Фландрия графының крест жорығындағы ерлігі: Роберт II тарихы

Кіріспе

Роберт II, Фландрия графы (шамамен 1065 – 5 қазан 1111) – 1093 жылдан 1111 жылға дейін Фландрия графы болды. Бірінші крест жорығындағы ерліктерінен кейін ол Иерусалимдік Роберт (Роберт Иеросолимитан) немесе Крестші Роберт деп танылды.

Ерте өмір

Роберт Фландрия графы I Роберттің (Фризия графы Роберт деп те аталады) және Саксония графы Гертруданың үлкен ұлы болды. Әкесі Фландрияның кіші тармағын (немесе "Бальдуин тармағын") графтыққа орналастыруды көздеп, шамамен 1086 жылдан бастап оны басқаруға қатыстыра бастады. 1085 жылдан 1091 жылға дейін әкесі Қасиетті жерге қажылыққа кеткен кезде графтықтың регенті болды.

Бірінші крест жорығы

1093 жылы граф атанғаннан кейін Роберт 1095 жылы папа II Урбан бастаған Бірінші крест жорығына қосылды. Ол әйелі Бургундиялық Клеменцияны Фландрияның регенті етіп тағайындады және Роберт Крестоносшы әскерін құрды, ол туысы Буйондық Годфридің сүйемелдеуімен жүрді, ол Төменгі Лотарингияның герцогы еді. Константинопольға жеткеннен кейін крестшілер Византия императоры I Алексий Комненге адалдық серт беруге және басып алған жерлерін Византия империясына қайтаруға міндеттелді. Роберттің әкесі 1080 жылдардағы қажылығы кезінде Алексийге қызмет еткендіктен, ол бұл серт беруде қиындық көрмеді, бірақ басқа көшбасшылар қиындыққа тап болды, соның салдарынан қаладан кету кешікті. Содан кейін Роберт Никея қоршауына қатысты, одан кейін әскер екі топқа бөлінді. Роберт Блуалық Стефан, Тарантолық Богемонд, Куртоздық Роберт және византиялық жетекшілермен бірге, қалған крестшілерден бір күн бұрын жолға шықты. Бұл әскер 30 маусымда 1097 жылы Дорилей шайқасында Селжұқ сұлтаны Килиж Арсланмен қоршалды. Келесі күні Тулузалық Реймонд IV, Буйондық Годфри және Вермандоилық Хью бастаған екінші әскер келді және қоршауды бұзды; екі әскер бірікті, Роберт пен Реймонд орталық бөлімді құрады. Түріктер жеңілді және крестшілер жорығын жалғастырды. 1097 жылдың соңында крестшілер Антиохияға жетті. Антиохия қоршауы бірнеше айға созылды; желтоқсанда Роберт пен Богемонд айналасындағы аумақтан азық-түлік іздеу үшін әскерден уақытша кетіп қалды, ал 30 желтоқсанда олар Дамаск билеушісі Дуқақ бастаған Антиохияны босатуға жіберілген әскерді жеңді. Антиохия армян сақшыларымен Богемондқа сатылып берілді, Роберт қалаға кірген алғашқылардың бірі болды, бірақ бірнеше күннен кейін олар Мосул атабегі Кербогамен қоршалды. 1098 жылдың 28 маусымында крестшілер онымен шайқасуға аттанды. Роберт пен Вермандоилық Хью алты дивизияның біріншісіне басшылық етті. Кербога жеңілді және мұсылмандар басып алған қамал крестшілерге берілді. Роберт Богемонд, Реймонд және Годфримен бірге қаланы басып алды, бірақ Богемонд көп ұзамай қаланы өзіне иеленді. Реймонд та талап етті, бірақ Роберт бұл дауда Богемондты қолдады. Бұл дау крест жорығын одан әрі кешіктірді. Реймонд Антиохиядан Ма'аррат ан-Нуманға шабуыл жасауға кетті, ол басып алынды. Роберт де осы қоршауға қатысты. Содан кейін Реймонд Роберт пен басқа көшбасшыларды Богемондтың орнына өзіне ілесу үшін пара беруге тырысты; Робертке алты мың су ұсынылды, бірақ пара берудің әр әрекеті назарсыз қалды. 1099 жылдың қаңтарында Реймонд Иерусалимге қарай оңтүстікке бет алды, бірақ Роберт пен Годфри ақпанға дейін Антиохияда қалды. Олар Арқа қоршауында Реймонд әскеріне қосылды. Маусым айында Роберт пен Беарнның Гастон IV Рамлаға келген авангардты бастап, Танкредпен бірге Иерусалимді қоршау үшін қоршау машиналарын салу үшін ағаш табу үшін Самарияға экспедиция жүргізді. 15 шілдеде Иерусалим басып алынғанда, Роберт Годфридің Реймондқа қарсы талабын қолдады және 9 тамызда Иерусалимді босатуға келген әл-Афдал Шаханшах басқарған Фатимид әскерімен кездесуге аттанды. Роберт Аскалон шайқасында орталық қанаттың бір бөлігін құрады, бұл крестшілердің жеңісіне әкелді. Алайда, Годфри мен Реймонд Аскалонды иелену үшін дауласып, тіпті Роберт Годфриді осы дауда қолдамады; қала басып алынбады, бірақ жеңіске жету Иерусалим Корольдығының құрылуына мүмкіндік берді. Тамыз айының соңында Роберт Роберт Куртоз бен Реймондпен бірге үйіне оралды. Қайтып келе жатқанда олар Латакияны басып алды, ол бірнеше жыл бұрын уәде етілгендей Византия императорына қайтарылды. Реймонд сол жерде қалды, бірақ екеуі де Роберттер Алексийдің қызметінде қалу туралы өтінішін қабылдамады, Константинополь арқылы үйіне қайтты. Роберт өзімен бірге құнды жәдігерді, Алексийдің сыйы – Әулие Георгийдің қолын алып келді. Бұл жәдігер Фландриядағы Аншин аббаттығының шіркеуіне қойылды. Ол оралғаннан кейін Роберт Брюгге жанындағы Севенкеркеде (қазіргі Зевенкерке) Әулие Андрей монастырын салдырды. Крест жорығы мен үйге әкелген олжасы үшін ол Иерусалимнің Роберті деп аталды.

After becoming count in 1093, Robert joined the First Crusade, launched by Pope Urban II in 1095. He made his wife, Clementia of Burgundy, regent in Flanders, and formed the army of Robert the Crusader that followed the retinue of his kinsman Godfrey of Bouillon, Duke of Lower Lorraine. After reaching Constantinople, the crusaders were obliged to swear an oath of fealty to Byzantine emperor Alexius I Komnenus and promise to return to the Byzantine Empire any land they might capture. Robert, whose father had already served Alexius during his pilgrimage in the 1080s, had no problem swearing this oath, but some of the other leaders did and there was some delay in leaving the city. Robert then participated in the Siege of Nicaea, after which the army was split into two groups. Robert marched with Stephen of Blois, Bohemond of Taranto, Robert Curthose, and the Byzantine guides, one day ahead of the rest of the crusaders. This army was surrounded by the Seljuk sultan Kilij Arslan at the Battle of Dorylaeum on 30 June 1097. The next day, the second army, led by Raymond IV of Toulouse, Godfrey of Bouillon, and Hugh of Vermandois, arrived and broke the encirclement; the two armies joined, with Robert and Raymond forming the centre. The Turks were defeated and the crusaders continued their march. At the end of 1097 the crusaders arrived at Antioch. The Siege of Antioch lasted many months; in December, Robert and Bohemund briefly left the army to raid the surrounding territory for food, and on 30 December they defeated an army sent to relieve Antioch, led by Duqaq, ruler of Damascus. Antioch was eventually betrayed to Bohemund by an Armenian guard, and Robert was among the first to enter the city, but only a few days later they were themselves besieged by Kerbogha. atabeg of Mosul. On 28 June 1098, the crusaders marched out to meet him in battle. Robert and Hugh of Vermandois led the first of six divisions. Kerbogha was defeated and the Muslim held citadel finally surrendered to the crusaders. Robert, along with Bohemond, Raymond, and Godfrey, occupied the citadel, but Bohemund soon claimed the city for himself. Raymond also claimed it, but Robert supported Bohemund in this dispute. The dispute delayed the crusade even further. Raymond left Antioch to attack Ma'arrat al Numan, which was captured. Robert took part in this siege as well. Raymond then tried to bribe Robert and the other leaders to follow him instead of Bohemund; Robert was offered six thousand sous, but each attempted bribe was ignored. Raymond continued south to Jerusalem in January, 1099, but Robert and Godfrey remained behind in Antioch until February. They rejoined Raymond's army at the Siege of Arqa. In June, Robert and Gaston IV of Bearn led the vanguard which arrived at Ramla, and with Tancred, he led an expedition into Samaria to find wood in order to construct siege engines for the Siege of Jerusalem. When Jerusalem was captured on 15 July, Robert supported Godfrey's claim over that of Raymond, and on August 9 marched out with him to meet the Fatimid army under al Afdal Shahanshah which was coming to relieve Jerusalem. Robert formed part of the centre wing in the ensuing Battle of Ascalon, which resulted in a crusader victory. However, Godfrey and Raymond quarrelled over possession of Ascalon, and even Robert could not support Godfrey in this dispute; the city remained uncaptured, although the victory allowed for the establishment of the Kingdom of Jerusalem. At the end of August, Robert returned home with Robert Curthose and Raymond. On the way back they captured Latakia, which was returned to the Byzantine emperor, as promised years before. Raymond remained there but both Roberts continued home by way of Constantinople, after declining Alexius' request to stay there in his service. Robert brought back with him a precious relic, the arm of Saint George, a gift from Alexius. The relic was placed in the church of Anchin Abbey in Flanders. After he returned, Robert built the monastery of St. Andrew in Sevenkerke (now Zevenkerke, near Bruges. Because of his crusade and the spoils he brought home, he was nicknamed Robert of Jerusalem.

Кейінгі өмірі

Өзінің жоқтығы кезінде Киелі Рим императоры Генрих IV императорлық Фландрияны басып алуға тырысты. Роберт Камбрей коммунасының императорға және оның қолдаушысы епископ Гальшерге қарсы көтерілісін қолдап, бірнеше қамалдарды жаулап алды. 1102 жылы бейбітшілік орнатылды және императорлық Фландрия үшін императорға құрмет көрсетілді, бірақ 1105 жылдан кейін жаңа император Генрих V, Эно графы Болдуин III және Голландиядан келген әскерлердің көмегімен Фландрияға жорық жасады. Роберт оларды Дуайдың сыртында тоқтатты және император Роберттің Дуай мен Камбрейге құқығын мойындаған жаңа бейбітшілік шартына қол қойды. 1103 жылы ол Англияның Генрих I-імен одақтасып, жылдық салық үшін 1000 атты әскер ұсынды. Генрих төлеуден бас тартқан соң, Роберт өзінің номиналды билеушісі, Франция королі Людовик VI-мен одақтасып, Нормандияға шабуыл жасады. Корольдің назары басқа жаққа ауғанда, Блуа графы Теобальд IV француз барондарының көтерілісін бастады. Роберт Мёге қарсы әскерге жетекшілік етті. Шаянда атынан құлап, 1111 жылдың 5 қазанында қаза тапты.

Отбасы

Ол Бургундия графы Вильгельм I-нің қызы және Рим папасы Каллист II-нің қарындасы Клеменцияға үйленді. Олардың үш баласы болды, бірақ тек ең үлкені ересек жасқа жетті. Ол Роберттен кейін Фландрияның Балдуин VII атанды.