Қызылбас тоқылдақ – Солтүстік Америкада кездесетін орташа өлшемді құс. IUCN тізімінде «Тәуекел астында емес» деп саналады. Сипаттамасы, түрлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Қызылбас тоқыл (Melanerpes erythrocephalus) – Солтүстік Американың қоңыржай аймақтарында кездесетін орташа өлшемді тоқыл. Оның көбею ортасы – Оңтүстік Канада мен АҚШ-тың шығыс орталық бөлігіндегі ашық кеңістіктер. Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) жойылу қаупі төніп тұрған түрлердің Қызыл тізімінде «ең аз алаңдаушылық» санатында тіркелген, 2018 жылы «қатерге жақын» санатынан төмендетілген. Қызылбас тоқылды қызылқұйрық тоқылмен шатыстырмау керек, олардың мөлшері шамалас болғанымен, қызылқұйрықтың басы мен мойны жарық қызыл түсті, ал қызылбас тоқылдың денесі толық қара. Қызылқұйрық тоқыл құрсағының астыңғы бөлігінің ақшыл-қызыл түсіне байланысты осылай аталған, сондай-ақ оның қара және ақ жолақты арқасы бар, ал қызылбас тоқылдың арқасы қара түсті.
The red headed woodpecker (Melanerpes erythrocephalus) is a mid sized woodpecker found in temperate North America. Its breeding habitat is open country across southern Canada and the east central United States. It is rated as least concern on the International Union for Conservation of Nature (IUCN)'s Red List of Endangered species, having been down listed from near threatened in 2018. The red headed woodpecker should not be confused with the red bellied woodpecker, which is similar in size but has a vibrant orange red crown and nape; the red bellied woodpecker is named for the pale reddish blush of its lower belly and has a distinctly patterned black and white back rather than the solid black one of the red headed woodpecker.
Таксономия
1729–1732 жылдары жарық көрген «Каролина, Флорида және Багама аралдарының табиғи тарихы» атты кітабында ағылшын табиғат зерттеушісі Марк Кэйтсби қызылбас тоқылдақты сипаттап, суретін салған. Кэйтсби оны ағылшын тілінде «The Redheaded Woodpecker» деп, латын тілінде – *Picus capite toto rubro* деп атаған. 1758 жылы швед ғалымы Карл Линней «Systema Naturae» еңбегінің онінші басылымын жаңартқанда, қызылбас тоқылдақты да қосты және Кэйтсбидің кітабына сілтеме жасап, *Picus erythrocephalus* есімді екі атауын берді. Бұл есімнің түбір сөздері классикалық грек тілінен алынған: ἐρυθρός (эрутрос) – «қызыл» және κεφαλή (кефалос) – «бас». Оның табиғи ареалы – Оңтүстік Каролина. Қызылбас тоқылдақ – қазір *Melanerpes* туысына жататын 24 түрдің бірі. Бұл туысты 1832 жылы ағылшын орнитологы Уильям Джон Суэйнсон қызылбас тоқылдақты ескере отырып жасаған. Түрі монотипті, яғни, ішкі түрлері жоқ. Жастардың түсі де ұқсас, бірақ бастары сұр. Олардың салмағы әртүрлі, орташа салмағы белгілі. Табиғи ортада ең ұзақ өмір сүру мерзімі 9,9 жылды құрайды. Бұл түр өз аумағында «чхур-чхур» немесе «барабан» сияқты дыбыстар шығарады.
The English naturalist Mark Catesby described and illustrated the red headed woodpecker in his book The Natural History of Carolina, Florida and the Bahama Islands, which was published between 1729 and 1732. Catesby used the English name "The Red headed Wood pecker" and the Latin Picus capite toto rubro. In 1758, the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae to its tenth edition. He included the red headed woodpecker and coined the binomial name Picus erythrocephalus, citing Catesby's book. The specific epithet combines the Classical Greek ἐρυθρός, eruthros, meaning "red", and κεφαλή, kephalos meaning "headed". The type locality is South Carolina. The red headed woodpecker is one of 24 species now placed in the genus Melanerpes, which was introduced by the English ornithologist William John Swainson in 1832 specifically to accommodate the red headed woodpecker. The species is monotypic: no subspecies are recognized. Juveniles have similar markings, but their heads are grey. They weigh from , with an average of The maximum longevity in the wild is 9.9 years. This species gives a tchur tchur call or a drum on its territory.
Тамақ және азықтандыру
Қызыл баслы тоқылдақ – бәсекелес жемді қоректенеді, жәндіктерді, тұқымдарды, жемістерді, жидектерді, жаңғақтарды және кейде кішкентай кеміргіштерді, тіпті басқа құстардың жұмыртқаларын да жейді. Еркек тоқылдақ ұрғашымен жұптасқаннан кейін, қарым-қатынас көбінесе моногамды болады деп саналады және олар бірнеше көбейту маусымы бойы жұптасып қалады. Бұл қарым-қатынастардың шын мәнінде моногамды екені белгісіз, себебі полигиния жағдайлары да тіркелген. Олар өз аумағындағы басқа құстардың ұяларын және жұмыртқаларын жоятындары белгілі. Қызыл бас тоқылдақтардың санының азаюының басты себептері – тіршілік ортасының жойылуы және инвазивті еуропалық майнамен ұялау орындары үшін бәсекелестік. Тіршілік ортасын жақсарту шаралары оның санын тұрақтандыруға көмектескен, нәтижесінде оның статусы төмендетілді. Тамақ көзінің жеткіліксіздігі және еуропалық майна сияқты басқа ұя салушылармен ұя орындары үшін бәсекелестік те әсер етеді. 600 канадалық маңызды құс аймақтарының тек жетісінде ғана қызыл бас тоқылдақ тіркелген: Онтариодағы Кэбот-Хед, Брюс түбегінің Джорджиан шығанағы жағындағы ұшында; Онтариодағы Карден-Плейн, Симко көліне шығысқа қарай; Лонг-Пойнт түбегі мен батпақтары, Онтарио, Лондонға жақын Эри көлі бойында; Онтариодағы Абино нүктесі, Ниагара шарлауына жақын Эри көлі бойында; Онтариодағы Порт-Франкс орманды құмды төбелері, Сарнияның солтүстік-шығысында Хьюрон көлінде; Манитобадағы Киносота/Лейфур, Манитоба көлінің солтүстік-батыс жағында, The Narrows-тан оңтүстікке және Райдинг-Маунт Ұлттық паркіне шығысқа қарай; және Оңтүстік Саскачеван өзенінің бойында, Альбертадағы Императрицадан Саскачевандағы Лансер-Ферриге дейін.
The red headed woodpecker is omnivorous, eating insects, seeds, fruits, berries, nuts, and occasionally small rodents―even the eggs of other birds. Once the male has paired with a female, the relationship is believed to be mostly monogamous, and that they will remain paired for multiple breeding seasons. It is uncertain whether these relationships are truly monogamous as there have been reports of polygyny. They have been known to destroy nests and eggs of other birds in their territory. Most of the decline in red headed Woodpeckers can be attributed to loss of habitat and the competition for nesting cavities with the invasive European starling. Increased habitat management is claimed to have helped in part in stabilizing its numbers, leading to its down listing. limitations in food supply, and possible nest site competition with other cavity nesters such as European starlings or red bellied woodpeckers. Of the 600 Canadian Important Bird Areas, only seven report the red headed woodpecker in their area: Cabot Head, Ontario, on the Georgian Bay side of the tip of Bruce Peninsula; Carden Plain, Ontario, east of Lake Simcoe; Long Point Peninsula and Marshes, Ontario, along Lake Erie near London, Ontario; Point Abino, Ontario, on Lake Erie near Niagara Falls; Port Franks Forested Dunes, Ontario, northeast of Sarnia on Lake Huron; Kinosota/Leifur, Manitoba, on the northwest side of Lake Manitoba south of The Narrows and east of Riding Mountain National Park; and along the South Saskatchewan River from Empress, Alberta to Lancer Ferry in Saskatchewan.
Танымал мәдениет
1996 жылы АҚШ Пошта қызметі қызыл бас сұңқары отырған бейнесі бар 2 центтік пошта маркасын шығарды.
In 1996, the United States Postal Service issued a 2 cent postage stamp depicting a perched red headed woodpecker.