Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сквайр Банкрофт (Sir Squire Bancroft; 14 мамыр 1841 – 19 сәуір 1926), туған аты Сквайр Уайт Баттерфилд, ағылшын актер-директоры. Ол үйленуінен аз бұрын заңды түрде өзінің атын Сквайр Банкрофт Банкрофт деп өзгертті. Ол және оның әйелі Эффи Банкрофт сахна безендірісінің шынайылығына байланысты "қабылдау бөлмесі комедиясы" немесе "кесе-табақ драмасы" деп аталатын жаңа драма жанрын қалыптастырған деп есептеледі.
English actor manager
Sir Squire Bancroft (14 May 1841 – 19 April 1926), born Squire White Butterfield, was an English actor manager. He changed his name to Squire Bancroft Bancroft by deed poll just before his marriage. He and his wife Effie Bancroft are considered to have instigated a new form of drama known as 'drawing room comedy' or 'cup and saucer drama', owing to the realism of their stage sets.
Ерте өмір және мансап
Банкрофт Лондонның Ротерхитте дүниеге келген. Ол алғаш рет 1861 жылы Бирмингемде сахнаға шығып, бірнеше жыл бойы провинцияларда сәтті ойнады. Лондондағы алғашқы өнері 1865 жылы Дж. П. Вуллердің «Жеңімпаз қауіп» пьесасында Джек Кроули рөлінде, Тоттенхэм Корт Роудтағы Уэльс принці театрында болды. Ол кезде ол Сидней Банкрофт деген сахналық есімді қолданды; актерлік құрамда оның болашақ әйелі Эффи Уилтон да болды. Бұл театрды Генри Байрон мен Уилтон басқарды, Банкрофт 1867 жылдың желтоқсанында оларға үйленді. Үйленгеннен кейін Банкрофттар театрдың бірлескен директорлары болды. Банкрофт мырза мен ханым 1865 жылдан бастап Томас Уильям Робертсонның барлық комедияларын қойып, өзі де ойнады: «Қоғам» (1865), «Біздің» (1866), «Каста» (1867), «Ойын» (1868), «Мектеп» (1869) және «М.П.» (1870), ал Робертсонның қайтысынан кейін ескі комедияларды қайта жандандырды, олар үшін өте беделді актерлер тобын жинады. Робертсон мен Банкрофттар бірлесіп «көрмелік комедия» немесе «кесе-шай драмасы» деп аталатын жаңа драма түрін қалыптастырды деп есептеледі. Банкрофттар Робертсонға оның пьесаларына ерекше режиссерлік бақылау құқығын берді, бұл режиссерлердің қазіргі театрдағы билігін бекітудің маңызды қадамы болды. Уэльс принці театрындағы Банкрофттардың басқаруы ағылшын сахнасының дамуында жаңа дәуір ашты және Лондонның қазіргі драмаға деген қызығушылығын қайта жақтандырды. Олар сондай-ақ Люсия Элизабет Вестрис 1830 жылдары Олимпиада театрында алғаш рет қолданған «декорация жиынтығын» сәнге енгізуге жауапты болды – бұл сахнадағы бөлмелерді дивандармен, перделермен, орындықтармен және кілемдермен безенуден тұрды. Олар актерлеріне жалақы мен киім-кешек те берді. Сонымен қатар, Банкрофттар театрдың дизайнын жаңартып, көрермендердің жоғарылауын ескерді: «Сәхнәге жақын арзан орындықтар, көрермендердің ең шулы бөлігі отыратын орындықтар, жайлы төсенішпен жабдықталған орындықтарға ауыстырылды, ал өткелдерге кілемдер төселді, ал шұңқырлар дүкендер деп аталды». Олар премьерасын өткізген немесе қойған басқа да пьесалар: В. С. Гилберттің «Маған түсіндіріңіз» (1867) және Робертсонға арналған романтикалық комедиясы «Сүйіктілер» (1874), сондай-ақ «Жабайы мысықтар» (1868), «Литтонның ақшасы» (1872), «Скандал мектебі» (1874), Бусиконың «Лондонға кепілдік» (1877) және «Дипломатия» (1878), Клемент Скотт пен Б. С. Стивенсонның Сардудың «Дора» пьесасының бейімделуі.
Bancroft was born in Rotherhithe, London. His first appearance on the stage was in 1861 at Birmingham, and he played in the provinces with success for several years. His first London appearance was in 1865 as Jack Crawley in J. P. Wooler's A Winning Hazard at the Prince of Wales's Theatre off Tottenham Court Road. He was then using the stage name Sydney Bancroft; also in the cast was his future wife, Effie Wilton. This theatre was managed by Henry Byron and Wilton, whom Bancroft married in December 1867. After their marriage the Bancrofts became joint managers of the theatre. Mr and Mrs Bancroft produced and starred in all the Thomas William Robertson comedies beginning in 1865: Society (1865), Ours (1866), Caste (1867), Play (1868), School (1869) and M. P. (1870), and, after Robertson's death, in revivals of the old comedies, for which they surrounded themselves with an admired company. Together, Robertson and the Bancrofts are considered to have instigated a new form of drama known as "drawing room comedy" or "cup and saucer drama". The Bancrofts gave Robertson an unprecedented amount of directorial control over his plays, which was a key step to institutionalizing the power that directors wield in the theatre today. The Bancroft management at the Prince of Wales's Theatre constituted a new era in the development of the English stage and had the effect of reviving the London interest in modern drama. They were also responsible for making fashionable the "box set", which Lucia Elizabeth Vestris had first used at the Olympic Theatre in the 1830s – this consisted of rooms on stage which were dressed with sofas, curtains, chairs, and carpets on the stage floor. They also provided their actors with salaries and wardrobes. Also, the Bancrofts redesigned their theatre to suit the increasingly upscale audience: "The cheap benches near the stage, where the rowdiest elements of the audience used to sit were replaced by comfortable padded seats, carpets were laid in the aisles, and the pit was renamed the stalls." Other plays they premiered or produced there were W. S. Gilbert's Allow Me To Explain (1867) and his romantic comedy tribute to Robertson, Sweethearts (1874), as well as Tame Cats (1868), Lytton's Money (1872), The School for Scandal (1874), Boucicault's London Assurance (1877), and Diplomacy (1878), an adaptation of Sardou's Dora by Clement Scott and B. C. Stephenson.
Кейінгі өмірі мен мансабы
1870 және 1880 жылдары, басқарушылық міндеттерімен қатар, Банкрофт көптеген заманауи пьесаларда, сондай-ақ Шекспирдің және Ричард Бринсли Шериданның, соған қоса басқа классикалық пьесаларда, көбінесе әйелімен бірге басты рөлдерді ойнауын жалғастырды. 1879 жылы Банкрофттар Хеймаркет театрына көшіп, онда «Ақша» пьесасын қайта қойды, сондай-ақ Сардудың «Одет» (оны үшін олар мадам Хелена Моджесканы шақырды), «Федора» және Пинероның «Лордтар мен депутаттар» пьесаларын, бұрынғы табыстарымен бірге қайта қойды. Қолға түскен мол байлықтан кейін, олар 1885 жылы басқарудан зейнеткерлікке шықты, бірақ Банкрофт 1918 жылға дейін актерлік қызметін жалғастырды. Ол және оның әйелі Бромптон зиратында жерленген; қабірлерді белгілейтін жалпақ, арка тәрізді ескерткіш орнатылған, бірақ олардың мавзолейі Екінші дүниежүзілік соғыста бомбалаудан қирады.
In the 1870s and 1880s, in addition to his management responsibilities, Bancroft continued to play leading roles in numerous contemporary plays, as well as in works by Shakespeare and Richard Brinsley Sheridan's and other classic plays, often opposite his wife. In 1879, the Bancrofts moved to the Haymarket Theatre, where they produced or starred in a revival of Money, and in Sardou's Odette (for which they engaged Madame Helena Modjeska), Fedora, and Pinero's Lords and Commons, with revivals of previous successes. Having made a considerable fortune, they retired from management in 1885, but Bancroft continued to act until 1918. He and his wife are buried in Brompton Cemetery; a flat, arch shaped memorial marks the graves, but their mausoleum was destroyed by bombing in World War II.
Жарияланымдар
Банкрофт екі кітап жазды, ал әйелімен бірлесіп, өздері жазған "Мистер және миссис Банкрофт сахнада және сахнадан тыс" (Лондон, 1888) және "Банкрофттар: алпыс жылдық естеліктер" (Лондон: Даттон және компаниясы, 1909) атты екі томдық естеліктер жинағын шығарды.
Bancroft wrote two books, and in collaboration with his wife, he wrote two volumes of reminiscences called Mr. and Mrs. Bancroft On and Off the Stage, Written by Themselves (London, 1888) and The Bancrofts: Recollections of Sixty Years (London: Dutton and Co., 1909).