Найджел Плейфэйр: Англиялық актер және театр директоры
Nigel Playfair
Найдүргүл Росс Плейфейр (1874-1934) – ағылшын актері, режиссер. Hammersmith Lyric Theatre-ының басшысы ретінде танымал. Театрды жаңартқан, инновациялық қойылымдар жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sir Nigel Ross Playfair (1 шілде 1874 – 19 тамыз 1934) – ағылшын актері және режиссері, 1920 жылдары Хаммерсмиттегі Лирик театрының директоры ретінде кеңінен танылған. Заңгерлік тәжірибесімен айналысып жүрген кезінде әуесқой актерлікпен шұғылданғаннан кейін, 1902 жылы 28 жасында кәсіби актер болып жұмысқа кірісті. Ф. Р. Бенсон труппасындағы жұмыстан кейін актерлік мансабында тұрақты дамуға ие болды, бірақ оның мансабындағы маңызды өзгеріс 1918 жылы болды, ол Лондон орталығына жақын орналасқан Лирик театрының басқарушы директоры болды. Ол театрдың жағдайын жақсартты, танымал музыкалық қойылымдар мен классикалық комедияларды ұсынып, олардың кейбіреулері радикалды жаңашылдықпен ерекшеленді. Бұл қойылымдар сол кезде әртүрлі пікірлер тудырса да, кейіннен қазіргі заманғы сахналық шешімдерді енгізгендігі мойндалды.
English actor manager (1874–1934)
Sir Nigel Ross Playfair (1 July 1874 – 19 August 1934) was an English actor and director, known particularly as actor manager of the Lyric Theatre, Hammersmith, in the 1920s. After acting as an amateur while practising as a lawyer, he turned professional in 1902 when he was 28. After a time in F. R. Benson's company he made steady professional progress as an actor, but the major change in his career came in 1918, when he became managing director of the Lyric, a run down theatre on the fringe of central London. He transformed the theatre's fortunes, with a mix of popular musical shows and classic comedies, some in radically innovative productions, which divided opinion at the time but which have subsequently been seen as introducing a modern style of staging.
Отбасылық негіздер
Плейфэйр 1874 жылғы 1 шілдеде Вестминстердегі Сент-Джордж-Ханувер-сквер приходінде дүниеге келді. Ол акушер-дәрігер Уильям Смульт Плейфэйрдің (1835–1903) және оның әйелі Эмили Китсонның (1841–1916) бес баласының кіші ұлы болды. Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігінде дәрігер қазіргі таңда "медициналық этикаға жасаған бейсымды үлесі" үшін, пациенттерінің бірінің құпиясын бұзғаны және Шарлотта Перкин Гилман сынға алған "Вейр Митчеллдің тынығу емі"н танымал еткені үшін ерекше аталады. Найджел Плейфэйрдің әкесінің інілерінің арасында ғалым және саясаткер, 1-ші барон Плейфэйр Лион Плейфэйр, сондай-ақ сарбаз, дипломат және табиғатты зерттеуші Ламберт Плейфэйр болды. Оның анасының інісі – өнеркәсіпші және саясаткер, 1-ші барон Эйрдейл Джеймс Китсон, ол Найджелдің әкесі, атасы, пионер теміржол инженері Джеймс Китсонның құрметіне аталған. Найджелдің туысы – Сицилиядағы Таормина қаласына қоныстанған суретші Роберт Хоторн Китсон.
Playfair was born in the parish of St George Hanover Square, Westminster, on 1 July 1874, the younger son of the five children of the obstetric physician William Smoult Playfair (1835–1903), and his wife, Emily, née Kitson (1841–1916). The Oxford Dictionary of National Biography says that the doctor is notable nowadays for "his unintended contribution to medical ethics" by breaching the confidentiality of one of his patients, and for popularising the Weir Mitchell "rest cure", a treatment criticised by Charlotte Perkin Gilman in The Yellow Wallpaper. Nigel Playfair's paternal uncles included Lyon Playfair, 1st Baron Playfair, scientist and politician, and Lambert Playfair, soldier, diplomat and naturalist. His maternal uncle was James Kitson, 1st Baron Airedale, industrialist and politician, named after his father, Nigel's grandfather, James Kitson, the pioneering railway engineer. Nigel's cousin was Robert Hawthorn Kitson, a painter who settled in Taormina, Sicily.
Фильмдер
Плейфэр бірнеше фильмде ойнады. Ол бірнеше нұсқаусыз фильмдер түсірді, және оның биографы Роберт Шарп "нашар төрт дыбысты фильм" деп атаған:
Playfair appeared in some films. He made several silents, and what his biographer Robert Sharp calls "four indifferent talkies":