Кіріспе
Джек Лондонның 1903 жылғы романы «Жабайы шақыру» – Джек Лондонның 1903 жылы жарық көрген, 1890 жылдардағы Клондайк алтын асығы кезінде Канаданың Юкон аймағында өтетін қысқаша оқиғалық роман. Романның басты кейіпкері – Бак есімді ит. Оқиға Калифорния штатындағы Санта-Клара алқабындағы шаруашылықта басталады, онда Бак үйінен ұрланып, Аляскада шана тартатын ит ретінде сатылады. Ол қатал ортада күшті күреске түсіп, басқа иттерге үстемдік етуге мәжбүр болып, бірте-бірте жабайыланып, примитивтікке ұшырайды. Соңында ол өркениеттің сыртын сызып тастап, жабайы табиғаттағы көшбасшы ретінде пайда болу үшін алғашқы инстинкттері мен алған тәжірибесіне сенеді. Лондон Юкон аймағында шамамен бір жыл өткізген, оның бақылаулары кітаптың мазмұнының көп бөлігін құрайды. Бұл оқиға 1903 жылғы жазда «The Saturday Evening Post» журналында бөлім-бөлім жарияланып, содан кейін сол жылы кітап түрінде басылды. Кітаптың үлкен сәні мен табысы Лондонға атақ әкелді. 1923 жылдан бастап оқиға фильмге бейімделді, содан бері бірнеше киноадаптациясы жасалды. Ең әйгілі ертеректегі фильмдердің бірі 1935 жылы түсірілді, онда Кларк Гейбл, Лоретта Янг, Фрэнк Конрой және Джек Оки басты рөлдерді ойнады. Сюжетке қатысты маңызды өзгерістер енгізілді.
The Call of the Wild is a short adventure novel by Jack London, published in 1903 and set in Yukon, Canada, during the 1890s Klondike Gold Rush, when strong sled dogs were in high demand. The central character of the novel is a dog named Buck. The story opens at a ranch in Santa Clara Valley, California, when Buck is stolen from his home and sold into service as a sled dog in Alaska. He becomes progressively more primitive and wild in the harsh environment, where he is forced to fight to survive and dominate other dogs. By the end, he sheds the veneer of civilization, and relies on primordial instinct and learned experience to emerge as a leader in the wild. London spent almost a year in the Yukon, and his observations form much of the material for the book. The story was serialized in The Saturday Evening Post in the summer of 1903 and was published later that year in book form. The book's great popularity and success made a reputation for London. As early as 1923, the story was adapted to film, and it has since seen several more cinematic adaptations. One of the more notable earlier films was filmed in 1935, starring Clark Gable and Loretta Young, as well as Frank Conroy and Jack Oakie. Considerable liberties were taken with the story line.
Қорытынды
Бұл оқиға 1897 жылы Бакпен басталады, ол күшті 140 фунт салмақты Санкт-Бернар–шотландтық шопан қоспасы, Калифорнияның Санта-Клара аңғарында судья Миллер мен оның отбасының бақытты үй жануары ретінде өмір сүреді. Бір күні, ойын қарызын төлеу үшін ақшаға мұқтаж болған саябақшының көмекшісі Мануэль Бакты ұрлап, бейтаныс адамға сатады. Бак Сиэтлге жөнелтіледі, онда ол жәшікке қамалады, аштықтан азапталады және жаман күтімге ие болады. Босатылғаннан кейін Бак өзінің күтушісіне, "қызыл свитерлі адамға" шабуыл жасайды, ол Бакқа "клуб пен тіс заңын" үйретеді, осылайша оны бағындырады. Адам Бактың мойынсұнуын көрсеткеннен кейін мейірімділік танытады. Көп ұзамай Бак Канада үкіметінің екі француз-канадтық хабаршысы, Франсуа мен Перроға сатылады, олар оны Аляскаға алып кетеді. Бак Канаданың Клондайк аймағында саналы иттермен жүруге үйретіледі. Франсуа мен Перроның командасында Бактан басқа он ит бар. Бактың командаластары оны қыстың суық түндерінде қалай өмір сүру керектігін және үйірме қоғам туралы үйретеді. Жолдағы келесі бірнеше аптада Бак пен жетекші ит, Шпиц, қатыгез және даулы ақ хаски арасында қызыл бәсекелестік пайда болады. Бак ақырында Спитцті ұрыста өлтіріп, жаңа жетекші ит болады. Франсуа мен Перро Юкон жолының екі жақты сапарын рекордтық уақытта аяқтап, Скагуэйге хабарларымен оралғанда, оларға Канада үкіметінен жаңа бұйрықтар беріледі. Олар саналы командасын пошта қызметінде жұмыс істейтін "шотландтық жартылай нәсілді" адамға сатады. Иттер ауыр жүктерді алып, ұзақ жол жүріп, кен аймақтарына барады. Жол жүріп бара жатқанда, Бактың қысқа аяқты, түкті адаммен бірге болған ит ата-бабасының естеліктері оянады. Осы уақытта шаршаған жануарлар ауыр еңбектен әлсіреп, дөңгелекті ит Дейв, қасқыр хаски, өлім аузында ауырып, ақырында атып өлтіріледі. Иттер өте шаршап, аяқтары ауырғандықтан, пошташы оларды үш іздеушіге сатады. Американың оңтүстігінен (қазіргі АҚШ) келген, мақтанды әйел Мерседес, оның ұялшақ күйеуі Чарльз және оның менмен інісі Хэл. Олар солтүстік даладағыдай өмір сүру дағдыларын білмейді, сананы басқару үшін күреседі және басқалардың пайдалы кеңестерін, әсіресе қауіпті көктемгі балқыту туралы ескертулерді елемейді. Мерседес шлейфінің тым ауыр екенін білгенде, маңызды заттарды сәндік заттарға алмастырады. Ол және Хэл ақымақтықпен 14 иттен тұратын команда құрды, олар жылдам жүретіндігіне сенді. Иттерге асықпай тамақ беріледі, көп жұмыс істеуге мәжбүр етіледі, ал азық-түлік бітіп қалғанда, олар аштықтан өледі. Иттердің көпшілігі жол үстінде өліп, тек Бак және тағы төрт ит қалды, олар Ақ өзенге келгенде. Топ иттердің нашар жағдайын байқаған тәжірибелі аулашыл Джон Торнтонмен кездеседі. Үш адам Торнтонның мұздан өту туралы ескертулеріне мән бермей, алға қарай жүреді. Арықтап, аштан өліп, алда тұрған қауіпті сезінген Бак одан әрі жүруден бас тартады. Хал Бакты аяусыз қамшылағаннан кейін Торнтон оны ұрып, Бакты босатқан. Топ қалған төрт итпен бірге алға қарай барады, бірақ олардың салмағы мұздың бұзылуына және иттер мен адамдар (олардың шанақтарымен бірге) өзенге құлап, суға батып қалуына себеп болады. Торнтон Бакты емдеп сауықтыра бастағанда, Бак оны жақсы көреді. Бак Торнтонды "көк аяқты" қорғап жатқанда ұрып-соққан Бертон есімді зұлым адамды жолатпақ болады. Бұл Бакка бүкіл Солтүстік бойынша бедел береді. Бак сонымен қатар Торнтонды өзенге құлағаннан кейін құтқарады. Торнтон оны алтын іздеуге алып кеткеннен кейін, Мэтьюсон есімді адам Торнтонды Бактың күші мен адалдығына салады. Бак жарты тонна ұнмен сануыл тартып, оны мұздаған жерден босатып, сүйреп шығарады және Торнтонға 1600 АҚШ долларын ұтып береді. Жеңіспен Торнтон қарызын төлейді және серіктестері Пит пен Ханспен алтын іздеуді жалғастырады, Бакты және тағы алты итті аңыздағы Жоғалған қораны іздеуге алып барады. Олар алтын табуға қолайлы жерді тапқаннан кейін, иттер өздеріне ештеңе істеуге болмайтынын біледі. Бактың "күллі адам" деген ерте заманғы ата-бабасының естеліктері көбірек. Торнтон мен оның екі досы алтын қазып жатқанда, Бак жабайы аңның шақыруын естіп, жабайы табиғатты зерттейді және жергілікті үйірдегі қасқырмен араласады. Алайда, Бак қасқырларға қосылмайды және Торнтонға қайта оралады. Бак Торнтон мен жабайы табиғаттың арасында қайта-қайта жүріп, өзінің қай жеріне тиесілі екенін білмейді. Бір күні лагерьге оралғанда, Ханс, Пит және Торнтонды иттерімен бірге америкалық индейлер өлтіргенін көреді. Ашулы Бак Торнтонның кек алу үшін бірнеше жергілікті тұрғындарды өлтіреді, содан кейін ол өзінің адамдық байланыстарының жоқ екенін түсінеді. Ол өзінің жабайы бауырына із іздеп, жауынгер қасқыр тобымен кездеседі. Ол олармен шайқасып жеңіске жетеді, содан кейін ол әлеуметтескен жалғыз қасқырдың топ мүшесі екенін біледі. Бак олардың ізімен орманға кіріп, жабайы табиғаттың шақыруына жауап береді. Бактың аңызы басқа индейлер арасында "Солтүстіктің Пері Иті" (Аляска және Солтүстік-батыс Канада) ретінде тарайды. Әр жылы, Йихаттарға жасаған шабуылының жылдығында, Бак Торнтонмен соңғы рет болған бұрынғы лагерьге оның өлімін жоқтау үшін оралады. Әр қыста қасқыр тобын бастап, Бак Йихаттарға кек қайтаруды жалғастырады "ол жас әлемнің әнін айтады, ол үйірме әні".
confined in a crate, starved, and ill treated. When released, Buck attacks his handler, the "man in the red sweater" who teaches Buck the "law of club and fang", sufficiently cowing him. The man shows some kindness after Buck demonstrates obedience. Shortly after, Buck is sold to two French Canadian dispatchers from the Canadian government, François and Perrault, who take him to Alaska. Buck is trained as a sled dog for the Klondike region of Canada. In addition to Buck, François and Perrault have ten dogs on their team. Buck's teammates teach him how to survive cold winter nights and about pack society. Over the next several weeks on the trail, a bitter rivalry develops between Buck and the lead dog, Spitz, a vicious and quarrelsome white husky. Buck eventually kills Spitz in a fight and becomes the new lead dog. When François and Perrault complete the round trip of the Yukon Trail in record time, returning to Skagway with their dispatches, they are given new orders from the Canadian government. They sell their sled team to a "Scotch half breed" man, who works in the mail service. The dogs must make long, tiring trips, carrying heavy loads to the mining areas. While running the trail, Buck seems to have memories of a canine ancestor who has a short legged hairy man as a companion. Meanwhile, the weary animals become weak from the hard labor, and the wheel dog, Dave, a morose husky, becomes terminally sick and is eventually shot. With the dogs too exhausted and footsore to be of use, the mail carrier sells them to three stampeders. from the American Southland (the present day contiguous United States)—a vain woman named Mercedes, her sheepish husband Charles, and her arrogant brother Hal. They lack survival skills for the Northern wilderness, struggle to control the sled, and ignore others' helpful advice—particularly warnings about the dangerous spring melt. When told her sled is too heavy, Mercedes dumps out crucial supplies in favor of fashion objects. She and Hal foolishly create a team of 14 dogs, believing they will travel faster. The dogs are overfed and overworked, then starved when food runs low. Most of the dogs die on the trail, leaving only Buck and four other dogs when they pull into the White River. The group meets John Thornton, an experienced outdoorsman, who notices the dogs' poor condition. The trio ignores Thornton's warnings about crossing the ice and press onward. Exhausted, starving, and sensing the danger ahead, Buck refuses to continue. After Hal whips Buck mercilessly, Thornton hits him and cuts Buck free. The group presses onward with the four remaining dogs, but their weight causes the ice to break and the dogs and humans (along with their sled) to fall into the river and drown. As Thornton nurses Buck back to health, Buck grows to love him. Buck fends off a malicious man named Burton who hit Thornton while the latter was defending an innocent "tenderfoot." This gives Buck a reputation all over the North. Buck also saves Thornton when he falls into a river. After Thornton takes him on trips to pan for gold, a man called Matthewson wagers Thornton on Buck's strength and devotion. Buck pulls a sled with a half ton load of flour, breaking it free from the frozen ground, dragging it , and winning Thornton US$1,600. Using his winnings, Thornton pays his debts and continues searching for gold with partners Pete and Hans, sledding Buck and six other dogs to search for a fabled Lost Cabin. Once they locate a suitable gold find, the dogs find they have nothing to do. Buck has more ancestor memories of being with the primitive "hairy man." While Thornton and his two friends pan gold, Buck hears the call of the wild, explores the wilderness, and socializes with a wolf from a local pack. However, Buck does not join the wolves and returns to Thornton. Buck repeatedly goes back and forth between Thornton and the wild, unsure of where he belongs. Returning to the campsite one day, he finds Hans, Pete, and Thornton along with their dogs have been murdered by Native American Yeehats. Enraged, Buck kills several Natives to avenge Thornton, then realizes he no longer has any human ties left. He goes looking for his wild brother and encounters a hostile wolf pack. He fights them and wins, then discovers that the lone wolf he had socialized with is a pack member. Buck follows the pack into the forest and answers the call of the wild. The legend of Buck spreads among other Native Americans as the "Ghost Dog" of the Northland (Alaska and northwestern Canada). Each year, on the anniversary of his attack on the Yeehats, Buck returns to the former campsite where he was last with Thornton to mourn his death. Every winter, leading the wolf pack, Buck wreaks vengeance on the Yeehats "as he sings a song of the younger world, which is the song of the pack."
Өмірбаян
Калифорниялық Джек Лондон Америка Құрама Штаттарын кездейсоқ саяхаттап, Калифорнияға жоғары мектепті аяқтау үшін оралды (ол 14 жасында мектепті тастады) және Берклиде колледжде бір жыл оқыды. 1897 жылы ол Аляска арқылы Клондайкқа, Клондайк алтын асыру кезінде барды. Кейінірек ол осы тәжірибе туралы былай деді: "Мен Клондайкте өзімді таптым". Ол шілде айында Калифорниядан Аляскадағы Дайяға қайықпен барып, сол жерге қонды және ішкі аймақтарға саяхаттады. Алтын кен орындарына жету үшін ол және оның серіктері Чилкут асуы арқылы жүкті тасыды, көбінесе арқаларында ауыр жүктерді көтеріп. Олар Стюарт өзені бойындағы сегіз алтын кен орнына иелік етуге сәттілікке жетті. Лондон Клондайкте шамамен бір жыл болды, алғашқыда Доусон-Сити шекаралық қалашығында уақытша тұрды, содан кейін жақын маңдағы қысқы лагерьге көшіп, онда ол қысты уақытша баспанада өткізді, өзімен бірге әкелген кітаптарды оқыды: Чарльз Дарвиннің "Түрлердің шығу тегі" және Джон Милтонның "Жоғалған жұмақ". 1898 жылдың қысында Доусон-Ситиде шамамен 30 000 шахтер, салон, опера театры және жезөкшелер үйі бар көшелер болды. Көктемде алтын іздеушілер ағылып келе бастағанда Лондон кетіп қалды. Ол Арктика қыстарында жиі кездесетін, жаңа өнімдердің қолжетімсіздігінен туындайтын скорбутпен ауырды. Ісігі басталысымен ол Калифорнияға қайтуға шешім қабылдады. Серіктерімен бірге ол Юкон өзенімен 3219 шақырымға дейін, аймақтағы ең қауіпті аймақтардың бір бөлігі арқылы, Сент-Майклға жеткенше ағысымен жүрді. Сол жерде ол Сан-Францискоға қайту үшін қайыққа жалданып жұмыс істеді. Аляскада Лондон "Жабайы шақыру" атты туындысын жазуға шабыттандырған материалды тапты. Дайя жағасы Лондон саяхаттаған кезде кеншілер үшін негізгі қону орны болды, бірақ оған қол жеткізу қиын болғандықтан, Скегвей кен іздеушілердің жаңа қону орнына айналды. Клондайкқа жету үшін кеншілер "Өлі аттар асуы" деп аталатын Уайт Пас арқылы өтуге тиіс болды, онда жылқының денелері жол бойында жатқан, өйткені олар қатал және тік көтерілуге шыдамады. Жүк тасу үшін жылқылардың орнына иттер пайдаланылды; әсіресе қалың жүні бар күшті иттер "керек, сирек және қымбатқа бағаланған" еді. Лондон Доусон-Ситиде және негізгі санаулы жолға жақын орналасқан қысқы лагерьлерде көптеген иттерді, әсіресе бағалы хаски санаулы иттерді көрген болар еді. Ол Маршалл Латхэм Бонд пен оның інісі Луис Уитфорд Бондпен дос болды, олар аралас Санкт-Бернар және шотландтық колли иесі болды, оның туралы Лондон кейіннен былай деп жазды: "Иә, Бак Доусондағы сіздің итіңізге негізделген". Йель университетінің Бейнеке кітапханасында 1897 жылы Лондон Клондайкте болған кезінде түсірілген Бондтың итінің суреті сақталып тұр. Оқиғаның басындағы Калифорниялық ранчоның суреті Бондтар отбасының ранчосына негізделген.
Жариялану тарихы
Калифорнияға оралғанда Лондон жұмыс таба алмады және шөп кесу сияқты уақытша жұмыстарға тәуелді болды. Ол "San Francisco Bulletin" газетіне Аляскадағы тәжірибесі туралы әңгіме ұсынды, бірақ редактордың айтуынша, "Аляскаға деген қызығушылық өте күрт төмендеді" деген себеппен ұсынысы қабылданбады. Бірнеше жылдан кейін Лондон Батард есімді иттің қожайынын әңгіменің соңында өлтіретін қысқа әңгімесін жазды. Лондон осы туындыны 1902 жылғы маусымда "Diablo – A Dog" деген атпен жариялаған Cosmopolitan Magazine журналына сатты. Лондонның биографы Эрл Лейбер Лондонның "Жабайы шақыру" романын "Батардтағы иттердің қараңғы бейнесінен" түрді ақтау мақсатымен жазғанын айтады. Лондон қысқа әңгіме жазуды жоспарлағанын түсіндіре келе: "Мен оны 'Батард' атты басқа ит туралы әңгімеме қосымша етіп жазуды ниеттендірген едім, бірақ ол менің бақылауымнан шығып кетті, мен тоқтатқанға дейін 4000 сөздің орнына 32000 сөзді құрады." Алтын іздеу туралы шеберлікпен жазылған "Жабайы шақыру" арзан басылымдар нарығына арналған еді. Ол алғаш рет 1903 жылы The Saturday Evening Post журналында төрт бөлімнен тұратын серия ретінде жарияланды, оны журнал 750 долларға сатып алды. Сол жылы Лондон осы әңгіменің барлық құқығын Макмилланға сатты, ол оны кітап түрінде шығарды. Одан бері бұл кітап қайта-қайта басылып келеді.
Басылымдар
1903 жылы тамызда Macmillan баспасынан шыққан алғашқы басылымда Филипп Р. Гудвин мен Чарльз Ливингстон Булл суретшілерінің 10 түсті иллюстрациясы, сондай-ақ Чарльз Эдвард Хупердің түсті фронтиспісі болды; оның бағасы 1,50 доллар болған. Қазіргі таңда түпнұсқа суреттерімен бірге оны Интернет-архивтен табуға болады.
Жанр
«Жабайы шақыру» оқиғалық көркем әдебиет және кейде «жануарлар туралы әңгімелер» деп аталатын жанрға жатады, онда автор антропоморфизмге жүгінбей жануарлар туралы жазуға тырысады. Ол кезде Лондон итке «табиғи емес» адамдық ойлар мен түсініктерді таңу арқасында сынға ұшырады, тіпті оны табиғатты бұрмалап көрсетуші деп айыптады. Лондон өзі бұл сынды «гомоцентрлік» және «әуесқойлық» деп есептеді. Лондонның айтуынша, ол табиғатты өз алдыңғыларынан гөрі дәлдеу бейнелеуді көздеген. Фрэнк Норрис және Теодор Драйзер сияқты замандастарымен бірге Лондонға Эмиль Зола сияқты еуропалық жазушылардың натурализмі әсер етті, онда тұқым қуалаушылық пен ортаның әсері сияқты тақырыптар зерттелді. Ричард Леханның сөзіне қарағанда, Лондонның жанрды пайдалануы оған жаңа серпіліс сыйлады. Бұл оқиға американдық әдебиетте жиі кездесетін американдық пасторальдіктің үлгісі болып табылады, онда мифтік батыр табиғатқа оралады. Рип ван Винкл және Хаклберри Финн сияқты американдық әдебиеттің басқа кейіпкерлері сияқты, Бак индустрияландыру мен әлеуметтік конвенцияға қарсы наразылықты табиғатқа қайта оралу арқылы көрсетеді. Лондон бұл мотивті оқиғада қарапайым, айқын және күшті түрде ұсынады, ал бұл мотивті кейін 20 ғасырдың американдық жазушылары Уильям Фолкнер мен Эрнест Хемингуэй (әсіресе «Үлкен екі жүректі өзенде») қайталады. Э. Л. Доктороу бұл оқиғаның «шындығында американдық» екенін айтады. Америка әдебиетін зерттеуші Дональд Пизердің пікірінше, оқиғаның ұзаққа созылған тартымдылығы – оның аллегория, теңеу және жұмбақтардың үйлесімінде. Оқиғада Эзоп ертегілері сияқты ежелгі жануарлар жұмбақтарының элементтері бар, онда жануарлар шындықты айтады, сондай-ақ дәстүрлі аңдар жұмбақтарындағыдай, аңдар «шешімді көрегендікке алмастырады». Лондонға Рэдъярд Киплингтің бірнеше жыл бұрын жазылған «Жангел кітабы» және 20 ғасырдың басында танымал болған басқа да жануарлар туралы әңгімелер әсер етті. «Жабайы шақыру» романында Лондон осы әңгімелерде жоқ мағынаны тереңдетеді. Биограф Лейбордың сөзіне сәйкес, жазушы ретінде Лондон формаға көп көңіл бөлмейтін, сондықтан «Жабайы шақыру» да, «Ақ тісте» де «дәстүрлі роман емес». Оқиға «батырдың мифіне» негізделген; Бак – батыр, саяхатқа шығады, өзгеріп, апотеозға жетеді. Лейбордың хабарлауынша, оқиғаның форматы төрт бөлікке бөлінген. Бірінші бөлімде Бак зорлық-зомбылыққа тап болып, өмір үшін күреседі; екінші бөлімде ол өзін үйірдің жетекшісі екенін дәлелдейді; үшінші бөлім оны өлімге (символикалық және дерлік нақты) жеткізеді; ал төртінші және соңғы бөлімде ол қайта туылады.
Тақырыптар
Лондонның әңгімесі – бұл өмірге жайласу және қасіретке қайта оралу туралы хикая. Пизер былай деп жазады: «Тұрмыс жабайыланғанда, күштілер, ептілер және айлакерлер ғана жеңіске жетеді». Пизер сонымен қатар, Бактың Торнтонға деген сүйіспеншілігі мен адалдығын жеңген соң ғана зорлық-зомбылыққа қайта оралмауы арқылы христиандық махаббат пен құтқарылу тақырыбының дәлелін табады. Лондон, тіпті өзінің бір иті үшін күреске дейін барған, иттердің (әсіресе еңбекші иттердің) мен иелерінің арасындағы адалдықтың сенім мен махаббатқа негізделгенін түсінген. «Жабайы шақыру» кітабына жазған кіріспесінде Э.Л. Докторов бұл тақырып Дарвиннің ең бақуаттысы тірі қалатын деген тұжырымына негізделгенін айтады. Лондон Бакты адамдармен, басқа иттермен және оның қоршаған ортасымен қақтығысқа түсіреді, оның бәрін де сынап, аман қалып, жеңіске жетуі керек. Тина Джанкиттоның айтуынша, үйретілген Бак өмірге жайласу үшін ататектік қасиеттерін пайдаланып, жабайы болуға үйренуі керек. Ол «тіс пен қылыш» заң болып табылатын, үйір заңы үстемдік құратын және Керли сияқты жақсы мінезді итті үйір мүшелері жыртып жіберуі мүмкін әлемде, қандай да бір жолмен аман қалу ең маңызды екенін біледі. Лондон «табиғат пен тәрбие» идеясын да зерттейді. Жануар ретінде өсірілген Бак тұқым қуалайтын қасқыр. Ортаның өзгеруі оның табиғи қасиеттерін және күшін осы деңгейге жеткізеді, осының нәтижесінде ол өмірге жайласу үшін күресіп, үйірдің жетекшісіне айналады. Пизер бұл әңгіменің адам табиғатын, әсіресе қиын жағдайларға тап болғандағы күш-қуат тақырыбын қалай көрсететінін айтады. Докторовтың пікірінше, өркениеттің қабығы жұқа және нәзік, ал Лондон адамзаттың қаталдығын және оның қасіретке оңай қайта оралуын ашады. Оның марксизмге деген қызығушылығы адамзаттың материализмге ұмтылуынан көрінеді, ал Ницше философиясына деген қызығушылығы Бактың мінездемесінде көрінеді. Джанкитто Бактың мінездемесінде Лондон Ницшелік «Үберменш» түрін жасады деп жазады, бұл жағдайда – мифтік пропорцияларға жеткен ит. Докторов бұл оқиғаны білім алу және өсу туралы романдардың пародиязы ретінде қарастырады, себебі Бак біртіндеп өркениеттен алыстайды. Джанкитто Бактың қасқыр үйіріне қосылуға дайын екенін түсіндіреді, оның әлеуметтік құрылымы Арктиканың қатал ортасында өте бейімделген және сәтті, ал адамдар қатал ортада әлсіз.
Жазу стилі
Бірінші тарау 1902 жылы The Bookman журналында жарық көрген Джон Майерс О'Хараның "Атавизм" поэмасының бірінші төртжырлығымен басталады. Төртжырлық "Жабайының шақыруы" романының басты мотивтерінің бірін көрсетеді: Бак, "күнге шағылысқан" Санта-Клара аңғарынан алысқанда, туа біткен инстинкттері мен қасиеттерімен қасқыр тегіне қайта оралады. Тақырыптар Лондонның символизм мен бейнелерді пайдалану арқылы жеткізіледі, олар, зерттеушілердің пікірінше, әңгіменің әртүрлі кезеңдерінде өзгеріп отырады. Бірінші кезеңдегі бейнелер мен символизм, саяхат пен өзіндік жаңарумен байланысты, физикалық зорлық-зомбылықты, ауырсыну мен қанның күшті суреттемелерін көрсетеді. Екінші кезеңде шаршау басым бейнеге айналады, ал өлім – басты символ, себебі Бак өлімге жуықтап келеді. Үшінші кезең – жаңару мен қайта туу кезеңі, ал төртінші кезең көктемде басталып, Бак табиғатқа толыққанды оралғанда аяқталады, ол кең және "ерекше атмосферада" – толық беймәлімдік орнында қалады. Оқиғаның жері аллегориялық. Оңтүстік аймақтар жұмсақ, материалдық әлемді бейнелейді, ал солтүстік аймақтар – өркениеттен тыс әлемді символдайды және бәсекелестікке толы. Алясканың қаталдығы, қатыгездігі және бос кеңістігі өмірді оның мәніне дейін азайтады, Лондон осыны сезінгендей, және Бактың тағдырында осыны көруге болады. Бак Спитцті жеңуі керек, ол символдық түрде билікке таласып, басымдыққа ұмтылады. Бак Чарльз, Хэл және Мерседеске сатылғанда, ол өзін лас лагерьде табады. Олар иттеріне жаман қарайды, олар табиғаттың таза кеңістігіне жасалма еніп келгендер. Керісінше, Бактың келесі иелері, Джон Торнтон және оның серіктері "жерге жақын өмір сүреді" деп сипатталады. Олар лагерьті таза ұстайды, жануарларына жақсы қарайды және табиғаттағы адамның асылдығын көрсетеді. Бактан айырмашылығы, Торнтон өз тегіндеспен күресінде жеңіледі, және Торнтонның өлімінен кейін ғана Бак жабайы күйіне және алғашқы жағдайына толыққанды оралады. Кейіпкерлер де түрлердің символы болып табылады. Чарльз, Хэл және Мерседес – мақтан мен білімсіздіктің символы, ал Торнтон мен оның серіктері – адалдық, тазалық және махаббатты білдіреді. Бейнелердің көпшілігі қарапайым және айқын, суық, қар, мұз, қараңғылық, ет және қан суреттеріне баса назар аударылады. Лондон оқиғаның мазмұнына сәйкес прозалық стилін өзгертеді. Ол Чарльз, Хэл және Мерседестің лагерін сипаттағанда, олардың далаға енуін көрсету үшін әсерлі стильде жазды. Керісінше, Бакты және оның іс-әрекеттерін сипаттағанда Лондон Хемингуэй стиліне әсер еткен және оның алдағысы болған стильде жазды. Бұл оқиға шекаралық оқиға ретінде жазылған және сериал ретінде жақсы жұмыс істеген. Докторов атап көрсеткендей, бұл сол кезеңде танымал болған журналдық оқиғалар стилін көрсететін жақсы эпизодтық жазу. "Бізге оның нәтижесі қанағаттандырады, оқиға жақсы және шындыққа сәйкес айтылды", – деді ол.
Қабылдау және мұра
"Жабайы шақыру" жарық көрген сәттен бастап зор танымал болды. Х.Л. Менкен Лондонның оқиғасы туралы былай деп жазды: "Оның замандастарының ешбір танымал жазушысы "Жабайы шақыру" кітабынан жақсырақ туынды жазған жоқ". 1903 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінің бір рецензенты былай деді: "Егер басқа ештеңе болмаса, Лондон мырзаның кітабын танымал ететін нәрсе – әр адамның ішінде барынша дамыған, иттардың шайқасына деген құштарлықты толық қанағаттандыруы керек". "Атлантик Масайы" журналының рецензенты оны былай сипаттады: "Кітапханалық әдебиеттен мүлдем алыс. Мұндай батырдың [Бактың] қалыптасуы мен жетістіктері әдемі оқиға емес, керісінше, өте күшті әсер етеді". Осы кітап Лондонға американ әдебиетінің қатарындағы орнын берді. Бірінші басылымның 10 000 данасы дереу сатылып кетті; ол әлі күнге дейін американдық автордың ең танымал туындыларының бірі болып саналады және мектептерде оқылады. Ол 47 тілге аударылды. Лондонның алғашқы жетістігі болған бұл кітап, оның жазушы ретіндегі болашағын қамтамасыз етті және оған өмірі бойы адал оқырмандар әлемін сыйлады. "Жабайы шақырудың" сәттілігінен кейін Лондон 1904 жылы Макмилланға екінші кітап (Ақ тіс) туралы ұсыныс жасады, онда ол Бактың кері образын – жабайыдан үйретілгенге айналатын итті сипаттағысы келді: "Мен процесті кері қайтарамын. Эволюцияның, иттің өркениетке қадамының орнына, деволюцияны, оның жабайылануын көрсетемін".