Уолтер Пистон: Американдық композитор және музыка теориясының шебері

Кіріспе

Американдық композитор (1894–1976)

Уолтер Хамор Пистон, кіші (20 қаңтар 1894 – 12 қараша 1976), американдық классикалық музыка композиторы, музыка теориясының маманы және Гарвард университетіндегі музыка профессоры болған.

Өмір

Пистон Рокленд қаласында, Мэн штатында, 15 Оушен-стрит мекенжайында, кітап сақтаушы Уолтер Хамор Пистон мен Леона Стовер отбасында дүниеге келді. Ол төрт баланың екіншісі еді. Оның әкесінің әкесі Антонио Пистон есімді теңізші болған, ол Италияның Генуя қаласынан Мэнге келген кезде атын Энтони Пистон деп өзгерткен. 1905 жылы композитордың әкесі, Уолтер Пистон аға, отбасымен бірге Бостон қаласына (Массачусетс штаты) көшіп келді. 1910 жылдары Пистон би тобында фортепиано мен скрипкада ойнап, кейін Жорж Лонги басқарған оркестрде скрипкада ойнап өмір сүрді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол саксафонды ойнауды жылдам үйренгеннен кейін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне музыкант ретінде қосылды; кейін ол "барлығы әскерге бару керек болғанда, мен музыкант ретінде баруды қаладым" деп мәлімдеді. Әскери топта ойнап жүріп, ол көптеген үрмелі аспаптарда ойнауды өзімен-өзі үйренді. "Олар жай ғана жатқан еді", - деді ол кейінірек, - "және ешкім оларды алып, не істей алатынын білгеніңе кедергі келтірмеді". Пистон 1920 жылы Гарвард колледжіне түсті, онда ол Арчибальд Дэвисоннан контрапунктті, Клиффорд Хейлманнан канон мен фуганы, Эдвард Баллантайннан жоғары гармонияны, ал Эдвард Берлингэм Хиллден композиция мен музыка тарихын оқыды. Ол онда әртүрлі музыка профессорларының көмекшісі ретінде жұмыс істеді және студенттік оркестрді жетекшілік етті. 1920 жылы Пистон Нормальдік өнер мектебінде бірге оқыған суретші Кэтрин Насонға (1892–1976) үйленді. Олардың некесі оның 1976 жылғы ақпан айындағы қайтысынан бұрын, оның өліміне дейін сақталды. Пистон өзінің №1 симфониясын жазды және оның премьерасын 1938 жылдың 8 сәуірінде Бостон симфониялық оркестрімен өткізді. Пистонның жалғыз би туындысы "The Incredible Flutist" Бостон поп-оркестрі үшін жазылған, ол 1938 жылдың 30 мамырында Артур Фидлер жетекшілігімен тұңғыш рет орындалды. Бишілер Ханс Вайнер және оның труппасы болды. Содан кейін Пистон "балеттің ең жақсы бөліктерін" қамтитын концерттік сюитаны жасады. Бұл нұсқасы Фриц Райнер мен Питтсбург симфониялық оркестрімен 1940 жылдың 22 қарашасында тұсаукесерін өткізді. Леонард Слаткин мен Сент-Луис симфониялық оркестрі сюитаны 1991 жылғы RCA Victor CD жазбасына қосты, онда Пистонның "Three New England Sketches" және №6 симфониясы да бар. Пистон Арнольд Шенбергтің он екі тондық техникасын зерттеді және оның элементтерін пайдаланып, 1930 жылғы флейта мен фортепианоға арналған сонатасы және 1937 жылғы Бірінші симфониясы сияқты туындылар жазды. Оның алғашқы толық он екі тондық жұмысы 1940 жылғы органға арналған Бах есіміне арналған хроматикалық этюд болды, бірақ ол кілттің әлсіз сезімін сақтап қалды. Ол өзінің мансабы бойы он екі тондық элементтерді сирек қолданғанмен, олар 1965 жылғы Сегізінші симфониясында және одан кейінгі көптеген шығармаларында: 1966 жылғы виолончель мен оркестрге арналған Вариациялар, 1967 жылғы Кларнет концерті, оркестрге арналған Ricercare, 1970 жылғы скрипка мен оркестрге арналған Фантазия және 1971 жылғы флейта концертінде одан да кеңінен қолданылды. 1943 жылы Колумбия университетінің Элис М. Дитсон қоры Пистонның №2 симфониясын тапсырыс берді, ол 1944 жылдың 5 наурызында Ұлттық симфониялық оркестрімен орындалды және Нью-Йорк музыка сыншыларының шеңберінен жүлде алды. Оның келесі симфониясы, Үшінші, Пулитцер сыйлығына ие болды, сондай-ақ оның №7 симфониясы да марапатталды. Оның скрипкалық концерті мен №5 струнный квартеті де кейіннен Сыншылар шеңберінің сыйлығын алды. Пистон музыка теориясының техникалық аспектілеріне арналған төрт кітап жазды, олар өз салаларында классика болып саналады: Гармониялық талдау принциптері, Контрапункт, Оркестрлеу және Гармония. Соңғысы теориялық әдебиетке Пистонның музыка теориясына деген көзқарасында дамыған бірнеше маңызды жаңа ұғымдарды, атап айтқанда гармониялық ырғақ және екінші доминант ұғымдарын алғаш рет енгізді. Бұл туынды автордың өмірінде төрт рет қайта басылды, бірнеше тілге аударылды және (Марк ДеВотоның өзгерістері мен толықтыруларымен) 2009 жылға дейін стандартты гармониялық оқулық ретінде қарастырылды. Ол 1976 жылдың 12 қарашасында Массачусетс штатының Белмонт қаласындағы үйінде қайтыс болды.

Piston was born in Rockland, Maine at 15 Ocean Street to Walter Hamor Piston, a bookkeeper, and Leona Stover. He was the second of four children. His paternal grandfather was a sailor named Antonio Pistone, who changed his name to Anthony Piston when he came to Maine from Genoa, Italy. In 1905 the composer's father, Walter Piston Sr, moved with his family to Boston, Massachusetts. During the 1910s, Piston made a living playing piano and violin in dance bands and later playing violin in orchestras led by Georges Longy. During World War I, he joined the U. S. Navy as a band musician after rapidly teaching himself to play saxophone; he later stated that, when "it became obvious that everybody had to go into the service, I wanted to go in as a musician". While playing in a service band, he taught himself to play most wind instruments. "They were just lying around," he later observed, "and no one minded if you picked them up and found out what they could do". Piston was admitted to Harvard College in 1920, where he studied counterpoint with Archibald Davison, canon and fugue with Clifford Heilman, advanced harmony with Edward Ballantine, and composition and music history with Edward Burlingame Hill. He often worked as an assistant for various music professors there, and conducted the student orchestra. In 1920, Piston married artist Kathryn Nason (1892–1976), who had been a fellow student at the Normal Art School. The marriage lasted until her death in February 1976, a few months before his own. Piston wrote his Symphony No. 1 and conducted its premiere with the Boston Symphony Orchestra on April 8, 1938. Piston's only dance work, The Incredible Flutist, was written for the Boston Pops Orchestra, which premiered it with Arthur Fiedler conducting on May 30, 1938. The dancers were Hans Weiner and his company. Soon after, Piston arranged a concert suite including "a selection of the best parts of the ballet." This version was premiered by Fritz Reiner and the Pittsburgh Symphony Orchestra on November 22, 1940. Leonard Slatkin and the St. Louis Symphony Orchestra included the suite in a 1991 RCA Victor CD recording that also featured Piston's Three New England Sketches and Symphony No. 6. Piston studied the twelve tone technique of Arnold Schoenberg and wrote works using aspects of it as early as the Sonata for Flute and Piano (1930) and the First Symphony (1937). His first fully twelve tone work was the Chromatic Study on the Name of Bach for organ (1940), which nonetheless retains a vague feeling of key. Although he employed twelve tone elements sporadically throughout his career, these become much more pervasive in the Eighth Symphony (1965) and many of the works following it: the Variations for Cello and Orchestra (1966), Clarinet Concerto (1967), Ricercare for Orchestra, Fantasy for Violin and Orchestra (1970), and Flute Concerto (1971). In 1943, the Alice M. Ditson Fund of Columbia University commissioned Piston's Symphony No. 2, which was premiered by the National Symphony Orchestra on March 5, 1944 and was awarded a prize by the New York Music Critics' Circle. His next symphony, the Third, earned a Pulitzer Prize, as did his Symphony No. 7. His Viola Concerto and String Quartet No. 5 also later received Critics' Circle awards. Piston wrote four books on the technical aspects of music theory which are considered to be classics in their respective fields: Principles of Harmonic Analysis, Counterpoint, Orchestration, and Harmony. The last of these introduced for the first time in theoretical literature several important new concepts that Piston had developed in his approach to music theory, notably the concept of harmonic rhythm, and the secondary dominant. This work went through four editions in the author's lifetime, was translated into several languages, and (with changes and additions by Mark DeVoto) was still regarded as recently as 2009 as a standard harmony text. He died at his home in Belmont, Massachusetts on November 12, 1976.