Роберт Тафт: Американ саяхатшысы және президенттің ұлы

Роберт Тафт – американдық саяхатшы, сенатор, консервативті саясаткер. Taft-Hartley заңының авторы, Вильям Говард Тафттың ұлы. Тарихты біліңіз!

27 мин оқу

100%

Дереккөз: Robert A. Taft — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық саясаткер (1889–1953), АҚШ-тың 27-ші президенті Уильям Говард Тафттың ұлы Роберт Альфонсо Тафт аға (8 қыркүйек 1889 – 31 шілде 1953) – американдық саясаткер, заңгер және Республикалық партияның Тафт әулетінің өкілі. Тафт Огайо штатынан АҚШ Сенатына сайланды, қысқа мерзімге Сенаттың көпшілік көшбасшысы болды және Жаңа мәміленің кеңеюіне қарсы тұрған республикашылдар мен консервативті демократтардың консервативті коалициясын басқарды. Көптегендер оны «Мистер Республикашы» деп атады, ол 1947 жылғы Тафт-Хартли заңына бірлесіп қол қойды, ол жабық кәсіпорындарды тыйым салып, жұмыс істеу құқығының тұжырымдамасын жасады және басқа еңбек тәжірибесін реттеді. АҚШ-тың 27-ші президенті және 10-шы бас судьясы Уильям Говард Тафттың үлкен ұлы Роберт Тафт Огайо штатының Цинциннати қаласында дүниеге келді. 1913 жылы Гарвард құқық мектебін бітіргеннен кейін Цинциннатиде заңгерлік қызметін бастады. Ағасы Чарльз Фелпс Тафт II-мен бірге «Тафт Стеттиний және Холлистер» заң фирмасын құрды. Тафт 1921 жылдан 1931 жылға дейін Огайо Өкілдер палатасында, ал 1931 жылдан 1933 жылға дейін Огайо Сенатында қызмет етті. 1932 жылы қайта сайлауда жеңілгенімен, ол штаттық және жергілікті саясаттағы ықпалды тұлға болып қала берді. 1938 жылы Сенатқа сайланғаннан кейін Роберт Дж. Балклиді жеңіп, Тафт Республикалық партияның президенттік үміткерлігіне бірнеше рет үміттү болды, көбінесе Томас Э. Дьюи бастаған партияның орталық топтарымен партия билігі үшін күресті. Ол 1941 жылы Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағанға дейін АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа араласуына қарсы болды және бейтараптықты қолдады. Тафттың бейтараптық позициясы 1940 жылғы президенттік үміткерлігіне зиян келтірді, ал 1940 жылғы Республикалық Ұлттық конвент Венделл Уилкиені ұсынды. Тафт 1948 жылы президенттікке тағы да үміттү болды, бірақ 1948 жылғы Республикалық Ұлттық конвентте Дьюиден жеңілді. Ол НАТО құруына қарсы болды және президент Гарри Трумэннің Корея соғысын басқаруын сынады. Тафт 1952 жылы үшінші рет президенттікке үміттү болды және оның жеңіс мүмкіндігі зор деп есептелді. Алайда, Дьюи және басқа орталық топтар генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрді жарысқа қатысуға көндірді, Эйзенхауэр 1952 жылғы Республикалық Ұлттық конвентте шамалы артықшылықпен жеңіске жетті және 1952 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жетті. Тафт 1953 жылы Сенаттың көпшілік көшбасшысы болып сайланды, бірақ сол жылы асқазан безінің қатерлі ісігінен емделіп жатқанда ми қан кетуінен қайтыс болды. 1957 жылы Сенат комиссиясы Тафтты Генри Клей, Дэниел Вебстер, Джон Кэлхун және Роберт М. Ла Фолетт ағамен бірге Американың ең ұлы бес сенаторының бірі деп атады. «Бес атақтының» портреттері Сенат қабылдау залында ілінген.

American politician (1889–1953), son of 27th U. S. President William Howard Taft

Robert Alphonso Taft Sr. (September 8, 1889 – July 31, 1953) was an American politician, lawyer, and scion of the Republican Party's Taft family. Taft represented Ohio in the United States Senate, briefly served as Senate Majority Leader, and was a leader of the conservative coalition of Republicans and conservative Democrats who blocked expansion of the New Deal. Often referred to as "Mr. Republican", he co sponsored the Taft–Hartley Act of 1947, which banned closed shops, created the concept of right to work states, and regulated other labor practices. The elder son of William Howard Taft, the 27th President of the United States and 10th Chief Justice of the United States, Robert Taft was born in Cincinnati, Ohio. He pursued a legal career in Cincinnati after graduating from Harvard Law School in 1913. With his brother Charles Phelps Taft II, he co founded the law partnership of Taft Stettinius & Hollister. Taft served in the Ohio House of Representatives from 1921 to 1931 and in the Ohio Senate from 1931 to 1933. Though he lost re election in 1932, he remained a powerful force in state and local politics. After winning election to the Senate in 1938 over incumbent Democrat Robert J. Bulkley, Taft repeatedly sought the Republican presidential nomination, often battling for control of the party with the moderate faction of Republicans led by Thomas E. Dewey. He also emerged as a prominent non interventionist and opposed U. S. involvement in World War II prior to the 1941 Japanese attack on Pearl Harbor. Taft's non interventionist stances damaged his 1940 candidacy, and the 1940 Republican National Convention nominated Wendell Willkie. Taft sought the presidency again in 1948, but he lost to Dewey at the 1948 Republican National Convention. He opposed the creation of NATO and criticized President Harry Truman's handling of the Korean War. Taft again sought the presidential nomination a third time in 1952, and was widely viewed as the front runner. However, Dewey and other moderates convinced General Dwight D. Eisenhower to enter the race, and Eisenhower narrowly prevailed at the 1952 Republican National Convention and went on to win the 1952 presidential election. Taft was elected Senate Majority Leader in 1953 but died of a cerebral hemorrhage while being treated for pancreatic cancer later that year. A 1957 Senate committee named Taft as one of America's five greatest senators, along with Henry Clay, Daniel Webster, John C. Calhoun, and Robert M. La Follette Sr.—portraits of the "famous five" are displayed in the Senate Reception Room.

Отбасы және білім

Тафт Цинциннатиде, Огайо штатында Американың ең белгілі саяси отбасыларының бірінде дүниеге келді. Ол Бас прокурор және Соғыс министрі Альфонсо Тафттың немересі, ал Президент және Бас судья Уильям Говард Тафт пен Хелен Луиза "Нелли" Херронның үлкен ұлы болды. Кіші інісі Чарльз Фелпс Тафт II Цинциннати қаласының мэрі болды және 1952 жылы Огайо губернаторына кандидат болды. Бала кезінде Тафт төрт жыл Филиппинде өткізді, онда оның әкесі генерал-губернатор болып қызмет еткен. Ол Тафт мектебінде (оның ағасы басқарған), Йель колледжінде (1910) және Гарвард құқық мектебінде (1913) үздік оқушы болды. Ол Psi Upsilon және Skull and Bones ұйымдарының мүшесі болды, сондай-ақ Гарвард құқық журналын редакциялады. 1913 жылы Тафт Огайо штатының адвокаттық емтиханында ең жоғары ұпай жинады. Содан кейін ол төрт жыл бойы Максвелл және Рамси фирмасында (қазіргі Грейдон Хед & Ричи ЛЛП) Цинциннатиде, отбасының тарихи қаласында жұмыс істеді. Вашингтондағы Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасында екі жыл қызметтенгеннен кейін, ол Цинциннатиге оралып, жеке құқық кеңсесін ашты. 1924 жылы ол ағасы Чарльзбен бірге "Тафт Стеттиний және Холлистер" заңгерлік серіктестігін құруға көмектесті, ол Тафттың өмірінің соңына дейін осы серіктестікпен байланыста болды және бүгінгі күнге дейін оның атын сақтап келеді. 1914 жылдың 17 қазанында ол Ллойд Уиттон Бауэрс пен Луиза Беннет Уилсонның қызы Марта Уиттон Бауэрске (1889–1958) үйленді. Тафт сырттай тартымсыз және салқынқанды адам секілді көрінді, бірақ оның бұл мінезін әйелінің жомарттығымен толықтырды. Ол әкесі үшін анасының рөлін атқарып, күйеуінің саяси мансабында сенімді серігі және күшті қолдауы болды. 1950 жылдың мамырында Марта ауыр инсульт алды, ол оны мүгедек қалдырды. Ол тірі қалу үшін күйеуінің, балаларының және медбикелердің көмегіне мұқтаж болды. Тафттың әйеліне соққы болғанын бір биограф "Тафт өміріндегі ең ауыр қайғы" деп атады, оның осы оқиғадан қатты зардап шеккенін жасыруға болмайды. Инсульттің салдарынан Тафт әйеліне адал көмек көрсетті, ол жұмыс сапарында болғанда әр түнде оған қоңырау шалып, үйде болғанда түнде оған оқитын. Ол оның мүгедек арбасын итеріп, машинаға көтеріп, көтеріп, оны ыңғайлы және бақытты ету үшін бар күшін салды, сондай-ақ қоғамдық шараларда тамақтандыруға және күтуге көмектесті. Оның жақтастары атап өткендей, бұл фактілер оның суық және бейжай адам бейнесіне қайшы келді. Роберт Альфонсо Тафт кіші (1917–1993), ол да АҚШ Сенатына сайланды. Хорас Дуайт Тафт (1925–1983), ол физика профессоры және Йель университетінің деканы болды. Роберт пен Мартаның немерелерінің екеуі – Роберт Альфонсо "Боб" Тафт III (1942 жылы туған), 1999 жылдан 2007 жылға дейін Огайо губернаторы, және Уильям Говард Тафт IV (1945 жылы туған), 1984 жылдан 1989 жылға дейін Қорғаныс министрінің орынбасары. 1917 жылы Тафт және оның әйелі Цинциннатидің жақын маңындағы Индиан Хиллде ферма сатып алды. "Sky Farm" деп аталған бұл ферма Тафттың өмірінің соңына дейін негізгі тұрақты мекені болды. Тафттар біртіндеп ферманы он алты бөлмелі сарайға айналдырды. Фермада Тафт клубника, аспаржа және картоп өсіріп, пайда тапты. Жазда Тафт әйелі мен балаларымен бірге Канаданың Квебек провинциясындағы Мюррей шығанағындағы Тафт отбасының жазғы үйіне демалысқа жиі барып тұрды. Ол формальды түрде епископальдық шіркеудің мүшесі болғанымен, оның өмірбаяуын жазған Джеймс Паттерсон Тафттың "дінге деген ынтасы әлсіз" екенін және ол "жексенбі күні таңертең гольф ойнайтын, шіркеуге бармайтын епископальдық" екенін атап өтті. Журналистер оның әйелі Мартадан қай шіркеуге баратынын сұрағанда, ол әзіл-қалжыңмен: "Мен "Жарлы ағаш" деп айтуым керек", - деп жауап берді, ол Вашингтон қаласының маңындағы эксклюзивті гольф клубы және ойын алаңы.

Taft was born in Cincinnati, Ohio, a product of one of America's most prominent political families. He was a grandson of Attorney General and Secretary of War Alphonso Taft, and the elder son of President and Chief Justice William Howard Taft and Helen Louise "Nellie" Herron. His younger brother Charles Phelps Taft II served as the mayor of Cincinnati and was the unsuccessful Republican candidate for Ohio Governor in 1952. As a boy Taft spent four years in the Philippines, where his father was Governor General. He was first in his class at the Taft School (run by his uncle), at Yale College (1910), and at Harvard Law School (1913). He was a member of Psi Upsilon, his father's fraternity and Skull and Bones, and edited the Harvard Law Review. In 1913, Taft scored the highest in the state on the Ohio bar exam. He then practiced for four years with the firm of Maxwell and Ramsey (now Graydon Head & Ritchey LLP) in Cincinnati, his family's ancestral city. After a two year stint in Washington working for the Food and Drug Administration, he returned to Cincinnati and opened his own law office. In 1924, he and his brother Charles helped form the law partnership Taft Stettinius & Hollister, with which Taft continued to be associated until his death and continues to carry his name today. On October 17, 1914, he married Martha Wheaton Bowers (1889–1958), daughter of Lloyd Wheaton Bowers and Louisa Bennett Wilson. Taft himself appeared taciturn and coldly intellectual, characteristics that were offset by his gregarious wife, who served the same role his mother had for his father, as a confidante and powerful asset to her husband's political career. In May 1950, Martha suffered a severe stroke that left her an invalid, leaving her confined to a wheelchair, unable to take care of herself, and reliant upon her husband, children, and nurses for support. A biographer called his wife's stroke "the deepest personal blow of [Taft's] life there was no denying that he suffered." Following her stroke, Taft faithfully assisted his wife, called her every night when he was away on business, read stories to her at night when he was at home, "pushed her about in her wheelchair, lifted her in and out of cars tenderly did his best to make her feel comfortable and happy, and helped feed and take care of her at public functions" – facts which, his admirers noted, belied his public image as a cold and uncaring person. Robert Alphonso Taft Jr. (1917–1993), who was also elected to the U. S. Senate
Horace Dwight Taft (1925–1983), who became a professor of physics and dean at Yale. Two of Robert and Martha's grandsons are Robert Alphonso "Bob" Taft III (born 1942), Governor of Ohio from 1999 to 2007, and William Howard Taft IV (born 1945), Deputy Secretary of Defense from 1984 to 1989. In 1917, Taft and his wife bought a farm in Indian Hill, a well to do suburb of Cincinnati. Called Sky Farm, it would serve as Taft's primary residence for the rest of his life. The Tafts gradually made extensive renovations that turned the small farmhouse into a sixteen room mansion. On the farm Taft enjoyed growing strawberries, asparagus, and potatoes for profit. During the summer, Taft often vacationed with his wife and children at the Taft family's summer home at Murray Bay, in Quebec, Canada. Although he was nominally a member of the Episcopal church, his biographer James Patterson noted that Taft's "religious inclinations were weak" and that he was a "Sunday morning golfer, not a church going Episcopalian". When reporters asked his wife Martha what church he attended, she jokingly replied, "I'd have to say the Burning Tree", an exclusive country club and golf course in suburban Washington.

Бастапқы мемлекеттік мансап

1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда Тафт әскерге қабылдануға тырысты, бірақ нашар көру қабілетіне байланысты қабылданбады. Оның орнына ол Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасының заң кеңесшілеріне қосылды, онда ол өзіне кумир болған Герберт Гувермен танысты. 1918 және 1919 жылдары ол Гувердің соғыс зардаптарынан зардап шеккен Еуропаға азық-түлік тарату агенттігі – Америкалық көмек көрсету басқармасының заң кеңесшісі ретінде Парижде болды. Ол мемлекеттік бюрократияның тиімсіздігіне және жеке адамның құқықтарына зиян келтіретініне көз жеткізіп, оған сенімсіздік танытты және осы қағиданы өмірі бойына қолдады. Ол Ұлттар лигасына мүше болуды жақтады, бірақ еуропалық саясаткерлерге көбінесе сенімсіздікпен қарады. Ол халықаралық құқықты сақтау үшін құдіретті әлемдік сот құру идеясын қолдады, бірақ оның өмірінде мұндай идеалды сот құрылған жоқ. 1919 жылдың соңында Цинциннатиге оралды, 1920 жылы Гуверді президенттікке ұсынды және ағасы Чарльз Тафтпен бірге заң фирмасын ашты. 1920 жылы Огайо штатының өкілдер палатасына сайланды, онда республикалық фракцияның жетекшісі болды және 1926 жылдың қаңтарынан 1927 жылдың қаңтарына дейін палата спикері қызметін атқарды. 1930 жылы Огайо Сенатына сайланды, бірақ 1932 жылы қайта сайлауда жеңіліске ұшырады; бұл оның саяси мансабындағы жалғыз жалпы сайлаудағы жеңілісі болды. Ол Ку-Клукс-Кланға қарсы белсенді түрде күресті және тыйым салу саясатын қолдамады. 1925 жылы Огайо штатының өкілдері, Ку-Клукс-Клан мүшелері, жексенбі күндері билеуге тыйым салу туралы заң жобасын ұсынды, Тафт оған қарсы дауыс берді және Огайоның барлық мемлекеттік мектеп мұғалімдері сабақта күн сайын Киелі кітаптан кем дегенде он аят оқуын талап ететін Клан ұсынған заң жобасына қарсы күресті жетекке алды. Заң жобасына қарсы сөйлеген Тафт діннің мемлекеттік мектептерде емес, шіркеулерде оқытылуы керектігін айтты, ал Киелі кітап ұлы әдебиет болғанымен, "оның ішінде дін барлық нәрседен жоғары тұрады". Заң жобасы Тафт пен оның жақтастарының қарсылығына қарамастан заң шығарушы органмен қабылданды, бірақ кейін Огайо губернаторы оған вето қойды. 1920-1930 жылдары Тафт жергілікті және мемлекеттік саяси және құқықтық айналымдарда ықпалды тұлға болды және ол партиядан шығуға ешқашан әрекеттенбеген адал республикашыл ретінде танылды. 1922 жылы ол "Мен сөйлеуде қиындық сезінбеймін, бірақ мен құлшыныс пен қолдау тудыратын шешендікті қалай жасау керектігін білмеймін" деп мойындады. Жақсы араласпайтын және қолдаушыларын жылы қабылдамайтын, бірақ тынымсыз еңбек ететін және саясат пен саяси мәселелердің кең ауқымына қызығушылық танытқан Тафт. Оның әр мәселенің күрделі бөлшектерін толық түсінуі журналистер мен саясаткерлерге әсер етті. Демократтар "Тафт Вашингтондағы ең ақылды адам, ол ойлап тапқанша" деп әзілдеді. Тафттың Огайо Республикалық партиясын басқаратын консервативті саясаткерлерге адалдығының бағасы болды, өйткені ол көбінесе інісі Чарльзбен қақтығысқа түсті, ол Цинциннатидегі жергілікті саясаткер ретінде партиялық және либералды көзқарастарымен танымал болды; алайда, олардың кейде саяси келіспеушіліктеріне қарамастан, Чарльз ағасының үш президенттік үміткерлігін де адал қолдады.

When the United States entered World War I in April 1917, Taft attempted to join the army but was rejected due to his poor eyesight. Instead, he joined the legal staff of the Food and Drug Administration where he met Herbert Hoover, who became his idol. In 1918 and 1919, he was in Paris as legal adviser for the American Relief Administration, Hoover's agency to distribute food to wartorn Europe. He came to distrust governmental bureaucracy as inefficient and detrimental to the rights of the individual, a principle he promoted throughout his career. He urged membership in the League of Nations but generally distrusted European politicians. He endorsed the idea of a powerful world court to enforce international law, but no such idealized court ever existed during his lifetime. He returned to Cincinnati in late 1919, promoted Hoover for president in 1920, and opened a law firm with his brother, Charles Taft. In 1920 he was elected to the Ohio House of Representatives, where he served as Republican floor leader and was Speaker of the House from January 1926 to January 1927. In 1930, he was elected to the Ohio Senate, but was defeated for re election in 1932; it would be the only general election defeat of his career. He was an outspoken opponent of the Ku Klux Klan, and he did not support prohibition. In 1925 he voted against a bill, sponsored by Ohio state representatives who were members of the Ku Klux Klan, to outlaw dancing on Sundays, and he led the fight against a Klan sponsored bill requiring all Ohio public school teachers to read at least ten verses of the Bible each day in class. In his speech opposing the bill, Taft stated that religion should be taught in churches, not public schools, and while the Bible was great literature, "in it religion overshadows all else." The bill passed the legislature over the opposition of Taft and his allies, but it was later vetoed by Ohio's governor. Throughout the 1920s and 1930s, Taft was a powerful figure in local and state political and legal circles, and he was known as a loyal Republican who never threatened to bolt the party. He confessed in 1922 that "while I have no difficulty talking, I don't know how to do any of the eloquence business which makes for enthusiasm or applause." A lackluster speaker who did not mix well or glad hand supporters, Taft was still a tireless worker with a broad range of policy and political interests. His total grasp of the complex details of every issue impressed reporters and politicians. Democrats joked that "Taft has the best mind in Washington, until he makes it up." Taft's loyalty to the conservative politicians who controlled Ohio's Republican Party had a price, as it often caused conflict with his younger brother, Charles, who as a local politician in Cincinnati had gained a reputation as a party maverick and liberal; however, despite their occasional policy disagreements, Charles loyally supported all three of his brother's presidential bids.

АҚШ сенаторы

1938 жылы Тафт АҚШ Сенатына үш мерзімнің біріншісіне сайланды. Ол бастапқыда Огайо Жоғарғы Сотының судьясы Артур Х. Дэйді Республикалық партияның ішкі сайлауында жеңіп, содан кейін жалпы сайлауда демократ Роберт Булклиді жеңді. Тафт Булклимен бірнеше пікірсайыс өткізіп, көбінесе жеңімпаз деп есептелді. Ол алғашқы пікірсайыстарда қиналғанмен, кейін әйелі Мартаның көмегімен үстемдік танытты. Осының нәтижесінде Тафт, бұрын жарысқа фаворит аталған Булклиге қарсы басымдыққа ие болды. Сенатор ретіндегі алғашқы екі жылы Тафттар Вашингтонда үй жалдап тұрды, бірақ 1941 жылы 1880 жылдары салынған, кірпіштен тұрғызылған Виктория стиліндегі үй сатып алды. Үй, Огайодағы "Скай Ферманың" сұлулығы мен ыңғайлылығына жетпесе де, Тафт 1953 жылы қайтыс болғанға дейін Вашингтондағы олардың резиденциясы болды. Тафт консервативті ішкі саясат бағдарламасын ұсынды, ол мемлекеттік шығыстарды шектеуді, теңгерімді федералды бюджетті, төмен салықтарды, экономикалық өсімді ынталандыруға бағытталған бизнес саясатын, әлеуметтік әл-ауқат бағдарламаларын (әлеуметтік қамсыздандыру, ең төменгі жалақы, мемлекеттік тұрғын үй және мемлекеттік білім беруге федералды көмек) шектеуді, сондай-ақ Әскери-теңіз күштері мен Әуе күштерін нығайтуға бағытталған ұлттық қорғанысты күшейтуді көздеді. Сыртқы саясатта ол еуропалық соғыстарға және әскери одақтарға араласпауды жақтады. Сондай-ақ ол жастардың таңдау еркіндігін шектейтін принцип бойынша әскери шақыруға қатысты қарсылық білдірді. Әртүрлі тарихшылар Тафты саяси философия тұрғысынан либертариан ретінде сипаттайды; ол ұлттық экономикаға да, азаматтардың жеке өміріне де үкіметтің кез келген араласуына қарсы болды. Республикалық партия тарихшысы Джеффри Кабасервис Тафты еңбек, бизнес және үкіметтегі билікке қарсы шыққан саясаткер ретінде сипаттады. 1945 жылғы Тәуелсіздік күнінде Тафт Сенатта Бреттон-Вудс ақша келісіміне қарсы күресу ниетін жариялады, сонымен қатар оның күресі Сенат комитеті арқылы заңға түзетулер енгізуге тырысудан тұратынын және жағдай тұрақталғанға дейін келісімді кейінге қалдыруды қалайтынын қосты. 1946 жылдың қаңтарында президент Трумэн Конгресстегі өкілдеріне "өмірлік маңызы бар" деп аталатын заң қабылдау үшін қысым көрсетуге шақыратын радио сөз сөйлегеннен кейін, Тафт Трумэннің CIO PAC-тың экономикалық көзқарастарын қабылдағанын және Демократиялық партияның жарылып, оның заңнамалық ұсыныстары Конгресстегі демократиялық көпшілікке қарамастан тоқтап қалғанын мәлімдеді.

Taft was elected to the first of his three terms as US Senator in 1938. He first defeated Ohio Supreme Court justice Arthur H. Day in the Republican primary, and then defeated the Democratic incumbent, Robert Bulkley, in the general election. Taft engaged Bulkley in several debates and was generally regarded as the winner. He struggled in the earlier debates but later came out on top through assistance from his wife, Martha, As a result, Taft gained the upper hand against Bulkley, who had earlier been regarded as the frontrunner in the race, During his first two years as a Senator, the Tafts rented a home in Washington, but in 1941 they purchased a brick Victorian home, built in the 1880s, in the city's Georgetown neighborhood. The home – despite lacking "the grace and amenities of Sky Farm", their home in Ohio – remained their Washington residence until Taft's death in 1953. Taft set forward a conservative domestic program that promoted limited government spending, a balanced federal budget, low taxes, pro business policies to spur economic growth, a limited number of social welfare programs (such as Social Security, a minimum wage, public housing and federal aid to public education), and an adequate national defense focused on strengthening the Navy and Air Force. In foreign policy, he advocated noninvolvement in European wars and military alliances. He also strongly opposed the military draft on the principle that it limited a young man's freedom of choice. Various historians have described Taft, in terms of political philosophy, as a libertarian; he opposed nearly all forms of governmental interference in both the national economy and in the private lives of citizens. Republican Party historian Geoffrey Kabaservice has described Taft as a politician who opposed bigness in labor, business and government. On Independence Day 1945, Taft announced his intention to combat the Bretton Woods monetary agreement on the Senate floor, adding that his battle consisted of trying to add amendments to the bill through the Senate committee and that he wanted the agreement postponed until conditions had stabilized. In January 1946, after President Truman delivered a radio address calling for Americans to pressure their representatives in Congress for legislation the president called "vital", Taft asserted that Truman had chosen to follow the economic views of the CIO PAC and left the Democratic Party split and his legislative recommendations stalled despite the Democratic majority in Congress.

Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсылық

Тафттың бірінші мерзіміндегі ең үлкен беделі оның «Жаңа келісімге» қарсы күресінен емес, АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа араласуына қарсы белсенді оппозициясынан туды. Американың Еуропа немесе Азия соғыстарына қатыспауы керек деп сенген Тафт, елдің ішкі мәселелерін шешуге назар аудару қажет деп есептеді. Ол, мықты әскери күш, Атлант және Тынық мұхиттарының табиғи географиялық артықшылықтары Германияның бүкіл Еуропаны басып алған жағдайында да Американы қорғауға жеткілікті болады деп ойлады. 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғаннан 1941 жылдың желтоқсанында Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағанға дейін Тафт, Германияға қарсы күресіп жатқан елдерге көмек көрсетуге жасалған барлық әрекеттерге қарсы шықты. Бұл оған 1940 жылғы президенттік үміткер Венделл Уилки сияқты көптеген либералды республикашылдардың күшті сын-ескертулерін әкелді, олар Американың өзін британдықтар мен олардың одақтастарын қолдау арқылы тиімдірек қорғай алатынын санады. Тафт Перл-Харбордан кейін американдық соғыс күшін толық қолдағанмен, Солтүстік Атлантика шарты ұйымы сияқты соғыстан кейінгі әскери одақтарға қатысуға деген күдігін сақтап қалды. Тафт жапондық американдықтарды ұстауға қарсы сөз сөйлеген жалғыз өкіл болды.

1944 жылы қайта сайлану

1944 жылы Тафт Сенатта екінші мерзімге сайлануға тырысқанда жеңіліске шамалы жетіп қалды. Оның демократ қарсыласы, Огайо штатының бұрынғы вице-губернаторы Уильям Г. Пиккрел, Огайо штатының еңбек одақтары мен халықаралық бағытталған саясаттағы топтарының күшті қолдауын алды. Ол үш миллионға жуық дауыспен сайлауда 18 мыңнан аз дауыс айырмасымен, яғни бір проценттен кем нәтижемен жеңіліске ұшырады. Тафт штаттың ең ірі қаласы Кливлендте 96 мың дауыспен жеңіліп, Огайо штатының көптеген ірі қалалық аймақтарында қалып қойды, бірақ штаттың ауылдық аймақтары мен шағын қалаларында жақсы нәтиже көрсетіп, Огайоның 88 округінің 71-інде жеңіске жетіп, жеңілістен сақтады. Қайта сайланғаннан кейін Тафт 1944 жылы Сенаттағы Республикалық конференцияның төрағасы болды.

Біріккен Ұлттар Ұйымы

1945 жылы Тафт Біріккен Ұлттар Ұйымына АҚШ-тың толық қатысуына қарсы дауыс берген жеті сенатордың қатарында болды.

Ұлыбритания

1946 жылдың наурызында Трумэн әкімшілігі Ұлыбританияға 3,75 миллиард доллар көлемінде несие беруді итермелегеннен кейін, Тафт Ұлыбританияға несие орнына "толыққанды сыйлық" беруді жақтады және Сенаттың банк комитетінде Мемлекеттік хатшының орынбасары Дин Ачесонды тексеру барысында бұл шара екі ел арасындағы келесі 50 жылға "наразылық тудырады" деді. Тафт Мемлекеттік департаменттің несие бойынша келіссөздерді "толық құпияда" жүргізгенін, себебі Конгресс мүшелерімен ешқандай кеңес өткізілмегенін, және осы себепті бұл ұсыныс Конгресте қарсылыққа ұшырайтынын айтты.

Нюрнберг сынақтарының айыпталуы

Тафт Нюрнбергтік соталды соғыстан кейінгі жеңімпаздың әділеттілігі деп сынады, онда соғыс жеңгендер бірден прокурорлар, судьялар және шағымданушылар рөлін атқарды. Тафт бұл сотты американдық әділеттіліктің ең негізгі принциптерін бұзушылық және халықаралық деңгейде қабылданған стандарттардың орнына саяси мақсаттағы әділеттілікке ұмтылу деп бағалады, онда сот отырыстары жеңілгендерге кек қайтару үшін ғибраттық құралға айналды. Неміс халқының басшылары, қаншалықты жаман болса да, оларды дарға асу агрессивті соғыс жасаудан ғалымдарды тоқтата ма екеніне күмәнім бар, себебі ешкім жеңіске үміттенбесе соғыс бастамайды. Бұл үкімнің өзінде кек алу рухы бар, ал кек алу сирек жағдайда әділеттілік болады. Он бір айыптыны дарға асу американдық тарихқа ұзаққа соққы беретін қара дақ болады, біз оны көп уақыт бойы өкінетін боламыз. Оның сот процесіне қарсылығы республикашылар мен демократтардың бәрінен де сынауға ұшырады, және кейде оның президенттікке үміткер бола алмауының себебі осымен байланыстырылады. Басқа сарапшылар, мысалы сенатор Джон Ф. Кеннеди ("Батылдық үлгілері" кітабында) Тафттың екі партиялық қарсылыққа қарамастан, принципті тұрысын жоғары бағалады.

1947 жылғы Тафт-Хартли еңбек туралы заң

1947 жылы республикашылар Конгресті бақылауға алған кезде, ол Сенаттың Еңбек комитетінің төрағасы ретінде еңбек және басқару қатынастарына баса назар аударды. Вагнер заңының еңбек одақтарының пайдасына теңгерімді бұзуына қарсы шығып, ол 1947 жылғы Тафт-Хартли заңын жазды, ол бүгінгі күнге дейін негізгі еңбек заңы болып табылады. Заң "әділ емес" кәсіподақтардың іс-әрекеттерін тыйымдайды, жабық кәсіподақтарды заңсыз деп жариялайды және президентке егер ереуіл ұлттық мүддеге қауіп төндірсе, 80 күндік салқындату кезеңін енгізу үшін федералды сотқа жүгінуге құқық береді. Тафт заң жобасын Конгресс арқылы өткізудегі барлық парламенттік шеберлігін көрсетті. Президент Гарри Трумэн оған вето салғанда, Тафт Конгрестің екі палатасын да ветоны жоққа шығаруға көндірді. 1949 жылдың басында Элберт Томас Трумэн әкімшілігі Конгреске жіберген Тафт-Хартли заңын жою туралы заң жобасын қолдады. Тафт Тафт-Хартли заңының көп бөлігі күшінде қалатынын болжады және заңды қорғау үшін "бір апта бойы бірден-бір қатты пікір таласы" бастады. Сол айдың соңында сенаторлар Уэйн Морс және Ирвинг Айвс Тафт-Хартли заңының үкіметке маңызды ереуілдерді тоқтату үшін 80 күндік бұйрықтар шығаруға мүмкіндік беретін бөлімін алып тастайтын жаңа еңбек заң жобасын ұсынуға ниет білдірді, сонымен қатар бұл заңға Тафттың қолдауын күтетінін мәлімдеді. Мамыр айында Трумэн әкімшілігінің Тафт-Хартли заңын өз заңнамасы арқылы жою әрекеттері кезінде Тафт республикашыл Говард Александр Смит пен Форрест С. Доннеллге қосылып, Тафт "Тафт-Хартли заңының ең жақсы ерекшеліктерін" сақтайтын заң жобасын ұсынды. Маусым айында Сенат еңбек заңнамасы бойынша пікірсайыстарды бастамас бұрын Тафт өзінің түзетілген Тафт-Хартли заңы мен президент Трумэннің оны жою туралы ұсынысы арасында күрес болатынын мәлімдеді және журналистерге "ешқандай жаңа жеңілдіктерді қарастырмайтынын" растады. Сенат 8 маусымда пікірсайыстарды қайта бастағанда, Тафт Элберт Д. Томасқа жауап ретінде сөз сөйледі, онда Сенаттың Еңбек комитетінің демократ мүшелерін Трумэн әкімшілігінің Тафт-Хартли заңын жою туралы заң жобасын қарау кезінде партиялық саясатпен айналысқандары үшін айыптады.

When the Republicans took control of Congress in 1947, he focused on labor management relations as Chair of the Senate Labor Committee. Decrying the effect of the Wagner Act in tilting the balance toward labor unions, he wrote the 1947 Taft–Hartley Act, which remains the basic labor law. It bans "unfair" union practices, outlaws closed shops, and authorizes the President to seek federal court injunctions to impose an 80 day cooling off period if a strike threatened the national interest. Taft displayed all of his parliamentary skills in getting the bill through Congress. When President Harry Truman vetoed it, Taft then convinced both houses of Congress to override the veto. By early 1949, Elbert Thomas sponsored legislation sent to Congress by the Truman administration that would repeal the Taft–Hartley Act. Taft predicted that a majority of the Taft–Hartley Act would remain in law and began a week long period of "one hard pounding argument after another" defending the legislation. Later that month, Senators Wayne Morse and Irving Ives indicated interest in offering a new labor bill that would remove the section of the Taft–Hartley Act allowing the government to have 80 day injunctions to halt critical strikes, the two publicly stating their hope that Taft would back the legislation. In May, amid the Truman administration's attempts to repeal the Taft–Hartley Act through its own legislation, Taft joined fellow Republicans Howard Alexander Smith and Forrest C. Donnell in introducing legislation that Taft promoted as retaining "the best features of the Taft–Hartley law". In June, ahead of the Senate opening debate on labor legislation, Taft stated there would be a battle fought between his amended Taft–Hartley Act and President Truman's proposal for a repeal and confirmed to reporters he was "not contemplating any new concessions". When the Senate resumed debate on June 8, Taft responded to Elbert D. Thomas in a speech charging Democratic members of the Senate Labor Committee with playing partisan politics in their handling of the Truman administration's bill to repeal the Taft–Hartley Act.

Екінші мерзім

1947 жылдан 1949 жылға дейін, 1931 жылдан бері алғаш рет Сенатты республикашылар бақылаған кезде, Тафт ішкі саясаттағы партиясының жетекші өкілі болды. Ол фермерлерге берілетін субсидияларды қолдауға қарсы болды, бұл 1948 жылғы сайлауда ауылдық жерлерде (әсіресе Орта Батыста) республикашылардың беделіне нұқсан келтірді. Тафт 1949 жылғы Тұрғын үй заңының қабылдануын ұйымдастырды, ол шалаптарды жоюға және алты жыл ішінде 810 000 аз қамтылғандарға арналған тұрғын үйлер салуға қаржы бөлді. Бұл Трумэннің ұсынған бірнеше «әділ келісімдерінің» бірі еді. 1947 жылдың наурызында Тафт Сенаттағы демократтарды заң шығаруды қасақана тоқтатуда айыптап, республикалық заң шығару бағдарламасын ілгерілету үшін сессияларды үнемі талап етумен қорқытты. 1948 жылдың қаңтарында Тафт президент Трумэннің «Мемлекет туралы жылдық үндеуіне» жауап ретінде сөз сөйледі, онда Трумэн әкімшілігінің заң жобалары АҚШ-ты банкроттыққа және тоталитаризмге алып баратынын айыптады, ал республикалық бақылаудағы Конгресс оларға рұқсат етпейтінін мәлімдеді, олардың «халыққа ештеңесіз уәде беру» принципі Жаңа келісімге ұқсайды деді. Тафт республикашылардың шығындарды азайту және салықтарды, сондай-ақ салық жүктемесін төмендету үшін өз бағдарламаларын ұсынуға ниеттенгенін айтты. Өз кезегінде, Трумэн демократтары республикашылдар бақылаған 80-ші Конгресті «Ештеңе жасамайтын Конгресс» деп атады және Тафт пен республикашыл заң шығарушыларды таза саяси мақсатта кедергі жасаумен айыптады. 1949 жылдың ақпанында, 1948 жылғы сайлауда Сенаттың демократтардың бақылауына өткеннен кейін, Тафт Республикалық партияның саяси комитеті Калифорния сенаторы Уильям Ноулендтің филибустерлерді шектеу ережелерін өзгертуге бағытталған ұсынысын қолдауға келіскенін мәлімдеді. 1949 жылдың наурызында Сенаттың Еңбек комитеті Трумэн әкімшілігінің еңбек заң жобасын бірде-бір өзгеріссіз мақұлдады және республикашылдардың наразылығына қарамастан, Тафт бұл заңның Сенатта болғаннан бері көрген «ең қатаң процедура» екенін мәлімдеді. Сол жылы Тафт келесі бес жыл ішінде 1,25 миллиард доллар көлемінде федералдық шығындарды талап ететін денсаулық сақтау бағдарламасын қолдады және ағымдағы конгресс сессиясында денсаулық сақтау туралы маңызды заң қабылданбайтынын мәлімдеді. 1950 жылдың шілдесінде Сенаттың салық жасаушылары Вашингтонда Палатада мақұлданған салықты азайту туралы талқылау үшін алғаш рет жиналған кезде Тафт корпоративтік салықтарды төлеуді келесі бес жыл ішінде жеделдетуді көздейтін ережеге деген ынтасының жоқтығын ашық мойындады. Тафт республикашылар күзде жалпы салықты көтеруді қолдайтынын мәлімдеді. Сол айда республикашылар сенатор Джозеф Маккартиге қарсы айыптауларды жоюға тырысқан Сенаттағы демократтардың есебін басып тастауға тырысқанда Тафт Кеннет С. Уэрриге қосылып, көпшілік есебін комитетке қайтару туралы бұйрықпен бірге жіберуге тырысты, ол федералдық үкіметтің адалдық бағдарламасын екі партиялық түрде тергеуді талап ететін. Сыртқы саясатта ол араласуға қарсы болды және Сталиндік Кеңес Одағын үлкен қауіп ретінде қарастырмады. Дегенмен ол Дэвид Лилиенталды «коммунизм мәселесіне жұмсақ» деп атады. Оның ойынша, нағыз қауіп – үлкен үкімет және бақылаусыз шығындар. Ол Трумэн доктринасын қолдады және Маршалл жоспарын қарсылықпен мақұлдады, бірақ НАТО-ға қарсы болды, оны қажетсіз және кеңестіктерді ашуландыратындықтан. Нәтижесінде, 1949 жылдың шілдесінде Тафт НАТО шартын ратификациялауға қарсы дауыс берген он үш сенатордың бірі болды. Алайда Тафт келісімнің мақсаттарына емес, оның формасына және әсіресе қайта қарулану аспектілеріне қарсы болды. Тафт Батыс Еуропаның тұтастығын қамтамасыз ету принципін қатты қолдады. Ол республикашылдардың арасында Трумэннің Корея соғысын басқаруын айыптады және соғыстың конституциялық заңдылығына күмән келтірді: «Сондықтан, менің қорытындымда, Корея жағдайында, соғыс жүргізіліп жатқан кезде, біз оны басқа ұлттың шабуылынан қорғау үшін, қандай да болмасын, онымен келісімшарт жасаспаған елге әскер жіберуге құқығымыз жоқ еді, егер бүкіл мәселе Конгресске ұсынылмаса және соғыс жарияланса немесе басқа тікелей билік алынбаса». Сол айдың соңында Еуропалық қалпына келтіру бағдарламасы келісілген, ол бірнеше минут аралығында Палата мен Сенатта қабылданды. Тафт Ассигнованиелер комитеті ақшалай қаражатты он пайызға азайтады деп үміттенетінін айтты және заң жобасын жоғарыда аталған сомаға қысқартуға сәтсіз әрекет жасады. 1949 жылдың маусым айында Тафт Еуропалық қалпына келтіру бағдарламасына қаржыландыруды азайтуды қолдайтынын мәлімдеді, Экономикалық ынтымақтастық басқармасы Палата мақұлдаған қаржыландырудан 10 пайызға азайтылуы мүмкін екенін айтты. 1950 жылдың тамызында Тафт АҚШ Кореядағы шабуылды шақырып алғанын мәлімдеді, сондай-ақ нағыз мәселе АҚШ «қарулы күштерді жабдықтай ма» әлде келесі екі жылда Ресейге қарсы соғысқа дайындықпен американдық күштерді күшейте ме екені екенін қосты, ал АҚШ-тың толыққанды қайта қарулануы үшінші дүниежүзілік соғысқа әкелер еді.

From 1947 to 1949, when the Republicans controlled the Senate for the first time since 1931, Taft was his party's leading voice in domestic policy. He was reluctant to support farm subsidies, a position that hurt the GOP in rural areas (especially in the Midwest) in the 1948 elections. Taft engineered the passage of the Housing Act of 1949, which funded slum clearance and the construction of 810,000 units of low income housing over a period of six years. It was one of the few Fair Deal proposals of Truman that he liked. In March 1947, Taft charged Senate Democrats with deliberately stalling legislation and threatened to continually request sessions for the purpose of forwarding the Republican legislative program. In January 1948, Taft delivered a speech responding to President Truman's State of the Union address in which he charged the legislative proposals of the Truman administration with leading the United States to bankruptcy and totalitarianism while pledging the Republican controlled Congress would not allow them to pass, saying they followed the principle of the New Deal in "promising the people something for nothing." Taft added that the Republicans intended to introduce their own program to reduce expenses and cut both taxes and the tax burden. In turn, Truman Democrats labelled the GOP controlled 80th congress the "Do Nothing Congress", and accused Taft and Republicans legislators of engaging in obstructionism for purely political purposes. In February 1949, after losing control of the senate to Democrats in the 1948 election, Taft announced the Republican Party policy committee had agreed to support a motion by California Senator William Knowland aimed at changing the rules of curbing filibusters. In March 1949, the Senate Labor Committee approved the Truman administration's labor bill without changing a comma and while overriding Republican protests, Taft responding that the act was "the most heavy handed procedure" he had seen since being in the Senate. That year, Taft supported a health program calling for federal outlays of $1.25 billion during the period of the next five years and stated no major health legislation would be passed during the current congressional session. In July 1950, as Senate tax writers gathered in Washington for the first time to discuss the tax reduction voted on by the House, Taft publicly admitted his lack of enthusiasm with a provision calling for the payment of corporate taxes to be sped up within the next five years. Taft stated that Republicans would support a general tax increase during the fall. The same month, during an effort by Republicans to suppress the report by Senate Democrats attacking the charges of Senator Joseph McCarthy, Taft joined Kenneth S. Wherry in predicting an effort to send the majority report back to the committee with an order calling for a bipartisan investigation of the loyalty program of the federal government. In foreign policy, he was non interventionist and did not see Stalin's Soviet Union as a major threat. However, he called David Lilienthal "soft on the subject of Communism". The true danger, he believed, was big government and runaway spending. He supported the Truman Doctrine and reluctantly approved the Marshall Plan but opposed NATO, as unnecessary and provocative to the Soviets. Consequently, in July 1949, Taft was one of thirteen senators to vote against the ratification of the NATO pact. However, Taft objected not to the treaty's objectives, but to its form and especially to its rearmament aspects. Taft was strongly for the principle of guaranteeing the integrity of Western Europe. He took the lead among Republicans in condemning Truman's handling of the Korean War and questioning the constitutionality of the war itself: "My conclusion, therefore, is that in the case of Korea, where a war was already under way, we had no right to send troops to a nation, with whom we had no treaty, to defend it against attack by another nation, no matter how unprincipled that aggression might be, unless the whole matter was submitted to Congress and a declaration of war or some other direct authority obtained." Later that month, a compromise European Recovery Program passed both the House and Senate, within minutes of each other. Taft stated he was hopeful the Appropriations Committees would reduce the cash total by ten percent and led an unsuccessful attempt to trim the bill by the aforementioned amount. In June 1949, Taft indicated his support for reducing funding for the European Recovery Program, saying the Economic Corporation Administration could stand a 10 percent cut in the funding approved by the House. In August 1950, Taft stated the United States had invited the attack in Korea, adding that the real problem was whether the United States was going to "outfit the armed forces" or build up American forces in anticipation of a war against Russia in the following two years, and an all out rearming of the US would lead to World War III.

Израильді қолдау

Тафт Израильдің жаңа мемлекетінің белсенді қолдаушысы болды, Таяу Шығысқа қару-жарақ эмбаргосын тоқтатуға шақырды және жаңа елге қару-жарақ пен басқа да әскери көмек жіберуді қолдады. Тарихшы Брайан Кеннедидің сөзінше, Тафттың Палестинаға қатысты іс-әрекеттері оның көптеген негізгі принциптеріне қайшы келгендей көрінеді. Тафт елдегі ең көрнекті оқшауланған саясаткерлердің бірі болғанына қарамастан, АҚШ Таяу Шығыстағы басты делдал рөлін атқаруын ұсынды. Ол АҚШ-тың Ұлыбританияға қатысты саясатқа бағыт беруге құқығы жоқ екенін көпшілікке жариялағанмен, Палестинадағы британдық саясатқа үнемі әсер етуге тырысты. Бұған қоса, ол Еуропадағы одақтас елдерге сыртқы көмек көрсетуге жасалған әрекеттерді сынағанмен, Израильге 150 миллион доллар көмек беруді ұсынды. Айтқандай, ол президенттікке Труманмен бәсекелесіп, президентпен өте қарсыласты және партиялық күресте болғанда, Тафт Израиль мәселесінде президентпен келісімін таңқалдырды.

1950 жылы қайта сайлану

1950 жылы Тафт Сенатқа қайта сайлану үшін тиімді кампания жүргізді. Ол 334 өнеркәсіптік зауытқа барып, 873 баяндама жасады. Ол үшінші мерзімге 431 184 дауыспен жеңіске жетті, бұл Огайо Сенатының сайлау тарихындағы екінші ең үлкен жеңіс болды. Ол демократиялық қарсыласының әлсіздігінен пайдаланды – бір байқаушы штаттағы аудитор «Жүгіруші Джо» Фергюсон туралы: «Егер демократтар жеңгісі келсе, Фергюсонды шетелге жіберуі керек» деді. Бірақ одан да маңыздысы, Огайоның кәсіподақтары Тафт-Хартли заңын тиімді пайдалана алмады, оны «құлдық еңбек заңы» деп айыптады. Сонымен қатар, демократ губернаторы Франк Лауш Фергюсонды қолдамады және журналист Сэмюэл Любеллдің айтуынша, Тафты ашық қолдады. Сайлаудан кейін сайлаушылар арасында жүргізілген сауалнамада Любеллдің пікірінше, еңбек одақтарының қолдауымен жүргізілген, Тафтке қарсы агрессивті кампания кейбір демократтарды ашуландырды. Тіпті көптеген кәсіподақ мүшелері жергілікті кәсіподақ басшыларына наразылық білдіру үшін, Тафт-Хартлидің жабық кәсіпорындарға тыйым салуын қолдау үшін немесе Любеллге айтқандай, «социалистердің Демократиялық партияны басып алуына» жол бермеу үшін республикашылдарға дауыс берді. Сенаттағы үшінші мерзіміне кіріскен кезде Тафтқа «Мырза Республикашыл» деген лақап ат берілді. Ол Республикалық партияның консерватизмінің басты идеологы және өкілі, сондай-ақ оның консервативті фракциясының жалпыұлттық көшбасшысы болды. 1951 жылдың 6 қаңтарында Сенатта сөйлеген сөзінде Тафт Трумэн әкімшілігін АҚШ армиясымен Батыс Еуропаны қорғау жоспарлары үшін сынады. Тафт НАТО шарты бойынша АҚШ Еуропаға американдық әскерді жіберуге міндетті емес екенін және ол қазіргі уақытта Еуропада американдық әскерлердің болуын қаламайтынын, керісінше, ресейліктерді тежеу үшін алыс қашықтықтағы әуе және теңіз үстемдігіне сенгенін айтты. Тафт Конгреске Батыс Еуропаның қорғанысына көмектесу үшін жіберілетін американдық сарбаздардың санын азайтуды қолдады және Трумэн әкімшілігін Конгрестен де, американдықтардан да Халықаралық қорғаныс армиясына жіберілетін американдық әскерлер мен басқа елдердің сарбаздарының санын жасыруда айыптады. Ол Америка Құрама Штаттарының Еуропалық елдер ұсынған әр тоғыз сарбазға бір дивизияны беруді ұсынды. 1953 жылдың қаңтарында Тафт Трумэн әкімшілігінің сыртқы саясатының жаңадан кіріскен Эйзенхауэрді «елдің ең қауіпті сыртқы мәселесімен» қалдырғанын мәлімдеді. 1951 жылдың тамызында президент Трумэн «біздің арамызда қорқыныш пен күдік туғызуға тырысатындарды» жала жабу, дәлелсіз айыптау және тікелей өтірік арқылы сынға алғаннан кейін, Тафт журналиске Трумэннің гистериялық екенін айтты және оны өзіне қатысты жалған және айтылған нақты бір сөзге сілтеме жасауға шақырды. Сол айда Тафт Әскери-әуе күшін күшейтуді қолдаса, Армия мен Әскери-теңіз күштерінің күшеюіне қарсы болды, өйткені әскери басшылар жыл соңында Конгрестен қаржы сұрап, басқа салаларға қосымша қаржы беру АҚШ-тың төлем қабілетіне жетпейтінінен қорқатынын айтты. Желтоқсан айында Тафт Америка медицина қауымдастығына сөз сөйлегенде, федералды үкіметтің барлық әлеуметтік бағдарламаларды схема арқылы өз қолына алуға тырысып жатқанын және дәрігерлердің қарсылығының дұрыс екенін, өйткені социалистер мемлекеттік әлеуметтік медицина жүйесін енгізуге тырысып жатқанын мәлімдеді. 1953 жылдың 31 қаңтарында Тафт Эйзенхауэр әкімшілігінің 30 сәуірде бағаны бақылауды тоқтатуға рұқсат беретінін және «бақылау принципіне заңды мойынұсынуға» қарсы екенін мәлімдеді.

In 1950, Taft ran a more effective campaign for re election to the Senate. Wooing factory workers, he visited 334 industrial plants and gave 873 speeches. He won a third term by 431,184 votes, the second largest victory margin in Ohio Senate election history until then. He benefited from a weak Democratic opponent – one observer reportedly said of "Jumping Joe" Ferguson, the State Auditor, "If the Democrats want to win, they should send Ferguson on a mission abroad" – but more importantly, Ohio's unions failed to effectively use the Taft–Hartley Act, which they denounced as a "slave labor law", against him. Additionally, Democratic Governor Frank Lausche did not endorse Ferguson and, according to journalist Samuel Lubell, almost openly supported Taft. In a post election survey of voters, Lubell found that the overly aggressive, labor backed anti Taft campaign angered some Democrats. Even many union members reportedly voted Republican to express their opposition to local union leaders, to support Taft–Hartley's ban on the closed shop, or to prevent, as one told Lubell, "the Socialists from taking over the Democratic party." By the start of his third Senate term, Taft had been given the nickname "Mr. Republican." He was the chief congressional ideologue and spokesman for the conservatism of the Republican Party and the acknowledged national leader of its conservative faction. In a January 6, 1951 speech on the Senate floor, Taft criticized the Truman administration for plans to defend Western Europe with the U. S. Army. Taft said the NATO treaty did not commit the U. S. to send an American Army to Europe and wanted no American troops there at this time, being in favor instead of reliance on long distance air and sea superiority to deter the Russians. Taft supported Congress reducing the number of American soldiers that could be dispatched to assist with the defenses of Western Europe, and accused the Truman administration of concealing the number of American troops and soldiers from other nations that would be furnished in the International Defense Army from Congress as well as the American people and advocated for the United States to supply a single division for every nine put up by European nations. In January 1953, Taft stated that the Truman administration's handling of foreign policy had left the incoming Eisenhower "with the most dangerous foreign problem this country has ever faced." In August 1951, after President Truman delivered an address criticizing those "trying to create fear and suspicion among us by the use of slander, unproved accusations, and just plain lies", Taft told a reporter that he considered Truman hysterical and called for him to refer to a specific remark that was both false and alleged of him. That month, Taft announced his support for an Air Force increase but opposition to similar boosts for either the Army or Navy, telling a reporter of his concerns that military leaders would ask Congress for appropriations later in the year and that additional increases for other branches would retain deficits he did not believe the US could stand. In December, Taft delivered an address to the American Medical Association, asserting the federal government as attempting to take over all welfare programs through a scheme and stated that doctors were justified in their opposition as Socialists made moves to enact a federal system of socialized medicine. On January 31, 1953, Taft indicated the Eisenhower administration would allow the death of price controls on April 30 and voiced his opposition to the "legal recognition to the principle of controls".

Ескі құқық тарапынан сенімсіздік

Сырттан қарағандар Тафтты консервативті республикашылдықтың үлгісі деп есептесе, партия ішінде оны қатал идеология ұстанушылар жиі сынады. Олар оның "Жаңа мәміле" сияқты бағдарламаларды, әсіресе кедейлерге арналған федералдық тұрғын үйлерді қолдауынан алаңдады. Көтермелі мүлік лоббисі мемлекеттік тұрғын үйлерге қатысты ерекше қорқыныш білдірді. Сенатор Кеннет С. Уэрри Тафттың ішінде "социализмнің іздерін" көріп, ал оның Огайо штатынан әріптесі, сенатор Джон Брикер, "социалистер Боб Тафтқа ықпал еткен болуы мүмкін" деп болжады. Оңшылдардың сенімсіздігі Тафттың 1948 жылғы президенттік ұмтылыстарына кері әсер етті.

1940 және 1944 жылдар

Тафт алғаш рет 1940 жылы республикалық партияның президенттік ұсынуын іздеді, бірақ Венделл Уилкиге жеңілді. Тафт күшті үміткер деп есептелді, бірақ оның араласпаушылық сыртқы саясатты жақтауы және ішкі саясаттағы «Жаңа келісімге» қарсылығы либерал республикашылдардың көпшілігін оның кандидатурасын қабылдамауға мәжбүр етті. 1940 жылғы Республикалық конвентте бұрын демократ болған және саяси лауазымға ешқашан кандидат болмаған корпоративтік басшы Уилки Тафтты және басқа бірнеше үміткерді жеңіп, соңнан озып кетті. Сол жылы Тафт алғаш рет Томас Э. Дьюимен қарым-қатынасқа түсті, ол Нью-Йорк округінің прокуроры болатын және бірнеше танымал ұйымдасқан қылмыскерлерді, әсіресе Нью-Йорк мафиясының басшысы «Лакки» Лучаноны сәтті соттағандығы үшін бүкіл елге танымал болды. Тафт Дьюидің Республикалық партияның принциптеріне жете бермейтінін және тұрақсыздығын сезінді: «Том Дьюиде «Жаңа келісімге» қарсы пікір білдірген кез келген республикашылды қаралауға ниетті халыққа қарсы тұруға нағыз қайрат жоқ. «Жаңа келісімді» жеңудің жалғыз жолы – тікелей шабуыл жасау. Оларды асырып түсе алмайсыз». Басқа хаттарында Тафт Дьюиді «өте мақтаншыл және билеп-төстеуші» деп сипаттады және «кеңесшілер Дьюиді тым көп интернационализмге итермелейді деп қорқады. Ол Нью-Йорктен келгендіктен, ондағы топтық пікірлерді өзінен әлдеқайда маңыздырақ деп санайды». 1944 жылғы президенттік науқанда Тафт кандидат болған жоқ. Ол Огайо губернаторы Джон У. Брикерді, өзімен бірдей консерваторды, ұсынуға қолдау көрсетті. Алайда Брикер 1943 жылы Нью-Йорк губернаторы болған Дьюиге жеңілді. Дьюи Брикерді өзінің серігі етіп тағайындады; бұл екеуі жалпы сайлауда Рузвельтке жеңіліп қалды.

1948 және 1952 жылдар

1948 жылы Тафт тағы бір рет үміткерлікке түсті, бірақ оның басты қарсыласы Дьюи, GOP-тың орталық және либералдық қанатын басқарды. 1948 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Дьюи демократтардың президенттік үміткері Гарри С. Трумэнға есе жіберді. 1951 жылдың тамызында баспасөз мәслихатында президент Трумэн Тафтты келесі жылғы президенттік сайлауда республикалық партияның үміткері деп атады, ал Тафт бұл пікірге басқалардың түсініктеме беруіне рұқсат ететінін мәлімдеді. 1952 жылдың қаңтарында Тафт генерал Дуайт Эйзенхауэрді сайлауға шақыруды ұсынғандардың жалпы сайлауда жеңе алмайтынын және ол осы көзқарасқа келіспейтінін, себебі Эйзенхауэрдің үміткерлігіне оның басқарушысы Дэвид С. Ингаллс та осындай аргумент келтіргенін айтты. 20 наурызда Тафт Нью-Джерси штатының губернаторы Альфред Дрисколлдың Эйзенхауэрді қолдауына және Дрисколлдың бастапқы сайлаудың мақсатын бұзуға жасаған әрекетіне байланысты Нью-Джерсидегі республикалық партияның алғашқы сайлауынан бас тартқанын жариялады. 1952 жылы Тафт өзінің сайлау кампаниясында оңтүстік штаттардағы демократтардың дауысын жеңіп алуға тырысты. Бұл оның үшінші және соңғы үміткерлігі болды, сонымен қатар ол ең күшті күш-жігерін көрсетті. Литтл-Рок қаласында өткен республикалық штатық конвентте ол былай деді:

«Егер республикашылдар дұрыс кампания жүргізсе, олар оңтүстік штаттарының бірнешеуін жеңе алады деп санаймын. Оңтүстікте жеңсек пе, жеңілсек пе, оңтүстік штаттарындағы халық пікірін ескермеуге болмайды, себебі ол ұлттық халық пікіріне әсер етеді, ал бұл пікір сайлаудың нәтижесін анықтайды. Оңтүстік демократтары республикалық үміткерге дауыс бермейді дейді. Олар жиі солай істеген. Олар өткен қарашада [1951] Литтл-Рокта Пратт Реммелді қала әкімі етіп сайлап, солай істеді. Егер мәселелерді ашық баяндаса, оңтүстік сайлаушылары принцип бойынша дауыс бермейді деп мойындаудан бас тартамын». Тафт партияның консервативтік қанатының толық қолдауын алды. Небраска штатынан шыққан АҚШ-тың бұрынғы өкілі Говард Баффет (миллиардер Уоррен Баффеттің әкесі) оның сайлау кампаниясының менеджерлерінің бірі болды. Дьюи енді белсенді үміткер болмағандықтан, көптеген саяси сарапшылар Тафты жетекші үміткер деп санайтын. Алайда, Дьюи және басқа модераторлар Екінші дүниежүзілік соғыстың ең танымал генералы Дуайт Д. Эйзенхауэрді үміткерлікке түсуге көндіре алды. Эйзенхауэр Тафттың сыртқы саясаттағы араласпаушылық көзқарасынан, әсіресе НАТО-ға қарсылығынан қорқып, оның Кеңес Одағына суық соғыста көмектесуі мүмкін деп ойлап үміткерлікке түсті. Тафт пен Эйзенхауэрдің үміткерлік үшін күресі американдық саяси тарихтағы ең тартысты және қатал күрестердің бірі болды. 1952 жылдың шілдесінде Чикагода ашылған республикалық конвентте Тафт пен Эйзенхауэр делегаттардың дауысы бойынша тең болды. Конвенттің бірінші күні Эйзенхауэрдің менеджерлері Тафттың күштерінің әділетсіз түрде Эйзенхауэрдің жақтастарына бірнеше оңтүстік штаттарда, соның ішінде Техаста, штат төрағасы Орвилл Буллингтон Тафтқа берілген делегаттардан бас тартқанын айтты. Эйзенхауэрдің жақтастары осы штаттардағы Тафтты қолдайтын делегаттарды алып тастап, оларды Эйзенхауэрді қолдайтын делегаттармен ауыстыруды ұсынды; олар өз ұсыныстарын «Әділ ойын» деп атады. Тафт делегаттардың дауысын ұрлағанын ашулы түрде жоққа шығарса да, конвент 658-548 есебімен «Әділ ойынды» қолдауға дауыс берді, ал техастықтар нәтижесінде Эйзенхауэрге 33-5 есебімен дауыс берді. Сонымен қатар, Мичиган және Пенсильвания сияқты бірнеше бейтарап штаттық делегациялар Эйзенхауэрді қолдауға келісті. «Әділ ойын» ұсынысымен Тафттың көптеген оңтүстік делегаттарын жоғалтуы Эйзенхауэрдің пайдасына шешім қабылдады. Өзінің тар жеңілісіне және Эйзенхауэрдің күштері (оның ішінде Дьюи) оған әділетсіз тұзақ қойғанына деген ызасына қарамастан, Тафт конвенттен кейін Эйзенхауэрге өзінің құттықтауын және қолдауын білдірген қысқаша мәлімдеме жасады. Алайда, ол Квебектегі жазғы үйінде үнсіз ойланып, «1936 жылдан бері барлық республикалық кандидаттарды Chase Ұлттық банкі ұсынды» деп шағымданды. Апталар өткен сайын Эйзенхауэрдің көмекшілері Тафт пен оның жақтастары кампания кезінде қолдарымен отырады деп уайымдады және нәтижесінде Эйзенхауэр сайлауды ұтылуы мүмкін деп ойлады. 1952 жылдың қыркүйегінде Тафт, ақыры Нью-Йорктегі Морнингсайд Хайтста Эйзенхауэрмен кездесуге келісті. Ол жерде Тафттың қолдауын алу үшін Эйзенхауэр Тафттың жақтастарына ешқандай жаза шарасы қолданбайтынына, федералдық шығындарды қысқартатынына және «барлық ішкі салалардағы өрбу социализммен» күреседі деп уәде берді. Шындығында, Эйзенхауэр мен Тафт көптеген ішкі мәселелер бойынша келісті; олардың арасындағы келіспеушіліктер негізінен сыртқы саясатта болды. Эйзенхауэр НАТО-ға берік сенді және суық соғыста коммунизмге қарсы күресте АҚШ-тың қолдауын жалғастыруға міндеттенді.

I believe a Republican could carry a number of southern states if he conducts the right kind of campaign. Whether we win or lose in the South, we cannot afford to ignore public opinion in the southern states, because it influences national public opinion, and that opinion finally decides the election. It is said that southern Democrats will not vote for a Republican candidate. They have frequently done so. They did so in Little Rock last November [1951] when they elected Pratt Remmel mayor. I refuse to admit that if the issues are clearly presented, the southern voters will not vote on the basis of principle. Taft had the solid backing of the party's conservative wing. Former US Representative Howard Buffett of Nebraska (father of billionaire Warren Buffett) served as one of his campaign managers. With Dewey no longer an active candidate, many political pundits regarded Taft as the frontrunner. However, the race changed when Dewey and other moderates were able to convince Dwight D. Eisenhower, the most popular general of World War II, to run for the nomination. Eisenhower ran because of his fear that Taft's non interventionist views in foreign policy, especially his opposition to NATO, might benefit the Soviet Union in the Cold War. The fight between Taft and Eisenhower for the nomination was one of the closest and most bitter in American political history. When the Republican Convention opened in Chicago in July 1952, Taft and Eisenhower were neck and neck in delegate votes. On the convention's first day, Eisenhower's managers complained that Taft's forces had unfairly denied Eisenhower supporters delegate slots in several Southern states, including Texas, where the state chairman, Orville Bullington, was committed to Taft. The Eisenhower partisans proposed to remove pro Taft delegates in these states and replace them with pro Eisenhower delegates; they called their proposal "Fair Play." Although Taft angrily denied having stolen any delegate votes, the convention voted to support Fair Play 658 to 548, and the Texans voted 33–5 for Eisenhower as a result. In addition, several uncommitted state delegations, such as Michigan and Pennsylvania, agreed to support Eisenhower. The addition of the uncommitted state delegations, combined with Taft's loss of many Southern delegates by the Fair Play proposal, decided the nomination in Eisenhower's favor. Despite his bitterness at his narrow defeat and his belief that he had been unfairly ambushed by the Eisenhower forces (including Dewey), Taft issued a brief statement after the convention conveying his congratulations and support to Eisenhower. Thereafter, however, he brooded in silence at his summer home in Quebec, complaining, "Every Republican candidate for President since 1936 has been nominated by the Chase National Bank." As the weeks passed, Eisenhower's aides worried that Taft and his supporters would sit on their hands during the campaign and that as a result Eisenhower might lose the election. In September 1952, Taft finally agreed to meet with Eisenhower, at Morningside Heights in New York City. There, to gain Taft's support, Eisenhower promised that he would take no reprisals against Taft partisans, would cut federal spending, and would fight "creeping socialism in every domestic field." In fact, Eisenhower and Taft agreed on most domestic issues; their disagreements were primarily in foreign policy. Eisenhower firmly believed in NATO and was committed to the US support of anticommunism in the Cold War.

Өлім және мұра

1953 жылдың сәуір айында Тафт Уолтер Рид әскери медициналық орталығына жатты. Ол біршама уақыт бойы жамбас аймағында ауыру сезіміне шалдыққан еді және жақында Президент Эйзенхауэрмен гольф ойнаған, бірақ ойынды толығымен аяқтауға күші жетпеді. Орталықтағы дәрігерлер сенаторға бірқатар тексерулер жүргізді, бірақ нәтижелер нақты болған жоқ; Тафт артриттен зардап шегуі мүмкін немесе төменгі аяқтарының бірінде ісік болуы мүмкін деген күдік туды. 26 мамырда Тафт Цинциннатиге қайтып келді, онда Холмс ауруханасында қосымша медициналық тексеруден өтті. Оның басы мен іш қуысынан алынған бірнеше түйінді биопсияға жіберді, нәтижесі қатерлі ісік екенін көрсетті. 7 маусымда ол Нью-Йорк ауруханасына қосымша тексерулер мен емделу үшін түсті; қатерлі ісігі бар деген жаңалықты жасыру үшін "Ховард Робертс кіші" деген атпен тіркелді. Тафттың ісігінің бар екеніне келісім болғанмен, оны емдеген дәрігерлер емдеу жолы бойынша келісе алмады, әсіресе олардың ешқайсысы бастапқы ісіктің қай жерде екенін білмеді (кейіннен жасалған мәйіт тілімінде ісік сенатордың бүйрегінде пайда болғаны анықталды). Кейбіреулер ісіктерді хирургиялық жолмен алып тастау Тафт үшін ең дұрыс шешім болады деп ойлады, ал енді біреулері ісік тым кеңінен тарағандықтан, паллиативтік күтім, атап айтқанда сәулелік терапия дұрыс болады деп санады. 1953 жылдың 10 маусымында Тафт баспасөз мәслихатын өткізіп, ауруын жариялады және Сенаттағы көпшілік көшбасшы лауазымын Калифорния штатының сенаторы Уильям Ф. Ноулендке жүктеді. Ол сенат мандатын тастамады және журналистерге жазылып, жұмысына оралуды күтетінін айтты. 31 шілдеде Тафттың әйелі оны ауруханадағы бөлмесіне барып көреді. Ол кеткеннен кейін бірнеше сағаттан соң Тафт миға қан құйылып, көп ұзамай қайтыс болды. Оның денесі АҚШ Капитолийінің ротондасында жатты, мыңдаған адамдар оның табытына құрмет көрсетті. 1953 жылдың 3 тамызында ротондада қоштасу рәсімі өтті; отбасымен қатар, Эйзенхауэр, вице-президент Никсон, министрлер кабинеті, Жоғарғы сот мүшелері және Тафттың конгресс әріптестері де қатысты. Рәсімнен кейін оның денесі Цинциннатиге жеткізіліп, Индиан Хилл епископ шіркеуінің зиратында жекелеген рәсіммен жерленді.

In April 1953, Taft checked into Walter Reed Army Medical Center. He had been suffering from pain in his hips for some time and had recently played a round of golf with President Eisenhower, which he was barely able to finish. Doctors there put the Senator through a battery of tests, but they were not conclusive; it was suspected that Taft may have been suffering from arthritis or perhaps had a tumor somewhere in his lower extremities. On May 26, Taft returned to Cincinnati where he underwent another round of medical testing at Holmes Hospital. Biopsies were done on several nodules on his head and abdomen, which came back as malignant. On June 7, he entered New York Hospital for more tests and treatment; to keep the news that he might have cancer a secret he registered under the assumed name "Howard Roberts, Jr.". While it was agreed that Taft in fact had cancer, the physicians treating him were not in agreement on how to treat him, especially considering that none of them were aware where the primary tumor was (a postmortem examination discovered the tumor originated in the senator's pancreas). Some thought that surgery to remove the tumors would be the best option for Taft, while others felt the cancer had spread too far and thus palliative care, specifically X ray therapy, was preferable. On June 10, 1953, Taft held a press conference in which he announced his illness and transferred his duties as Senate Majority Leader to Senator William F. Knowland of California. He did not resign his Senate seat and told reporters that he expected to recover and return to work. On July 31, Taft's wife paid him a visit in his hospital room. Several hours after she left, Taft suffered a brain hemorrhage and was pronounced dead shortly thereafter. His body lay in state at the United States Capitol rotunda, where thousands of mourners offered their respects at his coffin. On August 3, 1953, a memorial service was held in the rotunda; in addition to his family the service was attended by Eisenhower, Vice President Nixon, the cabinet, members of the Supreme Court, and Taft's congressional colleagues. Following the service his body was flown to Cincinnati, where he was buried in a private ceremony at Indian Hill Episcopal Church Cemetery.

Ескерткіш

Роберт А. Тафт ескерткіші, мүсінші Уилер Уильямстың 3 метрлік мүсіні мен қоңырау мұнарасынан тұрады және Конституция даңғылында Капитолийдің солтүстігінде орналасқан. Оның артындағы мұнара бетіндегі жазуда:

Бұл ескерткіш Роберт А. Тафтқа арналған, АҚШ Конгресіне халық сыйлаған. Ол оның өмірімен символдалған адалдыққа, талмайтын қайратқа және еркін үкіметтің биік принциптеріне құрмет көрсету үшін тұрғызылған.

Негізгі дереккөздер

Кирк, Рассел және Джеймс МакКеллан, редакторлар. Роберт А. Тафттың саяси принциптері (1967). Тафт, Роберт А. Американдықтар үшін сыртқы саясат. Роберт А. Тафттың құжаттарына шолу. Цинциннати университетінің Архивтер мен сирек кітаптар кітапханасы, Цинциннати, Огайо. Вундерлин, Кларенс Э. кіші және басқалар, редакторлар. Роберт А. Тафттың құжаттары, 1 том, 1889–1939 (1998); 2 том, 1940–1944 (2001); 3 том, 1945–1948 (2003); 4 том, 1949–1953 (2006).