Кіріспе
Коммунистік партия Австрия (Kommunistische Partei Österreichs, KPÖ) – Австриядағы коммунистік партия. Ішкі деректерге сәйкес, KPÖ 1920 жылдардың ортасынан бастап осы жағдайға дайындық жүргізіп келген. Социал-демократиялық партияға тыйым салынғаннан кейін, бұрынғы SPÖ қолдаушылары мен қызметкерлерінің көптеген өкілдері, мысалы Эрнст Фишер мен Кристиан Брода, KPÖ-мен бірлесіп, жасырын жұмыс істеді. KPÖ 1934 жылдың 12 ақпанындағы жұмысшылардың көтерілісіне қатысты, оны Республикалық қорғаушы одақ (Republikanischer Schutzbund) бастады. Бұл Австрия демократиясын фашизмнен құтқарудың соңғы әрекеті болды, бірақ тағдыры қаулы болды. KPÖ-нің ұстанымы Кеңес Одағының Коммунистік партиясымен жиі келіспейтін, мысалы, 1920 жылдардың соңында Сталиннің социал-демократияны «социал-фашизм» түрі деп атауына қарсы болды. Австрия коммунистерінің наразылығы авангардтық сипатқа ие болды, олардың Социал-демократияны айыптаудан бас тартуы 1935 жылғы Коминтерннің VII дүниежүзілік конгресінің кейбір аспектілерін көрсетті. Австрия коммунистерінің төзімді ұстанымы партияға көңілі қалған социал-демократтардың көптеп келуіне мүмкіндік берді. 1934 жылғы ақпан көтерілісі федералды армия мен Хаймвер (Heimwehr) армиясы тарапынан басып жанылғаннан кейін, KPÖ мүшелерінің саны 4000-нан 16000-ға дейін тез өсті. KPÖ сонымен қатар Германиядан бөлек австриялық ұлттық ерекшелік пен австриялық сәйкестік мәселесінде бағытталған ағымнан тәуелсіз ұстанымды қабылдады. Жетекші коммунистік зиялы Альфред Клар австриялықтардың Германияның бір бөлігі екендігі туралы пікірдің теориялық тұрғыдан негізсіз екенін жазды. Партия төрағасы Иоганн Коплениг вице-канцлер болды, ал коммунистер Франц Хоннер мен Эрнст Фишер тиісінше ішкі істер және білім беру министрлері тағайындалды. Алайда, Реннер коммунистерді оқшаулап, әр министрлікте екі күшті хатшы тағайындады, олардың орнына антикоммунистер келді. Ұлттық қайта құру жылдарында KPÖ «жұмысшы табының есебінен капиталистік қайта құруды» қатты сынады және Маршалл жоспарын толығымен қабылдамады. KPÖ 1945 жылғы Ұлттық кеңес сайлауында 30% дауыс жинауға қабілетті екенін мәлімдеді. Алайда, KPÖ дауыс берудің тек 5,4% (174 257 дауыс) ғана алды, нәтижесінде Австрия парламентінде тек 4 мүшемен (165-тен) өкілдік етті. Дегенмен, канцлер Леопольд Фигль (оңшыл ÖVP) партияға үкіметте министрлік лауазым ұсынды, ал коммунист Карл Альтман Энергетика министрі болды. Салқын соғыс басталғаннан кейін және Маршалл жоспарына қатысты пікір келіспеушіліктер жалғасқаннан кейін, Альтман 1947 жылы қызметінен кетіп, KPÖ оппозициялық партияға айналды.
The Communist Party of Austria (Kommunistische Partei Österreichs, KPÖ) is a communist party in Austria. According to internal sources, the KPÖ had been prepared for this situation since the mid 1920s. After the Social Democratic Party was also banned, many former SPÖ supporters and functionaries, such as Ernst Fischer and Christian Broda, worked underground in cooperation with the KPÖ. The KPÖ took part in the failed workers rebellion on 12 February 1934, which was sparked by the militia Republikanischer Schutzbund It marked a last attempt to save Austrian democracy from fascism, but was ill fated. The KPÖ held a line which was often in disagreement with the Communist Party of the Soviet Union, such as disagreeing with Stalin's branding of social democracy as a form of "social fascism" in the late 1920s. The Austrian communists dissent was avant garde, with their refusal to condemn Social Democracy reflecting aspects of the 7th World Congress of the Comintern in 1935. The Austrian communists' tolerant stance opened their party to an influx of more disappointed Social Democrats. After the crushing of the February 1934 uprising by the federal army and the Heimwehr, the KPÖ grew rapidly from 4,000 to 16,000 members. The KPÖ also took an independent stance from the mainstream in its views about nationhood and an Austrian identity separate from Germany, with leading communist intellectual Alfred Klahr writing that the view that the Austrian people were a part of Germany was theoretically unfounded. Party chairman Johann Koplenig became vice chancellor, while fellow communists Franz Honner and Ernst Fischer were made ministers responsible for home affairs and education respectively. However, Renner outflanked the Communists by having two powerful undersecretaries in each ministry, to which were appointed anticommunists. During the years of national reconstruction, the KPÖ vehemently criticised the "capitalistic reconstruction at the expense of the working class" and totally rejected the Marshall Plan. The KPÖ assured the Soviets that they could win as much as 30% of the vote in the first National Council elections in 1945. However, the KPÖ won only 5.4% of the votes (174,257 votes) and was thus represented with only 4 members (out of 165) in the Austrian parliament. Nevertheless, chancellor Leopold Figl (of the right wing ÖVP) offered the party a ministerial position in the government, and communist Karl Altmann was made Minister for Energy. With the beginning of the Cold War, and the continuing arguments over the Marshall Plan, Altmann resigned from his office in 1947 and the KPÖ became an opposition party.
1950 жылғы жалпы ереуілдер
Соғыстан кейін ұлттық экономика қирады, ал ОВП басқаратын үкімет қатаң үнемдеу бағдарламасын енгізді. Жоспарланған шаралар (Viertes Lohn und Preisabkommen, ) бағаны айтарлықтай көтеруді, бірақ жалақыны аздап өсіруді және 1950 жылдың 26 қыркүйегінен 6 қазанына дейін наразылық білдіру үшін өткен кең ауқымды ереуіл қозғалыстарын қамтыды. Ереуілдің бірінші күнінде 120 мыңнан астам жұмысшы қатысты. ОГБ ереуілді қабылдамады. КПӨ осы ереуілде маңызды рөл атқарды, бұл биліктегі үлкен коалиция саясаткерлерін халық республикасын орнату мақсатымен мемлекеттік төңкеріс жасаудан қорқытты. КПӨ бұл айыптауларды жоққа шығарды. Келесі аптада Вена мен Төменгі Австрияда екінші ереуіл толқыны басталды, онда өнеркәсіптік жұмыс күшінің шамамен 19% қатысты. Ереуілшілер теміржол қозғалысын бұзу арқылы жағдайды одан бетерлетті. 5 қазанда Құрылыс және ағаш өңдеушілер кәсіподағының төрағасы Франц Олах қазан айындағы ереуілдерді тарату бойынша келіссөздер жүргізуге жетті. Олах SPÖ-ні қолдайтын жұмысшыларды коммунистермен қақтығысқа ұйымдастырды, олар оларды сандар бойынша басып озып, жеңді. Бұл КПӨ мен көптеген SPÖ мүшелері арасында үлкен шиеленіске әкелді. Совет Қызыл Армиясының араласпауы да ереуілдердің аяқталуына себеп болды.
Кемшіліктер мен дағдарыстар
1945 жылдан 1955 жылға дейінгі 10 жылдық одақтас оккупация кезінде соғыстан кейінгі Германияға ұқсас ұлттық бөліну қаупі зор болды. Темір перде Еуропа құрлығын екіге бөліп тұрды. Осы кезеңде КПО Кеңес билігімен және Мәскеумен үнемі байланыста болды. Партияның 1945 жылғы 25 қарашадағы парламент сайлауындағы нашар нәтижесі (Қасиетті Екатерина күні болғандықтан, сайлау «Катарина сайлауы» деп аталды), КПО-ның Мәскеудегі өкілі Фридрих Гексманды партияның жағдайын жақсарту жөніндегі ұсыныстармен Политбюроға есеп беруге мәжбүр етті. Бұл өз кезегінде партияның серіктес жақтастарының наразылығын тудырды, олар социал-демократиядан көп айырмашылық көре алмады және коммунистік істің әлсіреуінен қаушады. Реформалардан кейін партия мүшелерінің үштен бірі шығып кетті, ал 1970 жылдарға қарай саны бірнеше мыңға жетті. 2005 жылғы мәлімет бойынша, мүшелер саны шамамен 3500 адамды құрайды. КПО 1945 жылдан 1959 жылға дейін Ұлттық кеңесте, 1949 жылға дейін Зальцбург штатының (кейбір үзілістермен) жиналысында, 1954 жылға дейін Төменгі Австрияда, 1956 жылға дейін Бургенландта, 1969 жылға дейін Венада және 1970 жылға дейін Каринтияда және Штирияда өкілдік етті. Жоғарғы Австрияда, Тироль мен Форарлбергте КПО ешқашан штаттық деңгейде өкілдік еткен емес.
Социалистік блок құлағаннан кейін
Шығыс Еуропа мен Кеңес Одағындағы коммунизмнің құлдырауымен KPÖ өзінің философиясы және болашағы тұрғысынан жаңа сын-қатерлерге тап болды. Еурокоммунизмнің умеренді формасымен жасалған тәжірибе негізгі қолдаушылары тарапынан жақсы қабылданып, бірақ умеренді дауыс берушілерді де ықпал етуге қол жеткізбеді. КПӨ бүкіл әлемдегі коммунистік партиялардың кері тарту кезеңінде қиын жағдайға түсті. 1990 жылдың қаңтар айында партияны жаңарту және бұрын жасалған қателерді анықтау үшін Уолтер Сильбермайр мен Сюзанне Зон есімді екі жаңа жетекші тағайындалды. Зон мен Сильбермайрдың 1990 жылғы Ұлттық Кеңес сайлауы үшін солшыл альянс (Wahlbündnis) құруға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды. Осы процесте партия мүшелерінің шамамен үштен бірі кетіп қалды. 1991 жылдың наурыз айында, үш ай өткен соң, екеуі де төрағалық қызметінен кетті, олардың жаңарту бағыты партия мүшелері тарапынан жеткілікті қолдау алмады. Партия НАТО және Еуропалық Одақтың тұрақты сыншысы болып табылады, Австрияның 1995 жылы ЕО-ға қосылуын нацистік Германияның Аншлюс саясатына теңеп қарастырады. Партия жоспарланған нысанында Еуропалық Конституцияға қарсы күресті жүргізді, бірақ Еуропалық Одақтан шығуды бірден-бір басымдық деп емес, ұзақ мерзімді мақсат ретінде қарастырады. 2003 жылға дейін Венаның Пратер саябағындағы иезуиттер алаңында ресми мереке өткізіліп, әдетте жыл сайын қыркүйектің бірінші демалыс күндері ұйымдастырылатын. Мереке партияның бұрынғы газетінің атымен – Volksstimmefest деп аталды. Қаржылық себептерге байланысты фестиваль 2004 жылы өткізілмеді. Алайда, ол қайта жанданып, 2005 жылдың қыркүйегінде және одан кейінгі жылдары қайтадан ұйымдастырылды. Бүгінде KPÖ өзін жаһандануға қарсы қозғалыстың және феминистік партияның бір бөлігі деп санайды. Ол 2004 жылғы Еуропалық сайлау кезінде Еуропалық солшылдар партиясының құрамында LINKE Liste партиясымен бірлесіп сайлауға қатысты.
Қаржылық жағдайы
1989 жылы Германия Демократиялық Республикасының құлауынан кейін Novum компаниясының айтарлықтай таза активтеріне қатысты көп жылдық сот процестері болды. Компания Шығыс Германияда тіркелгенімен, ол KPÖ партиясын қаржыландыру және ақша жылу үшін пайдаланылды, толық мәліметтер үшін Rudolfine Steindling-ге жүгініңіз. Компания ГДР-дің сыртқы саудасы және Шығыс Германия Социалистік Бірлік партиясының (SED) қолдауы арқасында көп ақша табуға мүмкіндік алды, ал түскен табыс көбінесе KPÖ партиясын қолдауға жұмсалды. Германия Федеративтік Республикасы Novum компаниясының барлық қаржысына құқығын талап етті, бірақ бұл мәселе KPÖ тарапынан қызу пікірталас тудырды. 2002 жылы Германия соттары бұрынғы SED компаниясы ГДР мемлекеттік активтеріне жатады, демек, біріктірілген Германияға, оның заңды мұрагеріне тиесілі деген шешім шығарды. Осылайша, KPÖ-нің осы таза активтері тәркіленді. Novum холдингіне қатысты сот шешімінен кейін партия қаржылық активтерінің 250 миллионнан астамын жоғалтты. Партия барлық қызметкерлерін жұмыстан босатудан және апталық газеті Volksstimme ("Халық дауысы", кейін Volksstimmen болып қайта жаңартылды) шығаруын тоқтатудан басқа амал қалмады. Партияның әрі қарай өмір сүруі коммунистер мен оларға жандарарлық танытқан ерікті жандардың еңбегіне тікелей байланысты. Қаржылық қиындықтарға байланысты партия 1990 жылдан бері "автономдылар" деп аталатын белсенділер тобының басып алған Ernst Kirchweger Haus (EKH) үйін сатуға мәжбүр болды. Сату Австрияның ішінде де, сыртында да солшылдар тарапынан қатты сынға ұшырады, бұл "капиталистік" деп айыпталды. Сыншылар KPÖ-нің сатудан қашу үшін барлық мүмкіндіктерді пайдаланбағанын айтты. Алайда, жеке сатып алушының оңшыл экстремист екендігі туралы айыптау расталмады. 2005 жылдың қаңтар айында KPÖ партиясының бірнеше қызметкерлерінің жеке көліктері мен үйлеріне, сондай-ақ партия төрағасының үйіне қаратылған вандализм актілері тіркелді. Бұқаралық ақпарат құралдарының хабарлауынша, қылмыскерлер граффити арқылы өздерін EKH жақтастары ретінде таныстырды. KPÖ партиясы үйді сақтап тұру үшін қаржылық мүмкіндіктерінің жоқтығын дәлелдеді. Бұрын, 2003 жылы партия Вена қаласын ғимаратты жекешелендіруден құтқару үшін сатып алуға көндіруге тырысты, бірақ қалалық билік жауап бермеді.
Партияның ішкі қақтығысы
1994 жылы партия басшылығы төңірегінде, төраға Вальтер Байер мен түрлі ішкі оппозициялық топтар арасында қақтығыс басталды. Олар негізінен nVs (neue Volksstimme) газеті және Kominform интернет-платформасы айналасында біріккен. Партия ішіндегі сыншылар Вальтер Байерді ревизионизм мен марксизмге қиянат жасады деп айыптады, ал ол оларды сталиндік бейімділіктерде кінәлады. Бұл қақтығыс 2004 жылы партия съезінде Еуропалық солшы партиясына кіру туралы шешім қабылданғанда шиеленісті күйге жетті. Еуропалық парламент сайлауында КПӨ Лео Габриэльді жетекші кандидат етіп, көбінесе өзін-өзі қаржыландыратын «Wahlbündnis LINKS» альянсында бақ сынады. «Профиль» журналына берген сұхбатында ол социализмге қарсы пікір білдіріп, «Мен социалистік емес, ынтымақтастыққа негіделген Еуропаны қалаймын» деді, бұл партия ішіндегі оппозицияның күшті наразылығын тудырды. Оппозиция үшін тағы бір даулы мәселе – партияның Еуропалық солшы партиясына кірген кезде Австрияның Еуропалық Одақтан шығуы туралы бұрынғы талабынан бас тарту қажеттігі болды. Сондықтан көптеген партия ұйымдары сайлау кампаниясын бойкоттады. Сайлау қорытындысы 0,77% (20 497 дауыс) құрады, бұл 1999 жылғы сайлау нәтижесімен салыстырғанда 1466 дауысқа кемдеуді білдірді. Партия басшылығына партия съезін шақыру қысымы күшейді, нәтижесінде Вальтер Байер және тағы екі мүшеден тұратын басшылық 2004 жылдың 11 және 12 желтоқсанында Линц-Эбельсбергте делегаттар съезін шақырды. Осы шақырумен басшылық 32-ші партия съезінің (делегаттар емес, «барлық мүшелер» партия съезі ретінде өткізілді) қаулысын елемеді, онда келесі 33-ші партия съезі Венадан тыс жерде «барлық мүшелер» партия съезі ретінде өткізіледі делінген. Партия съезі партия жарғысына сәйкес КПӨ-нің жоғары органы болғандықтан, оппозиция жарғы бұзылғанын көрді және мұндай жағдайларда ішкі орган болып табылатын партияның төрелік комиссиясын шақырды. Алайда төрелік комиссиясы жарғы бұзылғанын анықтамады, өйткені жарғыға сәйкес партия съезі болашақ партия съезін шақыру формасы туралы шешім қабылдай алмайды. Оттакрингтегі (Оттакринг – Венадағы төмен кірісті жұмысшылар ауданы) КПӨ бөлімшесінің бірнеше мүшесі өздерінің «барлық мүшелер» партиялық съезін шақыруға тырысты, өз әрекеттерін партия жарғысымен негіздеді. Бұл әрекет Бейердің сот шаралары қолдану туралы ескертуінен кейін тез арада тоқтатылды. Партияның делегаттар съезі 2004 жылдың 4 және 5 желтоқсанында Эбельсбергте 76 делегаттың қатысуымен өтті. Партиялық съезге партия ішіндегі оппозиция, сондай-ақ Тироль, Грац және Штириядағы КПӨ аймақтық бөлімшелері бойкот жариялады. 33-ші партия съезінің күн тәртібінде Еуропалық конституцияны және Еуропалық Одақ қызметтерінің директивасын қабылдамау, мемлекеттік мүлікті жекешелендіруден қорғау, сондай-ақ 2005 жылғы Австрияның мерейтойын қалай атап өту мәселелері (Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанына 60 жыл, Екінші Республиканың тәуелсіздігіне 50 жыл, Еуропалық Одаққа мүшелігіне 10 жыл) қарастырылды. Вальтер Байер 89,4% дауыспен қарсылықсыз қайта сайланды. Сонымен қатар партия жарғысына да өзгерістер енгізілді. Ішкі қақтығыстың салдарынан оппозицияның бірнеше мүшесі партиядан шығарылды. Кейбір сыншылар басшылықты демократиялық емес процедуралармен айыптады және өз еркімен партиядан шықты. Коммунистік жастар Австриясы – Жас Солшы (KJÖ) арасындағы қарым-қатынас жаңа жастар ұйымын құруға жасалған басшылықтың әрекеттеріне байланысты шиеленісті болды. 2006 жылдың наурыз айында Вальтер Байер жеке және саяси себептермен партия төрағасы лауазымынан кетті. Оның орнына Каринтиялық словен және партияның көп жылдық белсендісі Мирко Месснер, сондай-ақ сол айдың соңында Мелина Клаус тағайындалды.
Қайта өрлеу және Штирия Ландтагқа қайта кіру
ХХІ ғасырда партия қайта жанданып, әсіресе Штирия штатында байқалды. 2005 жылдың 2 қазанында Штирия Ландтагына (штаттық парламент) өткен сайлауда КПО, жетекші үміткер Эрнест Калтенггермен, 4 орын жеңіп алды (дауыстардың 6,34%). Бұл 1970 жылдан бері Штирия Ландтагына (немесе кез келген штаттық парламентке) олардың алғашқы оралуы болды. Партия содан бері осы органда өкілдік танытып келеді. 1988 жылы партия қалалық кеңеске өтіп, жалға беру бағасының өсуіне қарсы күресті, ал жергілікті ұйым жалға алушыларға үй иелерімен мәміле жасауда көмектесу үшін практикалық қолдау және кеңес беру қызметтерін ұйымдастырды, бұл шара француз коммунистік партиясының бастамасына ұқсас болды. 1990 жылдары КПО мемлекеттік тұрғын үйлердегі жалға беру ақысын жалға алушы табысының үштен бірінен аспауға шектеу туралы заң жобасын қабылдауға сәтті ықпал етті. 2021 жылғы сайлауда КПО кеңесте ең көп орынға ие болған партия атанды, дауыстардың 29 пайызын алып.
Пресс
Партия 1945-1991 жылдар аралығында және соңғы бірнеше жылдан бері "Volksstimme" (Австрия газеті) деп аталатын газет шығарды. Одан бөлек, 2000 жылға дейін "Weg und Ziel" атты теориялық ай сайынғы журнал жариялады. Партия тағы бір басылым шығарды – Венада жарық көрген, чех тіліндегі "Průkopník svobody" ("Азаттық пионері") газеті. Ол 1918-1926 жылдар аралығында апта сайын, ал 1926-1929 жылдары екі апта сайын жарық көрді.
Халықтың қолдауы және сайлау нәтижесі
Партияның ең күшті ұйымы Штирияда, ол 2023 жылғы Зальцбург штаттық сайлауына дейін партияның өкілдігі бар жалғыз штат Ландтагы болды және ұлттық сайлаулардағы ең күшті штаты еді. Штирияда КПӨ әсіресе Грац қаласында, Штирия астанасы және Австриядағы екінші ірі қаласында күшті, онда КПӨ SPÖ және Grüne партияларын басып өтеді (2005 жылғы жергілікті кеңес сайлауында 20,75%). Партия 2012 жылы бұл бекінісін сақтап қалды. 1991 жылдан бері алғаш рет КПӨ округтерде өкілдік алды. 2005 жылдың 23 қазанында Леопольдштадт және Ландштрассе округтерінде бір мандаттан жеңіп алды, бірақ штат Ландтагында емес. Қалған 21 округте мандаттарға ие болуға жақын келді.
Бургенланд
Бургенланд Ландтаг сайлау жылы Жалпы дауыс үлесі (%) Жалпы жеңіп алынған орын саны ± 1945 3.3 1949 2.9 1 1953 3.2 1 1956 1.9 1 1960 1.1 0 1964 0.9 0 1968 0.5 0 1972 0.4 0 1977 0.4 0 1982 0.5 0 1987 0.6 0 Дереккөз: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: КПО 1987 жылдан бері Бургенланд Ландтаг сайлауларына қатыспады.
Note: KPÖ has not contested Landtag elections in Burgenland since 1987.
Каринтия
Каринтия облыстық сайлауы Жыл Жалпы дауыс үлесі (%) Жеңіп алынған орын санының жалпы саны ± 1945 8.1 1949 4.0 2 1953 4.0 0 1956 3.1 0 1960 3.0 0 1965 2.8 0 1970 2.3 1 1975 2.0 0 1979 1.0 0 1984 0.8 0 1989 0.6 0 1999 0.4 0 2004 0.6 0 2009 0.5 0 2018 0.28 0 2023 0.12 0 Көздер: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: KPÖ 1994 және 2013 жылғы Каринтия облыстық сайлауларына қатыспады.
Note: KPÖ did not contest the 1994 or 2013 Landtag elections in Carinthia.
Төменгі Австрия
Төменгі Австрияның Ландтаг сайлауы Жыл Жалпы дауыс үлесі (%) Жалпы жеңілген орын саны ± 1945 5.2 1949 5.5 1 1954 5.8 0 1959 2.9 3 1964 2.4 0 1969 1.0 0 1974 1.0 0 1979 0.8 0 1983 0.8 0 1988 0.8 0 1993 0.2 0 1998 0.6 0 2003 0.8 0 2008 0.9 0 2013 0.8 0 2023 0.38 0 Көздер: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: KPÖ 2018 жылғы Төменгі Австрия Ландтаг сайлауына қатыспады.
Note: KPÖ did not contest the 2018 Landtag elections in Lower Austria.
Сальцбург қаласы
Зальцбург Ландтаг сайлауының жылы Жалпы дауыс үлесі (%) Жеңіп алынған орын санының жалпы саны ± 1945 3.8 1949 3.4 1 1954 2.3 0 1959 1.8 0 1964 1.2 0 1969 0.7 0 1974 1.2 0 1979 0.4 0 1984 0.5 0 1989 0.5 0 2013 0.3 0 2018 0.4 0 2023 11.7 4Источник: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: KPÖ 1989 және 2013 жылдар аралығында Зальцбург Ландтаг сайлауларына қатыспады.
Note: KPÖ did not contest Landtag elections in Salzburg between 1989 and 2013.
Штирия
Штирия Ландтаг сайлауының жылы Жалпы дауыс үлесі (%) Жеңіп алынған орын санының жалпы саны ± 1945 5.4 1949 4.5 1 1953 4.4 0 1957 2.6 1 1961 3.8 1 1965 3.2 0 1970 1.3 1 1974 1.4 0 1978 1.3 0 1981 1.3 0 1986 1.2 0 1991 0.6 0 1995 0.6 0 2000 1.0 0 2005 6.34 4 2010 4.41 2 2015 4.22 0 2019 5.99 0 Көз: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар
Тироль
Тирольдің жергiлiктi парламенті Сайлау жылы Жалпы дауыс үлесi (%) Жеңiлген орын санының жалпы саны ± 1945 2.2 1949 1.6 0 1953 1.6 0 1957 0.8 0 1961 1.0 0 1970 0.2 0 1975 0.6 0 1979 0.4 0 1984 0.4 0 1989 0.6 0 1999 0.1 0 2003 0.7 0 2008 1.2 0 2013 0.5 0 2022 0.67 0 Көзi: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: KPÖ 1965 және 1994 жылғы Тирольдегi жергiлiктi парламент сайлауларына қатыспады.
Note: KPÖ did not contest the 1965 or 1994 Landtag elections in Tyrol.
Жоғарғы Австрия
Жоғарғы Австрияның Ландтаг сайлауы Жыл Жалпы дауыс санының %-ы Жеңілген орын саны ± 1945 2.6 1949 3.1 0 1955 2.8 0 1961 1.9 0 1967 0.5 0 1973 0.9 0 1979 0.6 0 1985 0.7 0 1997 0.3 0 2003 0.8 0 2009 0.6 0 2015 0.8 0 2021 0.1 0Дереккөз: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: KPÖ 1991 жылғы Жоғарғы Австрия Ландтаг сайлауына қатыспады.
Note: KPÖ did not contest the 1991 Landtag elections in Upper Austria.
Вена
Вена өлкелік сайлауы Жыл % жалпы дауыс саны Жеңілген орын саны ± 1945 8.0 1949 7.9 1 1954 8.2 1 1959 5.2 3 1964 5.0 1 1969 2.9 2 1973 2.3 0 1978 1.8 0 1983 1.1 0 1987 1.7 0 1991 0.6 0 1996 0.6 0 2001 0.6 0 2005 1.5 0 2010 1.12 0 2015 1.07 0 2020 2.06 0Источник: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар Ескерту: KPÖ 2015 жылғы Вена сайлауларында «Wien anders» коалициясының құрамында, ал 2020 жылғы Вена сайлауларында «LINKS» коалициясының құрамында бақ сынады.
Note: KPÖ contested the 2015 Vienna elections as part of the Wien anders coalition, and the 2020 Vienna elections as part of the LINKS coalition.
Форарлберг
Vorarlberg Landtag Сайлау жылы % жалпы дауыс үлесі # жалпы жеңген орын саны ± 1945 2.5 1949 2.4 0 1954 2.4 0 1959 1.1 0 1964 1.2 0 1969 1.3 0 1974 0.9 0 1979 1.0 0 1984 0.9 0 1989 0.7 0Источник: Еуропадағы партиялар мен сайлаулар.
Ескерту: KPÖ 1989 жылдан бері Vorarlberg Landtag сайлауына қатыспады.
Note: KPÖ has not contested Landtag elections in Vorarlberg since 1989.
1945 жылдан бастап партия төрағалары
Төмендегі кестеде Австрияның коммунистік төрағалары мен канцлерлерінің уақыт жолағы көрсетілген. Сол жақтағы баған KPÖ-нің барлық төрағаларын (Bundesparteivorsitzende, қысқартылған "CP") көрсетеді, ал оң жақтағы баған сол кездегі Австрия үкіметінің құрамын көрсетеді. Қызыл (Социал-демократиялық партия) және қара (Австрия Халық партиясы) түстер федералды үкіметті (Bundesregierung, қысқартылған "Үкімет") басқарған партияны көрсетеді. Канцлерлердің тегі көрсетілген, римдық сандар кабинеттерді білдіреді.