Кіріспе
Фотожурналистика – жаңалықтарды суреттер арқылы баяндау. Ол көбінесе тек тұрақты суреттерге қатысты, бірақ тележурналистикада қолданылатын бейнематериалдарға да қатысты болуы мүмкін. Фотожурналистика басқа да фотосурет салаларынан (мысалы, деректі фотосурет, әлеуметтік деректі фотосурет, соғыс фотосурет, көше фотосурет және жұлдыздардың суреті) қатаң этикалық қағидаларымен ерекшеленеді, ол шыншылдық пен бейтараптылықты талап етеді және жаңалықты тікелей журналистік тұрғысынан баяндайды. Фотожурналистер жаңалықтар құралдарына үлес қосады және қоғамның бір-бірімен байланысуына көмектеседі. Олар жан-жақты хабардар және білімді болуы керек, сондай-ақ ақпараттық және ойын-сауықтық сипаттағы жаңалықтарды шығармашылық түрде жеткізе білуі керек. Жазушы сияқты, фотожурналист те тілші, бірақ олар көбінесе жылдам шешімдер қабылдауы керек және фотожабдықты тасымалдауы керек, көбінесе физикалық қауіп, қолайсыз ауа райы, көп адамдар және түскен нысандарға қол жеткізудің қиындығы сияқты түрлі кедергілерге тап болады.
Photojournalism is journalism that uses images to tell a news story. It usually only refers to still images, but can also refer to video used in broadcast journalism. Photojournalism is distinguished from other close branches of photography (such as documentary photography, social documentary photography, war photography, street photography and celebrity photography) by having a rigid ethical framework which demands an honest and impartial approach that tells a story in strictly journalistic terms. Photojournalists contribute to the news media, and help communities connect with one other. They must be well informed and knowledgeable, and are able to deliver news in a creative manner that is both informative and entertaining. Similar to a writer, a photojournalist is a reporter, but they must often make decisions instantly and carry photographic equipment, often while exposed to significant obstacles, among them immediate physical danger, bad weather, large crowds, and limited physical access to their subjects.
Соғыс фотосуреттерінің пайда болуы
Жаңалықтарды фотосуреттермен суреттеу практикасы 19 ғасырдың ортасындағы баспа және фотографиядағы жаңалықтар арқасында мүмкін болды. Газеттерде бұрыннан-ақ суреттер пайда болған, мысалы, 1806 жылы "The Times" газетінде Лорд Горацио Нельсонның қосылу рәсімі туралы сурет жарияланған. Бірақ алғашқы апталық суреттелген газет 1842 жылы жарық көрген "Illustrated London News" болды. Суреттер гравюра әдісімен басылды. Газеттегі жаңалықты суреттеу үшін қолданылған алғашқы фотосурет – 1848 жылғы 25 маусымда Париждегі маусым күндері көтерілісі кезінде түсірілген баррикадалардың суреті. Бұл фотосурет 1848 жылғы 1-8 шілдеде "L'Illustration" журналында гравюра түрінде жарияланды. Қырым соғысы кезінде "ILN" Роджер Фентон түсірген соғыс суреттерін басып, фотожурналистиканың алғашқы қадамдарын жасады. Фентон – алғашқы ресми соғыс фотографы, ол соғыстың әскерлерге тигізген әсерін, шайқас болған жерлердің панорамаларын, оқиғаның модельдік бейнелерін және командирлердің портреттерін құжаттады, бұл заманауи фотожурналистиканың негізін қалады.
Кеңейту
Осы кезеңде газеттерде суреттер басып шығару сирек кездесетін жағдай болып қалды. Фотосуреттер ақпарат беру құралы ретінде емес, мәтінді толықтыру үшін пайдаланылды. Бұл 1870-ші жылдардың соңында фотожурналистиканың негізін қалаушылардың бірі Джон Томсонның жұмысымен өзгерді. Ол радикал журналист Адольф Смитпен бірлесіп, 1876-1877 жылдары «Лондон көшелері» атты ай сайынғы журналды шығара бастады. Жоба фотосуреттер мен мәтін арқылы Лондон көшелеріндегі адамдардың өмірін көрсететін құжаттамалық сипатқа ие болды және әлеуметтік құжаттамалық фотосуретті фотожурналистиканың бір түрі ретінде орнықтырды. Суреттер мәтінге қосымша ретінде емес, ақпаратты берудің басты құралы ретінде басылған фотосуреттерді пайдалануды алғаш рет енгізді, соның арқасында фотосурет пен баспа сөзді табысты үйлестірді. 1880 жылдың 4 наурызында «The Daily Graphic» (Нью-Йорк) газеті жаңалық фотосуретін бірінші рет жарты тонды (гравюра емес) түрінде жариялады. 1886 жылдың наурыз айында генерал Джордж Крук апачи басшысы Джеронимоның капитуляциялау шарты бойынша келісімдерге келетінін естігенде, фотограф С.С. Флай өзінің жабдықтарын алып, әскери колоннаға қосылды. Үш күндік келісімдер кезінде Флай шыны негативтерге шамамен 15 кадр түсірді. Оның 25 және 26 наурызда түсірген Джеронимо мен басқа да бос апачилердің суреттері – АҚШ-пен соғыста болған американдық үндістердің жалғыз сақталған фотосуреттері. Флай композициясын жақсарту үшін түскендерінен позда беруді, бастарын және беттерін бұруды сұрады. «Harper's Weekly» журналы 1886 жылдың 24 сәуірінде оның алты суретін жариялады. 1897 жылға қарай, баспа машиналары толық қуатпен жұмыс істеген кезде жарты тонды фотосуреттерді көбейту мүмкін болды. Францияда Rol, Branger және Chusseau Flaviens (шамамен 1880–1910) сияқты агенттіктер уақтылы жаңа иллюстрацияларға қажеттілікті қанағаттандыру үшін әлемнің түкпір-түкпірінен фотосуреттерді таратты. Осы жаңалықтарға қарамастан, шектеулер сақталды және 1897–1927 жылдар аралығындағы газеттер мен журналдардағы көптеген сенсациялық оқиғалар гравюрамен суреттелді. 1921 жылы фототелеграф (wirephoto) арқылы суреттерді жаңалықтардың өзі жылдамдығымен жіберуге мүмкіндік туды.
Алтын дәуірі
"Фотожурналистиканың алтын ғасыры" жиі 1930-1950 жылдар аралығы деп есептеледі. Бұл 1925 жылы ықшам коммерциялық 35 мм Leica камерасының және 1927-1930 жылдар аралығында алғашқы жарық шамдарының дамуының арқасында мүмкін болды, бұл журналистерге сурет түсіруде нағыз икемділік берді. Жаңа журналдар мен газеттер пайда болды, онда оқиғаларды баяндау үшін мәтіннен гөрі фотосуреттер жиі қолданылды. Berliner Illustrirte Zeitung – суреттелген жаңалықтар журналының форматын алғаш рет енгізген журнал. 1901 жылдан бастап журналдың ішінде фотосуреттер жариялай бастады, бұл революциялық жаңалық болды. Келесі онжылдықтарда ол қазіргі заманғы жаңалықтар журналының прототипіне айналды. Ол фотоэссеге бастама берді, суреттерге арналған мамандандырылған штат пен өндіріс бөліміне ие болды және фотокітапхананы ұстады. Сондай-ақ, жаңа кішкентай камералармен түсірілген тікелей суреттерді пайдалануды енгізді. Журнал фотосуреттер арқылы оқиғаларды айта алатын репортерлерді іздеді, атап айтқанда, спорт фотографы Мартин Мункасси, алғашқы штатты фотограф және фотожурналистиканың негізін қалаушылардың бірі Эрих Заломон. Басқа журналдар: Arbeiter Illustrierte Zeitung (Берлин), Vu (Франция), Life (АҚШ), Look (АҚШ), Picture Post (Лондон) және газеттер – The Daily Mirror (Лондон) және The New York Daily News. Сол дәуірдің танымал фотографтары: Роберт Капа, Романо Каньони, Альфред Эйзенштедт, Маргарет Бурк Уайт және В. Юджин Смит. Анри Картье Брессон кейбіреулермен қазіргі заманғы фотожурналистиканың әкесі деп есептеледі, бірақ бұл атау Эрих Заломон сияқты басқа фотографтарға да қолданылды, оның 1930 жылдары саяси тұлғалардың тікелей суреттері жаңалық болды. Мысалы, Агусти Сентеллестің фотожурналистикасы 1930 жылдардың соңында Испания азамат соғысында республикалық тараптың үгіт-насихат жұмыстарында маңызды рөл атқарды. Америкалық журналист Джулиен Брайан 1939 жылдың қыркүйегінде Польшадағы Германияның ауыр бомбалауынан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстың басталғанын суретке түсіріп, бейнеледі. Ол Kodachrome түсті фотосуреттердің алғашқы пионері болды. Уильям Вандиверт 1940 жылы Лондонды неміс бомбалауын түсті түсірді. Әскери қызметкер Тони Ваккаро да Екінші дүниежүзілік соғыстың ең көрнекті фотографтарының бірі ретінде танылды. Оның қарапайым Argus C3 камерасымен түсірген суреттері соғыстағы қорқынышты сәттерді бейнеледі, Капаның испан сарбазының атылған сәті сияқты. Капаның өзі Д-күні Омаха жағажайында болды және сол кездегі қақтығыстың маңызды суреттерін түсірді. Ваккаро 1944 жылы камера дүкенінің қираған жерінен табылған химиялық заттарды қолданып, әскери шлемдерде өзінің суреттерін дамытқандығымен де белгілі. 1980 жылға дейін көптеген ірі газеттер ғасыр басындағы "letterpress" технологиясымен, оңай ластанатын майлы бояу, ақ емес, сапасы төмен "газеттік" қағаз және дөңгелек гравюралық экрандармен басылды. Letterpress басылымдары оқылған мәтінді шығарса да, суреттер құрайтын фотогравировкалық нүктелер көбінесе қанырап, бүркеліп, нашар көрінетін. Осылайша, газеттер фотосуреттерді жақсы қолданған кезде де, лайлы өлшемдегі, бұлыңғыр репродукция оқырмандарды фотосуреттің не туралы екенін білу үшін тақырыпты қайта оқып шығарды. The Wall Street Journal 1979 жылы портреттерді басып шығару және баспа басылымдарының шектеулерін болдырмау үшін нүктелі кескіндерді қабылдады. 1980 жылдары ғана газеттердің көпшілігі фотосуреттерді жақсырақ, ақ қағазға адал қайта шығаратын "оффсет" басылымдарына ауысты. Ал, 1936 жылдан 1970 жылдардың басына дейін шыққан Американың ең танымал апталық журналы "Life" әдемі суреттермен толы болды. Life көбінесе газеттерде алғаш рет жарияланған United Press International (UPI) немесе Associated Press (AP) фотосуреттерін жариялады, бірақ сапалы журнал нұсқасы мүлдем басқа фотосурет болып көрінді. Олардың суреттері жеткілікті түрде анық болғандықтан және олардың есімдері әрқашан өздерінің жұмыстарымен бірге жазылғандықтан, журнал фотографтары жартылай атақты мәртебеге ие болды. Life фотосуретке баға берудің стандартына айналды, ал бүгінгі фото кітаптардың көпшілігі "фотожурналистиканы" жартылай атақты журнал фотографтарының эксклюзивті саласы болғандай атап өтеді. 1947 жылы бірнеше танымал фотографтар халықаралық Magnum Photos фото кооперативін құрды. 1989 жылы Corbis Corporation және 1995 жылы Getty Images құрылды. Бұл қуатты сурет кітапханалары фотосуреттер мен басқа да суреттердің құқығын сатады.
Құлдырау
Фотожурналистиканың алтын ғасыры 1970 жылдары көптеген фотожурналдар жабылуымен аяқталды, оның ең танымал мысалы – Life журналы, ол 1972 жылдың желтоқсанында апталық басылымды тоқтатты. Олар үлкен таралымы мен жоғары шығындарды ұстап тұру үшін жарнамалық кірістерден басқа бұқаралық ақпарат құралдарымен бәсекелесе алмайтынын түсінді. Дегенмен, бұл журналдар журналистикаға фотоэссе туралы және тұрақты суреттердің күші туралы көптеген нәрселерді үйретті. Алайда, 1970 жылдардың соңынан бері фотожурналистика мен деректік фотография көбінесе көркем галереяларда, көркем фотографиямен бірге көрсетіледі. Люк Делахае, Мануэль Ривера Ортис және VII Фотоагенттігінің мүшелері галереялар мен мұражайларда жиі көрмелер ұйымдастыратын көптеген суретшілердің қатарында.
Кәсіби ұйымдар
Данияның баспасөз фотографтары одағы (Pressefotografforbundet) әлемдегі газет фотографтарының алғашқы ұлттық ұйымы болды. Ол 1912 жылы Данияның Копенгаген қаласында алты фотографпен құрылған. Бүгінде оның 800-ден астам мүшесі бар. Ұлттық баспасөз фотографтары қауымдастығы (NPPA) 1946 жылы АҚШ-та құрылған, оның 10 000-ға жуық мүшесі бар. Әлемдегі басқа да ұйымдар арасында 1984 жылы құрылған, 2003 жылы қайта құрылған және қазір 450-ге жуық мүшесі бар Британдық баспасөз фотографтары қауымдастығы (BPPA) бар. Гонконг баспасөз фотографтары қауымдастығы (1989), Солтүстік Ирландия баспасөз фотографтары қауымдастығы (2000), Pressfotografernas Klubb (Швеция, 1930), және PK – Pressefotografenes Klubb (Норвегия). Magnum Photos компаниясын 1947 жылы Роберт Капа, Дэвид "Чим" Сеймур, Анри Картье Брессон, Джордж Роджер, Уильям Вандиверт, Рита Вандиверт және Мария Эйснер құрды. Бұл – бүкіл әлемдегі мүшелеріне тиесілі және басқарылатын алғашқы фотосурет кооперативтерінің бірі. VII Photo Agency 2001 жылдың қыркүйегінде құрылған және өзінің атын алғашқы жеті негізін қалаушы Александра Булат, Рон Хавив, Гэри Найт, Антонин Краточвил, Кристофер Моррис, Джеймс Нахтвей және Джон Станмайерден алған. Бүгінде оның 30 мүшесі бар, сонымен қатар тәлімгерлік бағдарламасы да бар. Жаңалықтар ұйымдары мен журналистика мектептері фотожурналистерге арналған көптеген сыйлықтар тағайындайды. 1968 жылдан бері Пулитцер сыйлығы фотожурналистиканың келесі санаттары бойынша табыс етіледі: «Ерекше фотосурет», «Жедел жаңалықтар фотосуреті». Басқа сыйлықтар – World Press Photo, «Фотожурналистиканың үздіктері» және «Жыл суреттері», сондай-ақ Ұлыбританиядағы «Жылдың баспасөз фотографы» сыйлығы.
Этика, заң және әлеуметтік мәселелер
Фотожурналистика басқа журналистер қолданатын объективтілікке қатысты бірдей этикалық қағидалармен жұмыс істейді. Не суретке түсіру керек, кадрға не қосу керек, қалай өңдеу керек және қалай өңдеу керектігі үнемі қарастырылады. Жаңалықтарды фотоға түсіру тапсырманы орындау немесе оқиғаны көрсету үшін көптеген этикалық мәселелерді тудыруы мүмкін. Фотожурналистер қандай суретке түсіруді, қандай сурет қоюды және қандай суреттерді жұртшылыққа көрсетуді шешуге моральдық жауапкершілікте. Мысалы, американдық журналистикада зорлық-зомбылық пен қайғылы оқиғалардың суреттері көп кездеседі, өйткені, "қан төгілсе, жаңалықтың басында болады" деген түсінік бар. Көпшілік қорқынышты суреттер мен оқиғаларды көруге құмар. Қандай фотосуреттерді көпшілікке көрсету тым зорлық-зомбылық болып табылатыны туралы дау тууы мүмкін. Өлгендер мен жарақат алғандардың суреттері дау туғызады, өйткені көбінесе суреттегі адамның аты-жөні суреттің астында көрсетілмейді. Вьетнам соғысы кезінде Вьетконг солдатының көшеде өлтірілгені туралы фотосурет көп қызығушылық тудырды, өйткені ол өлімнің дәл сәтін түсірді. Жәбірленушінің әйелі күйеуінің өлімі туралы алғашқы бетіне суреті қойылған газетті алғаннан кейін білді. Бұл сурет "АҚШ-тағы соғысқа қарсы қозғалысты өркендетті" деген атаққа ие болды және көптеген адамдардың соғысқа деген көзқарасына әсер етті. Мұндай зорлық-зомбылыққа ұшырау оны түсіретіндерге физиологиялық және психологиялық әсер етуі мүмкін және фотожурналистердің эмоциялық еңбегінің көптеген түрлерінің бірі ғана. Бұл жағдайда фотограф Эдди Адамс: "Мен бір адамды екіншісін өлтіргенін көрсету үшін ақша алдым. Екі өмір қиылды, мен үшін ақша төленді. Мен батыр болдым" деді. Ол бұл фотосуреттің әлемге әсері үшін өзін қалай қинағанын айтты. Фотографияның қаншалықты әсерлі бола алатынын көрсететін негізгі мысал – Азаматтық құқықтар қозғалысын құжаттаған кезде кездеседі. Билл Хадсон Алабама штатының Бирмингем қаласында қозғалыстың бейбіт наразылықтарын құжаттауға барған кезде орта мектеп оқушысы Уолтер Гадсденнің суретін түсірді. Бұл суретте Гадсден полиция итімен шабуылға ұшыраған сияқты көрінді, ал нәтижесінде болған сурет қозғалыстың қанды жағын бәрінің назарына жеткізді. Фотосурет 1963 жылғы мамырда "Нью-Йорк Таймс" газетінде жарияланды. Осы фотосурет азаматтық құқықтар қозғалысының бағытын өзгертуге көмектесті және оған көбірек көңіл бөлінді. Фотожурналистикаға қатысты басқа да мәселелер – жеке өмірге құқық, субъектінің қалай суреттелгісі келетінін келісу және өтемақының болуы керектігі туралы сұрақтар. Әсіресе зорлық-зомбылық бейнелері туралы фотожурналистерге құрбандардың суреттерін жариялау керек пе, жоқ па деген этикалық дилеммаға тап болу керек. Кейде құрбанның жеке өміріне қатысты құқықтары ескерілмейді немесе сурет оның білмеуінен немесе келісімінсіз басылады. Фотожурналистиканың тағы бір маңызды мәселесі – фото манипуляция – қандай дәрежеде рұқсат етіледі? Кейбір суреттерге түстерді жақсарту үшін ғана өзгерістер енгізілген, ал басқалары адамдар суретке кіргізілген немесе шығарылған жағдайда өзгертіледі. Соғыс фотосуреттері әрқашан фотожурналистиканың жиі қойылатын жанры болды. Тарихтағы бұрынғы соғыстарда болған камералардың көлемділігі мен түрлеріне байланысты, фотосурет өздігінен жаңалықтарды түсіре алатын сирек кездесетін. Субъектілер жақсырақ суретке түсіру үшін мұқият құрастырылып, сахналанды. Тағы бір этикалық мәселе – жалған немесе адастыратын тақырып. 2006 жылғы Ливан соғысы туралы фотосуреттер осы мәселенің айқын мысалы болып табылады. Цифрлық фотосуретке түсудің пайда болуы суреттерді өңдеу, көбейту және беру үшін жаңа мүмкіндіктер ұсынады. Бұл көптеген этикалық мәселелерді қиындатады. Көбінесе этикалық қақтығыстарды жаңалық ұйымына жеткізілгеннен кейін суреттерді басқаратын суб-редактордың немесе сурет редакторының әрекеттерімен жеңілдетуге немесе арттыруға болады. Фотожурналистке суреттердің қалай пайдаланылатыны туралы ешбір бақылау жоқ. Ұлттық баспасөз суретшілері қауымдастығы (NPPA) – фотожурналистикаға баса назар аударатын американдық кәсіби қоғам. NPPA мүшелері келесі этикалық кодексті қабылдайды: Фотожурналистиканың тәжірибесі, ғылым мен өнер ретінде, оған кәсіп ретінде кіретіндердің ең жақсы ойлары мен күш-жігеріне лайық. Фотожурналистика – бұл басқа бірнеше мамандықтарға тең келетін қоғамға қызмет ету мүмкіндігі және кәсіптің барлық мүшелері этикалық мінез-құлықтың жоғары стандарттарын сақтауға, кез келген түрдегі жемқорлықтан аулақ болуға тырысуы керек. Әрбір фотожурналистің кез келген уақытта шындыққа, адалдыққа және объективтілікке сай келетін суреттерге ұмтылуы – оның жеке жауапкершілігі. Кәсіби өсімді қамтамасыз ету маңызды, бірақ кез келген жалдамалы мәлімдемелер кәсіби фотожурналистке лайық емес және біз мұндай практиканы қатаң айыптаймыз. Біз кәсіби өрісіміздің барлық мүшелерін жеке және ұжымдық түрде қолдауға және көмектесуге міндеттіміз, осылайша фотожурналистика сапасы үнемі жоғары стандарттарға көтеріледі. Заңмен танылған баспасөз бостандығының барлық құқықтарын сақтауға және жаңалықтар мен визуалды ақпараттың барлық көздеріне қол жеткізуді қорғауға және кеңейтуге әрбір фотожурналистің міндеті болып табылады. Біздің іскерлік қарым-қатынастарымыздың, амбицияларымыздың және қарым-қатынастарымыздың мәнінде біздің ортақ адамзатымызға деген соққы болуы керек және біз әрдайым қоғам мүшелері ретіндегі ең жоғары міндеттемелерімізді ескеруіміз керек. Біздің кәсіби өміріміздің әрбір жағдайында, бізге келген әрбір жауапкершілікте біздің басты ойымыз сол жауапкершілікті орындау және осы міндетті орындау болып табылуы керек, осылайша біздің әрқайсымыз адамдық идеалдар мен жетістіктерді біз тапқаннан жоғары көтеруге тырысамыз. Ешбір этикалық кодекс әрбір жағдайды болжай алмайды, сондықтан этикалық қағидаларды қолдануда ақыл-сана мен жақсы талғам қажет.
The practice of photojournalism, both as a science and art, is worthy of the very best thought and effort of those who enter into it as a profession. Photojournalism affords an opportunity to serve the public that is equaled by few other vocations and all members of the profession should strive by example and influence to maintain high standards of ethical conduct free of mercenary considerations of any kind. It is the individual responsibility of every photojournalist at all times to strive for pictures that report truthfully, honestly and objectively. Business promotion in its many forms is essential, but untrue statements of any nature are not worthy of a professional photojournalist and we severely condemn any such practice. It is our duty to encourage and assist all members of our profession, individually and collectively, so that the quality of photojournalism may constantly be raised to higher standards. It is the duty of every photojournalist to work to preserve all freedom of the press rights recognized by law and to work to protect and expand freedom of access to all sources of news and visual information. Our standards of business dealings, ambitions and relations shall have in them a note of sympathy for our common humanity and shall always require us to take into consideration our highest duties as members of society. In every situation in our business life, in every responsibility that comes before us, our chief thought shall be to fulfill that responsibility and discharge that duty so that when each of us is finished we shall have endeavored to lift the level of human ideals and achievement higher than we found it. No Code of Ethics can prejudge every situation, thus common sense and good judgment are required in applying ethical principles.
Этикаға қайшы іс-әрекеттер
Көптеген фотожурналистер сахналаған кадрларды, шынайы көрініс ретінде ұсынылса, этикалық емес деп санайды. Фотожурналистика тарихында фотографтар өз аудиториясын қасақана алдаған мысалдар бар. 1993 жылдың 27 қазанында Лос-Анджелес таймс газетінің тәжірибелі фотографы Майк Медоус Оңтүстік Калифорнияны шарпыған ірі өртті түсірген. Оның Лос-Анджелес округының өрт сөндірушісі Майк Алвестің Альтаденадағы бассейінде сумен салқындап тұрған суреті «Таймс» газетінде де, жалпыұлттық деңгейде де жарияланды. Фотосуретті Пулитцер сыйлығына ұсынбас бұрын Медоустың редакторы Фред Свитс өрт сөндірушімен байланысып, ол Медоустың бассейне барып, басына су шашуын сұрағанын айтқан. Медоус бұл айыптауды жоққа шығарып, «Бұл жақсы кадр болады деп айтқаным мүмкін, бірақ мен одан тікелей солай істеуін сұрамадым деп есімде. Мен жылдар бойы соңғы жаңалықтарды жарып, ешқашан суретті сахналаған емеспін» деді. Медоус бір аптаға жалақысыз демалысқа жіберілді, ал сурет барлық конкурстардан алынып тасталды. «Таймс» газеті бұл суретті «жасалма» деп атады, ал газеттің фотосурет директоры Ларри Армстронг «жағдайды манипуляциялау – жаңалықтарды манипуляциялаумен тең» деді. «Нью-Йорк таймс» газетінің Пулитцер сыйлығының иегері Эдвард Китинг ФБР Аль-Каиданың күдікті жасушасын тіншіктеп өткізген қаланың жанындағы Таяу Шығыс азық-түлік дүкенінің алдында ойыншық тапанша ұстап тұрған кішкентай ұлды суретке түсірді. Басқа фотографтар Китингтің балаға қай жаққа қарап, қаруды қай бағытта ұстау керектігін көрсету үшін өз қолымен ишара жасағанын айтты. Колумбия журналистикалық шолу бұл оқиға туралы хабарлағаннан кейін Китинг газеттен кетуге мәжбүр болды.
Жаңа технологиялардың әсері
XIX ғасырдың ортасында Қырым соғысында фотографтар шыны пластиналы камераның жаңа технологиясын қолданып, британдық әскерилердің суреттерін түсірді. Осының нәтижесінде олар соғыс жағдайларымен ғана емес, сонымен қатар суреттерді түсіру үшін ұзақ экспозиция уақытымен күресуге мәжбүр болды, әрбір пластинаны түсіру алдында дайындап, түсіргеннен кейін дереу проявкалау қажет болды. Мысалы, Роджер Фентон көшпелі қараңғы бөлмеде саяхаттап, кейде жаудың мақсатына айналды. Осы технологиялық қиындықтар оның оқиғаның тікелей суреттерін түсіре алмауына себеп болды. Фотографияны жаңалықтарды тарату құралы ретінде кеңінен қолдану, суреттерді түсіру үшін үлкейтілген негативтерді пайдаланатын кішкентай, портативті камералар пайда болғанға дейін күткен. 1925 жылы 35 мм Leica камерасының енгізілуі фотографтарға оқиғамен бірге қозғалуға, оқиғаның даму барысында бірнеше кадр түсіруге және өз фотосуреттері арқылы әңгіме құруға мүмкіндік берді. 1960 жылдардан бері моторлы жетегі, электронды лампа, автофокус, жақсы линзалар және басқа да камера жетілдірулері фотосурет түсіруді жеңілдетті. Жаңа цифрлық камералар фотожурналистерді пленка ұзындығының шектеулерінен босатады. Сақталатын суреттердің саны камераның мегапиксельдеріне, түсіру режиміне (JPEG немесе RAW) және жад картасының сыйымдылығына байланысты болса да, бір жад картасына мыңдаған суретті сақтауға болады. Әлеуметтік желілер әлемдегі оқиғаларды кең аудиторияға жеткізуде маңызды рөл атқарады. Әлемде маңызды оқиға болғанда, көбінесе адамдар камералы телефондарымен суреттерді түсіріп, оларды әртүрлі әлеуметтік желілерге жариялайды. Бұл Associated Press және басқа да компанияларға азамат журналистерге хабарласып, суреттерге құқығын алуға және оларды жаңалықтарда пайдалануға рұқсат сұрауға мүмкіндік береді. Жаңалықтар құндылығы тұрғысынан фотосуреттердің мазмұны сапасынан гөрі маңыздырақ. 2004 жылдың 18 ақпанында The New York Times газетінің бірінші бетіне AT&T бас директоры Джон Зеглистің камералы телефонмен түсірілген суреті жарияланды. Мазмұн фотожурналистиканың ең маңызды элементі болып қала береді, бірақ суреттерді жылдам жинау және өңдеу арқылы мерзімдерді ұзарту мүмкіндігі маңызды өзгерістерге әкелді. Тіпті 1990 жылдардың соңында – Nikon D1 және Canon EOS D30 сияқты цифрлық камералар әлі де жаңа кезеңде болғанда – бір түсті фотосуретті сканерлеп, оны баспаға жіберу үшін қашықтағы кеңсеге 30 минутқа жуық уақыт қажет болды. Қазір фотожурналист цифрлық камерамен, ұялы телефонмен және ноутбукпен жабдықталған жағдайда, оқиға болғаннан кейін бірнеше минут ішінде, тіпті секундтарда жоғары сапалы суретті жібере алады. Камералы телефондар мен портативті спутниктік байланыс жер бетінің кез келген нүктесінен суреттерді жылдам беруге мүмкіндік береді. Жаңалықтар фотографтары фотожурналистика мамандығының бүгінгі күнгі түрі технологияның дамуына байланысты танылмас күйге жетеді деп алаңдайды. 2010 жылдары штатты фотожурналистердің жұмыс орындары азайды және АҚШ-тағы ірі жаңалықтар медиаларының көпшілігі өздерінің қажеттіліктерінің басым бөлігі үшін фрилансерлерге сенеді. Мысалы, 2016 жылы The New York Times 52 фоторедакторды жұмысқа алды және визуалды контенттің 50 пайызынан астамын қамтамасыз ету үшін фрилансерлерге сенеді; The Wall Street Journal 24 фоторедакторды жұмысқа алды және өзінің бейнелерінің 66 пайызы мен жаңалықтарының 33 пайызы үшін фрилансерлерге сенеді; The Washington Post 19 фоторедакторды жұмысқа алды және халықаралық жаңалықтардың 80 пайызы, саяси жаңалықтардың 50 пайызы және ұлттық жаңалықтардың 60-80 пайызы үшін фрилансерлерге сенеді. Азамат журналистерінің пайда болуы және жаңалықтар суреттерін әуесқой куәгерлер ұсынуы фотожурналистика өнеріне үлкен үлес қосты. Пол Левинсон бұл өзгерісті "визуалды шындықтың бір бөлігін әр адамның қолына жеткізген" Kodak камерасына байланысты деп санайды. Интернеттің пайда болуымен жаңалықтар аудиториясы дәстүрлі ақпарат құралдарына тәуелсіз блогтар, подкасттар мен онлайн жаңалықтарды құруға батылдық алды және "тарихымызда алғаш рет жаңалықтарды журналистикадан тыс компаниялар жасайды". The Guardian және Reuters газеттерінің бұрынғы фотожурналисі Дэн Чунг кәсіби фотожурналистерге өмір сүру үшін бейнеге бейімделу қажет деп есептейді. Көптеген цифрлық бір линзалы рефлекстік камералар бейне мүмкіндіктерімен жабдықталуда.
Телефондық журналистика
Телефон журналистикасы – фотожурналистиканың салыстырмалы түрде жаңа және тіпті даулы бір түрі. Ол кәсіби немесе кәсіби емес фотографтардың телефондармен түсіріп, өңдеген суреттерін пайдалануды қамтиды. Соңғы жылдары әлеуметтік желілер адамдардың жаңалық алатын және оқиғалармен бөлісетін негізгі платформасына айналғандықтан, телефон фотосуреттері онлайн-визуалды коммуникацияның басты құралы ретінде кең танылуда. Телефонды алып жүру оңай және ол әрқашан қалтада қолжетімді, ал суретке түсірудің жылдамдығы оқиғаға және объектілерге араласуды ең төменгі деңгейге дейін төмендетеді. Көптеген қосымшалардың көмегімен фотографтар хабарды жоғары эстетикалық деңгейде жеткізе алады. Суреттер әлеуметтік желілерге жүктелгеннен кейін фотографтар өздерінің жұмыстарын кең аудиторияға бірден таныстыра алады және олардан дереу пікір ала алады. Онлайн режимінде белсенді қатысушылардың көп болуына байланысты суреттер қысқа мерзімде таралып, қоғамға терең әсер етеді. Әлеуметтік желілер мен телефонографияның бірігуінің артықшылықтарын байқаған бірнеше танымал газеттер, жаңалықтар журналдары және кәсіби фотожурналистер телефон журналистикасын жаңа тәсіл ретінде қолдануға шешім қабылдады. 2005 жылдың шілдесінде Лондондағы жарылыстар кезінде «Нью-Йорк Таймс» және «Вашингтон Пост» газеттері алғаш рет азамат журналистері түсірген телефон камерасымен түсірілген суреттерді бас беттерінде жариялады. Куәгерлер мен аман қалғандардың жұмысы ретінде бұл суреттер деректі фильм түсіру ниетінен туған нәтиже емес, қайта, ауыр жарақаттың нәтижесінде болған реакция болды.