Жапон үкіметінің реформалары: Эдо кезеңіндегі Кёхо реформалары (1722-1730) – Токугава сёгунатының экономикалық және мәдени саясаты. Қаржыны нығайту, қоғамды дамыту мақсатында жүргізілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапониядағы үкімет реформалары
Government reforms in Japan
Кёхо реформалары (享保の改革) – Токугава сёгунатының Эдо дәуірінде 1722–1730 жылдар аралығында саяси және әлеуметтік беделін жақсарту мақсатында жүзеге асырған экономикалық және мәдени саясаттар жиынтығы. Бұл реформалардың бастамашысы – Жапонияның сегізінші Токугава сёгуны Токугава Йосимуне болды, және олар оның сёгунат билігінің алғашқы 20 жылын қамтыды. Кёхо реформалары атауы Кёхо дәуіріне (1716 жылдың шілдесі – 1736 жылдың сәуірі) сілтеме жасайды.
The Kyōhō Reforms (享保の改革) were an array of economic and cultural policies introduced by the Tokugawa shogunate between 1722–1730 during the Edo period to improve its political and social status. These reforms were instigated by the eighth Tokugawa shōgun of Japan, Tokugawa Yoshimune, encompassing the first 20 years of his shogunate. The name Kyōhō Reforms, refers to the Kyōhō period (July 1716 – April 1736).
Реформалардың мақсаты мен ауқымы
Реформалар Токугава шогунатын қаржылық тұрғыдан жақсартуға, сондай-ақ саяси және әлеуметтік қауіпсіздікті белгілі бір деңгейде арттыруға бағытталған. Конфуций идеологиясы мен Токугава Жапониясының экономикалық шындығы арасындағы қайшылықтар (ақшаны лас деп санауға қатысты конфуцийлік қағидалар және қолма-қол ақша экономикасының қажеттілігі) Йошимунеге реформа процесіне кедері келтіретін кейбір конфуцийлік принциптерді уақытша тоқтату қажеттігін көрсетті. Киохо реформаларына үнемшілдікке баса назар аудару, сондай-ақ бақылауды күшейтуге және салық салуға мүмкіндік беретін саудагерлер гильдияларын құру кірді. Христиан дініне қатысты немесе оны сілтеме жасайтын кітаптардан басқа, Батыс кітаптарына қойылған тыйым алынып, Батыс білімі мен технологиясын импорттауға көмектесу мақсатында жасалды. Кезекпен келу (санкин котай) ережелері де жеңілдетілді. Бұл саясат даймиоларға екі шаңырақтың шығындары, сондай-ақ адамдар мен тауарларды тасымалдау, мәртебе көрсету және болмағанда жерлерін қорғау тұрғысынан ауыртпалық болды. Киохо реформалары даймиолардың қолдауын алу үшін бұл ауыртпалықты аздап жеңілдетуге бағытталды.
The reforms were aimed at making the Tokugawa shogunate financially solvent, and to some degree, to improve its political and social security. Because of the tensions between Confucian ideology and the economic reality of Tokugawa Japan (Confucian principles that money was defiling vs. the necessity for a cash economy), Yoshimune found it necessary to shelve certain Confucian principles that were hampering his reform process. The Kyōhō Reforms included an emphasis on frugality, as well as the formation of merchant guilds that allowed greater control and taxation. The ban on Western books (minus those relating or referring to Christianity) was lifted to encourage the import of Western knowledge and technology. The alternate attendance (sankin kōtai) rules were relaxed. This policy was a burden on daimyōs, due to the cost of maintaining two households and moving people and goods between them, while maintaining a show of status and defending their lands when they were absent. The Kyōhō Reforms relieved this burden somewhat in an effort to gain support for the shogunate from the daimyōs.
Хронологиясы
Шогунның араласуы тек ішінара ғана сәтті болды. Аштық, су тасқыны және басқа да апаттар сияқты араласатын факторлар сёгунның жақсартуға ниеттенген жағдайларды одан бетер етіп жіберді. 1730 (Кёхо 15): Токугава сёгунаты Осакадағы Додзима күріш базарын ресми түрде мойындады; базарды бақылау және салық жинау үшін бакуфу қадағалаушылары (негёдзи) тағайындалды. Күріш саудасына қатысты операциялар бағалы қағаздар биржасына айналды, олар негізінен мемлекеттік қарыздармен сауда жасау үшін қолданылды. Ауыл шаруашылығы өнімділігінің артуы Кёхоның ортасында күріш бағасының төмендеуіне әкеп соқты. 3 тамыз 1730 (Кёхо 15, 6-шы айдың 20-шы күні): Муромачиде өрт шығып, 3790 үй өртенді. Ниши-Джинде 30 мыңнан астам тоқыма станогы қирады. Бакуфу күріш таратып берді. 1732 (Кёхо 17): Кёхо ашаршылығы – ішкі теңіз маңындағы ауыл шаруашылығы аймақтарындағы егістіктерді жәндіктердің шауып тастауы салдарынан туындады.
The shogunate's interventions were only partly successful. Intervening factors like famine, floods and other disasters exacerbated some of the conditions which the shōgun intended to ameliorate. 1730 (Kyōhō 15): The Tokugawa shogunate officially recognizes the Dojima Rice Market in Osaka; and bakufu supervisors (nengyoji) are appointed to monitor the market and to collect taxes. The transactions relating to rice exchanges developed into securities exchanges, used primarily for transactions in public securities. The development of improved agriculture production caused the price of rice to fall in mid Kyōhō. August 3, 1730 (Kyōhō 15, 20th day of the 6th month): A fire broke out in Muromachi and 3,790 houses were burnt. Over 30,000 looms in Nishi jin were destroyed. The bakufu distributed rice. 1732 (Kyōhō 17): The Kyōhō famine was the consequence after swarms of locusts devastated crops in agricultural communities around the inland sea.
Бірінен соң бірі жүргізілген реформалар
Бұл реформалық қозғалысты Эдо дәуірінде тағы үш реформа күшіне енді: Кансей реформалары (1787–1793), Тэнпо реформалары (1841–1843) және Кейо реформалары (1864–1867).
This reform movement was followed by three others during the Edo period: the Kansei reforms (1787–1793), the Tenpō reforms of the (1841–1843), and the Keiō reforms (1864–1867).