Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уилсон Барретт (Уильям Генри Барретт; 18 ақпан 1846 – 22 шілде 1904) – ағылшын менеджері, актер және драматург. Барретт өзінің труппасымен мелодрама жанрындағы табысының арқасында ағылшын театрларын ең көп көрермен жинаған адам ретінде танылады, мысалы, Лондонның «Принцесс» театрындағы «Күміс король» (1882) қойылымы осыған дәлел. «The Sign of the Cross» (1895) тарихи трагедиясы – Барретттің Англияда да, Америка Құрама Штаттарында да ең сәтті пьесасы болды.
English manager, actor, and playwright
Wilson Barrett (born William Henry Barrett; 18 February 1846 – 22 July 1904) was an English manager, actor, and playwright. With his company, Barrett is credited with attracting the largest crowds of English theatregoers ever because of his success with melodrama, an instance being his production of The Silver King (1882) at the Princess's Theatre of London. The historical tragedy The Sign of the Cross (1895) was Barrett's most successful play, both in England and in the United States.
1880 жылдар
Барретт Эссекс округындағы шаруа отбасында дүниеге келген. Ол әдемі сырт келбетімен (бойы аласа болса да) және қуатты дауысымен есте қалатын актер болды. 1864 жылы Галифакстағы сахнада алғаш рет өнер көрсетіп, содан кейін провинцияларда жеке және әйелі Кэролайн Хитпен бірге «Шығыс Линн» пьесасында ойнады. Олар 1866 жылы үйленді, екі ұл – Франк және Альфред, үш қыз – Эллен, Кэтрин және Доротея (Долли) дүниеге келді. Барретт актерлік жетістіктерін продюсерлік мансабын бастау үшін пайдаланды. Гранд Театр Лидсте және басқа жерлердегі басқару тәжірибесінен кейін, 1879 жылы ол Олд Корт театрының басқаруын өз қолына алды. Келесі жылы Мария Стюарт (Шиллер) пьесасының адаптациясында Мадам Хелена Моджесканы Лондонға таныстырды, сондай-ақ «Адриенн Лекувр», «Камелия гүлді ханым» және басқа да пьесаларды қойды. 1881 жылы Уилсон Барретт жаңадан жөнделген Принцесса театрын иеленді, онда оның мелодрамалық қойылымдары үлкен сәттілікке ие болды (бұрынғыдан аздап кем болса да), бұл театр үшін рекордтық деңгейдегі көрермен жиылымына жеткізді. Онда Барретт «Лондонның жарықтары» және «Күміс король» пьесаларын көрсетті. «Күміс король» 1882 жылдың 16 қарашасында Бареттің Вилфред Денвер рөліндегі дебютімен ашылды. Ол бұл рөлді үш жүз түн бойы үзіліссіз ойнады және В.Г. Уиллстің «Клаудиан» пьесасында да сәттіліктерін қайталады. 1885 жылы ол Генри Артур Джонспен бірлесіп «Худман Блайнд» пьесасын, ал 1886 жылы Клемент Скоттпен бірге «Сестра Мэри» пьесасын қойды. 1886 жылы Барретт Принцесса театрын тастап, осы жылы Америкаға сапар шекті, кейіннен бірнеше рет қайталады. 1884 жылы Барретт «Гамлет» рөлінде ойнады, бірақ дереу мелодрамаға оралды. «Ромео мен Джульетта» пьесасындағы Меркуциодан басқа Шекспирдің басқа ешқандай рөлінде үлкен жетістікке жете алмады. Барретт Лондонда кейде маусымдар өткізгенімен, негізінен провинцияларда өнер көрсетті, оның труппасы онжылдықтың ең табысты труппаларының бірі болды және Гранд Театр Лидстен жылына 2000 фунт стерлинг көлемінде табыс тапты. Оның ағасы мен сіңілі баласы труппа құрамына кірді, ал немересі де кейіннен оларға қосылды. Барретт «The Romany Rye» қойылымының продюсері болды, оның премьерасы кезінде Эксетер Корольдік театрында өрт шықты, бұл Ұлыбритания тарихындағы ең қасіретті театр оқиғасы болды, нәтижесінде 186 адам қаза тапты. Джейкоб Адлердің айтуынша, Уилсон Барретт 1880-жылдардың Лондон сахнасындағы ең танымал актер болды.
Barrett was born into a farming family in Essex. He is remembered as an actor of handsome appearance (despite his small stature) and with a powerful voice. He made his first appearance on the stage at Halifax in 1864, and then played in the provinces alone and with his wife, Caroline Heath, in East Lynne. They married in 1866, having two sons, Frank and Alfred, and three daughters, Ellen, Katherine and Dorothea (Dollie). Barrett capitalized on his early success as an actor to start a career as a producer. After managerial experience at the Grand Theatre Leeds and elsewhere, in 1879 he took over the management of the Old Court theatre, where in the following year he introduced Madame Helena Modjeska to London in an adaptation of Maria Stuart (by Schiller), together with productions of Adrienne Lecouvreur, La Dame aux camélias and other plays. In 1881, Wilson Barrett took over the recently refurbished Princess's Theatre, where his melodramatic productions enjoyed great success (if not quite as much as before), with attendance being the highest ever for this theatre. There Barrett presented The Lights o' London, and then The Silver King, regarded as the most successful melodrama of the 19th century in England. It debuted on 16 November 1882, with Barrett as Wilfred Denver. He played this part for three hundred nights without a break, and repeated its success in W. G. Wills's Claudian. In 1885 he and Henry Arthur Jones produced Hoodman Blind and in 1886 co operated with Clement Scott in Sister Mary. In 1886 Barrett left the Princess's Theatre, and in this same year he made a visit to America, repeated in later years. In 1884 Barrett had appeared in Hamlet, only to promptly return to melodrama. He was not to find much success in any Shakespearian role, apart from Mercutio in Romeo and Juliet. Though Barrett had occasional seasons in London he acted chiefly in the provinces, with his company being one of the most successful of the decade, receiving a £2,000 average yearly profit just from the Grand Theatre Leeds. His brother and his nephew were part of the company, and his grandson would join them eventually. Barrett was the producer of the performance of The Romany Rye which on its opening night turned into the Exeter Theatre Royal fire, which was the deadliest theatre incident in UK history, killing 186 people. According to Jacob Adler, Wilson Barrett was the most famous actor on the London stage of the 1880s.
1890-шы жылдар: Крест белгісі
1890 жылдары Лондон сахнасы жаңа ықпалдарға түсіп, Уилсон Барреттің мелодрамадағы танымалдылығы төмендеп, оны қаржылық қиындықтарға алып келді. 1894 жылдан бастап ол Америка Құрама Штаттарында, оның ішінде Бродвейдегі Американ және Никербокер театрларында гастрольдік сапарлар жасады. 1895 жылы ол әлі де Америкада болды, ал 1895 жылдың 26 тамызында Ұлыбританияда, Лидстегі Гранд Театрында, 1896 жылдың 4 қаңтарында Лондондағы Лирик Театрында және 1897 жылдың 8 мамырында Австралияда, Сиднейдегі «Ер патшайым» театрында Маркус Супербус рөлін ойнап, қайта табысқа қол жеткізді. Бұл қойылымда Баррет Нерон жылдарының ескі римдік ақсүйекі Маркус Супербустың рөлін сомдады, ол жас әйел Мерсияға (алғашқыда Мод Джефрис ойнаған) ғашық болып, оның үшін христиан дініне өтеді, екеуі де аренада арыстанға жем болады. Сюжеті белгілі бір жағынан заманауи «Quo Vadis» романына өте ұқсас, және бұл оның ресми бейімделуі болуы мүмкін, бірақ Баррет мұны ешқашан мойындаған жоқ. Театр көрермендермен толы болды, олардың көп бөлігі әдеттегі театр отауларынан тыс адамдар еді, оларды ынталы жергілікті дін қызметкерлері бағыттап әкелді.
By the 1890s, the London stage was already coming under new influences, and Wilson Barrett's vogue in melodrama had waned, leaving him in financial difficulties. From 1894 he toured the United States, including the American and Knickerbocker theatres of Broadway. Still there in 1895, Barrett found fortune again with a production in the United Kingdom, at the Grand Theatre, Leeds, on 26 August 1895; in London, at the Lyric Theatre, London on 4 January 1896; and in Australia, at Her Majesty's Theatre, Sydney on 8 May 1897—in which Barrett played Marcus Superbus, an old Roman patrician of the years of Nero, who falls in love with a young woman, Mercia (originally played by Maud Jeffries) and converts to Christianity for her, both sacrificing their lives in the arena to the lions. The plot in some ways strongly resembles the contemporary novel Quo Vadis, and it may have been an unofficial adaptation of it, though Barrett never acknowledged this. The theatre was crowded with audiences largely composed of people outside the ordinary circle of playgoers, shepherded by enthusiastic local clergymen.
Өлім
Уилсон Барретт 1904 жылғы 22 шілдеде Лондондағы қарттар үйінде қайтыс болды. «Айқыш белгісінің» жетістігінің арқасында, ол салыстырмалы сәтсіздік кезеңдерінен кейін де, әсіресе Олд Корт Театрын басқарған соңғы жылдарында, 57 000 фунт стерлинг қалдырды. Оның немересі, сондай-ақ Уилсон Барретт аталған, 1939 жылы өзінің репертуарлық труппасын құруға дейін Брэндон Томас компаниясында актер-режиссер болып жұмыс істеді. Оның труппасы, «Уилсон Барретт труппасы» Эдинбургтегі Лицей театрында, Глазгодағы Альгамбра театрында және Абердинде біраз уақыт бойы орналасты. Олар сондай-ақ теледидарда, Эдинбург халықаралық фестивалінде және шақыру бойынша Оңтүстік Африкада өнер көрсетті. 1954 жылы труппа таратылды.
Wilson Barrett died in a nursing home in London on 22 July 1904. Thanks largely to the success of the Sign of the Cross, he left £57,000, even after periods of relative failure, mainly during his later years managing the Old Court Theatre. His grandson, also named Wilson Barrett, became an actor director with the Brandon Thomas Company before starting his own repertory in 1939, the Wilson Barrett Company, which based itself in Edinburgh's Lyceum, Glasgow at the Alhambra Theatre Glasgow and for a time in Aberdeen. It also performed on television, at the Edinburgh International Festival and, by invitation, in South Africa. The company was retired in 1954.
Кейінгі бейімделулері
1932 жылы Сесил Б. Демилл "Хрест белгісі" фильмін өндіріп, режиссерлік етті. Фильмде Фредерик Марч центурион Маркус Супербус рөлінде, Клодетт Колберт Поппея рөлінде, Чарльз Лаутон Нерон рөлінде, ал Элисса Ланди Маркус ғашық болатын христиан әйел Мерсия рөлінде ойнады.
In 1932, Cecil B. DeMille produced and directed a highly successful film version of The Sign of the Cross, starring Fredric March as centurion Marcus Superbus, Claudette Colbert as Poppea, Charles Laughton as Nero, and Elissa Landi as Mercia, the Christian woman with whom Marcus falls in love.