, and appeared as himself in, the film Odette, about Odette Sansom (then Odette Churchill, later Hallowes). Maurice Buckmaster Lane, built on the former Joint Services School of Intelligence site in Ashford, Kent, is named after him.