Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эдвард Хантер (сонымен қатар Билли Банжо деп танылған) 2 маусым 1885 – 6 желтоқсан 1959 – Шотландияда және Жаңа Зеландияда белсенді болған шотланд социалисі. Ол кәсіподақ ұйымдастырушысы, саясаткер және жазушы болды және Жаңа Зеландияда социализмнің дамуына маңызды үлес қосты. Ланаркширде дүниеге келген ол кеншінің ұлы еді, кейіннен 12 жасында, формальды білім алғаннан кейін өзі де кенші болды. 1906 жылы ол Жаңа Зеландияның Батыс жағалауына эмиграциялады, ол бұрыннан-ақ Шотландияның солшыл ойшылдары, оның ішінде Кейр Харди мен Боб Смиллидің (екі еуі де Тәуелсіз Еңбек партиясының мүшелері) ықпалында болған, өзін-өзі ұстаған социалист еді. Кеншілердің басшысы ретінде Хантер Жаңа Зеландияның Еңбек федерациясының жетекші мүшесіне айналды. Хантер Билли Банжо атты қаламды қолданып, социалистік жазушы ретінде шахтерлердің алаңдаушылықтарын өлең мен прозада жеткізді. Хантер шахтерлердің жұмысшы табын социалистік азаттыққа жеткізуге дайын деңгейге дейін саяси білім алуына сенімді болды. Ол осы және басқа да идеяларын өзінің жазбаларында үнемі білдіретін. 1909 жылы Веллингтонда Мэри Уордс Каттқа үйленді, олардың төрт баласы болды. Жаңа Зеландия Социалистік партиясының мүшесі ретінде 1911 жылы партияның жергілікті бөлімшесінің хатшысы болды. Осы кезеңде Жаңа Зеландияда кәсіподақ белсенділігінің күшеуі байқалды, және осы уақытта Хантер саяси тұрғыдан белсендірек болды. "Азаттық әнінде" Хантер шахтерлерді "тұрып, күресуге" шақырды, ал 1912 жылдың қараша айында Фред Эванстың полиция мен ереуілдегі шахтерлер арасындағы қақтығыста қаза тапқаннан кейін ол жалпы ереуілді жариялауға шақырды, ол 1913 жылы жарияланды. Хантер бұл ереуілді "халықтың көтерілісі" деп қарсы алды және оны ұйымдастыруға белсенді қатысты. Оның әрекеттері тұтқындалуына әкеп соқты және оған бүлік қоздыру айыбы тағылды. Билік оны үкіметтің зорлық әрекетіне жауап ретінде төңкеріс жасауға итермеледі деп айыптады. Хантер мерзімінен бұрын босатылды. 1913 жылы жұмысшы қозғалысының әртүрлі топтарын біріктіру мақсатында Жаңа Зеландияның Социал-демократиялық партиясы құрылғаннан кейін Хантер партияның атқару комитетінде шахтерлерді өкілдік етті. Кәсіподақтарды ұйымдастыру қызметі мен социалистік нанымы үшін Хантер көмір шахталарында қара тізімге енгізілді, сондықтан ол шекіршілер одағы мен Веллингтон ауылдық жұмысшылар одағының ұйымдастырушысы және басқа да түрлі жұмыстарда жұмыс істеді. Оның ауылдық жұмысшылар арасында өндірістік синдикализмді ілгерілету әрекеттері шахтерлер арасында болғандай сәтті болмады, өйткені оның идеялары олар үшін жақсы қабылданыс таппады. Осы кезеңде Хантер жазуға көбірек назар аударды және белсенді саяси ұйымнан алыстады. Ол көптеген социалистік өлеңдер мен басқа да шығармалар жазды, олардың көпшілігі жарияланды. Оның жазуларында қарындасы Джеймс Уэлштің шығармаларымен ұқсастықтар бар. 1915 жылдың наурыз айында әйелі Мэри қайтыс болды, оны төрт кішкентай баласын жалғыз өзі тәрбиелеуге мәжбүр етті. Хантер 1919 жылы отбасымен Шотландияға оралды, сол кезде Глазго қаласының маңындағы еңбек белсенділігі күшті болды, бұл аймақ "Қызыл Клайдсайд" деп аталды. Ол бірден Клайдсайдтағы социалистік агитацияға қатысты. Хантер "Жұмсалғандар" атты пьеса жазды, оны Ланаркширдегі Дуглас Уотер кеншілер қауымынан шақырылған адамдар орындады. Содан кейін Хантер еңбек газеттерінде журналист болып жұмыс істеді. 1937 жылы ол Лейбористік партиядан Глазго қалалық кеңесіне сайланды. Ол 22 жыл бойы Cowcaddens округін өкілдік етті және кеңестің төрағасының орынбасары болды, сондай-ақ қаланың полиция комиссары қызметін атқарды. Ол белсенді саяси қызметтен зейнетке шыққаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Edward Hunter (also known as Billy Banjo) 2 June 1885 – 6 December 1959 was a Scottish socialist active in both Scotland and New Zealand. He was a trade union organiser, politician and a writer, and played a considerable role in the development of socialism in New Zealand. Born in Lanarkshire he was the son of a miner, which he later became himself at the age of 12 after receiving little formal education. He emigrated to the West Coast of New Zealand in 1906, already a committed socialist, influenced by Scottish left wing thinkers such as Keir Hardie and Bob Smillie (both members of the Independent Labour Party). As a miners' leader, Hunter became a leading member of the New Zealand Federation of Labour. Hunter became a socialist writer using the pen name Billy Banjo, articulating miners' concerns in verse and prose. Hunter was convinced that the miners could become politically educated to the extent where they would be ready to lead the working class to some form of socialist emancipation. He would regularly articulate these ideas and more in his writings. In 1909 he married Mary Wards Cutt in Wellington, with whom he had four children. As a member of the New Zealand Socialist Party, he had by 1911 become secretary of his local party branch. Around this time there was a wave of trade union militancy in New Zealand, and during this period Hunter became more politically assertive. In 'A song of freedom' Hunter called on the miners to 'stand and fight', and after the death of Fred Evans in a skirmish between police and striking miners at Waihi in November 1912, he called for a general strike which was proclaimed in 1913. Hunter welcomed this strike as a 'peoples' revolt' and was heavily involved in its organisation. His activities resulted in his arrest and he was charged with sedition. The authorities alleged that he incited revolution in response to the government's violent reaction. Hunter received a period of probation. After the New Zealand Social Democratic Party was formed in 1913 in an attempt to unify various groups within the labour movement, Hunter represented the miners on the party's executive committee. For his trade union organising activities and socialist beliefs, Hunter was blacklisted on the coalfields, so he instead worked as an organiser for the shearers' union and the Wellington Rural Workers' Union, and in various other jobs. His attempts to promote the cause of industrial unionism among rural workers were not as successful as they had been among the miners as his ideas fell on less receptive ears. It was in this period that Hunter turned more to his writing and away from active political organisation. He wrote many socialist poems and other works, much of which was published. In his writing there are similarities with the work of his brother in law James Welsh. His wife Mary died in March 1915, leaving him to raise four young children alone. Hunter returned to Scotland with his family around 1919, when there was intense labour activity around the city of Glasgow which was commonly referred to as Red Clydeside. He immediately involved himself in the socialist agitation in Clydeside. Hunter wrote a play The Disinherited which was performed by people drawn from the mining community of Douglas Water in Lanarkshire. Thereafter Hunter worked as a journalist, writing for labour newspapers. In 1937 he was elected on a Labour Party ticket to the Glasgow City Council. He represented Cowcaddens for 22 years and became deputy chairman of the council as well as serving as the city's police commissioner. He died shortly after his retirement from active politics.