Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жергілікті мемлекеттік органы (1889–1965)
1965 жылы таратылған кеңес
English local government body (1889–1965)
the council abolished in 1965
Лондон округі кеңесі (LCC) 1889 жылдан 1965 жылға дейін Лондон округі үшін басты жергілікті мемлекеттік орган болды және тұңғыш рет Лондон қаласы бойынша тікелей сайланған жалпы муниципалды билік етіп танылды. Ол бүгінгі Ішкі Лондон деп аталатын аумақты қамтыды және оның орнына Үлкен Лондон кеңесі құрылды. LCC сол дәуірдегі ең ірі, ең маңызды және ең жоғары мақсатты ағылшын муниципалды органы болды.
The London County Council (LCC) was the principal local government body for the County of London throughout its existence from 1889 to 1965, and the first London wide general municipal authority to be directly elected. It covered the area today known as Inner London and was replaced by the Greater London Council. The LCC was the largest, most significant and most ambitious English municipal authority of its day.
Тарих
19 ғасырда Лондон корпорациясы метрополиялық Лондонның шағын бөлігін ғана қамтыды. 1855 жылдан бастап Метрополитендік жұмыс басқармасы (МЖБ) бүкіл метрополия бойынша белгілі бір өкілеттіктерге ие болды, бірақ ол сайланбады, тағайындалды. Көптеген өкілеттіктер Миддлсекс, Суррей және Кент округтері сияқты дәстүрлі органдардың қолында қалды. 1888 жылғы жергілікті басқару туралы заңның аясында 1889 жылы LCC-нің құрылуы МЖБ-ға қатысты туындаған бірнеше дау-дамағлдарға байланысты болды, сонымен қатар қала үшін стратегиялық жоспарлауға және тиімді қызметтер ұсынуға қабілетті құзыретті үкімет құруға деген жалпы ниеттің нәтижесі болды. Сол кездегі консервативті үкімет Лондонның барлық аймағын қамтитын бірден-бір орган құруға ықылас танытпаса да, либералды-одалықтармен жасасқан сайлау келісімі оларды осы саясатқа итермеледі. Ол 1889 жылғы 31 қаңтарда уақытша кеңес ретінде құрылды және 1889 жылғы 21 наурызда өкілеттіктерін алды. Құрылғаннан кейін көп ұзамай Лондон қаласы мен графтығын біріктіру жөніндегі корольдік комиссия Лондон қаласымен біріктіру мүмкіндіктерін қарастырды. Бұл мақсатқа қол жеткізілмесе де, 1900 жылы әртүрлі жергілікті кеңестер мен басқармалардың орнына 28 метрополиялық округ құрылды; олар LCC-нің кейбір өкілеттіктерін өздеріне алды және басқаларын бөлісті. LCC Лондон қаласында өте аз қызметтер көрсетті, онда ежелгі корпорация жергілікті басқаруды монополиялап алды.
By the 19th century, the City of London Corporation covered only a small fraction of metropolitan London. From 1855, the Metropolitan Board of Works (MBW) had certain powers across the metropolis, but it was appointed rather than elected. Many powers remained in the hands of traditional bodies such as parishes and the counties of Middlesex, Surrey and Kent. The creation of the LCC in 1889, as part of the Local Government Act 1888, was forced by a succession of scandals involving the MBW, and was also prompted by a general desire to create a competent government for the city, capable of strategising and delivering services effectively. While the Conservative government of the day would have preferred not to create a single body covering the whole of London, their electoral pact with Liberal Unionists led them to this policy. It was established as a provisional council on 31 January 1889 and came into its powers on 21 March 1889. Shortly after its creation a Royal Commission on the Amalgamation of the City and County of London considered the means for amalgamation with the City of London. Although this was not achieved, it led to the creation of 28 metropolitan boroughs as lower tier authorities to replace the various local vestries and boards in 1900; they assumed some powers of the LCC and shared others. The LCC provided very few services within the City of London, where the ancient Corporation monopolised local governance.
Құзыреті мен міндеттері
LCC өзінің алдыңғы MBW-нің өкілеттіктерін мұра етті, бірақ білім беру, қала құрылысы және кеңес тұрғын үйлері сияқты мәселелер бойынша кеңірек өкілеттік алды. 1903 жылы Лондон мектеп кеңесінің функцияларын қабылдады, ал 1904 жылы доктор К. В. Кимминс білім бөлімінің бас инспекторы болып тағайындалды. 1899 жылдан бастап Кеңес графтықтағы трамвайларды біртіндеп сатып алып, пайдалануға кірістірді және 1903 жылдан бастап оларды электрлендірді. 1933 жылы LCC Tramways Лондон жолаушылар тасымалы кеңесіне өткен кезде, ол Ұлыбританиядағы ең ірі трамвай операторы болды, оның желісі 167 миль (269 км) асады және 1700-нен астам трамвай вагондарына ие болды.
The LCC inherited the powers of its predecessor the MBW, but had wider authority over matters such as education, city planning and council housing. It took over the functions of the London School Board in 1903, and Dr C W Kimmins was appointed chief inspector of the education department in 1904. From 1899, the Council progressively acquired and operated the tramways in the county, which it electrified from 1903. By 1933, when the LCC Tramways were taken over by the London Passenger Transport Board, it was the largest tram operator in the United Kingdom, with more than 167 mile (269 km) of route and over 1,700 tramcars.
Тұрғын үй реформасы
ХІХ ғасырдың соңы мен ХХ ғасырдың басында LCC-нің ең маңызды рөлдерінің бірі – кеңейіп жатқан қаланы басқару және оның өсіп келе жатқан шалаптарды жаңарту болды. Виктория дәуірінде жаңа тұрғын үйлер қасақана қалалық және ірі көлемді пәтер үйлер түрінде салынды. 1930 жылдардан бастап LCC қала маңындағы тұрғын үй стилінің дамуына ынталанды. Бір отбасылық үйлерге баса назар аударатын, тығыздығы төмен құрылыс стилі Лондонның тұрғын үй салушыларының арасында танымал болды, себебі бұл жұмысшы табын қанағаттандырып, бір парламенттік хатшы айтқандай, "большевизмге қарсы" кепілдік береді деп есептелді. LCC жаңа құрылыс стандартын бір акр жерге 12 үйден белгіледі, ал сол кезде Лондонның кейбір аудандарында бір акрға 80-ге дейін тұрғын үй бірлігі орналасқан. 1885 жылы қабылданған «Жұмысшы табының тұрғын үйі» заңы LCC-ге тұрғын үй салу үшін жерді міндетті түрде сатуға құқық берді, бұл кеңестің алғашқы прогрессивті басшылығымен басталған жүйелі қайта орналастыру үшін маңызды рөл атқарды. Көптеген жаңа тұрғын үйлер шын мәнінде жұмысшы табына арналған болса да, ең кедейлері тіпті субсидияланған жалдау ақысын төлей алмайтын. Олар Лондонның кеңейіп жатқан метро желісіне сүйенді, ол жұмысшыларды Лондон орталығындағы жұмыс орындарына жаппай тасымалдады. Бұл тұрғын үйлердің құрылысы жалпы алғанда сәтті болды және көптеген Виктория дәуіріндегі пәтерлерді қамқыншалаған шалаптарға қарсы тұрды. LCC-нің қала шетінде салған бұл мамырлық тұрғын үйлердің табысы «Лондон үкіметінің ең тамаша жетістіктерінің бірі және астананың жұмысшы табының жағдайының соғыстар арасында айтарлықтай жақсаруына үлкен үлес қосты». Олардың ішінде Эссекстегі Дебден, Суррейдегі Мерстхэм және Ширвотер, сондай-ақ Кенттегі Эденбридж бар.
One of the LCC's most important roles during the late 19th and early 20th century, was in the management of the expanding city and the re development of its growing slums. In the Victorian era, new housing had been intentionally urban and large scale tenement buildings dominated. Beginning in the 1930s, the LCC incentivised an increase in more suburban housing styles. A less dense style of development, focusing on single family homes, was popular among London housing developers because it was believed that this would satisfy the working classes and provide insurance, "against Bolshevism," to quote one parliamentary secretary. The LCC set the standard for new construction at 12 houses per acre of land at a time when some London areas had as many as 80 housing units per acre. The passage of the Housing of the Working Classes Act in 1885 gave the LCC the power to compel the sale of land for housing development, a power that was vital to the systematic rehousing that began under the council's early Progressive leadership. Many of these new housing developments were genuinely working class, though the poorest could rarely afford even subsidised rents. They relied on an expanding London Underground network that ferried workers en masse to places of employment in central London. These housing developments were broadly successful, and they resisted the slummification that blighted so many Victorian tenement developments. The success of these commuter developments constructed by the LCC in the periphery of the city is, "one of the more remarkable achievements in London government, and contributed much to the marked improvement of conditions between the wars for the capital's working classes." including Debden in Essex, Merstham and Sheerwater in Surrey, and Edenbridge in Kent.
Көше атауларын өзгерту
MBW және LCC 1857 мен 1945 жылдар аралығында Лондон қаласындағы көше атауларын біркелкілендіру және анықтап көрсету жұмысын жүргізді. Қаланың түрлі аудандарындағы көптеген көшелердің атаулары ұқсас немесе толықтай бірдей болды, ал қалада автомобиль көлігінің басты құрал ретінде пайдалануы көше атауларының қайталануын кейде қиындыққа түсірді. Мысалы, LCC жүйелі қайта аттау процесін бастаған кезде Лондонның шамамен 60-тан астам көшесі "Cross Street" деп аталыпты. Оларға LCC ұсынған, тек "ағылшын тіліне лайықты" атаулар бар бекітілген тізімнен жаңа атаулар берілді. Көше атаулары ағылшын тіліне сай емес деп табылса, олар да өзгертілді; мысалы, Баттерсидегі Зулу жарты айы 1912 жылы Ровена жарты айы болып өзгертілді.
The MBW, and the LCC undertook between 1857 and 1945 to standardise and clarify street names across London. Many streets in different areas of the city had similar or identical names, and the rise of the car as a primary mode of transportation in the city sometimes made the duplication of names challenging. In an extreme case, there were over 60 streets called "Cross Street" spread across London when the LCC began its process of systematic renaming. These were given names from an approved list that was maintained by the LCC, containing only "suitably English" names. If street names were deemed un English, they were also slated for change; Zulu Crescent in Battersea, for instance, became Rowena Crescent in 1912.
Көктемгі бақтар
LCC бастапқыда Метрополитендік құрылыс басқармасынан мұрагерлік алған Спринг Гарденс штаб-пәтерін пайдаланды. Ғимаратты MBW-нің бас архитекторы Фредерик Маррабл жобалаған және 1860 жылы салынған. Ғимараттың артықшылықтары туралы пікірлер әртүрлі болды: «Лондон туралы зерттеу» оны «жақсы теңдестірілген» деп сипаттады, ал «Таймс» газетінің сәулет корреспонденті бұған онша құлшыныс білдірмеді. Ол ғимаратты «Иниго Джонстың банкет залына асығысқандай қарағандай, төрт қабатты Палладиан стилінде, екі қатармен – жоғарыда иониялық, төменде коринфтік» деп қорытты. Ең әсерлі ерекшелігі – басты қабатқа апаратын иілген немесе эллипстік спиральді баспалдақ болды. Алғашқы кеңес залы жаңа кеңестің отырыстарын өткізуге тым кішкентай болды, сондықтан ол көп ұзамай ат тігіс пішіндес кеңес бөлмесімен ауыстырылды. Қаржы министрі сэр Уильям Харкорт кеңеске Вестминстердегі Парламент көшесіндегі жерді үш миллион фунттың төрттен үш бөлігіне ұсынды. Кейіннен Strand пен The Embankment арасында басқа жер бос орынға шықты, ол кезде Ресми қабылдаушы банкрот болған Liberator Building Society-тің жартылай аяқталған ғимаратын иеленді. Кеңестің құрылыс комитеті Парламент көшесіндегі жерді сатып алуды ұсынды, себебі ол Вестминстер сарайына қарама-қарсы және басты үкімет кеңселерінің жанындағы маңызды орын болар еді. Кеңес 1902 жылдың қазан айында ұсынысты қабылдамады, сондай-ақ комитетке Темзаның оңтүстігінде, Вестминстер көпіріне жақын жерді іздеу ұсынылды.
The LCC initially used the Spring Gardens headquarters inherited from the Metropolitan Board of Works. The building had been designed by Frederick Marrable, the MBW's superintending architect, and dated from 1860. Opinions on the merits of the building varied: the Survey of London described it as "well balanced" while the architectural correspondent of The Times was less enthusiastic. He summarised the building as "of the Palladian type of four storeys with two orders, Ionic above and Corinthian below as if its designer had looked rather hastily at the banqueting house of Inigo Jones." The most impressive feature was the curving or elliptical spiral staircase leading to the principal floor. The original board room was too small to accommodate meetings of the new council, and it was soon replaced by a horseshoe shaped council chamber. The Chancellor of the Exchequer, Sir William Harcourt, offered the council a site at Parliament Street, Westminster for three quarters of a million pounds. Another site subsequently became available between The Strand and The Embankment, when the Official Receiver took over the partially completed premises of the failed Liberator Building Society. The council's Establishment Committee recommended the purchase of the Parliament Street lot, as it would be a prominent site opposite the Palace of Westminster and next to the principal government offices. The council rejected the recommendations in October 1902, and a suggestion was made that the committee seek a site south of the Thames, adjacent to Westminster Bridge.
Ламбет ауданы
1905 жылғы сәуірде кеңес, ақыры, Вестминстер көпірінің шығыс жағындағы үш тікелей жер учаскесін бір штаб-пәтер орналасуы үшін сатып алуға қажетті құқықтар алуға келісті. Кеңес отырысындағы пікірталас қатты болды, бір кеңесші сатып алуға қарсылық білдірді, себебі ол "өзеннің қарама-қарсы, өте нашар ауданында және кеңес сияқты мекеменің беделіне лайық емес" еді. Кеңес мүшесі Джон Бернс бұған қарсылық танытып, "бұл көңілсіз жерді жарықтандырып, ащы жерді тәттілендіріп, алғаш рет Лондонның оңтүстігін Темза өзеніне лайықты және әдемі түрде ұсынар еді" деді. Қажетті құқықтар 1906 жылғы Лондон округі кеңесінің (қаржы) заңы арқылы алынды және жаңа ғимаратты жобалау бойынша конкурс ұйымдастырылды. Шамамен 100 өтінім келіп түсті, және 29 жастағы Ральф Нотт жеңіске жетті. Құрылыс 1911 жылы басталды, ал бірінші бөлігі 1922 жылы ашылды, ал бастапқы ғимарат 1933 жылы толыққанды аяқталды. Кеңес өмір сүрген кезеңде кеңейту жұмыстары жалғасты.
In April 1905, the council finally agreed to seek powers to buy three adjoining plots of land on the eastern side of Westminster Bridge as a site for a single headquarters. The debate in the council chamber was somewhat heated with one councillor objecting to the purchase as it was "on the wrong side of the river in a very squalid neighbourhood and quite unworthy of the dignity of a body like the council". Leading member of the council, John Burns countered that it "would brighten up a dull place, sweeten a sour spot and for the first time bring the south of London into a dignified and beautiful frontage on the River Thames." The necessary powers were obtained under the London County Council (Money) Act 1906, and a competition to design the new building was organised. There were approximately 100 entries, and the winner was the 29 year old Ralph Knott. Construction began in 1911, and the first section was opened in 1922, with the original building completed in 1933. Extensions continued to be made throughout the council's existence.
Сайлаулар
Өлке парламенттік сайлау округтерімен шектес сайлау округтеріне бөлінді. Бастапқыда әрқайсысы екі кеңесші сайлап берді, бірақ Лондон қаласы төрт кеңесші сайлап берді. 1948 жылғы Халықты өкілдік ету туралы заңға сәйкес, бұл өзгеріске ұшырап, әрқайсысы үш кеңесші сайлап берді. Барлық кеңесшілердің сайлауы үш жыл сайын өткізілді, алайда Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде сайлау өткізілмеді. Сайланған кеңесшілермен бірге, олармен тең құқықтарға ие және ұзақ мерзімге тағайындалған кеңес, әр алты кеңесшіге бір округтік кеңесшіні тағайындады. Олар кеңес тарапынан сайлаудан кейінгі алғашқы отырыста, адам санының жартысына сайлап, алты жылдық мерзімге сайланды.
The county was divided into electoral divisions, co terminous with parliamentary constituencies. Initially, each returned two councillors, save for the City of London, which returned four. Under the Representation of the People Act 1948 this was altered, to three each. Elections of all councillors were held every three years save that none were held in the First and Second World Wars. Complementing the elected councillors and of equal power but longer tenure the council appointed one county alderman for every six councillors. These were elected by halves (as to half of their number) by the council for a six year term at the first meeting after each election.
Басшылар
Кеңес басшысы лауазымы тек 1933 жылы ресми түрде танылды. Бұл кестеде осы уақытқа дейін Кеңестегі көпшілік партиялардың басшылары көрсетілген. АтыПартиясыБасталуыАяқталуыҚызмет еткен жылдарыТомас Фаррер21 наурыз 188927 наурыз 18901Джеймс Стюарт27 наурыз 18909 наурыз 18922Чарльз Харрисон9 наурыз 189210 наурыз 18986Томас Маккиннон Вуд10 наурыз 18988 наурыз 19079Ричард Робинсон8 наурыз 190711 наурыз 19081Уильям Пиль11 наурыз 19088 наурыз 19102Уильям Хейс Фишер8 наурыз 191019 желтоқсан 19111¾Сирил Джексон19 желтоқсан 191116 наурыз 19154¼Рональд Коллет Норман16 наурыз 19151 наурыз 19183Джордж Хьюм1 наурыз 191811 наурыз 19257Уильям Рэй11 наурыз 19259 наурыз 19349Герберт Моррисон9 наурыз 193427 мамыр 19406.16Чарльз Лэтам27 мамыр 194029 шілде 19477.16Исаак Хейвард29 шілде 194731 наурыз 196517¾
The post of leader of the council was only officially recognised in 1933. This table gives the leaders of the majority parties on the council before this time. NamePartyFromToYears servedThomas Farrer21 Mar 188927 Mar 18901James Stuart27 Mar 18909 Mar 18922Charles Harrison9 Mar 189210 Mar 18986Thomas McKinnon Wood10 Mar 18988 Mar 19079Richard Robinson8 Mar 190711 Mar 19081William Peel11 Mar 19088 Mar 19102William Hayes Fisher8 Mar 191019 Dec 19111¾Cyril Jackson19 Dec 191116 Mar 19154¼Ronald Collet Norman16 Mar 19151 Mar 19183George Hume1 Mar 191811 Mar 19257William Ray11 Mar 19259 Mar 19349Herbert Morrison9 Mar 193427 May 19406.16Charles Latham27 May 194029 Jul 19477.16Isaac Hayward29 Jul 194731 Mar 196517¾
Төрағалар мен төрағалардың орынбасарлары
Аудандық кеңес заң бойынша жылдық мәжілісінде төраға мен төраға орынбасарын тағайындауға міндетті болды. Бұл екі лауазым да көбінесе көпшілік партия мүшелерімен толтырылды. Төраға кеңес отырыстарын жүргізіп, округтің азаматтық басшысы болды, ол ауданның немесе қаланың мэріне ұқсас қызмет атқарды. Төраға орынбасары оның болмаған жағдайында осы функцияларды орындады. Алғашқы төраға – Росбери графы, ал соңғы төраға – Артур Уикс болды. Төрағалық – жоғары беделді лауазым, ол тек лорд-лейтенанттан кейін ғана екінші орында тұрды. Қызмет атқарып тұрған төрағалар Эдуард VII мен Елизавета II-нің тәж кию рәсімдері мен Каунти-Холлдың негізін салу кезінде рыцарьдық орденмен марапатталды. 1935 жылы Георгий V-нің күміс юбилейына орай, төрағаның болашақта Лондон қаласының Лорд-мэрінің иеленген «өте құрметті» атағын пайдалануға құқылы екені жарияланды.
The county council was required by statute to appoint a chairman and a vice chairman at its annual meeting. Both of these positions were generally filled by members of the majority party. The chairman chaired meetings of the council, and was the county's civic leader, filling a similar role to the mayor of a borough or city. The vice chairman performed these functions in his absence. The first chairman was the Earl of Rosebery, and the last chairman was Arthur Wicks. The chairmanship was a prestigious office, second only to that of lord lieutenant. The incumbent chairmen were honoured with knighthoods on the occasions of the coronations of Edward VII and Elizabeth II, and the laying of the foundation stone of County Hall. As part of the celebrations of the Silver Jubilee of George V in 1935 it was announced that the chairman would in future be entitled to use the style "right honourable", an honour already enjoyed by the Lord Mayor of the City of London.
Орынбасарлар
Сондай-ақ, кеңестің тұрақты ережелерінде төрағаның орынбасары лауазымы көзделген. 1895 жылға дейін бұл лауазымды атқарушы кеңестің жұмысын ұйымдастыруға жауапты болды және оған жалақы төленді. 1894 жылы Лондон қаласы мен графтығын біріктіру жөніндегі корольдік комиссия бұл жағдайды мүдделердің қақтығысы деп салып, 1895 жылы кеңес штатына округ хатшысы қосылды, ол осы міндеттерді атқарды. Осыдан кейін төраға орынбасарының лауазымы тек қана рәсімдік сипатқа ие болды және кеңестегі оппозициялық партия ұсынған кандидаттармен толтырылды.
The council's standing orders also provided for the post of deputy chairman. Until 1895, the holder of this office was in charge of the organisation of the council's activities, and was paid a salary. This was seen as a conflict of interest by the Royal Commission on the Amalgamation of the City and County of London when they reported in 1894, and in 1895 a county clerk was added to the council staff to perform these duties. The deputy chairmanship then became purely ceremonial, and was filled by nominees of the opposition party on the council.
Жою
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Лондон округтік кеңесінің жаңа әл-ауқат мемлекетінен жергілікті билікке қойылатын үлкен талаптарға жауап беру үшін тым шағын екені анық болды. 1957 жылы сер Эдвин Герберттің төрағалығымен Ұлы Лондондағы жергілікті басқару жөніндегі корольдік комиссия құрылды, оның мақсаты мәселелерді зерттеп, ұсыныстар жасау болды. Комиссия үш жыл бойы жұмыс істеді және 1960 жылы Лондонның жергілікті басқару жүйесін кең ауқымды қайта құруды ұсынды. Бұл Лондон қалалық корпорациясын қоспағанда, барлық қолданыстағы жергілікті билік органдарын таратуды қамтиды; Ұлы Лондон кеңесі және әрқайсысының халқы 100 000-нан 250 000-ға дейін жететін 32 жаңа, төменгі деңгейдегі Лондон аудандары құрылатын болды. Жаңа аудандар үкіметтік функциялар бойынша жауапкершілікті Ұлы Лондон кеңесімен бөлісетін еді. Корольдік комиссияның есебі 1963 жылғы Лондон үкіметі туралы заңға әкелді, және ол Парламентке ұсынылған кезде бастапқыда күшті қарсылыққа тап болды. Заң жобасы кейбір шағын түзетулермен қабылданды. Білім беруді жоғары деңгейде бақылау үшін Ішкі Лондон білім беру басқармасы құрылды. Жаңа Ұлы Лондон кеңесіне алғашқы сайлау 1964 жылдың 9 сәуірінде өтті. Лондон округтік кеңесі бір жыл бойы жаңа Ұлы Лондон кеңесімен бірге жұмыс істеді, бұл тегіс өтуді қамтамасыз ету үшін, және LCC 1965 жылдың 1 сәуірінде ресми түрде таратылды. Корольдік комиссия: «Лондон үкіметін зерттеген ешбір адам Лондон округтік кеңесінің жетістіктеріне таң қалмайды. Ол Лондон әкімшілік округіне әлемдік муниципалитеттер арасында оның беделін арттыратын, күшті және қабілетті басқару жүйесін сыйлады» деп мәлімдеді.
After World War II, it became evident that the London County Council was too small to cope with the greater demands being placed on local government by the new Welfare State. In 1957, a Royal Commission on Local Government in Greater London was set up under Sir Edwin Herbert to examine the issues and make recommendations. The Commission deliberated for three years and in 1960 it recommended a major restructuring of local government in London. This included the abolition of all existing local authorities with the exception of the City of London Corporation; a Greater London Council was to be established along with 32 new lower tier London boroughs with populations of 100,000 to 250,000 each. The new boroughs would split the responsibility for government functions with the Greater London Council. The Royal Commission's report led to the Bill for the London Government Act 1963, and when this was introduced into Parliament it initially faced considerable opposition. The Bill passed into law with some minor amendments. An Inner London Education Authority was set up for education to be overseen on a broad county level. The first elections for the new Greater London Council were held on 9 April 1964. The London County Council ran concurrently for a year with the new Greater London Council to ensure a seamless transition, and the LCC was finally abolished on 1 April 1965. The Royal Commission commented that "nobody studying London Government can fail to be deeply impressed with the achievements of the London County Council. It has given the Administrative County of London a strong and able form of government which makes its standing very high among the municipal governments of the world."