Сильвестр: Дисконың патшайымы және өмірі

Кіріспе

Американдық әнші-күйші (1947–1988)

Сильвестр Джеймс кіші (6 қыркүйек 1947 – 16 желтоқсан 1988), жай ғана Сильвестр деп танымал, американдық әнші-күйші. Негізінен диско, ритм-энд-блюз және соул жанрларында жұмыс істеген ол, өзінің ерекше және андрогин келбетімен, фальцетте ән айту дауысымен және 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардағы диско хиттерімен әйгілі болды. Лос-Анджелестегі Уотс қаласында орта таптық афроамерикандық отбасында дүниеге келген Сильвестр, Пятидесятник шіркеуінің евангельдік хорында ән айтуға деген сүйіспеншілігін дамытты. Қоғам оның гомосексуализмін мақұлдамағаннан кейін шіркеуден кетіп, өзін Дискотай деп атаған қара нәсілді кросс-дерессерлер мен трансгендер әйелдер тобымен достық қарым-қатынас орнатты. 1970 жылы 22 жасында Сан-Францискоға көшіп келген Сильвестр контрмәдениетті қабылдап, авангардтық драг труппасы Кокетске қосылды, олардың шоуларында Билли Холидей және Жозефина Бейкер сияқты әйелдер блюз және джаз әншілерінің үлгісімен дамыған жеке сегменттерін ұсынды. Кокетстің Нью-Йорк қаласындағы сәтсіз турнесінен кейін Сильвестр оларды тастап, өзінің мансабын басқа жақта іздеді. Ол 1973 жылы Blue Thumb Records лейблында екі коммерциялық сәтсіз альбом шығарған Sylvester and his Hot Band тобына жетекші болды, содан кейін топ тарап кетті. Жеке мансабына назар аударған Сильвестр Fantasy Records компаниясының Харви Фукуасымен келісімшартқа отырды және Марта Уош, Изора Родс ("Two Tons O' Fun") және Джинни Трейси сияқты үш жаңа вокалисті алды. Оның алғашқы жеке альбомы, "Sylvester" (1977) орташа сәттілікке қол жеткізді. Одан кейін 1978 жылы "Step II" диско альбомы жарық көрді, ол "You Make Me Feel (Mighty Real)" және "Dance (Disco Heat)" синглдерін дүниеге әкелді, екеуі де АҚШ және Еуропада хитке айналды. Диско жанрынан алшақтаған ол Fantasy Records компаниясымен бірге тағы төрт альбом, соның ішінде концерттік альбом жазды. Бұл лейблден кеткеннен кейін ол досы және әріптесі Патрик Коули құрған биге бағытталған Megatone Records компаниясымен келісімшарт жасады, онда ол тағы төрт альбом жазды, соның ішінде Коули жазған "Do Ya Wanna Funk" Hi NRG хиті де бар. Сильвестр – ВИЧ/ЖҚТБ таралуына қарсы күрес жүргізген белсенді. Ол 1988 жылы вирустың салдарынан туындаған асқынулардан қайтыс болды және өзінің барлық болашақ авторлық құқығын Сан-Францискодағы ЖҚТБ/ЖҚС қайырымдылық ұйымдарына сыйлады. 1970-ші жылдардың соңында Сильвестр "дисконың патшайымы" лақабын алды және өмірі бойы Сан-Францискода ерекше танымал болды, онда оған қаланың кілті табысталды. 2005 жылы ол Dance Music Hall of Fame-ге енгізілді, ал оның өмірі өмірбаяндық кітапта жазылып, деректі фильм мен мюзиклдің тақырыбы болды.

Sylvester James Jr. (September 6, 1947December 16, 1988), known simply as Sylvester, was an American singer songwriter. Primarily active in the genres of disco, rhythm and blues, and soul, he was known for his flamboyant and androgynous appearance, falsetto singing voice, and hit disco singles in the late 1970s and 1980s. Born in Watts, Los Angeles, to a middle class African American family, Sylvester developed a love of singing through the gospel choir of his Pentecostal church. Leaving the church after the congregation expressed disapproval of his homosexuality, he found friendship among a group of Black cross dressers and transgender women who called themselves the Disquotays. Moving to San Francisco in 1970 at the age of 22, Sylvester embraced the counterculture and joined the avant garde drag troupe the Cockettes, producing solo segments of their shows which were heavily influenced by female blues and jazz singers such as Billie Holiday and Josephine Baker. During the Cockettes' critically panned tour of New York City, Sylvester left them to pursue his career elsewhere. He came to front Sylvester and his Hot Band, a rock act that released two commercially unsuccessful albums on Blue Thumb Records in 1973 before disbanding. Focusing on a solo career, Sylvester signed a recording contract with Harvey Fuqua of Fantasy Records and obtained three new backing singers in the form of Martha Wash and Izora Rhodes – the "Two Tons O' Fun" – as well as Jeanie Tracy. His first solo album, Sylvester (1977), was a moderate success. This was followed with the acclaimed disco album Step II (1978), which spawned the singles "You Make Me Feel (Mighty Real)" and "Dance (Disco Heat)", both of which were hits in the US and Europe. Distancing himself from the disco genre, he recorded four more albums – including a live album – with Fantasy Records. After leaving this label, he signed to Megatone Records, the dance oriented company founded by friend and collaborator Patrick Cowley, where he recorded four more albums, including the Cowley penned hit Hi NRG track "Do Ya Wanna Funk". Sylvester was an activist who campaigned against the spread of HIV/AIDS. He died from complications arising from the virus in 1988, leaving all future royalties from his work to San Francisco based HIV/AIDS charities. During the late 1970s, Sylvester gained the moniker of the "Queen of Disco" and during his life he attained particular recognition in San Francisco, where he was awarded the key to the city. In 2005, he was posthumously inducted into the Dance Music Hall of Fame, while his life has been recorded in a biography and made the subject of both a documentary and a musical.

1947-1960: Балалық шағы

Сильвестр Джеймс 1947 жылы 6 қыркүйекте Лос-Анджелестің Уотс ауданында орта таптық отбасында дүниеге келді. Оның анасы Лета Уивер Палестина, Арканзас қаласының маңында өскен, өздерінің егістік жерлері бар бай афроамерикандық отбасы. Летханың биологиялық анасы Герта Уивер үйленбеген және баласына қамқорлық жасау үшін тым науқас болған, сондықтан Гертаның әпкесі Джулия, отбасында ДжуДжу деп аталатын, Летханың асырап алушы анасы болды. 1930 жылдардың соңында Джулия күйеуімен бірге Америка Құрама Штаттарының оңтүстігінен шыққан африкалық американдықтардың Ұлы көшіп-қонуына қатысып, Уотсқа көшіп барды. Бұл жерде Летаның көпшілігі өскен және ол алғашқы күйеуі Сильвестр "Сладкий" Джеймспен кездесіп, үйленген. Олардың алғашқы баласы, әкесінің есімімен Сильвестр деп аталды, содан кейін 1948 жылы Джон Уэсли, ал 1950 жылы Ларри дүниеге келді. Сильвестр мен оның ағалары көбінесе афроамерикалық қауымдастықта өзінің лақап есімдерімен танымал болды, Сильвестрдің "Дони" дегені. Сильвестр әкесі "құмар" деп санады, өйткені ол неке адалдығын бұзған және әйелі мен балаларын кішкентай кезінде тастап кеткен. Лета үш ұлымен бірге Уотс қаласындағы 114-ші көшедегі ата-анасының үйіне қайтудан бұрын Алисо ауылындағы тұрғын үй жобасына көшіп барды. Летха Пятидесятницалық христиан дінінің адал ұстанымы болды, ол Оңтүстік Лос-Анджелестегі Палм-Лейндегі Мәсіхтегі Құдайдың шіркеуіне үнемі қатысатын. Сильвестр ағаларымен бірге оны шіркеудің ғибадатханасына ертіп барады, онда ол евангельдік музыкаға ерекше қызығушылық танытты. Үш жасынан бері әнші болған Сильвестр үнемі евангелистік концерттерге қатысады; ол Парк-Лейн қауымының басқа балаларының біреуінің жерлеу рәсіміне "My Buddy" әнін шырқады. Оның шіркеуіндегі әйелдер оны "әйелдік" және "анасына ұқсайтындай әдемі" деп сипаттады. Ол басқа балалар сияқты қатыгез емес еді. Ол өте әдемі, әдепті адам еді. Біз оны үнемі құшақтап, сүйіп жүрдік, өйткені ол өте сүйкімді еді". Отбасы мүшелері оны "өзінің "күлкілі болып туған" жігіті" деп сипаттады, ол басқа ұлдарға қарағанда әжесінің секілді қыздар мен әйелдермен бірге болуды артық көреді. "Ол көп уақыт үйде отырып, энциклопедияларды оқыды, музыка тыңдады және әжесінің фортепианосын ойнады". Сильвестр жігіттердің шақыруын қабылдамаса, олар: "Ол қыз сияқты!" - деп айтар еді. немесе "Бұл қыз болады" деп ойлаған. Бірақ анасы оны қорғап, оның өзі мен әжесінің киімін киіп кигеніне қуанатынын, ол қыз емес, тек басқа бала екенін және отбасының бағалы мүшесі екенін айтады. Сегіз жасында оны шіркеудегі бір адам жыныстық қатынасқа түсті. Ол кезде шіркеудің органшысы екендігі туралы хабар тарады. Сильвестр бұл қарым-қатынас жыныстық қатынасқа түспей, келісу арқылы болды деп әрқашан айтатын болса да, Сильвестр бұл оқиға кезінде бала болған, ал шабуылшы ересек адам болған. Сильвестрді дәрігерге алып барады, себебі ол анальдық жыныстық қатынасқа түскен кезде жарақат алған. Дәрігер Летхаға оның ұлының гей екенін айтты, ол мұны қабылдай алмады, өйткені гомосексуализмді бұзылу және күнә деп қарастырды. Сильвестрдің "гомосексуалистік әрекеті" туралы хабар (әрине, зорлық-зомбылық жасалды) көп ұзамай шіркеу қауымына тарады және ол өзін қарсы алмағанын сезініп, 13 жасында шіркеуге баруды тоқтатты. Сильвестрдің балалық шағында анасы 1960 жылдардың басында Роберт "Сонни" Хардқа үйленер алдында әр түрлі әкелерден тағы үш бала туып, онымен үш асырап алды. Солтүстік Американың Роквелл аэроғарыш компаниясының жетекшісі Хардтың жұмысы отбасылық табысты арттырды және олар Уоттстан солтүстікке қарай қымбат, негізінен ақ адамдар тұратын аудандарға көшуге мүмкіндік алды. Сильвестрдің анасы мен өгей әкесі арасындағы қарым-қатынас шиеленісіп кетті; анасымен бір рет айтысқаннан кейін, Сильвестр олардың үйін тұрақты түрде тастап кетуге шешім қабылдады.

Sylvester James was born on September 6, 1947, in the Watts district of Los Angeles, California, into a middle class family. His mother, Letha Weaver, had been raised near Palestine, Arkansas, into a relatively wealthy African American family who owned their own farmland. Letha's biological mother, Gertha Weaver, was unmarried and too sickly to care for her child, so Gertha's sister Julia, known to the family as JuJu, became Letha's adoptive mother. In the late 1930s, Julia and her husband took part in the Great Migration of African Americans out of the Southern United States, relocating to Watts. It was here that Letha was largely raised and where she met and married her first husband, Sylvester "Sweet" James, with the couple moving into a small cottage owned by Letha's parents. Their first child, named Sylvester after his father, was followed by the birth of John Wesley in 1948 and Larry in 1950. Sylvester and his brothers became better known in their predominantly African American community by their nicknames, with Sylvester's being "Dooni". Sylvester considered his father to be a "lowlife" because he was an adulterer and left his wife and children when the boys were still young. Letha and her three sons moved to a downtown housing project at Aliso Village before moving back into her parental home at 114th Street in Watts. Letha was a devout adherent of the Pentecostal denomination of Christianity, regularly attending the Palm Lane Church of God in Christ in South Los Angeles. Sylvester and his brothers accompanied her to the church's services, where he developed a particular interest in gospel music. Having been an avid singer since the age of three, Sylvester regularly joined in with gospel performances; he sang the song "My Buddy" at the funeral of one of the other children in the Park Lane congregation. The women at his church described him as "feminine" and "as pretty as he could be, just like his mother. He wasn't rough like the other boys. He was prim and proper. We were always hugging on him and kissing on him, because he was so cute." Family members also described him as "his own kind of boy 'born funny'" preferring the company of girls and women like his grandmother to that of other boys. "He stayed inside a lot, reading encyclopedias, listening to music, and playing his grandmother's piano." When Sylvester would turn down the boys' invitations to play with them, they would say things like, "He act like a girl!" or "He's going to be a girl." But his mother would defend him, including his joy at dressing up in her and his grandmother's clothes, saying that he was not a girl, just a different kind of boy, and a valued part of their family. At the age of eight, he was sexually molested by a man at the church—at the time rumored to be the church organist; although Sylvester would always maintain that this interaction had been consensual and not sexual molestation, Sylvester was only a child at the time of this incident while the assailant was an adult. Sylvester was taken to a doctor after receiving injuries when this man subjected the child to anal sex. It was this doctor who informed Letha that her son was gay, something that she could not accept, viewing homosexual activity as a perversion and a sin. News of Sylvester's "homosexual activity" (actually, having been raped) soon spread through the church congregation and, feeling unwelcome, he ceased his attendance at age 13. During Sylvester's childhood, his mother gave birth to three more children by different fathers before marrying Robert "Sonny" Hurd in the early 1960s, with whom she adopted three foster children. A supervisor at aerospace manufacturer North American Rockwell, Hurd's job increased the family income and they were able to move into a more expensive, predominantly white neighborhood north of Watts. The relationship between Sylvester and both his mother and stepfather was strained; in the midst of one argument with his mother, Sylvester decided to leave their house permanently.

1960-1970: Дискотекалар

Енді үйсіз қалған Сильвестр келесі он жылдың көп бөлігін достары мен туыстарының арасында, әсіресе әжесі Джулияның үйінде өткізді. Джулия 1930 жылдары бірнеше гей еркектермен достық қарым-қатынаста болғандықтан, оның гомосексуализміне ешқандай қарсылық білдірмеді. Кейде ол анасы мен әкесінің үйіне бірнеше күнге қайта оралып, әсіресе кіші қарындастары Бернадетт пен Бернадинмен уақыт өткізетін. 15 жасқа келгенде ол жергілікті гей-клубтарға жиі бара бастады және жергілікті гей-қара қоғамдастығынан достар тобын құрды. Ақырында олар өздерін «Дискотай» деп атады. «Дискотайлар» арасындағы Сильвестрдің ең жақсы досы – Герцогиня есімді трансгендер әйел болды. Ол ақшасын жезөкшелікпен тапқан, бірақ Сильвестр осы жұмысқа барудан бас тартты. Топ кейде (рұқсатсыз) достары, ритм-н-блюз әншісі Этта Джеймстің үйінде әсем кештер өткізіп, әйелдер киімдері мен парик киіп, бір-бірінен көрініс жағынан озуға тырысатын. 1960 жылдардың соңында Сильвестрдің жігіті Лонни Принс есімді жас жігіт болды. Ол денелі және тартымды болғандықтан, Сильвестрдің көптеген достары оларды «баршаға танымал жұп» деп сипаттады. Сильвестр көбінесе әйел киімінде қала бойынша автостоппен жүретін. Мұндай әрекет Калифорнияда трансвеститизм заңсыз болғандықтан, тұтқындалу және сотталу қаупін тудырды. Ол осы қылмысы үшін түрмеге қамалған жоқ, бірақ бірнеше рет дүкен ұрлығы үшін тұтқындалды. Ол түрлі мамандықтарда жұмыс істеді, соның ішінде «Макдональдс» тамақ дайындаушысы (шаш түйреуінен бас тартқаны үшін жұмыстан шығарылды), әуежай паркингінің кассирі, шаштараз, дүкен сатушысы және жаназа бюросындағы макияж шебері – мәйіттерді жерлеуге дайындады. 1960 жылдары Азаматтық құқықтар қозғалысы өршіп тұрған кезең болды, бірақ Сильвестр мен оның достары оның ішінде белсенді рөл атқармады. Уоттс төңкерісі кезінде, қара қоғамдастығының мүшелері мен басым түрі ақ полицейлер арасындағы қақтығыстарда, олар кең таралған тәртіпсіздіктерге және тонауларға қатысып, парик, шаш лактары мен ерінгішті ұрлады. Ол ресми білімге қызығушылық танытпаса да, сабаққа сирек қатысқанмен, Сильвестр Джордан орта мектебінде оқыды. Ол 1969 жылы 21 жасында мектепті бітірді. Бітіру фотосуретінде ол көк шифонды кешкі көйлек пен биік шашты киіп, әйел кейпінде суреттелген. Онжылдықтың соңында «Дискотайлар» біртіндеп тарап кетті. Олардың кейбіреулері трансвеститизмді доғаруды тоқтатты, ал басқалары өздері трансгендер әйелдер екенін мойындап, жыныс алмастыру операциясын жасады. Сильвестр өзін әрқашан еркек деп есептеді және киімдерінің әйелдік сипатын азайта бастады, еркек және әйел стилін біріктіретін андрогинды стильге ұмтылды, ол хиппи қозғалысының модасына ұқсас болды.

Now homeless, Sylvester spent much of the next decade staying with friends and relatives, in particular, his grandmother Julia, who expressed no disapproval of his homosexuality, having been a friend of a number of gay men in the 1930s. On occasion, he returned to his mother and step father's house for a few days at a time, particularly to spend time with his younger sisters, Bernadette and Bernadine. Aged 15, he began frequenting local gay clubs and built up a group of friends from the local gay Black community, eventually forming themselves into a group which they called the Disquotays. Sylvester's best friend among the Disquotays was a trans woman named Duchess, who earned her money as a prostitute, a job that Sylvester refused to engage in. The group held lavish house parties, sometimes (without permission) at the home of their friend, rhythm and blues singer Etta James, in which they dressed up in female clothing and wigs, constantly trying to outdo one another in appearance. Sylvester's boyfriend during the latter part of the 1960s was a young man named Lonnie Prince; well built and attractive, many of Sylvester's friends described the pair as being "the It couple". Sylvester often hitchhiked around town while in female dress; such activity carried a risk of arrest and prosecution, for cross dressing was then illegal in California. Although avoiding imprisonment for this crime, he was arrested for shoplifting on several occasions. He found work in a variety of professions, including cooking in McDonald's—where he was fired for refusing to wear a hairnet—cashier at an airport parking garage, working in a hair salon, at a department store, and as a make up artist at a mortuary, preparing the corpses for their funerals. In the 1960s, the Civil Rights Movement was at its peak, but Sylvester and his friends did not take an active role within it. During the Watts riots between members of the Black community and the predominantly white police force, they joined in with the widespread rioting and looting, stealing wigs, hairspray, and lipstick. Although he had little interest in formal education and rarely attended classes, Sylvester was enrolled at Jordan High School. He graduated in 1969 at the age of 21; in his graduation photograph, he appeared in drag wearing a blue chiffon prom dress and beehive hairstyle. By the end of the decade, the Disquotays had begun to drift apart, with a number of them abandoning cross dressing and others recognizing that they were trans women and undergoing sex reassignment surgery. Sylvester always considered himself male and began to tone down the feminine nature of his clothing, aiming for a more androgynous look which combined male and female styles and which was influenced by the fashions of the hippie movement.

1970-1972: Кокеттер

Лос-Анджелестегі "Whisky a Go Go" барында Сильвестр Реджи Дунниганмен танысты, ол оны Солтүстік Калифорниядағы Сан-Франциско қаласына көшіп келуге шақырды. 1970 жылы трансвестит Хибискус құрған "Cockettes" тобы халық мәдениетін пародизациялап, Гей азаттық қозғалысына қатысты және хиппи қозғалысының философиясымен ықпалдасты, бірлесіп өмір сүрді, еркін махаббатты қабылдады және марихуана мен ЛСД сияқты сананы өзгертетін заттарды қолданды. "Disquotays" тобы таратылғаннан кейін Сильвестр Лос-Анджелестен жалықты және Сан-Францисконың гейлер мен контрмәдениет ортасы ретіндегі беделіне қызығушылық танытты. Қалаға келген соң ол бірнеше күн "Cockettes" тобының ортақ үйінде тұрды. Олар оның фальцетте ән айту дауысына және фортепианода ойнау шеберлігіне таң қалды, оны алдағы "Radio Rodeo" шоуына қатысуға шақырды. Сильвестр келісті, ал оның алғашқы өнерлерінің бірінде ол "Mickey Mouse Club" әнін ковбойлық юбка киіп шырқады. "Cockettes" тобының ортақ тұрғын үйіне көшіп келгеннен кейін ол пәтердің тым тар екенін және жеке өмірдің болмауынан қиындық көріп, бір жылдан соң Маркет көшесіндегі жаңа үйге екі "Cockettes" тобының мүшесімен бірге көшті. Топтың маңызды мүшесі болғанымен, Сильвестр салыстырмалы түрде оқшауланған болды; ол афроамерикалық мүшелердің өте аз бөлігінің бірі ғана емес, сонымен қатар топтың сюрреалистік іс-қимылдарынан бас тартып, сахнада жоғары дәрежелі, сәнді өнер көрсетулерге ұмтылды. "Cockettes" тобының өнер көрсетулерінде оған көбінесе бүкіл сахна берілетін, көбінесе шоудың қалған бөлігімен байланысы жоқ, бірақ осылайша ол өзінің жеке жанкүйерлерін тапты. Пианиношы Питер Минтунмен бірге Сильвестр жеке сахналарда жұмыс істеді, онда ол Билли Холидей және Жозефин Бейкер сияқты музыкалық кумирлерін еліктеп, блюз бен джазға деген қызығушылығын көрсетті. Өзінің имиджін күшейту үшін Сильвестр "Ruby Blue" псевдонімін қолданды және өзін "Билли Холидейдің бір буын алыс туысы" деп сипаттады. Қара музыкалық мұраға қызығушылық танытқан ол осы тақырыпты зерттеді және "негробилия" жинаушысы болды; оның кейбір "Cockettes" тобының өнер көрсетулерінде ол афроамерикалықтардың нәсілдік стереотиптерін күшейтіп, осы стереотиптерді әжуалады. 1970 жылы Сильвестр Майкл Лайонс атты жас ақ жігітпен ашық қарым-қатынасқа түсіп, көп ұзамай оған үйленуді ұсынды. АҚШ-та бір жынысты некелер заңды түрде танылмаса да, жұп Голден Гейт паркіндегі Шекспир бағында той жасады. Palace театрының директорының шақыруымен Сильвестр президент Ричард Никсонның қызы Трисия Никсон Кокстың үйленуін пародизациялаған "Трисияның үйленуі" атты пародиалық фильмде түсті. Фильмде Сильвестр Корэта Скотт Кинг пен африкалық елші Ума Кинг рөлін сомдады. 1971 жылы Сильвестрге Palace театрында "Силвестр ән айтады" атты жеке шоу берілді, оған Питер Минтун сүйемелдеді. Дегенмен, ол "Cockettes" тобының бөліну кезінде де оның құрамында болды, онда Хибискус және оның жақтастары "Жұрақ періштелерін" құру үшін кетті. Хибискус кеткеннен кейін "Cockettes" тобы бұқаралық ақпарат құралдарының назарын көбірек аударта бастады, Рекс Рид, Трумэн Капоте және Глория Вандербильт сияқты танымал тұлғалар олардың өнерлеріне ризашылық білдірді. Rolling Stone журналы Сильвестрдің өнерін ерекше мақтап, оны "Аретаның ыстығы мен жылтырымен евангелистік дыбысы бар әдемі қара андрогин" деп сипаттады. Осы табыс топты өз шоуларын траг мәдениетінің ұзақ тарихы бар Нью-Йорк қаласына әкелуге мүмкіндік берді. 1971 жылы қарашада келген олар қаланың авангардтық өміріне енді, Энди Уорхол мен Screw журналының ұйымдастырған кештеріне қатысты. Көп уақытын тойлауға жұмсағандықтан, "Cockettes" тобының көпшілігі репетиция жасаған жоқ, Сильвестрді қоспағанда, ол өзінің өнерін жетілдіргісі келді. Андерсон театрында "Cockettes" тобының өнер көрсетуі сыншылар тарапынан сыналып, Сильвестрдің өнері шоудың басты жетістігі ретінде жоғары бағаланды. Өзінің жеке әртіс ретінде перспективалары жақсырақ екенін түсінген ол екінші Нью-Йорк қойылымында көрермендерге: "Мен осы травестияға қатысқаныма өте кешірім сұраймын", - деп бастады, ал жетіншісінде ол "Cockettes" тобынан толығымен кететінін мәлімдеді.

At Los Angeles' Whisky a Go Go bar, Sylvester met Reggie Dunnigan, who invited him to move to the city of San Francisco in Northern California to join the "Chocolate Cockettes"—Black members of an avant garde performance art drag troupe known as the Cockettes. Founded by drag queen Hibiscus in 1970, the Cockettes parodied popular culture, were involved in the Gay Liberation movement, and were influenced by the ethos of the hippie movement, living communally, embracing free love, and consuming mind altering substances such as marijuana and LSD. With the Disquotays disbanded, Sylvester had tired of Los Angeles, and was attracted by San Francisco's reputation as a gay and counter cultural haven. Arriving in the city, he stayed in the Cockettes' communal home for several days. They were impressed with his falsetto singing voice and his ability to play the piano, asking him to appear in an upcoming show, Radio Rodeo. Sylvester agreed, and one of his first performances involved singing the theme song of The Mickey Mouse Club while dressed in a cowgirl skirt. Moving into the Cockettes' communal residence, he soon found the flat too crowded and had difficulty with the lack of privacy; after a year he moved into a new house on Market Street with two fellow Cockettes. Although a significant member of the troupe, Sylvester remained a relatively isolated figure; not only was he one of very few African American members, he eschewed the group's more surrealist activities for what he saw as classier, more glamorous performances onstage. In the Cockettes' performances, he was usually given an entire scene to himself, often with little relevance to the narrative and theme of the rest of the show, although through doing so, he gained his own following. With a piano player named Peter Mintun, Sylvester worked on solo scenes in which he exhibited his interest in blues and jazz by imitating several of his musical idols such as Billie Holiday and Josephine Baker. Adding to his image, Sylvester used the pseudonym "Ruby Blue" and described himself as "Billie Holiday's cousin once removed". Fascinated by Black musical heritage, he read up on the subject and became a collector of "negrobilia"; in some of his Cockette performances, he played up to racial stereotypes of African Americans to ridicule the stereotypes themselves. In 1970, Sylvester entered into an open relationship with Michael Lyons, a young white man, and soon proposed marriage to him. Although same sex marriage was not legally recognized in the US, the couple held a wedding in the Shakespeare Garden of Golden Gate Park. At the invitation of the manager of the Palace Theater, Sylvester appeared in a spoof film, Tricia's Wedding, which parodied the marriage of Tricia Nixon Cox, daughter of President Richard Nixon. In the film, Sylvester played the role of both Coretta Scott King and the African ambassador Uma King. In 1971, Sylvester was given a one man show, Sylvester Sings, at the Palace Theater, for which he was accompanied by Peter Mintun. He nevertheless remained a part of the Cockette troupe during their divisive split, in which Hibiscus and his followers left to form the Angels of Light. Following Hibiscus' departure, the Cockettes began to gain increasing media attention, with celebrities such as Rex Reed, Truman Capote, and Gloria Vanderbilt enthusing about their performances. Rolling Stone magazine singled out Sylvester's performances for particular praise, describing him as "a beautiful Black androgyne who has a gospel sound with the heat and shimmer of Aretha". The success led the troupe to take their show to New York City, a city with a long history of drag culture. Arriving in November 1971, they immersed themselves in the city's avant garde, attending parties held by Andy Warhol and Screw magazine. Spending so much of their time partying, most of the Cockettes did not rehearse, the exception being Sylvester, who wanted to perfect his act. Although the Cockettes' performance at the Anderson Theater was panned by critics, Sylvester's act was widely praised as a highlight of the show. Realizing that he had far better prospects as a solo artist, on the second New York performance he opened his act by telling the audience, "I apologize for this travesty that I'm associated with", while on the seventh he announced that he would be leaving the Cockettes altogether.

1972-1974: Сильвестр және оның Hot Band тобы

Сан-Францискоға оралғанда, Сильвестерге Rolling Stone редакторы Янн Веннер демо-альбом жазу мүмкіндігін ұсынды. A&M Records компаниясы қаржыландырған альбомда Бонни Брамлетт пен Леон Расселлдің "Superstar" әнінің кавері болды, ол Carpenters үшін жақында хит-синглға айналған еді. Дегенмен, A&M компаниясы бұл жұмыстың коммерциялық тұрғыдан тиімді емес екенін сезіп, альбомды шығарудан бас тартты. Альбом үшін Сильвестер мен оның менеджері Деннис Лопес гетеросексуал ақ еркектерден топ құрды: Бобби Блад – трубада, Крис Мостерт – саксофонда, Джеймс К. Смит – гитарада, Трэвис Фуллертон – барабанда және Керри Хэтч – бас-гитарада. Оларды Сильвестер "Hot Band" деп атады. A&M компаниясының алғашқы бас тартуынан кейін, топ Сан-Францисконың KSAN радиосы жинаған және Blue Thumb лейблінде шығарылған "Lights Out San Francisco" альбомына екі ән сыйлады. Жергілікті кештерде өнер көрсетіп, олар ағылшын глэм-рок жұлдызы Дэвид Боуидің Winterland Ballroom-дағы концертін ашуға шақырылды. Концерт өте жақсы сатылмады, ал Боуи кейіннен Сан-Францискоға оның қажеті жоқ екенін айтты, себебі "Олардың Сильвестері бар", осылайша олардың андрогинияға деген ортақ ұнатуын білдірді. 1973 жылдың басында Сильвестер мен Hot Band-ті Боб Красноу Blue Thumb лейбліне жаздырды. Онда олар алғашқы альбомын шығарды, оның арқасында дыбысталуын блюзден коммерциялық тұрғыдан тиімді рокқа өзгертіп, Pointer Sisters тобын қосымша әншілер ретінде пайдаланды. Сильвестер бұл алғашқы альбомын "Scratch My Flower" деп атады, себебі оның мұқабасына гардения пішіндес қысып иіскеуге болатын стикер жабыстырылған еді, бірақ ол оның орнына "Sylvester and his Hot Band" деген атпен шығарылды. Альбом негізінен Джеймс Тейлор, Рей Чарльз, Нил Янг және Либер мен Сталлер сияқты әртістердің әндерінен тұрады. Сильвестердің бірінші биографының айтуынша, "тікелей концерттердегі от пен шоғырдан" мүлдем құр болған бұл альбом жақсы сатылмады. Сильвестер мен оның Hot Band АҚШ бойынша гастрольдік сапарға шықты, оңтүстік штаттарында зорлық-зомбылықпен қорқытуларға ұшырады, себебі кең таралған консервативтік және расистік көзқарастар топ пен жергілікті тұрғындар арасында антагонизм тудырды. 1973 жылдың соңында топ екінші альбомын – "Bazaar" жазды, оған каверлермен қатар бассист Керри Хэтчтің жаңадан құрастырылған әндері де енді. Кейін Хэтч Hot Band бұл альбомына алдыңғысына қарағанда көбірек риза болғанын айтты, бірақ ол да нашар сатылды. Музыка журналисі Питер Шапиро бұл Blue Thumb альбомдарында Сильвестердің "мақтадай жұмсақ фальцеті гитарамен үйлеспейтінін" және екеуінің де "жағымсыз ащы дәмі" бар екенін сендірді. Сильвестермен жұмыс істеу қиын болғандықтан және оның коммерциялық жетістігіне жетпегендіктен, Hot Band 1974 жылдың соңында Сильвестерді тастап кетті, содан кейін Красноу оның жазу келісімшарын бұзды. Сонымен қатар, Сильвестердің Лайонспен қарым-қатынасы аяқталды, ал Лайонс өзі Гавайиге көшіп кетті.

Returning to San Francisco, Sylvester was offered the opportunity to record a demo album by Rolling Stone editor Jann Wenner. Financed by A&M Records, the album featured a cover of Bonnie Bramlett and Leon Russell's song "Superstar", which had been a recent hit single for the Carpenters. Nevertheless, A&M felt that the work was not commercially viable and declined to release the album. For the album, Sylvester and his manager Dennis Lopez had assembled a group of heterosexual white males—Bobby Blood on trumpet, Chris Mostert on saxophone, James Q. Smith on guitar, Travis Fullerton on drums, and Kerry Hatch on bass—whom he named the Hot Band. After A&M's initial rejection, the band provided two songs for Lights Out San Francisco, an album compiled by San Francisco's KSAN radio and released on the Blue Thumb label. Gaining a number of local gigs, they were eventually asked to open for English glam rock star David Bowie at the Winterland Ballroom. The gig did not sell particularly well, and Bowie later commented that San Francisco did not need him, because "They've got Sylvester", referring to their shared preference for androgyny. In early 1973, Sylvester and the Hot Band were signed by Bob Krasnow to Blue Thumb. On this label, they produced their first album, in which they switched their sound from blues to the more commercially viable rock, while the Pointer Sisters were employed as backing singers. Sylvester named this first album Scratch My Flower due to a gardenia shaped scratch and sniff sticker adhered to the cover, although it was instead released under the title of Sylvester and his Hot Band. The album consisted primarily of covers of songs by artists such as James Taylor, Ray Charles, Neil Young, and Leiber and Stoller. Described by one of Sylvester's biographers as lacking in "the fire and focus of the live shows", it sold poorly on release. Sylvester and his Hot Band toured the United States, receiving threats of violence in several Southern states, where widespread conservative and racist attitudes led to antagonism between the band and locals. In late 1973, the band recorded their second album, Bazaar, which included both cover songs and original compositions by bassist Kerry Hatch. Hatch later commented that the Hot Band found the album more satisfactory than its predecessor, but nevertheless it again sold poorly. The music journalist Peter Shapiro believed that on these Blue Thumb albums, Sylvester's "cottony falsetto was an uncomfortable match with guitars" and that they both had "an unpleasantly astringent quality". Finding Sylvester difficult to work with, and frustrated by his lack of commercial success, the Hot Band left Sylvester in late 1974, after which Krasnow canceled his recording contract. At the same time, Sylvester's relationship with Lyons ended, with Lyons himself moving to Hawaii.

1974-1977: Екі тонна қызық және Сильвестр

Енді Hot Band немесе жазба келісімшарты жоқ, Сильвестр өзін жаңа топпен, Four As-пен және жаңа қосалқы әншілермен, екі қара трансвестит – Джерри Кирби мен Леди Бьянкамен құрды. Осы жаңа топпен ол жергілікті орындарда, соның ішінде Лос-Анджелестегі Батыс Пико даңғылында орналасқан, көбінесе қара гейлер жиналатын Jewel's Catch One би клубында өнер көрсетуді жалғастырды, бірақ сыншылар жаңа құрамнан әсер алмады, және олардың көпшілігі 1974 жылдың желтоқсанында Сильвестрді тастап кетті. Англияда қысқа уақыт болғаннан кейін, Сильвестр Сан-Францискоға оралып, үш жас трансвеститті қосалқы әншілер ретінде шақырды: Арнольд Эльзи, Лерой Дэвис және Джерри Кирби. Дегенмен, ол 1975 жылғы Кастро көшесіндегі фестиваль сияқты шараларда өнер көрсеткенімен, сәттілікке жете алмады, соңында Эльзи, Дэвис және Кирбиді жұмыстан шығарды. Сильвестр Брент Томсонды жаңа менеджері етіп тағайындады; ол оған андрогин бейнесінен арылып, жазба келісімшарты алу үшін еркек киімдерін киюді ұсынды; оның айтуынша, "эшкім трансвеститтерге жазба келісімшарты бермейді". Томсон жаңа қосалқы әншілерді іздеу үшін кастинг ұйымдастырды, және Сильвестр кастингке келген Марта Уошқа қызығушылық танытты. Ол одан ән айта алатын тағы бір қара досы бар ма деп сұрады, содан кейін ол оны Изора Родспен таныстырды. Оларды "қыздар" деп атағанмен, Уош пен Родс өзіндік атауларын – Two Tons O' Fun (кейін, кең танымал болғанда Weather Girls) таңдады және Сильвестрдің өліміне дейін онымен үнемі жұмыс істеп, жақын достық қарым-қатынас орнатты. Оларға көп ұзамай бассист Джон Данстан мен клавишник Дэн Райх қосылды. The Stud және The EndUp сияқты гей-барларда ойнап, 1976 жылдың қыркүйегінде Сильвестр мен оның тобы Полк-стриттегі The Palms түнгі клубында тұрақты жұмысқа орналасты, әдетте түніне екі-үш рет өнер көрсетті; олардың көп бөлігі каверлер болды, бірақ кейбіреулері Сильвестрдің және оның сол кездегі гитарисі Тип Вирриктың түпнұсқалық шығармалары еді. Осы шоу арқылы Сильвестр Motown продюсері Харви Фукуаның назарына ілікті, және Фукуа 1977 жылы Сильвестрді Fantasy Records-пен жеке келісімшартқа қол қойды. Сол жылдың ортасында ол өзінің үшінші альбомын жазды, оны өз атымен – Sylvester деп атады, және оның обложкасында Сильвестрдің еркек киімдегі суреті бейнеленген. Альбомдағы әндер би музыкасының ықпалында болды, және Сильвестрдің өзінің "Never Too Late" сияқты шығармаларын, сондай-ақ Ashford & Simpson-ның "Over and Over" сияқты хиттердің каверлерін қамтыды. Көптеген сыншылар Сильвестрдің бейнесінің мансабының басындағыдан өзгергенін, жарқыраған андрогин көрінісінен кеңірек коммерциялық сұранысқа ие болатын дәстүрлі ритм-энд-блюз әншісіне айналғанын атап өтті. "Over and Over" синглі АҚШ-та шағын сәттілікке жетті, бірақ Мексика мен Еуропада одан да сәтті болды. Альбомның жарық көргеніне байланысты Сильвестр Луизианада, содан кейін Мексика қаласында гастрольдік сапармен болды.

Now without the Hot Band or a recording contract, Sylvester set himself up with a new band, the Four As, and a new set of backing singers, two Black drag queens named Gerry Kirby and Lady Bianca. With this new entourage, he continued to perform at a number of local venues including Jewel's Catch One, a predominantly Black gay dance club on West Pico Avenue in Los Angeles, but reviewers were unimpressed with the new line up, most of whom abandoned Sylvester in December 1974. After a brief sojourn in England, Sylvester returned to San Francisco and assembled three young drag queens to be backing singers: Arnold Elzie, Leroy Davis, and Gerry Kirby. Nevertheless, although he performed at such events as the 1975 Castro Street Fair, success continued to elude him, and he eventually fired Elzie, Davis, and Kirby. Sylvester employed Brent Thomson as his new manager; she suggested that he rid himself of his androgynous image and wear more masculine clothing to gain a recording contract; as she put it, "nobody is giving out recording contracts to drag queens". Thomson opened auditions for new backing singers, with Sylvester being captivated by one of those auditioning, Martha Wash. Sylvester asked her if she had another large Black friend who could sing, after which she introduced him to Izora Rhodes. Although he referred to them simply as "the girls", Wash and Rhodes named themselves the Two Tons O' Fun (and much later, when they achieved mainstream success, as the Weather Girls), and continued to work with Sylvester intermittently until his death, developing a close friendship with him. They were soon joined by bassist John Dunstan and keyboard player Dan Reich. Playing gay bars such as The Stud and The EndUp, in September 1976 Sylvester and his band gained a regular weekend job at The Palms nightclub on Polk Street, performing two or three sets a night; most of these were covers, but some were original compositions by Sylvester and his then guitarist Tip Wirrick. It was through this show that Sylvester came to the attention of Motown producer Harvey Fuqua, and Fuqua subsequently signed Sylvester onto a solo deal with Fantasy Records in 1977. In the middle of that year, he recorded his third album, the self titled Sylvester, which featured a cover design depicting Sylvester in male attire. The songs included on the album were influenced by dance music, and included Sylvester's own compositions, such as "Never Too Late", as well as covers of hits such as Ashford & Simpson's "Over and Over". Many reviewers noted that Sylvester's image had been altered since his early career, moving him away from the glittery androgynous appearance to that of a more conventional rhythm and blues singer which would have wider commercial appeal. Released as a single, Sylvester's "Over and Over" proved a minor hit in the US, but was more successful in Mexico and Europe. Building on the album's release, Sylvester toured Louisiana and then Mexico City.

1978: ІІ қадам және дискотекалық жетістік

Сильвестрдің танымалдылығы жеке альбомының жарық көргеннен кейін артты және ол Сан-Францисконың гей ауылы ретінде танымал Кастродағы The Elephant Walk гей-барында тұрақты түрде өнер көрсетуге жұмысқа алынды. Ол Харви Милкпен дос болды, ол жергілікті жұртшылық арасында «Кастро көшесінің мэрі» деп белгілі болған, Калифорнияда мемлекеттік лауазымға сайланған алғашқы ашық гей адам және сол жылы Милкпен бірге туған күні тойында өнер көрсетті. 1978 жылдың көктемінде Сильвестр гей-икона Бэтт Мидлер ойнаған «Роза» фильмінде эпизодтық рөлге қатысуға сәтті аудиттен өтті. Фильмде ол Лос-Анджелес қаласының орталығындағы шағын барда түсірілген бір сахнада Боб Сегердің «Fire Down Below» әнін орындаған трансвеститтердің бірі болып ойнайды. Сильвестр екінші жеке альбомын 1978 жылдың қыркүйегінде шығарды. Бұл альбом үшін оған диско деп аталатын би музыкасы жанрының ықпалы зор болды, ол сол кезде Батыс әлемінде кеңінен танымал болды. Диско АҚШ-тағы гей, афроамерикандық және латиноамерикандық қауымдастықтарымен тығыз байланысты болды және Донна Саммер, Глория Гейнор және Грейс Джонс сияқты афроамерикандық әйел әртістері басымдық құрды. Сильвестр бастапқыда бұл жанрдың өзіне қолайлы екеніне сенімді болмады, бірақ оның коммерциялық әлеуетін мойындады. Альбомды жазу кезінде Сильвестр музыкант Патрик Коулиді студиялық тобына шақырды, Коулидің синтезаторларды қолданудағы жаңашыл тәсілдеріне тәнті болды. Альбом Коулиге Сильвестрдің келесі әлемдік турнелерінде қосалқы музыкант ретінде жұмыс табуға мүмкіндік берді, екеуі жақын достық пен ынтымақтастыққа кірісті. Харви Фукуаның продюсерлігімен және Фукуаның Fantasy лейблінен шыққан Step II альбомында кейіннен жеке сингл ретінде жарық көрген екі диско әні бар: Джеймс Виррик жазған «You Make Me Feel (Mighty Real)» және Эрик Робинсон жазған «Dance (Disco Heat)». Екі сингл да ел ішінде де, шетелде де коммерциялық сәттілікке жетті, американдық би чарттарының жоғарғы сатысына көтеріліп, АҚШ поп чарттарына енді. Альбомның өзі де сәтті болды, алтын сертификат алды және Rolling Stone журналы оны «дисконың ең жақсы үлгісі» деп сипаттады. Диско тарихы бойынша Шапиро «You Make Me Feel (Mighty Real)» әнін Сильвестрдің «ең ұлы туындысы», «гей дисконың негізгі тасы» және «диско тарихындағы маңызды жазба» деп атады. Шапиро Сильвестрдің жұмысы дисконың екі басты бағытының элементтерін біріктіргенін атап өтті: «госпел/R&B дәстүрі» және «механикалық, поршеньдік соққылар дәстүрі», бірақ ол осы арқылы «екеуінен де асып түсті». Шапиро «Сильвестр өзінің фальцетін табиғи диапазонынан жоғары, эфирге қарай көтеріп, қашқындарға қарай жылдамдықпен қозғалған машиналық ырғақтармен жаңа дыбыстық лексиконды құрды, ол дисконың би биі утопиясының тамаша қуанышын жеткізе алатын қуатты, эксцентрикті және әлемнен тыс болды» деген пікірін білдірді. 1978 жылдың тамызы мен желтоқсанында Сильвестр өзінің музыкасын насихаттау үшін Лондонға сапар шекті. Ол қалада өте танымал болды, түрлі түнгі клубтарда өнер көрсетіп, жанкүйерлердің шабуылына ұшырады. Ол «You Make Me Feel (Mighty Real)» әнінің музыкалық видеосын осы қалада түсірді. АҚШ-қа оралғаннан кейін Сильвестр өзінің музыкасын жарнамалау үшін телешоуларға қатысты, Дина Шор, Американдық Бандстенд, Рок Концерт және Мерв Гриффин Шоуында өнер көрсетті. Ол сондай-ақ ел бойынша гастрольдік сапарлар жасады, Commodores және Chaka Khan үшін сахнаны ашып, O'Jays, War және L. T. D. тобымен бірге өнер көрсетті. Осының нәтижесінде ол бірнеше марапат алды және бірнеше марапаттау салтанаттарында өнер көрсетті. Осы дамып келе жатқан қоғамдық бедел арқасында Сильвестр, Village People сияқты басқа да ашық квир әртістермен бірге диско мен гомосексуализм арасындағы байланысты қоғамдық санада бекітуге көмектесті. Алайда бұл рок музыкасының жанкүйерлері арасында дискоға қарсы сезімді күшейтті, ол Disco Sucks қозғалысы ретінде пайда болды.

Sylvester's fame increased following the release of his solo album, and he was employed to perform regularly at The Elephant Walk gay bar in the Castro, an area of San Francisco known as a gay village. He became a friend of Harvey Milk—known locally as the "Mayor of Castro Street"—who was the first openly gay man to be elected to public office in California, and performed at Milk's birthday party that year. In the spring of 1978, Sylvester successfully auditioned for a cameo appearance in the film The Rose starring gay icon Bette Midler. In the film, he plays one of the drag queens singing along to Bob Seger's "Fire Down Below", in a single scene that was filmed in a run down bar in downtown Los Angeles. Sylvester released his second solo album, Step II, in September 1978. For this release, he was particularly influenced by the genre of dance music known as disco which was then becoming increasingly popular across the Western world. Disco was closely associated with the gay, Black, and Latino communities in the US and dominated by Black female artists such as Donna Summer, Gloria Gaynor, and Grace Jones, with Sylvester initially being unsure that it was a suitable genre for him to work in; he nevertheless recognized its increasing commercial potential. During production of the album, Sylvester invited the musician Patrick Cowley to join his studio band, being impressed by Cowley's innovative techniques using synthesizers. The album landed Cowley a job as a back up musician on Sylvester's subsequent worldwide tours, and the two started a close friendship and collaboration. Once again co produced by Harvey Fuqua and released on Fuqua's Fantasy label, Step II contained two disco songs that were subsequently released as singles, "You Make Me Feel (Mighty Real)", written by James Wirrick, and "Dance (Disco Heat)", written by Eric Robinson. Both singles proved commercial hits both domestically and abroad, topping the American dance chart and breaking into the US pop charts. The album itself was also a success, being certified gold, and was described by Rolling Stone magazine as being "as good as disco gets". In his history of disco, Shapiro described "You Make Me Feel (Mighty Real)" as Sylvester's "greatest record", "the cornerstone of gay disco", and "an epochal record in disco history". Shapiro noted that Sylvester's work brought together elements from both of the main strands of disco; the "gospel/R&B tradition" and the "mechanical, piston pumping beats" tradition, but that in doing so he went "way beyond either". Shapiro expressed the view that "Sylvester propelled his falsetto far above his natural range into the ether and rode machine rhythms that raced toward escape velocity, creating a new sonic lexicon powerful, camp, and otherworldly enough to articulate the exquisite bliss of disco's dance floor utopia". In both August and December 1978, Sylvester visited London, England to promote his music; he proved hugely popular in the city, performing at a number of different nightclubs and being mobbed by fans. It was while in the city that he filmed the music video for "You Make Me Feel (Mighty Real)". Back in the US, Sylvester began to appear on television shows to advertise his music, appearing on Dinah Shore, American Bandstand, Rock Concert, and The Merv Griffin Show. He also undertook a series of tours across the country, opening for both the Commodores and Chaka Khan, and performing alongside the O'Jays, War, and L. T. D. As a result, he earned a number of awards and performed at several award ceremonies. Through this developing public presence, Sylvester, alongside other visibly queer performers such as the Village People, helped to solidify the connection between disco and homosexuality within the public imagination; this however furthered the anti disco sentiment among rock music fans which would emerge as the Disco Sucks movement.

1979-1981: Жұлдыздар, Жанымды сат және Ұйықтауға тым ыстық

Сильвестр Step II-нің табысынан кейін Stars атты альбом шығарды. Төрт махаббат әнінен тұратын, 1979 жылдың қаңтарында жеке таныстырылған атаулы тректі Коули жазған еді, ал Сильвестр баспасөзге бұл оның толыққанды диско альбомы екенін, бірақ бұл соңғысы болатынын мәлімдеді. Ол альбомның төрт трегін 1979 жылдың 11 наурызында Сан-Францискодағы Соғыс ескерткіші Опера театрында толық сатылған концертте таныстырды. Іс-шараға жергілікті биліктің бірқатар жоғары лауазымды өкілдері қатысты, ал ортасында қала әкімі Дианна Файнштейн өзінің көмекшісі Гарри Бритті Сильвестрге қаланың кілтін табыстап, 11 наурызды «Сильвестр күні» деп жариялауға жіберді. Опера театрындағы концерт жазылып, кейін «Тірі дәлел» атты концерттік альбомы ретінде шығарылды. Сильвестр альбомды жоғары бағалады, бірақ ол жақсы сатылмады. Бұл альбомнан шыққан «Can't Stop Dancing» әні дискотека клубтарында хитке айналды, бірақ поп-музыка тізімдеріне ілікпеді. Көрінетін табысқа қарамастан, Сильвестр Сан-Франциско гей қауымдастығымен байланысын нығайта берді, 1979 жылғы Гей бостандық күні шеруінің басты сахнасында өнер көрсетті. Сонымен қатар, 1979 жылғы жазғы Ұлыбританиялық гастрольдік сапарында ол Хайд-парктегі Лондон гей-фестивалінде өнер көрсетті. Сол жылы Сильвестр Харви Фукуа арқылы әнші Джинни Трейсимен танысып, бірден дос болып қалды. Үлкен қара нәсілді әйел Трейсидің Two Tons O' Fun тобымен жақсы жұмыс істейтінін сезінген Сильвестр оны өзінің қосалқы әншілеріне қосылуға шақырды, ол да келісті. Кейіннен Tons тобымен дос болып, Сильвестр үшін өмірінің соңына дейін жұмыс істеді. Фукуа Tons тобын өздерінің аттарымен аталатын альбомды шығаруға көндірді, одан екі би хит – «Жер жұмақтай болуы мүмкін» және «Біз ғана» туды. Соның салдарынан олар Сильвестрмен азайып жұмыс істей бастады, тек кейде оның тікелей эфирлеріне ғана қатысты. Кейбір сұхбаттарында олардың кеткеніне реніш білдірсе, енді бірінде оларға ешқандай жаман сезімі жоқ екенін айтты. 1980 жылы Сильвестр Нью-Йоркке сапармен барғанда бірнеше сирек монеталарды ұрлауға қатысы бар деп айыпталып, таблоидтардың бетін жапты. Үш күн тұтқында болғаннан кейін ол 30 000 долларлық кепілдікпен босатылды. Сильвестрге ешқандай айып тағылмады, ал полиция кейіннен қателіктерін мойындады, өйткені нағыз қылмыскер оның атына чектерді қол қойып, Сильвестр болып көрсеткен. Осы оқиғадан кейін Сан-Францискоға оралған Сильвестр Fantasy Records үшін келесі альбомын «Sell My Soul» деп шығарды. Көп танымал болған «Диско соқады» қозғалысынан кейін диско жанрының танымал болмауына байланысты дискодан аулақ болған «Sell My Soul» көбінесе жанға сүйенетін би тректерінен тұрды. Екі аптада жазылған бұл әнді Сильвестр көбінесе өзі танымайтын қосалқы әншілермен және музыканттармен жазды, ал тұрақты серіктестері Родс пен Коули мүлдем қатыспады. Алғашқы сын-пикирлер көбінесе жағымсыз болды, альбомның сапасы орташа деп сипатталды. Альбомдағы жалғыз диско ән «I Need You» жеке таныстырылды, бірақ сәтсіз аяқталды. Сильвестрдің Fantasy Records үшін бесінші және соңғы альбомы «Too Hot to Sleep» болды, онда ол тағы да дискодан бас тартып, жанды күйлер, балладалар және госпел стиліндегі әндерді орындады. Two Tons тобы мүлдем қатыспағандықтан, Трейсиге жаңа қосалқы әнші Морис «Мо» Лонг қосылды. Үшеуі де Мәсіхтегі Құдай шіркеуінде өскендіктен, өздерін «C.O.G.I.C. Singers» деп атауға келісті. Альбомда Сильвестр әдеттегі фальцетто тондарынан бас тартып, баритон дауысымен орындалған бірнеше тректер де бар. Альбом жақсы сатылмады.

Sylvester followed the success of Step II with an album entitled Stars. Consisting of four love songs, the title track – released as a single in January 1979 – had been written by Cowley, and Sylvester would proceed to tell the press that it was his first completely disco album, but that it would also probably be his last. He premiered the album's four tracks on March 11, 1979, at a sold out show in the San Francisco War Memorial Opera House. The performance was attended by a number of senior figures in local government, and halfway through, Mayor Dianne Feinstein sent her aide, Harry Britt, to award Sylvester with the key to the city and proclaim March 11 to be "Sylvester Day". The Opera House gig was recorded, and subsequently released as a live album, Living Proof. Sylvester thought very highly of the album, but it did not sell well. A single released from this album, "Can't Stop Dancing", was a hit in the disco clubs but not in the pop music charts. Despite increasing mainstream success, Sylvester continued to reaffirm his connection to the gay community of San Francisco, performing at the main stage at the 1979 Gay Freedom Day parade. Further, during his summer 1979 tour of the UK, he performed at the London Gay Pride Festival in Hyde Park. That same year, Sylvester met the singer Jeanie Tracy through Harvey Fuqua, and they immediately became friends. A large Black woman, Sylvester felt that Tracy would work well with his Two Tons O' Fun, and invited her to join his backing singers, which she proceeded to do. Subsequently, befriending the Tons, she would work for Sylvester for the rest of his life. The Tons themselves were convinced by Fuqua to produce their own self titled album, from which came two dance chart hits, "Earth Can Be Just Like Heaven" and "Just Us"; as a result, they began to work less and less with Sylvester, only joining him on occasion for his live shows. In some interviews he would express bitterness at their departure, while in others he stressed that he had no bad feelings toward them. In 1980, Sylvester also reached tabloid headlines after he was arrested on a visit to New York City, accused of being involved in the robbery of several rare coins. After three days of incarceration, he was released on a police bail of $30,000. Sylvester was never charged, and police later admitted their mistake after it was revealed that the real culprit had posed as Sylvester by signing cheques in his name. Returning to San Francisco after this event, it was here that Sylvester produced his next album for Fantasy Records, Sell My Soul. Largely avoiding disco after the genre had become unpopular following the much publicized Disco Sucks movement, Sell My Soul instead represented a selection of soul inspired dance tracks. Recorded in two weeks, Sylvester worked largely with backing singers and musicians whom he was unfamiliar with, and regular collaborators Rhodes and Cowley were entirely absent. Reviews were generally poor, describing the album as being average in quality. The only disco song on the album, "I Need You", was released as a single, but fared poorly. Sylvester's fifth and final album for Fantasy Records was Too Hot to Sleep, in which he once again eschewed disco for a series of groove soul tunes, ballads, and gospel style tracks. Missing the Two Tons entirely, Tracy was instead accompanied by a new backing singer, Maurice "Mo" Long, and because the three of them had all grown up in the Church of God in Christ, they decided to refer to themselves as the "C. O. G. I. C. Singers". The album also featured a number of tracks in which Sylvester avoided his usual falsetto tones to sing in a baritone voice. The album sold poorly.

1982-1986: Мегатон рекордс

Two Tons және Sylvester екеуі де Fantasy Records олардың жазбаларын сатудан түскен ақшаның барлығын төлемегеніне күдіктенді. Сильвестр Fantasy-ден кетіп, 1982 жылдың қарашасында оларға қарсы сотқа жүгінді; бұл компанияның одан жалпы сомасы 218,112,50 доллар ақша ұстап тұрғанын анықтауда сәтті болды. Дегенмен, Фуква 20,000 доллардан артық ештеңе төлей алмады, яғни Сильвестр заң бойынша өзіне тиесілі ақшаның көпшілігін ешқашан көрмеді. Сильвестр Фукуаны жек көріп, достарына оның есімін айтудан тыйым салды. Бұрынғы жылдары хит синглдары болмағандықтан және қазіргі танымал емес диско музыкасымен байланысты болғандықтан, Fantasy-ден кеткеннен кейін Сильвестр ірі жазба компанияларының қызығушылығын тудырмады. Осы жағдайды мойындап, 1982 жылы Сильвестр: «құлаған жұлдыздан жаман ештеңе жоқ, әсіресе оның әлі де мәңгілік даңқ туралы иллюзиялары болса» деді. Ол үлкен коммерциялық табысқа ұмтылудың орнына, музыкасын шығармашылық тұрғысынан бақылауда ұстауды қалады. Өзінің бұрынғы тур менеджері және ұзақ жылғы досы Тим МакКеннаны жаңа менеджері етіп тағайындап, Сильвестр келесі альбомын Megatone Records компаниясымен шығаруды шешті. Бұл компания 1981 жылы Патрик Коули мен Марти Блекман құрған, Сан-Францискодағы шағын компания еді және көбінесе гей клубтарына қызмет ететін. Нәтижесінде 1982 жылы «All I Need» альбомы жарық көрді, онда Джеймс Уайрик көптеген әндердің авторы болды. Әндер биге арналған және сол кездегі жаңа толқын музыкасының ықпалында болды. Сильвестр альбомға бірнеше балладаны қосуға талап етті, оның обложкасында Марк Америка Сильвестрді ежелгі египеттік киімде бейнелеген суреті болды. Осы кезеңдегі ең танымал Сильвестр әндерінің бірі – Каулимен бірлесіп жазылған «Do Ya Wanna Funk» Hi NRG би трегі, ол 1982 жылдың шілдесінде сингл ретінде шығарылып, АҚШ-тың би чарттарында бірінші орынға шықты және әлемнің көптеген елдеріндегі поп чарттарына енді. Ол жұмысын жалғастырса да, Коули жақында ғана анықталған ВИЧ/СПИД вирусынан зардап шегіп, американдық дәрігерлер оны «гейлерге байланысты иммундық жетіспеушілік» (GRID) деп атады және денсаулығы нашарлап бара жатқан еді. Сильвестр гастрольдік сапарларын жалғастырды және Лондонда Heaven суперклубында өнер көрсетуге дайындалып жатқанда, 1982 жылдың 12 қарашасында Коулидің қайтыс болғанын естіді. Ол сахнаға шығып, көпшілікке Коулидің өлімі туралы хабарлады, содан кейін оны еске алу үшін «Do Ya Wanna Funk» әнін орындады. 1983 жылы Сильвестр Megatone Records компаниясының серіктесі болды. Сол жылы ол компаниямен екінші альбомын шығарды, «Call Me», бірақ ол коммерциялық сәттілікке жете алмады. Альбомнан төрт ән сингл ретінде шығарылды, бірақ тек «Trouble in Paradise» АҚШ-тың би чарттарының топ 20-сына енді; Сильвестр кейінірек бұл әннің «Сан-Францискоға СПИД туралы хабарлама» екенін айтты. Сильвестр ВИЧ/СПИД эпидемиясына эмоционалдық түрде тиді және Сан-Францискодағы Бас ауруханадағы аурумен ауыратын науқастарға арналған Рита Рокетт лаунжына көмектесе бастады, сондай-ақ аурудың таралуына қарсы күрес үшін ақша жинау және хабардар ету мақсатында түрлі қайырымдылық концерттерінде өнер көрсетті. 1984 жылдың ақпан айында ол өзінің еңбегінің «Бір түнде ғана» ретроспективасын беделді Кастро театрында өткізді. Сильвестр әлі де ел ішінде және Еуропада гастрольдік сапарлар жасады, бірақ оның өнер көрсетулеріне деген сұраныс азайып бара жатқанын, енді ол 1970 жылдардың соңында болғандай тірі музыкалық тобымен емес, алдын ала жазылған таспаға ән салып, кіші орындарда өнер көрсетіп жатқанын байқады. Оның келесі альбомы, «M 1015» (1984) деп аталды, ол бұрынғы шығармаларына қарағанда көбірек қарбалас және қуатты болды, ол жақында дамыған Hi NRG жанрын қабылдады, бірақ оған электро және рэп элементтері де енді. Альбомның негізгі авторлары Кесси мен Мори Голдштейн болды, ал Сильвестр өзінің ешқандай тректерінің авторы болған жоқ. Альбомда, әсіресе «How Do You Like Your Love» және «Sex» әндерінде, жыныстық қатынасқа қатысты ашық мәтіндер де болды. Сол жылы ол Рик Кранмер есімді сәулетшімен қарым-қатынасқа кірісті және олар бірге төбедегі жаңа пәтерге көшіп барды, онда Сильвестр өзінің хош бөлмесін Дивайнның плакаттарымен және естеліктерімен безендірді, ол оны Cockettes тобында болған кезде жақсы білген травести артисі, актер және әнші болды. 1985 жылы ол өмір бойы армандаған мақсатын орындады – әнші Арета Франклинмен жұмыс істеді; ол және Джинни Франклиннің «Who's Zoomin' Who?» альбомына қосымша вокалдар орындау үшін шақырылды. Сильвестрдің соңғы альбомы «Mutual Attraction» (1986) Megatone компаниясымен шығарылды, бірақ Warner Bros. компаниясы лицензиялап, шығарды. Альбомда Сильвестр көптеген серіктестермен жұмыс істеді және Стиви Уандер мен Джордж Гершвиннің әндерінің каверлерімен қатар жаңа тректерді қамтыды. Альбомға қатысты сын-пікірлер әртүрлі болды, көптеген адамдар оның нашар шығарма екенін айтты. Альбомның синглдарының бірі «Someone Like You» Billboard би чарттарында бірінші орынға шықты. Warner Bros. оны Джоан Риверс жүргізетін «The Late Show» бағдарламасының Жаңа жылдық кешкі эфиріне қатысуға шақырды, сол кезде Джоан Риверс оны травести артисі деп сипаттады; көрінетін ашумен, ол оның травести емес екенін айтып, қарапайым «Мен – Сильвестр!» деді. Оның қатысуы Сильвестрдің Рик Кранмермен арадағы қарым-қатынасын ашық түрде жариялауымен де ерекшеленді, өйткені Кранмердің отбасысы олардың арадағы қарым-қатынасы мен оның сексуалдық бағдарынан көбінесе хабарсыз болды.

Both the Two Tons and Sylvester came to suspect that Fantasy Records had failed to pay them all of the money that they were owed from the sale of their records. Sylvester left Fantasy and in November 1982 he filed a lawsuit against them; it ultimately proved successful in establishing that the company had been withholding money from him totaling $218,112.50. Nevertheless, Fuqua proved unable to pay anything more than $20,000, meaning that Sylvester never saw the majority of the money that was legally owed to him. Sylvester grew to despise Fuqua, and forbade his friends from ever mentioning his name. Closely associated with the now unpopular disco and having had no hit singles in the preceding few years, after leaving Fantasy Sylvester was not a particular draw for major record labels. Recognizing this state of affairs, in 1982 Sylvester commented that "there's nothing worse than a fallen star" who still has "illusions" of their continuing fame. Rather than chasing major chart success, Sylvester wanted to focus on retaining creative control over his music. Hiring his former tour manager and longstanding friend Tim McKenna as his new manager, Sylvester decided to produce his next album with Megatone Records, a small San Francisco company that had been founded in 1981 by Patrick Cowley and Marty Blecman and which catered largely to the gay club scene. The result was All I Need (1982), on which James Wirrick had written most of the songs, which were dance orientated and influenced by the new wave music then in vogue. Sylvester insisted that he include several ballads on the album, which featured cover art by Mark Amerika depicting Sylvester in ancient Egyptian garb. One of the best known Sylvester songs of this period was "Do Ya Wanna Funk", a Hi NRG dance track co written with Cowley which was released as a single in July 1982, topping the US dance charts and entering the pop charts in a number of countries across the world. Although he had continued working, Cowley was suffering from the recently discovered HIV/AIDS virus – at the time still referred to as "gay related immune deficiency" (GRID) by American doctors – and was in a deteriorating physical condition. Sylvester continued touring, and it was while in London, preparing to perform at the Heaven superclub, that he learned of Cowley's death on November 12, 1982. He went onstage, informing the crowd of Cowley's passing and then sang "Do Ya Wanna Funk" in memory of him. In 1983, Sylvester became a partner of Megatone Records. That year he also brought out his second album with the company, Call Me, but it was not a commercial success. Four songs from the album were released as singles, although only "Trouble in Paradise" entered the top 20 of the US dance charts; Sylvester later related that the song was his "AIDS message to San Francisco". Sylvester was emotionally moved by the HIV/AIDS epidemic, and began helping out at the Rita Rockett Lounge for patients of the disease at the San Francisco General Hospital as well as performing at various benefit concerts to raise money and awareness to combat the spread of the disease. In February 1984 he also performed a "One Night Only" retrospective of his work at the prestigious Castro Theatre. Sylvester still toured both domestically and in Europe, although he found that demand for his performances was decreasing, and that he was now playing to smaller venues and singing to a pre recorded tape rather than to a live band as he had in the late 1970s. His next album, entitled M 1015 (1984), was more frenetic and pumping than his previous releases, having embraced the recently developed genre of Hi NRG, but it also included elements of electro and rap. The major figures behind the album had been Kessie and Morey Goldstein, and Sylvester himself had not written any of the tracks. The album also contained increasingly sexually explicit lyrics, in particular in the songs "How Do You Like Your Love" and "Sex". That year, he also entered into a relationship with an architect named Rick Cranmer, and together they moved into a new apartment in the hills, where Sylvester decorated his powder room with posters and memorabilia of Divine, the drag queen, actor and singer whom he had briefly known when they were in the Cockettes. In 1985, he fulfilled a lifelong ambition by working with the singer Aretha Franklin; he and Jeanie had been invited to provide backing vocals on Franklin's album Who's Zoomin' Who?. Sylvester's final album, Mutual Attraction (1986), was produced by Megatone but licensed and released by Warner Bros. On the album, Sylvester had worked with a wide number of collaborators, and included new tracks alongside covers of songs by Stevie Wonder and George Gershwin. Reviews of the album were mixed, with many claiming that it was a poor release. One of the album's singles, "Someone Like You", proved more successful, reaching number one on the Billboard dance charts. Warner Bros booked him to appear on the New Year's Eve edition of The Late Show Starring Joan Rivers, during which Joan Rivers described him as a drag queen; visibly annoyed, he corrected her by stating that he was not a drag queen, proclaiming simply "I'm Sylvester!" The appearance was also notable for Sylvester publicly declaring his relationship with Rick Cranmer despite the fact that Cranmer's family were largely unaware of either the liaison or his sexuality.

1986-1988: Соңғы жылдары және өлімі

1985 жылы Сильвестрдің жігіті Рик Кранмер өзінің ЖИТС-ке шалдыққанын білді. Денсаулығы тез нашарлап, 1987 жылдың 7 қыркүйегінде қайтыс болды. Сильвестр қатты қайғыға батып, өзі де жұқтырған болуы мүмкін деп ойласа да, қан тексеруден бас тартты, ал вирус алғашқы белгілерін көрсеткенде ғана, созылмалы жөтел пайда болды. Аяқталмай қалған альбомды жазуға кірісіп, Кастродағы Коллингвуд көшесіндегі жаңа пәтерге көшті және толық турнеге шығуға мүмкіндігі болмаса да, Сан-Франциско аймағында өнер көрсетуді жалғастыруға тырысты. Соңында оған СПИД диагнозы қойылды, 1987 жылдың соңында қуыс қуыстың операциясы үшін ауруханаға жатты. Пәтеріне оралғаннан кейін анасы мен Трейси оны күткенімен, 1988 жылдың мамырында тағы да ауруханаға түсті, бұл жолы пневмоцист пневмониясымен. Үйіне оралған соң, ол көптеген қымбат нәрселерін сыйлап, өсиетін жазды. Салмағын жоғалтып, жүруі қиын болғандықтан, ол Кастроның 1988 жылғы Гей бостандығы шеруіне мүгедектер арбасында қатысты, оны Маккенна ЖИТС-ке шалдыққандардың туының алдынан итеріп алып жүрді; Маркет көшесі бойымен жиналған көпшілік оның атын айқайлады. 1988 жылғы Кастро көшелік фестивалі "Сильвестрге арналған құрмет" деп аталды, ол қатыса алмаса да, көпшілік оның есімін соншалықты қатты айқайлады, ол оны жатын бөлмесінен ести алды. Dreamland түнгі клубында (қазір The Vendry) екінші қабаттағы балконнан бишілерді тамашалады, ал диджей Стив Фабус Сильвестрдің әндерінен импровизациялық жиынтық жасады. Ол әлсіз қолмен қоштасып, би алаңы "Біз сені жақсы көреміз!" деп айқайлап, аяқтарымен жерді дуылдатып соқты. Ол БАҚ-қа сұхбат беруді жалғастырды, СПИДтен қайтыс болғанын ашық айтты және аурудың афроамерикандық қауымдастыққа тигізген әсерін атап көрсетуге тырысты. NME газетіне берген сұхбатында: "Мен СПИДтің Құдайдың азабы деп есеппеймін. Адамдар барлық нәрсені Құдайға жүктеуге бейім". 1988 жылғы Алғыс айту күнінде оның отбасы онымен бірге болды, бірақ ол полинейропатияға шалдыққандықтан, көбінесе төсекке жатып, морфинге тәуелді болды; ол 1988 жылдың 16 желтоқсанында 41 жасында төсегінде қайтыс болды. Сильвестр өзінің желісу рәсімін жоспарлап, қызыл кимоно киіп, жоқтаушылар көретіндей ашық лақетке салуын талап етті, оның досы Иветта Фландер оның мәйітіне макияж жасады. Ол Трейсидің өзінің желісу рәсімінде хорлармен және көптеген гүлдермен бірге ән айтуын қалады. Барлық шара оның шіркеуінде, Love Center-де өтті, уағызды пастор Уолтер Хокинс оқыды. Іс-шара толы болды, тіпті тұруға орын қалмады, ал лақет кейіннен отбасының жерленген жеріне, Инглвуд Паркі зиратына апалып жерленді. Оның соңғы студиялық жазбаларын қамтитын "Immortal" альбомы қайтыс болғаннан кейін шығарылды және оны Марти Блекман жинақтады.

In 1985, Sylvester's boyfriend, Rick Cranmer, became aware that he had become infected with HIV. With no known medical cure, his health deteriorated rapidly and he died September 7, 1987. Sylvester was devastated, and although recognizing that he too was probably infected, he refused to have his blood tested, only noticing the virus' first symptoms when he developed a persistent cough. Beginning work on an album that would remain unfinished, he moved into a new apartment on Collingwood Street in the Castro, and tried his best to continue performing in the Bay Area, even though he became too ill to undertake a full tour. Eventually diagnosed with AIDS, he was hospitalized for sinus surgery in late 1987, and upon returning to his apartment, he began to be cared for by his mother and Tracy, before being hospitalized again in May 1988, this time with pneumocystis pneumonia. Returning to his flat, he gave away many of his treasured possessions and wrote his will. Having lost a lot of weight and unable to walk easily, he attended the Castro's 1988 Gay Freedom Parade in a wheelchair, being pushed along by McKenna in front of the People with AIDS banner; along Market Street, assembled crowds shouted out his name as he passed. The subsequent 1988 Castro Street Fair was named "A Tribute to Sylvester", and although he was too ill to attend, crowds chanted his name to such an extent that he was able to hear them from his bedroom. He appeared at the Dreamland nightclub (now The Vendry), watching the dancers from the second floor balcony, and DJ Steve Fabus put together an impromptu set of Sylvester songs. When he waved weakly goodbye, the dance floor erupted in stomping and shouting "We love you!" He continued to give interviews to the media, being open about the fact that he was dying of AIDS, and sought in particular to highlight the impact that the disease was having in the African American community. In an interview with the NME, he stated, "I don't believe that AIDS is the wrath of God. People have a tendency to blame everything on God." For Thanksgiving 1988, his family spent the holiday with him, although he had developed neuropathy and was increasingly bed ridden and reliant on morphine; he died in his bed on December 16, 1988, at the age of 41. Sylvester had planned his own funeral, insisting that he be dressed in a red kimono and placed in an open top coffin for the mourners to see, with his friend Yvette Flunder doing his corpse's makeup. He wanted Tracy to sing at his funeral, accompanied by choirs and many flowers. The whole affair took place in his church, the Love Center, with a sermon being provided by Reverend Walter Hawkins. The event was packed, with standing room only, and the coffin was subsequently taken and buried at his family's plot in Inglewood Park Cemetery. An album titled Immortal was posthumously released; it contained Sylvester's final studio recordings and was compiled by Marty Blecman.

Жеке өмір

Сильвестрдің "әсем және жарқын" қоғамдық бейнесі болған, киім киюінің бір бөлігі ретінде ерлер және әйелдерге тән киімдерді киген. Оның өмірбаясын жазған Джошуа Гэмсон Сильвестр үшін "жыныс – күнделікті таңдау" болғанын айтады. Сильвестр өзінің қоғамдық бейнесін "менің, нағыз менің бір бөлігім" деп сипаттады. Сильвестрдің досы және жарнамашысы Шарон Дэвис оны "жайлы, көбінесе ойлы, мейірімді, өзін-өзінен бұрын басқаларды қоятын, шексіз жомарт, ақшаға құрметсіз қарамайтын жігіт" деп сипаттады. Оның қағидасы: "Өмір бір рет беріледі, одан ләззат ал!" Ол сондай-ақ, оның "керексіздікке бой алдыратын", "есекдей жарылқау" және "әрдайым ойын ашық айтатын" екенін атап өтті. "Hot Band" мүшелері Сильвестрді примадонна деп есептеді және ол жұмыс істеген адамдармен темпераментті және қиын мінезді болуы мүмкін. Ол тапқан ақшаны жинамай, оны өзіне, сүйіктілеріне, достарына және отбасына жұмсады. Сильвестр ашық гей болған, Гэмсон оның "ақ, өзін-өзі күмәндандыратын және әйелдікке бейім" ер адамдармен қарым-қатынасқа түсуге бейім екенін айтады. 1978 жылы ол жас ақ модель Джон Мэйлимен қарым-қатынасқа түсті; Сильвестр кейіннен "Too Hot to Sleep" альбомындағы "Can't Forget the Love" әнін жас сүйіктісіне арнады. Мэйли Лос-Анджелеске көшу үшін қарым-қатынасты тоқтатты, кейіннен Сильвестрдің "жақсы адам болғанын және оған көп қарыздымын" деп еске алды. 1981 жылы Сильвестр Коннектикут штатының Дип Ривер қаласынан келген Майкл Рейнер есімді арық қоңыр шашты жігітпен қарым-қатынасқа түсті, бірақ оның алдыңғыларынан айырмашылығы, ол Сильвестрдің үйіне көшіп бармады. Олардың серіктестігі Рейнер Сильвестрге толыққанды ғашық болмағанын мойындаған кезде аяқталды. Сильвестрдің келесі маңызды қарым-қатынасы 1982 жылы танысқан шаштараз Том Дэниелспен болды, бірақ олардың романтикасы алты айдан кейін аяқталды, өйткені Дэниелс Сильвестрдің гастроль кезінде басқа ер адамдармен қарым-қатынас жасағанын білді. Әншінің соңғы серіктесі, сәулетші Рик Кранмер, алты фут екі дюймдік сары шашты жігіт болды, және олар төбедегі үйге бірге көшіп барды. Кранмер 1987 жылы, Сильвестр вирустың салдарынан қайтыс болғанға дейін бір жыл бұрын, СПИД-ке байланысты асқынулардан қайтыс болды. Өзінің мансабының барлық кезеңінде ашық гей болғандықтан, Сильвестр гей қауымдастығының өкілі ретінде танылды. Ол журналистке: "Гейлер мені пьедесталға отырғызғанын түсінемін және мен оны жақсы көремін. Барлық қанаушылыққа ұшыраған азшылықтардың ішінде, олар ең көп қанаушылыққа ұшыраған. Олар бір нәрсені немесе біреуді табудың барлық қиындықтарын бастан кешірді және олар мені таңдады. Мен гейлердің арасында болуды жақсы көремін және олар менің ең жақын достарым және ең адал көрермендерім болып табылады" деді. Басқа жерде ол өзінің мансабы "гей қозғалысынан асып кеткенін" айтты. "Менің жыныстық бағдатымның музыкама қатысы жоқ. Мен егізбен бірге болғанда ән айту туралы ойламаймын және керісінше". Ол гей қауымдастығының өзінде жік салатын тенденциялар деп санаған нәрселерді ашық сынады, ол "Мен бұл конформистік пікірлерді квиндерден үнемі естимін. Олар мені әрқашан сынағысы келеді. Олар менің өздерінің қалай істегенін қалайды. Мен олардың көзқарасы бойынша гей өмір салтына сай келмеймін, бұл анық". Ол "клондарды" – ботинка, ботинка кесу джинсы, клеткалы көйлектер мен рульді мұрттарды киетін гей ерлерді – ерекше сынады, олардың көбінесе жарқын немесе экстравагантты гей адамдарды бағалайтынын атап өтті. Дэвис Сильвестрді "абсолютті кемелдікші" деп сипаттады. Ол өзінің сыртқы келбетіне өте мұқият болды, ал "Step II" альбомынан жеткілікті ақша тапқан кезде, оның бір бөлігін мұрнынан дөңес алып тастау, бетін силиконмен толтыру және тістеріне косметикалық жұмыс жасауға жұмсады. Ол сондай-ақ өзінің барлық суреттерін мұқият өңдеуді талап етті. Сильвестр христианның пентекосттық дініне кірді және өмір бойы христиан болып қалды. Ол сахнадағы өнерін жиі евангелисттік шіркеудің хорында болған сезімдермен салыстыратын. Ол өнер көрсетімі белгілі бір эмоциялық деңгейге жеткенде, "біз құлшылық еттік" деп түсіндіретін. Өмірінің соңғы жылдары ол Шығыс Оклендтегі Love Center Church шіркеуімен, 1970 жылдары уағыздаушы және бұрынғы евангелист Уолтер Хокинс құрған қызметпен қосылды. Ол шіркеуге 1980 жылдары Джинни Трейси арқылы таныстырылды және көп ұзамай шіркеудің тұрақты қонағы болды, ол қоғамнан шығарылған адамдарға деген мейірімді көзқарасын ұнатты. Сильвестр өзінің жерлеу рәсімін Love Center-дегі министрлік жүргізуін өтінді.

Sylvester has been described as having a "flamboyant and colourful" public persona, wearing both male and female gendered clothes as part of his attire, with his biographer Joshua Gamson opining that for Sylvester, "gender was an everyday choice". Sylvester described his public persona as "an extension of me, the real me". Sylvester's friend and publicist Sharon Davis described him as "a quiet, often thoughtful, caring guy, who put others before himself, and was generous to a fault, having little regard for money. His policy was you only live once, so enjoy!" She also noted that he could be "unpredictable", being "stubborn as a mule" and "always speak[ing] his mind". Sylvester was considered to be a prima donna by members of the Hot Band and could be temperamental and difficult with those with whom he worked. He found it difficult saving the money that he earned, instead spending it as soon as he obtained it, both on himself and on his lovers, friends, and family. Sylvester was openly gay, with Gamson noting that he tended to enter into relationships with men who were "white, self doubting and effeminate". In 1978, he entered into a relationship with a young white model named John Maley; Sylvester later devoted the song "Can't Forget the Love" from his Too Hot to Sleep album to his young lover. Maley ended the relationship to move to Los Angeles, later recollecting that Sylvester "was a lovely man, and I owe him a lot". In 1981, Sylvester entered into a relationship with a slim brunette from Deep River, Connecticut, named Michael Rayner, but unlike his predecessors, he did not move into Sylvester's house. Their partnership ended when Rayner admitted that he had not fallen completely in love with Sylvester. Sylvester's next major relationship was with Tom Daniels, a hairdresser whom he met in 1982, but their romance ended after six months when Daniels discovered that Sylvester had been having sex with other men while on tour. The singer's final partner, the architect Rick Cranmer, was a six foot two blond, and the duo moved into a house together in the hills. Cranmer died of AIDS related complications in 1987, the year before Sylvester succumbed to the virus. As an openly gay man throughout his career, Sylvester came to be seen as a spokesman for the gay community. He informed a journalist that "I realize that gay people have put me on a pedestal and I love it. After all, of all the oppressed minorities, they just have to be the most oppressed. They have all the hassles of finding something or someone to identify with – and they chose me. I like being around gay people and they've proven to be some of my closest friends and most loyal audiences." Elsewhere, he nevertheless remarked that he felt his career had "transcended the gay movement. I mean, my sexuality has nothing to do with my music. When I'm fucking I'm not thinking about singing and vice versa." He was openly critical of what he perceived as divisive tendencies within the gay community itself, noting that "I get this conformist shit from queens all the time. They always want to read me. They always want me to do it their way. I am not going to conform to the gay lifestyle as they see it and that's for sure". He was particularly critical of "clones" – gay men who dressed alike with boots, boot cut jeans, checked shirts and handlebar mustaches – stating that all too often they judged those gay people who were flamboyant or extravagant. Davis characterized Sylvester as an "absolute perfectionist". He was very self conscious about his physical appearance, and when he obtained enough money from the successful Step II album, he spent part of it on cosmetic surgery to remove a bump on his nose, inject silicone into his cheeks, and have cosmetic work done on his teeth. He would also insist that all pictures of himself were meticulously airbrushed. Sylvester was born and raised into the Pentecostal denomination of Christianity, and remained a Christian throughout his life. He often compared the ecstatic feelings that accompanied his onstage performances with the feelings experienced in a gospel choir in a Pentecostal church. When performances reached a certain level of heightened emotion, he would comment that "we had service". In later life, he joined the Love Center Church in East Oakland, a ministry founded by the preacher and former gospel singer Walter Hawkins in the 1970s. He had been introduced to the church by Jeanie Tracy in the 1980s and would soon become a regular churchgoer, enjoying the place's welcoming attitude towards societal outcasts. Sylvester requested that his funeral be undertaken by the ministry at the Love Center.

Мұра

1970 жылдардың аяғында Сильвестр "дисконың патшайымы" деген лақапқа ие болды, бұл аталым 21-ші ғасырға дейін сақталды. Кейіннен ағылшын журналисі Стивен Броган оны "бір жарқыраған жұлдыз" деп сипаттады. Ондай жұлдыз бір рет ғана туады. Ол музыка, нәсіл және гендерлік идентичность тұрғысынан радикал және көреген болды. Харрис Стоув штаты университетінің профессоры Рейнальдо Андерсон Сильвестрдің диско және одан кейінгі электрондық би музыкасына әсерін "өлшеуге келмейтін" деп бағалады. Ол Сильвестрдің "Dance (Disco Heat)", "You Make Me Feel (Mighty Real)" және "Do You Wanna Funk" әндерінің "бір буын диско жанкүйерлері үшін гимн болғанын" айтты, сондай-ақ Сильвестрдің өзі "1970-жылдардың шектен шығуы мен әлеуметтік нормалардың өзгеруіне байланысты эксперименттерді бейнелегенін" атап өтті. Шапиро Сильвестрді Венди Карлос, Throbbing Gristle және Терре Тэмлиц сияқты суретшілермен бірге электрондық музыканы "сексуалдық еркіндікті білдіру құралы" ретінде қолданған тұлға ретінде көрсетті. Ал дискода фальцеттің қолданылуын зерткен Энн Лиз Франсуа Сильвестрдің ән айқалау стилінің "фальцетті гендерлік ролдерді өзгерту құралы ретінде ең айқын көрсететініне" сенеді. Мәдениеттанушы ғалым Тим Лоуренс Сильвестрдің "диско қозғалысының гей тамырларын" бейнелегенін, ал оны коммерциялық және қалалық кеңістіктерді бейнелеген Джон Траволтамен салыстыруға болатынын мәлімдеді. Осылайша, екі тұлға диско музыкасының гей және гетеросексуалдық интерпретациялары мен бейнелеулері арасындағы айырмашылықты көрсетті. Лейли Филипс пен Марла Р. Стюарт Сильвестрді Вилли Нинжа мен РуПолмен бірге "қара еркек дивасы (немесе "патшайымы") дәстүрінде" "еркек әйелдігін" көрсеткен поп-иконалар ретінде салыстырды. Өз өсиетімен Сильвестр осы музыканың болашақ сатылымынан түсетін роялтилерді екі қайырымдылық ұйымына – "Ашық қол" жобасына және СПИД-ке қарсы төтенше жағдайлар қорына жұмсауды өтінді. Сильвестр роялтилеріне аванс алғандықтан қарызға батқан күйі қайтыс болғанымен, 1990 жылдардың басында бұл қарыз төленді және қалдық жинақтала бастады. Сильвестрдің менеджерінің адвокаты және ашық гей адвокат Роджер Гросс, оның өсиетін жасауға көмектескен ол, мұрагерлік сотқа қайырымдылық ұйымдарын Сильвестрдің өсиетінің иегерлері деп тағайындау туралы өтініш жасады. 140 000 долларлық жинақталған роялти екі ұйымға бөлінді және олар болашақта да роялтилерді алуын жалғастырады. 2005 жылдың 19 қыркүйегінде Сильвестр Chic және Глория Гейнормен бірге Dance Music Hall of Fame-ге енгізілді. 2016 жылдың желтоқсанында Billboard журналы оны барлық уақыттағы ең табысты би әртісі деп атады. 2023 жылы Rolling Stone журналы Сильвестрді барлық уақыттағы 200 ең ұлы әншінің тізімінде 169-орынға қойды. 2019 жылы "You Make Me Feel (Mighty Real)" әні Конгресс кітапханасымен "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деп танылып, Ұлттық жазбалар тізіміне енгізілді.

During the late 1970s, Sylvester gained the moniker of the "Queen of Disco", a term that continued to be given to the singer into the 21st century. The English journalist Stephen Brogan later described him as "a star who shined brightly. He only happened once. He was a radical and a visionary in terms of queerness, music and race." Reynaldo Anderson of Harris Stowe State University described Sylvester's influence upon disco and subsequent electronic dance music as "incalculable". He added that Sylvester's songs "Dance (Disco Heat)", "You Make Me Feel (Mighty Real)", and "Do You Wanna Funk" represented "anthems of disco aficionados for a generation", while also expressing the view that Sylvester himself "personified the excesses of the 1970s and the experimentation that characterized [the decade's] changing social norms" within the United States. Shapiro cited Sylvester alongside other artists such as Wendy Carlos, Throbbing Gristle, and Terre Thaemlitz as an individual who used electronic music as "a vehicle to express sexual transgression", while in her study of the use of falsetto in disco, Anne Lise François believed that Sylvester's style of singing "makes the point most obviously about falsetto as a gender bending device". The cultural studies scholar Tim Lawrence stated that Sylvester embodied "the [disco] movement's gay roots", and in doing could be contrasted with John Travolta, who embodied "its commercialization and suburbanization". The two figures thus reflected a divide between the gay and straight interpretations and presentations of disco music. Layli Philips and Marla R. Stewart compared Sylvester to both Willi Ninja and RuPaul as pop icons who exhibited "male femininity" within the "Black male diva (or 'queen') tradition". In his will, Sylvester had declared that royalties from the future sale of this music be devoted to two HIV/AIDS charities, Project Open Hand and the AIDS Emergency Fund. Although Sylvester died deeply in debt as a result of taking advances on his royalties, by the early 1990s this debt had been paid off, and a balance had begun to build up. Roger Gross, the attorney to Sylvester's manager and the openly gay lawyer who helped him draw up his will, petitioned the probate court to designate the charities as the beneficiaries of Sylvester's will. The proceeds of $140,000 in accrued royalties were split between the two groups, and they will continue to be paid the royalties in the future. On September 19, 2005, Sylvester was one of three artists inducted into the Dance Music Hall of Fame, alongside Chic and Gloria Gaynor. In December 2016, Billboard magazine ranked him as the 59th most successful dance artist of all time. In 2023, Rolling Stone ranked Sylvester at number 169 on its list of the 200 Greatest Singers of All Time. In 2019, "You Make Me Feel (Mighty Real)" was selected by the Library of Congress for preservation in the National Recording Registry for being "culturally, historically, or aesthetically significant".

Өмірбаян, деректі фильмдер және мюзиклдер

Гэмсон 2005 жылы Сильвестрдің өмірбаянын жазды. Лондондық ЛГБТ журналы үшін жазған Стивен Броган Гэмсонның өмірбаяны жақсы зерттелгенімен, құрылымы фрагментті және "оқығанға ләззат сыймайтын" екенін айтты. Entertainment Weekly кітапты "көңілді және құйынтпалы" деп сипаттап, B+ бағасын берді, The Boston Globe оны "өзінің шабыттандырған дәуірі сияқты тартымды" десе, The San Francisco Chronicle автордың "өмірбаянындағы әлеуметтік өзгерістерді шебер суреттегенін, бірақ Сильвестрді ешқашан назардан шығармайтынын" хабарлады. "Тамаша Сильвестр" 2006 жылы Stonewall Book Award сыйлығын жеңіп алды. 2015 жылы Сильвестрдің жарнамашысы Шарон Дэвис оныңмен өткізген уақыты туралы естеліктер жариялады, ол Сильвестрдің қайтыс болғанының 25 жылдығына орай 2013 жылы жарық көруі тиіс еді. 2010 жылы "Белгісіз" телесериалында Сильвестрге арналған бөлім көрсетілді, ол кейіннен YouTube арқылы қолжетімді болды. Сильвестр: Mighty Real, Сильвестрдің өмірі мен мансабына арналған толықметражды деректі фильмнің түсірілімі басталды; онда Сильвестрдің отбасы мүшелерімен және одан шабыттанған суретшілер мен музыканттармен сұхбаттастырылды, бірақ 2012 жылы фильмнің жұмысы тоқтап қалды. 2014 жылдың тамызында Нью-Йорктегі Сент-Клемент театрында Mighty Real: A Fabulous Sylvester Musical атты Бродвейден тыс мюзикл ашылды. Оны Кендрелл Боуман мен Энтони Уэйн бірлесіп қойды, соңғысы бас рөлді де орындады. The Huffington Post мюзиклдің 1980-ші жылдары Сильвестрдің музыкалық жетістіктерінің төмендеуіне тоқталмағанын және "жұлдыздың өмірі туралы толыққанды зерттеуді күтетін болса, деректі фильмді күтуге болады", бірақ мюзикл "нағыз талантты актерлердің жұқпалы өнерлерінің жиынтығы ретінде сәтті" болғанын атап өтті. 2014 жылы Сильвестр Сан-Францисконың Кастро ауданындағы "Өз салаларында маңызды үлес қосқан" ЛГБТҚ тұлғаларын құрметтейтін Rainbow Honor Walk құрметтейтін алғашқы тұлғалардың бірі болды. 2022 жылы Сильвестр музыка журналисі және Нью-Йорк университетінің профессоры Джейсон Кинг жасатқан және жүргізген Sound Barrier подкаст деректік сериясының алғашқы тоғыз эпизодының тақырыбы болды.

A biography of Sylvester was authored by Gamson and published in 2005. Writing for the London based LGBT magazine Beige: The Provocative Cultural Quarterly, Stephen Brogan expressed his opinion that while Gamson's biography was well researched, it had a fragmented structure and as such was "not a joy to read". Entertainment Weekly called the book "playful and furious" and awarded it a B+ rating, The Boston Globe suggested that it was "as engaging as the times it so energetically resurrects", and The San Francisco Chronicle reported that the author "carefully paints the shifting social tapestry into his subject's life story without ever taking Sylvester out of the foreground". The Fabulous Sylvester won the 2006 Stonewall Book Award for nonfiction. In 2015, Sylvester's publicist Sharon Davis published memoirs of the time that she spent with Sylvester, noting that she planned for it to appear in 2013 to mark the 25th anniversary of Sylvester's death. In 2010, the TV series Unsung aired an episode on Sylvester, that was later made available through YouTube. Sylvester: Mighty Real, an official feature length documentary on the life and career of Sylvester, entered production; it featured interviews with members of Sylvester's family and other artists and musicians who have been inspired by, but by 2012 the film's progress had halted. In August 2014, an Off Broadway musical titled Mighty Real: A Fabulous Sylvester Musical opened at Theatre At St. Clement's in New York City. It was co directed by Kendrell Bowman and Anthony Wayne, the latter of whom also performed as the titular character. The Huffington Post review noted that the musical largely avoided dealing with the decline in Sylvester's musical success during the 1980s, and that although " anyone seeking an exhaustively researched play by play of the star's life would be better off waiting for a documentary", the musical "succeeds as a collection of infectious performances by a truly gifted cast". In 2014 Sylvester was one of the inaugural honorees in the Rainbow Honor Walk, a walk of fame in San Francisco's Castro neighborhood noting LGBTQ people who have "made significant contributions in their fields". In 2022 Sylvester was the subject of the first nine episodes of Sound Barrier, a podcast documentary series produced and hosted by music journalist and NYU professor Jason King.

Студиялық альбомдар

Жыл Альбом Хит-парадтағы ең жоғары көрсеткіштер Сертификаттар Жазу компаниясы АҚШ US R&B CAN 1973 Sylvester & the Hot Band — — — — Blue Thumb Bazaar — — — — 1977 Sylvester — — — — Fantasy 1978 Step II 28 7 74 59 RIAA: Gold 1979 Stars 63 27 — 59 1980 Sell My Soul 147 44 — — Fantasy/Honey 1981 Too Hot to Sleep 156 51 — — 1982 All I Need 168 35 98 — Megatone 1983 Call Me — — — — 1984 M 1015 — — — — 1986 Mutual Attraction 164 46 — — Warner Bros./Megatone "—" - бұл аумақта хит-парадқа ілеспеген немесе жарияланбаған жазбаны көрсетеді. "Силвестр және Ыстық Топ" деп көрсетілген.

Синглдар

Жыл Ән Шартыдағы ең жоғары көрсеткіштер Сертификаттар Альбом АҚШ Жаңа Зеландия Ұлыбритания 1979 "I (Who Have Nothing)" 40 27 4 — 86 23 — 46 Stars "Stars" — — — — — — 47 "Body Strong" — — — — — — — "Can't Stop Dancing" — 43 2 — — — — — Living Proof "In My Fantasy (I Want You, I Need You)" — — — — — — — 1980 "You Are My Friend" — 30 — — — — — — "I Need You" — — 6 — — — — — Sell My Soul "Sell My Soul" — — — — — — — "Fever" — — — — — — — 1981 "Here Is My Love" — 44 20 — — — — — Too Hot to Sleep "Give It Up (Don't Make Me Wait)" (with Jeanie Tracy) — — — — — — — "Magic Number" (with Herbie Hancock) — 59 9 — — — — — Magic Windows 1982 "Do Ya Wanna Funk" (with Patrick Cowley) — — 4 24 — — 46 32 All I Need "All I Need" — 67 3 — — — — — "Don't Stop" — — — — — — 77 1983 "Tell Me" — — 49 — — — — — "Band of Gold" — — 18 — — — — 67 Call Me "Too Late" — 68 16 — — — — — "Trouble in Paradise" — — — — — — — 1984 "Call Me" — — 57 — — — — — "Good Feelin'" — — — — — — — "Stargazing" (with Earlene Bentley) — — — — — — — — "Menergy" — — — — — — — — "Rock the Box" — — 25 — — — 34 88 M 1015 1985 "Take Me to Heaven" — — 6 — — — 45 100 "Sex" — — — — — — — 1986 "Living for the City" — — 2 — — — — — Mutual Attraction "Someone Like You" — 19 1 — — — — — 1987 "Mutual Attraction" — — 10 — — — — — "Sooner or Later" — — 32 — — — — — 1988 "Do You Wanna Funk (Housey Housey Mix)" (with Patrick Cowley) — — — — — — — 97 2013 "You Make Me Feel (Mighty Real) (The Remixes)" — — 46 — — — — — "—" бұл ән тізімге енбеген немесе сол аймақта шығарылмаған жазбаны білдіреді. "Силвестр және ыстық топ" деп жазылған.

Year Single Peak chart positions Certifications Album US NZ UK 1979 "I (Who Have Nothing)" 40 27 4 — 86 23 — 46 Stars "Stars" — — — — — — 47 "Body Strong" — — — — — — — "Can't Stop Dancing" — 43 2 — — — — — Living Proof "In My Fantasy (I Want You, I Need You)" — — — — — — — 1980 "You Are My Friend" — 30 — — — — — — "I Need You" — — 6 — — — — — Sell My Soul "Sell My Soul" — — — — — — — "Fever" — — — — — — — 1981 "Here Is My Love" — 44 20 — — — — — Too Hot to Sleep "Give It Up (Don't Make Me Wait)" (with Jeanie Tracy) — — — — — — — "Magic Number" (with Herbie Hancock) — 59 9 — — — — — Magic Windows 1982 "Do Ya Wanna Funk" (with Patrick Cowley) — — 4 24 — — 46 32 All I Need "All I Need" — 67 3 — — — — — "Don't Stop" — — — — — — 77 1983 "Tell Me" — — 49 — — — — — "Band of Gold" — — 18 — — — — 67 Call Me "Too Late" — 68 16 — — — — — "Trouble in Paradise" — — — — — — — 1984 "Call Me" — — 57 — — — — — "Good Feelin'" — — — — — — — "Stargazing" (with Earlene Bentley) — — — — — — — — align="left" rowspan="2" "Menergy" — — — — — — — — "Rock the Box" — — 25 — — — 34 88 M 1015 1985 "Take Me to Heaven" — — 6 — — — 45 100 "Sex" — — — — — — — 1986 "Living for the City" — — 2 — — — — — Mutual Attraction "Someone Like You" — 19 1 — — — — — 1987 "Mutual Attraction" — — 10 — — — — — "Sooner or Later" — — 32 — — — — — 1988 "Do You Wanna Funk (Housey Housey Mix)" (with Patrick Cowley) — — — — — — — 97 align="left" rowspan="2" 2013 "You Make Me Feel (Mighty Real) (The Remixes)" — — 46 — — — — — "—" denotes a recording that did not chart or was not released in that territory. Credited as Sylvester & the Hot Band.