Кіріспе
Британ армиясының фельдмаршалы (1891–1970)
Уильям Джозеф Слим, 1-ші виконт Слим, (6 тамыз 1891 – 14 желтоқсан 1970), көбінесе Билл Слим деп аталатын британдық әскери қолбасшы және Австралияның 13-ші генерал-губернаторы. Слим Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда активті қызметте болды және үш рет жарақаттанды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Бирма кампаниясындағы "ұмытылған армия" деп аталған 14-ші армияны басқарды. Соғыстан кейін ол Үнді армиясында қызмет еткен және Империя Бас штабының бастығы болып тағайындалған алғашқы британдық офицер болды. 1953 жылдан 1959 жылға дейін Австралияның генерал-губернаторы қызметін атқарды. 1930 жылдардың басында Слим Энтони Миллс псевдонимімен роман, әңгімелер және басқа да жарияланымдар жазды.
Алғашқы жылдар
Уильям Слим 72 Белмонт жолы, Сент-Эндрюс, Бристоль қаласында Джон Слимнің Шарлотта Такермен некеде болған ұлы ретінде дүниеге келді және Бшопстондағы Рим католик шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Ол бастапқыда Бристольде тәрбиеленді, Санкт Бонавентура бастауыш мектебіне қатысты, содан кейін Санкт Брендан колледжінде оқыды, ал кейін жасөспірім шағында Бирмингемге көшіп келді. Бирмингемде ол Эджбастондағы Сент-Филипс грамматикалық мектебінде және Бірмингемдегі Король Эдвард мектебінде білім алды. Мектепті бітіргеннен кейін, әкесінің көтерме саудагер ретінде бизнестегі сәтсіздігіне байланысты, отбасы тек бір ұлын, Слимнің үлкен ағасын, Бирмингем университетіне жіберуге шамасы келді. Сондықтан 1910 және 1914 жылдар аралығында Слим бастауыш мектепте сабақ берді және металл құбырларын шығаратын Стюартс және Ллойдс компаниясында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Университетпен басқа байланысы болмаса да, 1912 жылы Слим Бирмингем университетінің офицерлік дайындық корпусына қосылды. Осылайша ол 1914 жылы 22 тамызда, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Уорвикширдің Корольдік полкіне уақытша екінші лейтенант ретінде тағайындалды. Кейінгі өмірінде, оның қарапайым әлеуметтік тегі мен қарапайым мінез-құлқының нәтижесінде, ол кейде қатардан шыққан деп жаңылыс айтылды. Галлиполиде ауыр жарақат алды. Англияға оралғаннан кейін, оған Батыс Үндістан полкінің екінші лейтенанты ретінде тұрақты лауазым берілді. 1916 жылдың қазан айында Месопотамиядағы Уорвикширдің Корольдік полкіне қайта қосылды. 1917 жылдың 4 наурызында лейтенант болып тағайындалды (ескілігі 1915 жылдың қазанына дейін). 1917 жылы екінші рет жараланды. Бұрын уақытша капитандық дәрежесі берілген болатын, ол 1918 жылдың 7 ақпанында Месопотамиядағы іс-қимылдары үшін Әскери крестпен марапатталды. 1918 жылдың 2 қарашасында 6-шы Гурха атқыштар полкіне майор болып тағайындалды. 1919 жылдың 22 мамырында капитандыққа көтеріліп, Үндістан армиясына ауыстырылды.
Соғыс аралығындағы мансап
Слим 1921 жылы 6-шы Гурха атқыштар полкіне батальондық адъютант болып тағайындалды. 1926 жылы 1 қаңтарда ол Эдинбург қаласына жақын орналасқан Крамондтың пасторы Джон Андерсон Робертсонның қызы Айлин Робертсонға үйленді. Олардың бір ұлы мен бір қызы болды. Сол жылы Слим Кветтадағы штаб колледжіне жіберілді. 1929 жылы 5 маусымда екінші дәрежелі генерал-штаб офицері болып тағайындалды. 1930 жылы 1 қаңтарда оған майор шені кавалерлік түрде берілді, ал 1933 жылы 19 мамырда осы шенге ресми түрде көтерілді. Штаб колледжіндегі үлгерімі нәтижесінде ол алдымен Делидегі Үндістан армиясының бас штабына, содан кейін Англиядағы Камберли штаб колледжіне (екінші дәрежелі генерал-штаб офицері ретінде) тағайындалды, онда 1934 жылдан 1937 жылға дейін оқытты. Осы кезеңде ол әдеби қызығушылықтарын дамыту және сол кездегі шағын әскери жалақысын толықтыру мақсатында Энтони Миллс псевдонімімен роман, әңгімелер және басқа да жарияланымдар жазды. 1937 жылы Императорлық қорғаныс колледжіне қабылданды. Келесі жылы ол подполковник шеніне көтеріліп, 7-ші Гурха атқыштар полкінің 2-ші батальонына қолбасшы болып тағайындалды. 1939 жылы ол батальонының командирі ретінде бригада генералының уақытша шеніне ие болды. 1939 жылы 8 маусымда полковник (қайтадан бригада генералының уақытша шенімен) болып тағайындалды және Үндістандағы Белгаум қаласындағы Аға офицерлер мектебінің басшысы болып тағайындалды.
Шығыс Африкадағы жорық
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Слимге 5-ші Үндістандық жаяу әскер дивизиясының 10-шы жаяу әскер бригадасының басшылығы тапсырылды және ол Суданға жіберілді. Ол Эфиопияны итальяндықтардан азат ету мақсатында Шығыс Африка кампаниясына қатысты. Слим Эритреяда тағы жарақат алды. 1941 жылдың 21 қаңтарында Агордатқа шабуыл жасау кезінде оның көлігі Fiat CR.42 истребительдерімен атқыланды.
Таяу Шығыс
Жарақаттарынан жазылған, бірақ әлі де активтік қызметке жарамсыз Слим Делидегі Бас штабта, GHQ-да уақытша жұмыс істеді. Ол Ирактағы болжамды операцияларды жоспарлауға қатысты, онда проблемалар күтілуде еді. 1941 жылдың мамыр айының басында Слим Ирактағы операцияларға белгіленген командир Эдвард Квинанның бригадир генерал-штабы (бас штаб офицері) болып тағайындалды және 7 мамырда Басраға келді. Одан кейін генерал-майор Фрейзер, 10-шы үнділік жаяу әскер дивизиясының командирі, ауырып, қызметінен босатылды, ал Слим 1941 жылдың 15 мамырында генерал-майор шенімен оның орнына тағайындалды. Ол Аңло-Ирак соғысы, Сирия-Ливан кампаниясы (дивизия Эфрат өзені бойымен Деир-эз-Зорды басып алуға көтерілген) және Парсыға басып кіру кезінде Ирак күштерінің құрамында 10-шы үнділік жаяу әскер дивизиясын басқарды. 1941 жылы ол екі рет хабарламаларда есімдері тізілді.
Бірмадағы жорық
1942 жылдың наурыз айында Слимге 17-ші Үндістан жаяу әскер дивизиясы мен 1-ші Бірма дивизиясынан тұратын Буркорп деп те аталатын Бірма корпусының басқаруы тапсырылды. 1942 жылдың 8 мамырында Слим генерал-лейтенант міндетін атқарушы болып тағайындалды. Корпус жапондықтардың Бірмаға жасаған шабуылына ұшырады және жапондықтардың жылдамдығы мен икемділігіне қарағанда әлсіз болғандықтан, көп ұзамай Үндістанға қайта шегінуге мәжбүр болды. 1942 жылдың 28 қазанында Слим Британ империясы орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды. Содан кейін Слим Шығыс армиясының қолбасшылығындағы XV корпусын басқарды. Оның басқаруы Читтагонгтың шығысынан Бірмаға дейінгі жағалау аймағын қамтыды. Ол Шығыс армиясының қолбасшысы Ноэль Ирвинмен бірнеше дауға түсті және нәтижесінде Ирвин (армия қолбасшысы болғанымен) XV корпустың Аракан түбегіне жасаған алғашқы шабуылын жеке басқаруға кірісті. Операциялар апатқа ұшырады, оның салдарынан Слим XV корпусының басқаруын қайта алды, бірақ жағдайды түзетуге тым кеш болды. Генералдар Ирвин мен Слим оқиғаға бір-бірін кінәлады, бірақ соңында Ирвин қызметтен алынып, Слим жаңа XIV армияға қолбасшы болып тағайындалды – ол IV корпус (Ұлыбритания) (Имфал), XV корпус (Аракан) және XXXIII корпус (қосалқы) армияларынан құралды, кейін XXXIV корпусы да қосылды. 1943 жылдың 14 қаңтарында Слим 1941 жылы Таяу Шығыстағы іс-әрекеттері үшін Distinguished Service Order (DSO) серігі болып тағайындалды. Американдық тарихшылар Алан Миллет пен Уильямсон Мюррей Слимді былай сипаттады: Слим жаңа армиясын жаумен күресуге дайындау жұмысына тез кірісті. Оның негізгі қағидасы – жолсыз өтімділік маңызды еді: көптеген ауыр техника қашыр немесе әуемен тасымалданатын жабдыққа ауыстырылды, ал моторлы көліктер ең аз мөлшерде сақталды және Жер бетіндегі ең қиын шайқас аймақтарында жүре алатын көліктермен шектелді. Жаңа доктрина бойынша, егер жапондықтар байланыс желілерін кесіп тастаса, олар да қоршалады. Барлық бөлімшелер қорғаныс «жәшіктерін» құруы керек еді, олар әуеден жабдықталатын және жақыннан әуемен қолдау және бронетехникамен көмектесетін еді. Бұл жәшіктер жапондықтардың соғыста қолданған шабуылдық тактикасына тиімді жауап ретінде жасалған. Слим сарбаздарының джунглиден қорқуын және жапондық сарбаздардың джунглиде жақсы жауынгерлер екендігіне сенуін жою үшін оларды жиі шабуыл жасауға және түнгі жаттығуларға шақырды. Ол сондай-ақ оларға қоршауға түскеннен кейін позицияларын ұстап тұруды бұйырды. Чин таулары Бірмаға табиғи қорғаныс кедергісін құрады, Слим оны Бурма жағалауынан төмен қарай амфибиялық операция арқылы айналып өтуге ниеттенген, бірақ Еуропадағы соғыстың талаптары қажетті десанттық кемелердің қол жетімді еместігін білдірді, бұл Слимді Чин таулары арқылы Бірмаға құрлықпен өту жоспарларын жасауға мәжбүр етті. Сонымен қатар, Бірма аймақтық армиясының негізгі соққы күшін құрайтын Жапонияның 15-ші армиясы 1943 жылдың басында төрт дивизиядан 1943 жылдың соңына қарай сегіз дивизияға дейін өсті, өйткені жапондықтар Үндістанға шабуыл жасауға дайындалды, бұл Бірмаға құрлықпен өтудің қиындықтарын арттырды. 1943 жылы оны салған мыңдаған тұтқындардың өмірін қиған Бірма темір жолы аяқталды; бұл жапондықтарға Бірма аймақтық армиясын нығайтуға және Үндістанға шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Слим өзінің әскерін джунглидегі соғысқа дайындағанда, ол Бригадир Орде Вингейтпен қақтығысты, ол Слимнің ең жақсы Гуркха, британдық және африкалық бөлімшелерін өзінің Чиндит шабуыл тобы үшін алып кетті. Слим өзінің ең жақсы бөлімшелерін Вингейтке беруге қарсы болды және Вингейттің Палестина мен Эфиопияда сәтті мансабы болғанымен, ол жапондықтардың палестиналықтар мен италиялықтардан әлдеқайда қатал жау екенін білетінін айтты. Алайда Слим Вингейттің Бірманың таулы тайпаларына көмек көрсету жоспарын мақұлдады. Бірмадағы түрлі таулы халықтар, мысалы, Качин, Карен, Чин, Нага және Шан, Бірманың 17 миллион халқының шамамен 7 миллионын құрады. Жапондықтарды азат етушілер ретінде қарсы алған Бамарлардан айырмашылығы, жапондықтар шабуыл жасаған кезде ағылшындарға адал болды. Бірманың таулы тұрғындары жапондықтардың билігінде азап шекті және оларға қарсы партизандық соғыс жүргізуге дайын болды. Слим SOE және OSS-тің тау тайпаларына қару-жарақ және оқу беру жоспарларын мақұлдады, бұл оған қарсы орналастырылатын жапондық күштерді байлаудың жолы болды. 1944 жылдың басында Слим полковник шенінде болды, соғыс кезінде генерал-майор шеніне көтерілді және кейін генерал-лейтенант шеніне өсті. 1944 жылдың қаңтарында, екінші Аракан шабуылына жапондықтардың қарсы шабуылы кезінде, Үндістанның 7-ші жаяу әскер дивизиясы Үндістанның 5-ші жаяу әскер дивизиясының және 81-ші (Батыс Африка) дивизиясының бір бөлігімен бірге тез қоршауға түсті. 7-ші Үндістан дивизиясының қорғанысы негізінен жүргізушілер, асханашылар және жабдықтаушылардан құралған «Админ жәшігіне» негізделген. Олар әуемен жабдықталды, бұл олардың жоғалған жабдықтау желілерінің маңыздылығын жойды. Жапондық күштері Араканға жасалған шабуылды тоқтатуға қол жеткізді, бірақ одақтас күштерін шешуші түрде жеңе алмады немесе қоршауға түскен формациялардан асып өте алмады. 1944 жылдың басында Жапонияның премьер-министрі, генерал Хидеки Тоджо Азияда жеңіске жету жоспарларын бекітті, Үндістанға шабуыл деп аталатын Операция U Go және Қытайды біржола жеңу мақсатын көздеген Операция Ichi Go деп аталатын екі операцияны ұсынды. Үндістандағы және Қытайдағы екі операция тығыз байланысты болды, өйткені Қытайға берілетін американдық жабдықтар Гималайдың «Дөңгелегі» арқылы жеткізілді және жапондықтар Қытайды қолдау үшін Үндістандағы американдық әуе базаларын жабу үшін Үндістанның Ассам провинциясын басып алуды жоспарлады. сонымен қатар Операция Ichi Go-ны, барлық уақыттағы ең ірі жапондық шабуылын бастады, оған 2 миллион адам қатысты. Жапондықтар Үндістанға шабуыл жасау үшін логистикалық мүмкіндіктерінің жетіспеуін білді және U Go жоспарлары британдық XIV армиясы жай ғана құлап түседі деген болжамға негізделген, бұл жапондық 15-ші армияға аштықтан өлуге қарсы тамақ жинауға мүмкіндік береді. Үндістанға Жапонияның 15-ші армиясынан кейін, Субхас Чандра Бос басқаратын Үндістан Ұлттық Армиясы келді, ол жарықтандырғыш ұлтшыл болды. Жапондықтар Бостың Үндістанда болуы Үндістан армиясының сарбаздарын көтеріліске шығарып, британдық офицерлерін өлтіріп, жапондық 15-ші армияның Үндістанның барлық аймақтарын басып алуына мүмкіндік беретін британдыққа қарсы революцияны тудырады деп сенді. Слим 1944 жылғы Жаңа жылдық құрметтеулерде Bath орденінің серігі (CB) болып тағайындалды және 1944 жылдың 28 қыркүйегінде Bath орденінің рыцарь командирі (KCB) болып тағайындалды. 1944 жылғы желтоқсанда Имфалдағы шотландық, Гуркха және пунджаби полктерінің алдында Слим және оның үш корпустың командирлері (Кристосон, Скунс және Стопфорд) вице-король лорд Уэвеллмен рыцарьдарға ие болды және құрметпен марапатталды. Слим KCB орденімен марапатталды, ал қалғандары KBE орденімен марапатталды. Слим сонымен қатар депештерде есімдері тізілген. 1944 жылдың соңына қарай британдық XIV армияда қызмет ететін адамдардың көп бөлігі британдық емес еді, өйткені британдық XIV армияны құрайтын 12 дивизияның 2-еуі британдық, 7-еуі үнділік және 3-еуі Ұлыбританияның африкалық колонияларынан келді. Сонымен қатар, Бірмадағы одақтас тараптағы Шан, Чин, Нага, Качин және Карен халықтарынан құралған алты қытай дивизиясы және АҚШ армиясынан екі полк және OSS және SOE көтерілген түрлі тайпалық жасақтары болды, бұл Слимді осы әртүрлі халықтардан құралған күштерді біріктіру үшін әскери қолбасшы ғана емес, дипломат рөлін де ойнауға мәжбүр етті. 1945 жылы Слим Бірмаға шабуыл жасады, жабдықтау желілері жүздерше мильге созылған және джунглиде өте қиын болды. Слим Билли Уильямс пен оның корпусын, соның ішінде Бандула басқаратын пілдерін қолданып, құрылыс жұмыстарын жүргізді...
Slim quickly got on with the task of training his new army to take the fight to the enemy. His basic premise was that off road mobility was paramount: much heavy equipment was exchanged for mule or air transported equipment, and motor transport was kept to a minimum and restricted to vehicles that could cope with some of the worst combat terrain on Earth. The new doctrine dictated that if the Japanese had cut the lines of communication, then they too were surrounded. All units were to form defensive 'boxes', to be resupplied by air and assisted by integrated close air support and armour. The boxes were designed as an effective response to the tactics of infiltration practised by the Japanese in the war. Slim also supported increased offensive patrolling and night training, to encourage his soldiers to lose both their fear of the jungle and their belief that Japanese soldiers were better jungle fighters. He also instructed them to hold their positions once outflanked. The Chin Hills formed a natural defensive barrier into Burma, which Slim would have preferred to outflank by an amphibious operation by landing further down the coast of Burma, but demands of the war in Europe meant the necessary landing craft were not available, forcing Slim to devise plans for advancing into Burma overland through the Chin hills. At the same time, the Japanese 15th Army, which formed the main striking force of the Burma Area Army, had grown from four divisions at the beginning of 1943 to eight divisions by the end of 1943 as the Japanese made preparations for invading India, which increased the difficulties of an overland advance into Burma. By 1943, the Burma Railway, which cost the lives of thousands of prisoners of war who built it, was finished; this allowed the Japanese to reinforce the Burma Area Army, and made invading India possible. As Slim went about training his men for the rigours of jungle warfare, he clashed with Brigadier Orde Wingate, who took away some of Slim's best Gurkha, British and African units for his Chindit raiding group. Slim argued against the loss of his better units to Wingate, and maintained that though Wingate had a successful career in Palestine and Ethiopia he would discover that the Japanese were a considerably tougher foe than the Palestinians and the Italians that Wingate had hitherto been fighting. However, Slim did approve of Wingate's plans for aid to the hill tribes of Burma. The various hill peoples of Burma such as the Kachins, Karens, Chin, Nagas and the Shan collectively amounted to about 7 million of Burma's 17 million people, and unlike the Bamars, who had welcomed the Japanese as liberators, had stayed loyal to the British when the Japanese invaded. The hill peoples of Burma had suffered under Japanese rule, and were more than willing to wage guerrilla warfare against them. Slim approved of the plans of the SOE and OSS to provide arms and training to the hill tribes as a way to tie down Japanese forces that would otherwise be deployed against him. At the start of 1944, Slim held the substantive rank of colonel with a war substantive rank of major general and the acting, then upgraded to temporary, rank of lieutenant general. In January 1944, when the Second Arakan Offensive was met by a Japanese counter offensive, the Indian 7th Infantry Division was quickly surrounded along with parts of the Indian 5th Infantry Division and the 81st (West Africa) Division. The 7th Indian Division's defence was based largely on the "Admin Box" formed initially from drivers, cooks and suppliers. They were supplied by air, thus negating the importance of their lost supply lines. The Japanese forces were able to halt the offensive into Arakan but were unable to decisively defeat the allied forces or advance beyond the surrounded formations. In early 1944, the Japanese Prime Minister, General Hideki Tojo, approved of plans for victory in Asia, calling for two operations, Operation U Go as the invasion of India was code named and Operation Ichi Go which was intended to defeat China once and for all. The two operations in India and China were closely linked given that American supplies for China were flown over "the Hump" of the Himalayas and the Japanese wanted to take the Indian province of Assam in part to close the American air bases in India that sustained China at the same time that they were launching Operation Ichi Go, the biggest Japanese offensive of all time, involving 2 million men. The Japanese knew that they lacked the logistics to invade India, and the plans for U Go were based on the assumption that the British Fourteenth Army would just collapse, allowing the Japanese 15th Army to capture enough food to prevent its men from starving to death. Following the Japanese 15th Army into India was the Indian National Army commanded by Subhas Chandra Bose, an ardent nationalist. The Japanese believed that the mere presence of Bose in India would inspire the men of the Indian Army to mutiny and murder their British officers, and set off an anti British revolution that would allow the Japanese 15th Army to take all of India. Slim was appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) in the 1944 New Year Honours. and, on 28 September 1944, he was appointed a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB). In December 1944, during a ceremony at Imphal in front of the Scottish, Gurkha and Punjabi regiments, Slim and three of his corps commanders (Christison, Scoones and Stopford) were knighted by the viceroy Lord Wavell and invested with honours. Slim was presented with his insignia as KCB, and the others with their KBEs. Slim was also mentioned in despatches. By the end of 1944, the majority of the men serving in the British Fourteenth Army were in fact not British as of the 12 divisions that made up the British Fourteenth Army, 2 were British, 7 were Indian and 3 came from Britain's African colonies. In addition, there were six Chinese divisions, two regiments from the U. S. Army and various tribal militias made up of Shan, Chin, Naga, Kachin and Karen peoples raised by the OSS and the SOE fighting on the Allied side in Burma, requiring Slim to play the role of the diplomat as much as a general to hold these disparate forces made up of so many different peoples together. In 1945, Slim launched an offensive into Burma, with supply lines stretching almost to the breaking point across hundreds of miles of trackless jungle. Slim employed Billy Williams and his corps of elephants, led by Bandoola, to build bridges and rescue refugees. He faced the same problems that the Japanese had faced in their failed 1944 offensive in the opposite direction. He made the supply of his armies the central issue in the plan of the campaign. The Chindwin River was spanned with the longest Bailey bridge in the world at the time. To distract the Japanese from his campaign in central and southern Burma, Slim ordered the Chinese in northern Burma to begin an offensive, which for a time led the Japanese to the erroneous conclusion that the main goal of the Allies was to open the Burma Road to China. Slim began his advance by sending two corps towards Mandalay and another corps along the coast towards Rangoon, but changed his plans when he learned from intelligence that the Japanese were planning on defending Mandalay from the eastern banks of the Irrawaddy River. Slim had one corps cross the Irrawaddy south of Mandalay at Meiktila while another corps staged a feint attack on Mandalay from the north to distract the Japanese from the main blow coming up from the south. The swift flowing Irrawaddy is a wider river than the Rhine, making it into a natural defensive barrier that the Japanese believed could halt the British advance. However, much of the countryside around the Irrawaddy consists of plains that favoured the offensive, and in his operations in the Irrawaddy river valley, Slim used combined arms offensives with artillery and tanks working closely with the infantry to bring down overwhelming firepower when the Japanese tried to block the British Fourteenth Army's advance. In March 1945, after crossing the Irrawaddy, the town of Meiktila was taken, followed by Burma's second city, Mandalay. The Japanese garrison in Mandalay chose not to surrender, using the forts built by the British and the maze of pagodas in downtown Mandalay to fight to the death in an urban battle that destroyed much of the city, which finally fell to the British Fourteenth Army on 20 March 1945. Slim's plan was a masterpiece of operational art, and the capture of Meiktila left most of Japan's troops stranded in Burma without supplies. The Allies had reached the open plains of central Burma, sallying out and breaking Japanese attacking forces in isolation, maintaining the initiative at all times, backed up by air land cooperation, including resupply by air and close air support, performed by both RAF and USAAF units. Slim followed up this victory by ordering his coastal corps to seize the mouth of the Irrawaddy where it flowed into the Bay of Bengal. In combination with these attacks, Force 136 helped initiate a countrywide uprising of the Bamar people against the Japanese. In addition to fighting the allied advance south, the Japanese were faced with heavy attacks from behind their own lines. As he advanced into Burma, Slim discovered gruesome evidence of the nature of Japanese rule in Burma, finding in village after village, Burmese peasants who had been tied to trees and bayoneted to death as the Japanese preferred bayonet practice with people rather than sandbags as normally is the case. Toward the end of the campaign, the army raced south to capture Rangoon before the start of the monsoon. It was considered necessary to capture the port because of the length of the supply lines overland from India and the impossibility of supply by air or land during the monsoon. Rangoon was eventually taken by a combined attack from the land (Slim's army), the air (parachute operations south of the city) and a seaborne invasion. Also assisting in the capture of Rangoon was the Anti Fascist People's Freedom League led by Thakin Soe, with Aung San (the future Prime Minister of Burma and father of Aung San Suu Kyi) as one of its military commanders. As the Burma campaign came to an end, Slim was informed in May by Oliver Leese, the commander of Allied Land Forces South East Asia (ALFSEA) that he would not be commanding Fourteenth Army in the forthcoming invasion planned for Malaya but would take command of the new Twelfth Army being formed to mop up in Burma. Slim refused the appointment, saying he would prefer to retire. As the news spread, Fourteenth Army fell into turmoil and Alan Brooke, the Chief of the Imperial General Staff, furious at not having been consulted by Leese, and Claude Auchinleck, the C in C India who was at the time in London, brought pressure to bear. The Supreme Allied Commander of the Southeast Asia Theatre, Louis Mountbatten was obliged to order Leese to undo the damage. On 1 July 1945, Slim was promoted to general and was informed that he was to succeed Leese as C in C ALFSEA. However, by the time he took up the post, having taken some leave, the war was at an end.
Әскерден алғашқы зейнеткерлік
1945 жылдың соңында Слим Ұлыбританияға оралды. 1946 жылғы 1 қаңтарда ол Ұлыбритания империясы орденінің Ұлы кресті (GBE) иегері атанды және 1939 жылдан бері алғаш рет Императорлық қорғаныс колледжінің комендант лауазымын қабылдады. 1947 жылғы 7 ақпанда ол корольдің адъютанты (ADC) болып тағайындалды. Императорлық қорғаныс колледжіндегі екі жылдық қызмет мерзімі аяқталғаннан кейін Слим 1948 жылғы 11 мамырда адъютанттық қызметтен және армиядан зейнетке шықты. Оған Үндістан мен Пәкістан тәуелсіздік алғаннан кейін олардың әскерлерінің бас қолбасшысы болу ұсынылды, бірақ ол бас тартты және оның орнына теміржол басқармасы төрағасының орынбасары болды.
Әскерге қайта оралу
Алайда, 1948 жылғы қарашада Ұлыбритания премьер-министрі Клемент Атли Виконт Монтгомеридің оны Императорлық Бас штабтың (CIGS) бастығы ретінде Джон Кроккермен алмастыру туралы ұсынысын қабылдамады. Оның орнына, 1949 жылғы қаңтарда Слимді фельдмаршал шеніне көтеріп, 1949 жылғы 1 қаңтардан бастап Армия кеңесіне ресми түрде тағайындады. Осылайша Слим CIGS лауазымына тағайындалған алғашқы Үндістан армиясының офицері болды. 1950 жылғы 2 қаңтарда ол Бат орденінің Ұлы крестімен марапатталды (GCB), ал сол жылы АҚШ оны Меритория легионының Бас қолбасшысы етіп тағайындады. Бұған дейін, 1948 жылы, ол Меритория легионының Коммандорымен марапатталған болатын. 1952 жылғы 1 қарашада ол Императорлық Бас штабтың бастығы лауазымынан босады.
Австралияның генерал-губернаторы
1952 жылдың 10 желтоқсанында Слим Австралияның генерал-губернаторы болып тағайындалғаннан кейін, Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестімен (GCMG) марапатталды, ол осы лауазымды 1953 жылдың 8 мамырында атқара бастады. 1953 жылдың 2 қаңтарында ол Киелі Иоанн орденінің рыцары (KStJ) болып тағайындалды. Слим генерал-губернатор қызметіне лайықты таңдау болды, себебі ол Галлиполиде және Таяу Шығыста австралиялықтармен бірге шайқасқан нағыз соғыс батыры еді. 1954 жылы ол Австралияға алғаш рет сапар шеккен патшайым Елизавета II-ні қарсы алды. Сапар барысында патшайымға көрсеткен қызметі үшін 1954 жылдың 27 сәуірінде Корольдік Викториан орденінің Ұлы крестімен (GCVO) марапатталды. Либералдық партияның жетекшісі Роберт Мензис Слимнің Австралиядағы қызметінің барлық кезеңінде билікте болды. Оның ресми хатшысы Мюррей Тирелл болды.
Зейнеткерлік
1959 жылы Слим зейнеткерлікке шығып, Ұлыбританияға оралды, онда ол өзінің естеліктерін «Бейресми тарих» деген атпен жариялады. Ол 1956 жылы Бірма жорығы туралы жеке баяндамасын – «Жеңілістен жеңіске» атты кітабын жариялаған еді, ол ешқашан басылымнан шықпады және онда ол өзінің қателіктері мен алған сабақтары туралы ашық әңгімеледі. 1959 жылғы 24 сәуірде ол «Жартер» орденінің серігі (KG) атағымен марапатталды. 1960 жылғы 15 шілдеде ол «Австралия астанасы аумағындағы Яралумма виконты Слим және Бристоль қаласы мен графтығындағы Бишопстон виконты» титулын алды. Ұлыбританияның ірі компаниялары басқармаларындағы сәтті мансабынан кейін ол 1964 жылғы 18 маусымда Виндзор қамалының констеблі және губернаторы болып тағайындалды. Ол 1970 жылғы 14 желтоқсанда 79 жасында Лондонда қайтыс болды, оған Виндзордағы Сент-Джордж капелласында толық әскери қоштасу рәсімі жасалды, содан кейін оның күлі кремацияланды.
Айғақтар
Австралияның генерал-губернаторы қызметін атқарган кезінде Слим Фербридж фермасы мектеп оқушыларының Австралияға көшіп баруына демеушілік жасады. Қырық жеті жыл өткен соң, 2007 жылы, және Слим қайтыс болғаннан кейін отыз жеті жыл өткенде, үш бұрынғы бала көшіп келген адам Слим оларды Фербридж фермасына сапарлаған кезде жыныстық зорлыққа ұшыратқанын мәлімдеді. Бұл айыптаулар сол кезде Слимнің әскердегі қол астындағылары да, оның ұлы да жоққа шығарды. Айыптаулар 2009 жылдың 17 қарашасында ABC телеарнасында "The Long Journey Home" бағдарламасында тағы да жарияланды. 2017 жылдың 27 ақпанында ABC Слим мен Фербридж фермасына қатысты айыптауларды қайтадан эфирге шығарды.
Эпонимдер
Канберраның Белконнен ауданындағы Уильям Слим Драйв оның құрметіне аталған. Австралия астаналық аумағы үкіметі тапсырған тәуелсіз сараптама жолдың атын өзгерту туралы ешқандай ұсыныс бермесе де, 2019 жылы сол кездегі ACT жоспарлау министрі Мик Джентльмен жасалған айыптауларды, Балаларға қатысты институционалдық зорлық-зомбылықты зерттеу комиссиясына (Royal Commission) ұсынылған материалдарды және Слим отбасының ұсыныстарын қарастырғаннан кейін жолдың атын өзгертетінін хабарлады. 2021 жылы жолдың аты өзгертілді. Сандхерсттегі Корольдік әскери академиядағы Slim офицерлер үйі оның есімімен аталып, 2004 жылдың тамызында оның ұлы ашты. 2008 жылдың 7 қыркүйегінде Слимнің және оның жанында қызмет еткендердің естелігіне арналған тақташа оның туған қаласы Бристольдегі ескерткіште (cenotaph) ашылды. Бристоль қаласының Лорд-мэрінің дін қызметкері, Пребендар Харольд Кларк басшылығымен өткен салтанатқа Клифтон діоцезінің Роберт Кинг және индуист, мұсылман және сикх қауымдарының дінбасылары қатысты. Оңтүстік Австралиядағы Уайалла қаласындағы Виконт Слим даңғылы оның құрметіне аталған. Кранфилд университетінің Шривенхам кампусындағы Слим ғимараты оның есімімен аталады. Слим мектебі – Малайяның Камерон таулы аймағында орналасқан, британдық отбасылық білім беру қызметіне қарасты, ко-эдукациялық орта мектеп болды және оның құрметіне аталды.
Тарихи бағалау
Генерал-лейтенант сэр Джон Киззли Слимнің "Жеңістен жеңіске" (1956) атты естеліктерін ұсынды, онда Слим Бирмадағы науқандағы өзінің қателіктері туралы ашық әңгімеледі. Кітап ешқашан таратпастан шыққан емес. Киззли Слимді "20 ғасырдың, мүмкін, ең ұлы қолбасшысы" деп сипаттады және Слимнің "өзіне-өзі сынды көзқарасына" тоқталды. Әскери тарихшы Макс Гастингс былай деді:
Соғыстағы басқа да көрнекті қолбасшылардың көбінен өзгеше, Слим өте қарапайым, өзін жақсы танитын адам еді. Ол мақтансаң бармайтын, әйелі Айлинге, отбасына және Үндістан армиясына берілген адам болды. Оның сабырлы, күшті басшылық стилі және қарамағындағылардың мүддесін қорғауы оның астында қызмет еткендердің барлығының құрметіне ие болды. Оның тура сөйлейтін мінезі, әуесқойлықтың жоқтығы және билік үшін күреспеуі оған билік дәліздерінде көп көмектеспеді. Тек оның әскерлері ғана оған адалдығын ешқашан өзгертпеді. Слимнің 14-ші армияда құрған серіктестік рухы соғыстан кейін де Бирма жұлдызы қауымдастығында жалғасты, Слим оның негізін қалаушысы және алғашқы президенті болды. 1990 жылы королева Елизавета II қорғаныс министрлігі алдындағы Уайтхоллда Слимнің мүсінін ашты. Айвор Робертс Джонс салған бұл мүсін, Екінші дүниежүзілік соғыстағы үш британдық әскери қолбасшының (қалғандары Алан Брук және Бернард Монтгомери) бірі. Слимнің құжаттарын оның өмірбаяушысы Рональд Левин жинап, 1977-2001 жылдары Слимнің әйелі Айлин, виконтесса Слим, ұлы Джон Слим, 2-ші виконт Слим және басқа да демеушілер Черчилль мұрағат орталығына тапсырды. Левиннің "Слим: The Standardbearer" атты өмірбаяны 1977 жылы WH Smith әдеби сыйлығымен марапатталды.