Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор (1760–1842) итальяндық футболшы Мария Луиджи Карло Зенобио Сальваторе Черубини (/kɛrʊˈbiːni/ KERRuuBEEnee; luˈiːdʒi keruˈbiːni; 8 немесе 14 қыркүйек 1760 – 15 наурыз 1842) – итальяндық классикалық және романтикалық дәуір композиторы. Оның ең маңызды туындылары – опералар мен қасиетті музыка. Бетховен Черубиниді өзінің заманының ең ұлы композиторы деп есептеген. Россини Черубинидің операларын жоғары бағалап, орындаған.
Italian composer (1760–1842)
the Italian footballer
Maria Luigi Carlo Zenobio Salvatore Cherubini (,/k//ɛr//ʊ/'/b//iː//n//i/ KERRuuBEEnee; luˈiːdʒi keruˈbiːni; 8 or 14 September 1760 – 15 March 1842) was an Italian Classical and Romantic composer. His most significant compositions are operas and sacred music. Beethoven regarded Cherubini as the greatest living composer of his era. Cherubini's operas were heavily praised and interpreted by Rossini.
Алғашқы жылдар
Шерубини 1760 жылы Флоренцияда Мария Луиджи Карло Зенобио Сальваторе Шерубини болып дүниеге келген. Оның нақты туған күніне қатысты белгісіздік бар. Көбінесе 14 қыркүйек деп айтылғанымен, крещение туралы жазбалар мен Шерубинидің өзінің айтуынша, 8-і дұрыс болуы мүмкін. Ең сенімді дәлел – оның Мария есімі, ол 8 қыркүйекте, Құдай ананың туған күнінде туған балаға дәстүрлі түрде беріледі.
Cherubini was born Maria Luigi Carlo Zenobio Salvatore Cherubini in Florence in 1760. There is uncertainty about his exact date of birth. Although 14 September is sometimes stated, evidence from baptismal records and Cherubini himself suggests the 8th is correct. Perhaps the strongest evidence is his first name, Maria, which is traditional for a child born on 8 September, the feast day of the Nativity of the Virgin.
Операдан шіркеу музыкасына дейін
Les deux journées-ден кейін париждік көрермендер Бойелдье сияқты жас композиторларды ұната бастады. Шерубинидің «Анакреон» опера-балеті толық сәтсіздікке ұшырады және одан кейінгі көптеген сахналық туындылары сәттілікке жете алмады. 1806 жылы қойылған «Фаниска» ерекше жағдай болды, ол, әсіресе, Гайдн мен Бетховеннің ықыласын тудырды. «Les Abencérages» (1813) – Гранада морилік патшалығының соңғы күндеріндегі Испанияда өтетін батырлық драма, Шерубинидің Спонтинидің «La vestale» операсымен бәсекелесу әрекеті болды; ол сыншылардың мақтауына ие болды, бірақ сирек қойылды. Театр сахнасында жетістікке жете алмағанына көңілі толмаған Шерубини шіркеу музыкасына көбірек бет бұрды, жеті месса, екі реквием және көптеген қысқа пьесалар жазды. Осы кезеңде (қайта орналасқан монархия тұсында) ол Карл X тақтан түскенше (1830) «Surintendant de la Musique du Roi» лауазымын атқарды. 1815 жылы Лондонның Корольдік филармониялық қоғамы оған симфония, увертюра және хор мен оркестр үшін шығарма жазуды тапсырды, ол осы туындыларды Лондонға барып өзі дирижерлік етіп, атағын арттырды. Шерубинидің 1816 жылғы C минорындағы «Реквиемі» Франция королі Людовик XVI-ның өлім жазасына кесілуінің жылдығына арналған еді және үлкен жетістікке ие болды. Бұл туындыны Бетховен, Шуман және Брамс жоғары бағалады. 1836 жылы Шерубини өзінің жерлеу рәсімінде орындалуы үшін D минорында реквием жазды. Ол тек ерлер хоры үшін жазылған, себебі діни шенеуніктер оның бұрынғы туындыларында әйел дауыстарын қолданғанын сынаған еді.
After Les deux journées, Parisian audiences began to favor younger composers such as Boieldieu. Cherubini's opera ballet Anacréon was an outright failure and most stage works after it did not achieve success. Faniska, produced in 1806, was an exception, receiving an enthusiastic response, in particular by Haydn and Beethoven. Les Abencérages (1813), an heroic drama set in Spain during the last days of the Moorish kingdom of Granada, was Cherubini's attempt to compete with Spontini's La vestale; it received critical praise but few performances. Disappointed with his lack of acclaim in the theater, Cherubini turned increasingly to church music, writing seven masses, two requiems, and many shorter pieces. During this period (under the restored monarchy) he was appointed Surintendant de la Musique du Roi, a position he would hold until the fall of Charles X (1830). In 1815 London's Royal Philharmonic Society commissioned him to write a symphony, an overture, and a composition for chorus and orchestra, the performances of which he went especially to London to conduct, increasing his fame. Cherubini's Requiem in C minor (1816), commemorating the anniversary of the execution of King Louis XVI of France, was a huge success. The work was greatly admired by Beethoven, Schumann and Brahms. In 1836, Cherubini wrote a Requiem in D minor to be performed at his own funeral. It is for male choir only, as the religious authorities had criticised his use of female voices in the earlier work.
Кейінгі жылдары және мұрасы
1822 жылы Черубини консерваторияның директоры болды және 1835 жылы «Контрапункт және фуга курсы» атты оқулығын аяқтады. Консерваториядағы қызметі оны жас Гектор Берлиозбен қақтығысқа түсірді, ол ескі композиторды естеліктерінде ренішті педант ретінде бейнеледі. Базиль Диэн сияқты кейбір сыншылар Берлиоздың осы бейнесі Черубинидің кейінгі ұрпақтардағы беделін бұрмалағандығын айтады. Замандастары арасында Черубинидің жеке өршілдігі туралы көптеген әңгімелер бар; Адольф Адам: «кейбіреулер оның мінезі өте тұрақты болды дейді, себебі ол әрқашан ашулы болып жүрген» деп жазды. Дегенмен, Черубинидің Шимановска, Россини, Шопен және, ең бастысы, суретші Ингрес сияқты көптеген достары болды. Екеуінің де ортақ қызығушылықтары болды: Черубини кәсіби емес суретші, ал Ингрес скрипкада ойнауды ұнататын. 1841 жылы Ингрес ескі композитордың ең танымал портретін жасады. Камералық музыка оның шығармаларының үлкен бөлігін құрамаса да, ол жазған туындылар маңызды. Вильгельм Альтман «Струнный квартет ойнаушыларға арналған нұсқаулық» кітабында Черубинидің алты струнный квартеті туралы жазғанда, олардың жоғары деңгейде екенін, ал 1- және 3-квартеттерді шедеврлер деп атады. Оның екі скрипка, альт және екі виолончельге арналған струнный квинтеті де жоғары сапалы туынды саналады. Өмірі бойы Черубини Францияның ең жоғары және беделді наградаларын алды. Олардың ішінде Құрмет легионының офицері (1814) және Сәнді өнер академиясының мүшесі (1815) болды. 1841 жылы ол осы атаққа ие болған алғашқы музыкант ретінде Құрмет легионының командирі аталды. Черубини 1842 жылы 81 жасында Парижде қайтыс болды және досы Шопеннің қабірінен төрт метр қашықтықтағы Пэр-Лашез зиратында жерленді. Оның қабірін архитектор Ахилл Леклер жобалаған, ал мүсінші Огюстен Александр Дюмон жасаған «Музыка» мүсіні композитордың бюстін гүл шоғымен безендіреді.
In 1822, Cherubini became director of the Conservatoire and completed his textbook, Cours de contrepoint et de fugue, in 1835. His role at the Conservatoire brought him into conflict with the young Hector Berlioz, who portrayed the old composer in his memoirs as a crotchety pedant. Some critics, such as Basil Deane, maintain that Berlioz's depiction has distorted Cherubini's image with posterity. There are many allusions to Cherubini's personal irritability among his contemporaries; Adolphe Adam wrote, "some maintain his temper was very even, because he was always angry." Nevertheless, Cherubini had many friends, including Szymanowska, Rossini, Chopin and, above all, the artist Ingres. The two had mutual interests: Cherubini was a keen amateur painter and Ingres enjoyed practising the violin. In 1841, Ingres produced the most celebrated portrait of the old composer. Although chamber music does not make up a large portion of his output, what he did write was important. Wilhelm Altmann, writing in his Handbuch für Streichquartettspieler (Handbook for String Quartet Players) about Cherubini's six string quartets, stated that they are first rate and regarded Nos. 1 and 3 as masterworks. His String Quintet for two violins, viola and two cellos is also considered a first rate work. During his lifetime, Cherubini received France's highest and most prestigious honors. These included the Chevalier de la Légion d'honneur (1814) and Membre de l'Académie des Beaux Arts (1815). In 1841, he was made Commandeur de la Légion d'honneur, the first musician to receive that title. Cherubini died in Paris in 1842 at age 81 and is buried at Père Lachaise Cemetery, just four metres from his friend Chopin. His tomb was designed by the architect Achille Leclère and includes a figure by the sculptor Augustin Alexandre Dumont representing "Music" crowning a bust of the composer with a wreath.