Жабық газет: «New York Herald Tribune» тарихы

Жабылған «New York Herald Tribune» газеті (1924-1966) тарихы. Pulitzer жүлдесінің иегері, «жазушылар газеті» ретінде танымал. Нью-Йорк ақпарат құралы.

37 мин оқу

100%

Дереккөз: New York Herald Tribune — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Жабық американдық газет
Нью-Йорк қаласындағы газет (1924–1966)

«Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газеті 1924 және 1966 жылдар аралығында жарияланған. Ол 1924 жылы «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің иесі Огден Миллс Рид «Нью-Йорк Геральд» газетін сатып алғанда құрылды. Газет «жазушылардың газеті» ретінде танылды және күнделікті таңертеңгі базарда «The New York Times» газетімен бәсекелесті. Өмірі барысында газет он екі рет Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Бір репортердің кейінірек жазғанынша, «республикалық газет, протестанттық газет және қаланың этникалық құрамынан гөрі қала маңындағы аймақтарды көбірек бейнелейтін газет» болған «Трибьюн» газетінің жарияланымдары көбінесе «The New York Times» газетінің толықтығына жете бермеді. Алайда, оның ұлттық, халықаралық және бизнес жаңалықтары, жалпы стилі саланың ең жақсыларының бірі саналды. Газеттің жазушыларының арасында Дороти Томпсон, Ред Смит, Роджер Кан, Ричард Уоттс-младший, Гомер Бигарт, Уолтер Керр, Уолтер Липпман, Сент-Клэр МакКелвей, Джудит Кристо, Дик Шап, Том Вольф, Джон Стейнбек және Джимми Бреслин болды. Редакциялық саясаты бойынша газет шығыс республикашыларының, кейіннен Рокфеллер республикашылары деп аталғандардың үні болды және бизнеске бауырсақ, интернационалистік көзқарас ұстанды. Газеттің алғашқы жылдары Ридтер отбасының меншігінде болды және көптеген жылдар бойы қаржылық қиындықтарға тап болды, өсуге немесе капиталды жақсартуға жеткілікті пайда әкелмеді; Ридтерлер газеттің алғашқы жылдарында «Геральд Трибьюн» газетіне субсидия берді. Алайда, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өркендеп, соғыс аяқталған кезде жарнамалық кіріс бойынша «Таймс» газетіне жақындады. Бірқатар апатты бизнес шешімдері, «Таймс» газетінің агрессивті бәсекелестігі және Ридтер отбасының нашар басшылығы «Геральд Трибьюн» газетін өзінің бәсекелесінен қалып қойды. 1958 жылы Ридтерлер «Геральд Трибьюн» газетін сол кезде Ұлыбританияда елші болып қызмет еткен Уолл-стриттегі мультимиллионер инвестор Джон Хей Уитниге сатты. Оның басшылығымен «Трибьюн» газеті жаңа макеттермен және жаңалықтарды жариялаудың жаңа тәсілдерімен тәжірибе жасады және 1960 жылдары дамыған жаңа журналистикаға маңызды үлес қосты. Уитнидің басшылығымен газет қайта жанданды, бірақ 114 күндік газет ереуілі «Геральд Трибьюн» газетінің табысын тоқтатты және төрт жыл бойы кәсіподақтармен, әсіресе Халықаралық типографиялық одақтың жергілікті бөлімшесімен күрес басталды. Өсе түскен шығынға тап болған Уитни 1966 жылдың көктемінде «Геральд Трибюнды» «Нью-Йорк Ворлд Телеграм» және «Нью-Йорк Джурнал Америка» газеттерімен біріктіруге тырысты; ұсынылған бірігу тағы да ұзақ уақытқа созылған ереуілге әкелді, ал 1966 жылдың 15 тамызында Уитни «Геральд Трибюнды» жабу туралы мәлімдеді. Уитни «World Journal Tribune» газетіне инвестициялар қосқанда газетті тірі қалдыру үшін 39,5 миллион доллар жұмсады. «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газетінің жабылуынан кейін, Уитнимен бірге «Таймс» және «Вашингтон Пост» газеттері халықаралық «Геральд Трибюн» газетінің бұрынғы Париж басылымын басқару туралы келісімге келді. 1967 жылы газеттің меншігі «Уитни Коммуникашнс», «The Washington Post» және «The New York Times» газеттеріне тиесілі болды. «International Herald Tribune» газеті, «IHT» деп те аталады, 2013 жылы жарияланымды тоқтатты.

The New York Herald Tribune was a newspaper published between 1924 and 1966. It was created in 1924 when Ogden Mills Reid of the New York Tribune acquired the New York Herald. It was regarded as a "writer's newspaper" and competed with The New York Times in the daily morning market. The paper won twelve Pulitzer Prizes during its lifetime. A "Republican paper, a Protestant paper and a paper more representative of the suburbs than the ethnic mix of the city", according to one later reporter, the Tribune generally did not match the comprehensiveness of The New York Times coverage. Its national, international and business coverage, however, was generally viewed as among the best in the industry, as was its overall style. At one time or another, the paper's writers included Dorothy Thompson, Red Smith, Roger Kahn, Richard Watts Jr., Homer Bigart, Walter Kerr, Walter Lippmann, St. Clair McKelway, Judith Crist, Dick Schaap, Tom Wolfe, John Steinbeck, and Jimmy Breslin. Editorially, the newspaper was the voice for eastern Republicans, later referred to as Rockefeller Republicans, and espoused a pro business, internationalist viewpoint. The paper, first owned by the Reid family, struggled financially for most of its life and rarely generated enough profit for growth or capital improvements; the Reids subsidized the Herald Tribune through the paper's early years. However, it enjoyed prosperity during World War II and by the end of the conflict had pulled close to the Times in ad revenue. A series of disastrous business decisions, combined with aggressive competition from the Times and poor leadership from the Reid family, left the Herald Tribune far behind its rival. In 1958, the Reids sold the Herald Tribune to John Hay Whitney, a multimillionaire Wall Street investor who was serving as ambassador to the United Kingdom at the time. Under his leadership, the Tribune experimented with new layouts and new approaches to reporting the news and made important contributions to the body of New Journalism that developed in the 1960s. The paper steadily revived under Whitney, but a 114 day newspaper strike stopped the Herald Tribunes gains and ushered in four years of strife with labor unions, particularly the local chapter of the International Typographical Union. Faced with mounting losses, Whitney attempted to merge the Herald Tribune with the New York World Telegram and the New York Journal American in the spring of 1966; the proposed merger led to another lengthy strike, and on August 15, 1966, Whitney announced the closure of the Herald Tribune. Combined with investments in the World Journal Tribune, Whitney spent $39.5 million (equivalent to $ in dollars) in his attempts to keep the newspaper alive. After the New York Herald Tribune closed, the Times and The Washington Post, joined by Whitney, entered an agreement to operate the International Herald Tribune, the paper's former Paris publication. By 1967, the paper was owned jointly by Whitney Communications, The Washington Post and The New York Times. The International Herald Tribune, also known as the "IHT", ceased publication in 2013.

Нью-Йорк геральды

Нью-Йорк геральд газеті 1835 жылғы 6 мамырда, 24 жасында Америка Құрама Штаттарына келген шотланд иммигранты Джеймс Гордон Беннетт құрды. Беннетт, бекем демократ, 1820 жылдары газет бизнесінде өзінің атын шығарды. Ол Вашингтондан Нью-Йорк энквайер газетіне жіберген хаттармен танымал болды, онда президент Джон Куинси Адамс пен Мемлекеттік хатшы Генри Клейді қатысты сынға алды; бір тарихшы Беннеттті "алғашқы нағыз Вашингтондық тілші" деп атады. Беннетт сонымен қатар қылмыстық жаңалықтарды беруде де пионер болды; 1830 жылы кісі өлтіру ісі бойынша сот процесі туралы жазғанда, Массачусетс штатының бас прокуроры газеттердің жарияланымдарын шектеуге тырысты: Беннетт бұл әрекетті «соттың ескі, құрт жеген, готикалық догмасы» деп сынады, ол баспасөздің кез келген оқиға туралы берген жарнамасын заң мен әділдік мүдделеріне зиянды деп есептеді. Қол жеткізу үшін болған күрес ақырында сот процесінің өзінен де басым түсті. Беннетт 1832 жылы Эндрю Джексонның Ақ үйге қайта сайлануын насихаттау үшін Нью-Йорк глобус газетін құрды, бірақ сайлаудан кейін газет тез жабылды. Бірнеше жыл журналистік жұмыстардан кейін, ол 1835 жылы Бенджамин Дейдің «Күн» газетіне ұқсас, бірақ қылмыс және қаржылық жаңалықтарға ерекше назар аударатын «Геральд» газетін құрды; «Геральд» газетінде «нақты және толық нарық бағаларының тізімі жарияланды; осы себепті ғана қаржы орталарында назар аударды». Газеттің көп бөлігін өзі жазған Беннетт «француз баспасөзінде қолданылған жаңа, өткір стильді жетілдірді». Бас редактордың 1836 жылы Хелен Джуетттің қанымен суицидке ұшырауы туралы хабарламасы – американдық баспасөзде алғаш рет құрбанның жеке хаттарынан үзінділер енгізілді – Беннеттті «елдегі ең танымал, бірақ ең даулы журналист» етті. Беннетт өзінің табысын газетіне қайта инвестициялады, Вашингтонда бюро ашып, Еуропадағы тілшілерді жалдады, олар американдық газетте «алғашқы жүйелі шетелдік жаңалықтарды» ұсынуға мүмкіндік берді. 1839 жылға қарай «Геральд» газетінің таралымы «Лондон Таймс» газетінен асып түсті. 1846 жылы Мексика-Америка соғысы басталғанда, «Геральд» газеті осы қақтығысқа тілші тағайындады – Нью-Йорктегі жалғыз газет осылай істеді – және бәсекелестерінен жаңалықтармен озу үшін және Вашингтон саясаткерлеріне қақтығыстан алғашқы хабарламаларды жеткізу үшін телеграфты, сол кездегі жаңа технологияны пайдаланды. Америка Азамат соғысы кезінде Беннетт кем дегенде 24 тілшіні далаға жіберді, оңтүстік бюросын ашты және тілшілерге ауруханаларды аралап, жараланғандардың тізімін жасап, жараланғандардың отбасыларына хабарламаларды жеткізуге мүмкіндік берді.

The New York Herald was founded on May 6, 1835, by James Gordon Bennett, a Scottish immigrant who came to the United States aged 24. Bennett, a firm Democrat, had established a name in the newspaper business in the 1820s with dispatches sent from Washington, D. C., to the New York Enquirer, most sharply critical of President John Quincy Adams and Secretary of State Henry Clay; one historian called Bennett "the first real Washington reporter". Bennett was also a pioneer in crime reporting; while writing about a murder trial in 1830, the attorney general of Massachusetts attempted to restrict the coverage of the newspapers: Bennett criticized the move as an "old, worm eaten, Gothic dogma of the Court to consider the publicity given to every event by the Press, as destructive to the interests of law and justice". The fight over access eventually overshadowed the trial itself. Bennett founded the New York Globe in 1832 to promote the re election of Andrew Jackson to the White House, but the paper quickly folded after the election. After a few years of journalistic piecework, he founded the Herald in 1835 as a penny newspaper, similar in some respects to Benjamin Day's Sun but with a strong emphasis on crime and financial coverage; the Herald "carried the most authentic and thorough list of market prices published anywhere; for these alone it commanded attention in financial circles". Bennett, who wrote much of the newspaper himself, "perfected the fresh, pointed prose practiced in the French press at its best". The publisher's coverage of the 1836 murder of Helen Jewett—which, for the first time in the American press, included excerpts from the murder victim's correspondence—made Bennett "the best known, if most notorious journalist in the country". Bennett put his profits back into his newspaper, establishing a Washington bureau and recruiting correspondents in Europe to provide the "first systematic foreign coverage" in an American newspaper. By 1839, the Heralds circulation exceeded that of The London Times. When the Mexican–American War broke out in 1846, the Herald assigned a reporter to the conflict—the only newspaper in New York to do so—and used the telegraph, then a new technology, to not only beat competitors with news but provide Washington policymakers with the first reports from the conflict. During the American Civil War, Bennett kept at least 24 correspondents in the field, opened a Southern desk and had reporters comb the hospitals to develop lists of casualties and deliver messages from the wounded to their families.

Нью-Йорк трибьюны

"Нью-Йорк Трибьюн" газеті 1841 жылы Хорас Грили құрған. Грили, Нью-Гэмпширде туған, 1834 жылы "The New Yorker" (осы аттас журналмен ешқандай қатысы жоқ) атты апталық газет шығара бастады, ол саяси жарияланымдары мен редакциялық мақалаларымен көзге түсті. Виг партиясына қосылған Грили 1838 жылы Уильям Х. Сьюардты Нью-Йорк штатының губернаторы етіп сайлауға көмектескен "Джефферсонианды" жариялады, содан кейін 1840 жылғы президенттік сайлауда Уильям Генри Харрисонның сайлануын қолдаған "Log Cabin" газеті 80 000 тиражға жетіп, шамалы пайда тапты. Вигтер билікте болғанда, Грили олардың сайлау округі үшін күнделікті бір центтік газет шығару мүмкіндігін пайдаланды. "Нью-Йорк Трибьюн" газеті 1841 жылдың 10 сәуірінде жарық көрді. "Herald" немесе "Sun" газеттерінен айырмашылығы, ол әдетте қылмыстық оқиғаларды тікелей көрсетуден жаңылды; Грили газетінің қоғамды жақсартуға бағытталған моральдық миссиясы бар деп есептеді және жиі газеттің редакциялық мақалаларына – "қоғамды жақсарту үшін тынымсыз соғыстағы қару" – және саяси жарияланымдарына күшін жұмсады. Грили өмір бойы құлдыққа қарсы болды және бір кезде социализмді қолдады, бірақ оның көзқарастары ешқашан толыққанды қалыптаспады: "Нәтижесінде Грилидің логик және полемист ретінде тиімділігін төмендеткен философиялық сәйкессіздіктер мен қайшылықтар жиынтығы пайда болды". Дегенмен, оның моральдық ұстанымдары ауылдық Америкаға ұнады; "Трибюнды" бастағаннан кейін алты ай өткен соң Грили "The New Yorker" және "Log Cabin" газеттерін біріктіріп, "Weekly Tribune" атты жаңа басылым шығарды. Апталық нұсқасы бүкіл елде таратылып, ауыл шаруашылығы кеңестерімен толықталған жаңалықтар жинағы ретінде қызмет етті. Сатушыларға клубника көшеттері мен алтын қаламдар сияқты сыйлықтар ұсына отырып, "Weekly Tribune" 10 жыл ішінде 50 000 тиражға жетіп, "Herald" газетінің апталық басылымын озып кетті. "Трибюн" қатарында кейіннен "The New York Times" газетіне негіз салған Генри Реймонд және содан кейін "The Sun" газетінің редакторы және жартылай иесі болған Чарльз Дана болды. Дана Грилидің оң қол оңайы болды, бірақ Грили екі адам арасындағы жылдар бойғы жеке даулардың нәтижесінде 1862 жылы оны кенеттен жұмыстан босатты. "Трибюн" штабында репортер ретінде "тырысып жұмыс істегенімен, ақысы аз болды" деп есептеген Реймонд кейін Нью-Йорк штатының Ассамблеясында қызмет етті және Олбанидегі банкирлердің қолдауымен 1851 жылы "Times" газетін құрды, ол Грили өсірген вигтік оқырмандарға қарсылас болды. Азамат соғысынан кейін Беннет "Herald" газетінің күнделікті басқаруын ұлы Джеймс Гордон Беннетке тапсырды және 1872 жылы қайтыс болғанға дейін уединда өмір сүрді. Сол жылы Республикалық партияны ерте қолдаған Грили соғыстан кейін Солтүстік пен Оңтүстікті татуластыруға шақырды және Радикалды жаңартуды сынады. Улисс С. Гранттан көңілі қалған Грили 1872 жылғы президенттік сайлауда партияның Либералды-республикалық фракциясының (және демократтардың) күтпеген кандидаттарының бірі болды. Редактор "Tribune" газетінің күнделікті басқаруын өзінің шәкірті Уайтлоу Рейдке қалдырды; ол сайлаудан кейін жұмысын қайта бастауға тырысты, бірақ Грилидің жеңілісі "Трибюнды" саяси лауазым іздеушілерден босатады және қызметкерлерге "әр сағат сайын бізге белгісіз жандарға көмектесуге шақырылмай, газетті өздігінен басқаруға мүмкіндік береді" деген мазмұндағы мақаладан қатты зардап шекті. Бұл мақаланың Грилиге тиесілі екендігі кеңінен (және қате) айтылды; Рейд Грилидің оқиғаға қатысты ашулы мәлімдемесін жариялаудан бас тартты, ал айдың соңында Грили қайтыс болды.

The New York Tribune was founded by Horace Greeley in 1841. Greeley, a native of New Hampshire, had begun publishing a weekly paper called The New Yorker (unrelated to the magazine of the same name) in 1834, which won attention for its political reporting and editorials. Joining the Whig Party, Greeley published The Jeffersonian, which helped elect William H. Seward Governor of New York State in 1838, and then the Log Cabin, which advocated for the election of William Henry Harrison in the 1840 presidential election, attained a circulation of 80,000 and turned a small profit. With Whigs in power, Greeley saw the opportunity to launch a daily penny newspaper for their constituency. The New York Tribune launched on April 10, 1841. Unlike the Herald or the Sun, it generally shied about from graphic crime coverage; Greeley saw his newspaper as having a moral mission to uplift society, and frequently focused his energies on the newspaper's editorials—"weapons in a ceaseless war to improve society"—and political coverage. While a lifelong opponent of slavery and, for time, a proponent of socialism, Greeley's attitudes were never exactly fixed: "The result was a potpourri of philosophical inconsistencies and contradictions that undermined Greeley's effectiveness as both logician and polemicist." However, his moralism appealed to rural America; with six months of beginning the Tribune, Greeley combined The New Yorker and The Log Cabin into a new publication, the Weekly Tribune. The weekly version circulated nationwide, serving as a digest of news melded with agriculture tips. Offering prizes like strawberry plants and gold pens to salesmen, the Weekly Tribune reached a circulation of 50,000 within 10 years, outpacing the Heralds weekly edition. The Tribune's ranks included Henry Raymond, who later founded The New York Times, and Charles Dana, who would later edit and partly own The Sun for nearly three decades. Dana served as second in command to Greeley, but Greeley abruptly fired him in 1862, after years of personality conflicts between the two men. Raymond, who felt he was "overused and underpaid" as a reporter on the Tribune staff, later served in the New York State Assembly and, with the backing of bankers in Albany, founded the Times in 1851, which quickly became a rival for the Whig readership that Greeley cultivated. After the Civil War, Bennett turned over daily operations of the Herald to his son James Gordon Bennett Jr., and lived in seclusion until his death in 1872. That year, Greeley, who had been an early supporter of the Republican Party, had called for reconciliation of North and South following the war and criticized Radical Reconstruction. Gradually becoming disenchanted with Ulysses S. Grant, Greeley became the surprise nominee of the Liberal Republican faction of the party (and the Democrats) in the 1872 presidential election. The editor had left daily operations of the Tribune to his protege, Whitelaw Reid; he attempted to resume his job after the election, but was badly hurt by a piece (intended humorously) that said Greeley's defeat would chase political office seekers from the Tribune and allow the staff to "manage our own newspaper without being called aside every hour to help lazy people whom we don't know and benefit people who don't deserve assistance". The piece was widely (and incorrectly) attributed to Greeley as a sign of bitterness at the outcome; Reid refused to print Greeley's furious disclaimer of the story, and by the end of the month, Greeley had died.

Екінші буында төмендеу

Екі газет те жаңа иелерінің қол астында біртіндеп құлдырап кетті. Джеймс Гордон Беннет-младший – "әдепсіз, ерте жастан тәжірибесіз, құмарлыққа берілген, импульсын жиі басаңдатпайтын" – билік құрған адам еді. Ол 1860-шы жылдардың соңында "Нью-Йорк телеграфы" атты кешкі газетті шығарды және "Геральдты" қала газеттері арасындағы жаңалықтардың ең толық көзі ретінде сақтап қалды. Беннет сонымен қатар Генри Мортон Стэнлидің Дэвид Ливингстонды табу үшін Африкаға жасаған саяхатын қаржыландырды және Литтл Биг Хорн шайқасы туралы хабарды бәсекелестерінен бұрын жариялады. Дегенмен, Беннет газетін қатаң басқарды, бір кезде басшыларына "осы газетті тек мен ғана оқимын" деді: "Мен ғана қанағаттанамын. Егер мен оны кері бұруды қаласам, кері бұру керек. Мен күніне бір мақала жариялауды қалаймын. Егер мен қара қоңыздар туралы айтсам, онда қара қоңыздар туралы болады". 1874 жылы "Геральд" газетінде Нью-Йорк зообағындағы жасанды оқиға жарияланды, газеттің бірінші беті Central Park зообағынан қашқан жануарлар туралы тотал өтірікке толы болды. Уайтлоу Рид, қаржыгер Джей Гулдтың ықтимал көмегімен "Трибьюн" газетінің бақылауын алды, газетті "қасарысқан редакторлық және типографиялық консервативтілігін мақтан тұтатын" ортодоксалды республикалық айналдырды. Ридтің еңбекке деген жаушылығы оны 1886 жылы Отмар Мергенталердің линотип машинасының әзірленуіне қаржы жұмсауға итерді, ол өнеркәсіпке тез тарады. Алайда, оның "Трибьюн" газетінің күнделікті жұмысына қатысуы 1888 жылы Франция елшісі болып тағайындалғаннан кейін және саяси мансабына көбірек назар аударғаннан кейін азайды; Рид тіпті 1891 жылы "Трибьюн" газетінің 50 жылдығына арналған ірі кешті өткізбеді. Осыған қарамастан, газет білімді және бай оқырмандардың қызығушылығын тудырды, олар жарнама берушілерді тартты. 1884 жылға дейін Нью-Йорктегі ең көп таралымы бар газет болды. Сент-Луистен келген Джозеф Пулитцер 1882 жылы "Нью-Йорк әлемін" сатып алып, көбінесе иммигранттарға арналған қылмыстық оқиғалар мен әлеуметтік реформалар туралы мақалаларды белсенді түрде сатты, оның таралымы тез өсіп, белгілі баспагерлерді басып өтті. Беннет 1877 жылы болашақ әйелінің ата-анасының оттығына немесе фортепианосына әдейі зәр тастағаннан кейін (куәгерлердің естеліктерінде нақты орын әртүрлі айтылды) Парижге көшіп кетті, "Геральд" газетінің әлі де айтарлықтай табысын өзінің өмір салтына жұмсады, ал газеттің таралымы тоқтап қалды. Беннет Пулитцерді құрметтеді және тіпті 1890 жылы денсаулық мәселелері оны газеттің редакторы лауазымынан бас тартуға мәжбүрлегеннен кейін "Дүние" газетіне мақтау айтқан редакциялық мақала жариялады. Алайда, ол 1895 жылы "Нью-Йорк журналын" сатып алып, Пулитцердің әдістерін сенсациялық түрде қайталауға тырысқан Уильям Рэндольф Херстті жек көреді. "Дүние" және "Журнал" газеттерінің бәсекесі Беннетті газетті жандандыруға итермеледі; "Геральд" испан-американ соғысы туралы хабарлау кезінде екі газетпен де қызу бәсекелестікке түсіп, "барлық американдық газеттердің ең дұрыс және әділ хабарлауын" қамтамасыз етіп, таралымын 500 000-нан асырды. "Трибьюн" соғыс туралы хабарлау үшін көбінесе телеграф арқылы алынған материалдарға сүйенді. Соғысты аяқтаған келісімді келісуге көмектескен Рид 1901 жылы "Трибьюн" газетінің күнделікті жұмысынан мүлдем қол үзді. Газет енді пайда әкелмейтін болды, ал Ридтер газетті "жеке қайырымдылыққа арналған іс" ретінде қарастырды. 1908 жылы "Трибьюн" газеті аптасына 2000 доллар зиянға ұшырады. Сол жылы Нью-Йорк қаласындағы күнделікті газеттер туралы мақаласында "The Atlantic Monthly" газеті газеттің "қаржылық беттері қорқынышты, жаңалықтар бағандары оқуға қолайлы, бірақ мүлдем қарапайым, ал республикалық саясатты резеңке мөрмен бекітуі (оны) партия машинасының қызметшісі ретінде қаладағы соңғы басылымға айналдырды" деп жазды. "Геральд" газетінің толықтығына деген беделі 1896 жылы Chattanooga Times газетінің баспагері Адольф Окс сатып алған "Times" газетімен де сынға ұшырады, газет жабылуға азық болған кезде. Окс республикалық "Times" газетін тәуелсіз демократиялық газетке айналдырып, газеттің коммерцияға қатысты хабарлауын қайта қарастырды және тез арада "кәсіпкерлердің Киелі кітабы" деген атаққа ие болды. 1999 жылы "Times" газеті пайда таба бастағаннан кейін Окс пайданы газетке жаңалықтармен қамту үшін қайта инвестициялай бастады, бұл "Times" газетіне қаладағы ең толық газет ретінде тез бедел берді. Беннет "Геральдты" өзінің өмір салтын қолдау құралы ретінде қарастырғандықтан, газеттің жаңалықтар жинау жұмысын кеңейту үшін маңызды қадамдар жасаған жоқ және 1912 жылға қарай газеттің таралымы 100 000-нан төмендеуіне жол берді.

Both newspapers went into gradual decline under their new proprietors. James Gordon Bennett Jr.—"a swaggering, precociously dissolute lout who rarely stifled an impulse"—had a mercurial reign. He launched the New York Telegram, an evening paper, in the late 1860s and kept the Herald the most comprehensive source of news among the city's newspapers. Bennett also bankrolled Henry Morton Stanley's trek through Africa to find David Livingstone, and scooped the competition on the Battle of Little Big Horn. However, Bennett ruled his paper with a heavy hand, telling his executives at one point that he was the "only reader of this paper": "I am the only one to be pleased. If I want it turned upside down, it must be turned upside down. I want one feature article a day. If I say the feature is black beetles, black beetles it's going to be." In 1874, the Herald ran the infamous New York Zoo hoax, where the front page of the newspaper was devoted entirely to a fabricated story of animals getting loose at the Central Park Zoo. Whitelaw Reid, who won control of the Tribune in part due to the likely assistance of financier Jay Gould, turned the newspaper into an orthodox Republican organ, wearing "its stubborn editorial and typographical conservatism as a badge of honor". Reid's hostility to labor led him to bankroll Ottmar Mergenthaler's development of the linotype machine in 1886, which quickly spread throughout the industry. However, his day to day involvement in the operations of the Tribune declined after 1888, when he was appointed Minister to France and largely focused on his political career; Reid even missed a large scale 50th anniversary party for the Tribune in 1891. Despite this, the paper remained profitable due to an educated and wealthy readership that attracted advertisers. The Herald was the largest circulation newspaper in New York City until 1884. Joseph Pulitzer, who came from St. Louis and purchased the New York World in 1882, aggressively marketed a mix of crime stories and social reform editorials to a predominantly immigrant audience, and saw his circulation quickly surpass those of more established publishers. Bennett, who had moved permanently to Paris in 1877 after publicly urinating in the fireplace or piano of his fiancée's parents (the exact location differed in witnesses' memories) spent the Heralds still sizable profits on his own lifestyle, and the Herald's circulation stagnated. Bennett respected Pulitzer, and even ran an editorial praising the publisher of The World after health problems forced him to relinquish the editorship of the paper in 1890. However, he despised William Randolph Hearst, who purchased the New York Journal in 1895 and attempted to ape Pulitzer's methods in a more sensationalistic manner. The challenge of The World and the Journal spurred Bennett to revitalize the paper; the Herald competed keenly with both papers during coverage of the Spanish–American War, providing "the soundest, fairest coverage (of) any American newspaper", sending circulation over 500,000. The Tribune largely relied on wire copy for its coverage of the conflict. Reid, who helped negotiate the treaty that ended the war had by 1901 become completely disengaged from the Tribunes daily operations. The paper was no longer profitable, and the Reids largely viewed the paper as a "private charity case". By 1908, the Tribune was losing $2,000 a week. In an article about New York City's daily newspapers that year, The Atlantic Monthly found the newspaper's "financial pages execrable, its news columns readable but utterly commonplace, and its rubber stamping of Republican policies (making) it the last sheet in town operated as a servant of party machinery". The Herald also saw its reputation for comprehensiveness challenged by the Times, purchased by Chattanooga Times publisher Adolph Ochs in 1896, a few weeks before the paper would have likely closed its doors. Ochs, turning the once Republican Times into an independent Democratic newspaper, refocused the newspaper's coverage on commerce, quickly developing a reputation as the "businessman's bible". When the Times began turning a profit in 1899, Ochs began reinvesting the profits make into the newspaper toward news coverage, quickly giving the Times the reputation as the most complete newspaper in the city. Bennett, who viewed the Herald as a means of supporting his lifestyle, did not make serious moves to expand the newspaper's newsgathering operations, and allowed the paper's circulation to fall well below 100,000 by 1912.

"Трибунның қайта өркендеуі, "Геральдтың құлдырауы"

"Геральд" газеті 1907 жылы қайырсыздан зардап шекті. Беннетт, Журнал иесіне деген жек көрушілігі сарқылмаған, 1902 жылы Херсттің Конгресске сайлау науқанына және 1906 жылы Нью-Йорк губернаторына үміткерлігіне шабуыл жасады. "Геральд" газетінің Херсттің губернаторлық науқаны туралы жазғандары ерекше қатыгездікке толы болды, себебі Беннетт өз тілшілеріне Херсттің өткенінен барлық жағымсыз ақпаратты жариялауға бұйрық берді. Херст, кек алу ниетімен, газеттің алдыңғы бетінде жарияланатын және жасырын тілмен жыныстардың қызметін жарнамалайтын "Геральд" газетінің жеке жарнамалық бөлімін зерттеу үшін тілші жіберді; тілшілер оны "Жас әйелдердің күнделікті нұсқаулығы және қолға ұстауға ыңғайлы жинағы" деп атады. "Журналда" жарияланған тергеу нәтижесінде Беннетт пошта арқылы ұятты материал жібергені үшін сотталды. Баспагерге 25 000 доллар айыппұл төлеуге бұйырылды – Беннетт оны 1000 долларлық банкноттармен төледі – және "Геральд" "престиж және таралым тұрғысынан соққы алды, одан ол ешқашан толыққанды қалпына келмеді". Уайтлоу Рид 1912 жылы қайтыс болды, ал оның орнына баспагер болып ұлы Огден Миллс Рид келді. Жаңа Рид, "жақсы бірақ көзге түспейтін адам", 1908 жылы "Трибьюн" газетінде тілші болып жұмыс істей бастады және өзінің жақсы мінезімен және үйренуге құштарлығымен қызметкерлердің құрметіне ие болды. Ол жылдам түрғысынан өрледі – 1912 жылы бас редактор болды – және Рид "Титаник" кемесінің қазасына қатысты "Трибьюн" газетінің толыққанды жариялануын қадағалап, газеттің өркендеуіне жаңа серпіліс берді. Газет ақша жоғалтуын тоқтатпаса да, және Элизабет Миллс Ридтің, Огденнің анасының жомарттығының арқасында банкроттықтан құтылды, жас Рид бұрынғы қараңғы "Трибьюн" газетінде жеңіл әуездерді енгізіп, "терезелер ашылып, орынның тұншықтыратын салтанаты ауаға тарады" деген орта жасады. Ридтің өкілеттігі кезінде "Трибьюн" журналистерді заңмен қорғау үшін лоббилік жұмыстар жүргізді, нәтижесінде АҚШ Жоғарғы Сотындағы Бёрдикке қарсы АҚШ ісі болды. 1917 жылы "Трибьюн" газеті өзінің макетін жаңартты және тақырыптар үшін Bodoni шрифтін қолданған алғашқы американдық газет болды. Бұл шрифт "Трибьюнға" айқын әдемілік сыйлады және көп ұзамай "The Washington Post", "The Boston Globe" және "Miami Herald" сияқты журналдар мен басқа газеттер де оны қабылдады. "Трибьюн" газеті баспа өнеріндегі тамашалығымен төрт он жылдан астам уақыт бойы сақталды. Рид, таралымы күніне 25 000-ға дейін төмендеген газетті мұра етті – бұл 1872 жылғы көрсеткіштен жоғары емес – 1924 жылы "Трибьюн" газетінің оқырмандары шамамен 130 000-ға жетті. Ридтің әйелі Хелен Роджерс Рид 1919 жылы газеттің жарнама бөлімін басқарды. "Газетке дінге сенген адам Құдайға сенгендей сенген" Хелен Рид, жарнамашыларды іздеп, "Трибьюн" газетінің оқырмандарының "байлығы, мәртебесі және билігі" арқылы оларды сендіріп, әлсіз бөлімді қайта ұйымдастырды. Оның алғашқы екі жылында "Трибьюн" газетінің жарнамалық кірісі 1,7 миллион доллардан 4,3 миллион долларға дейін өсті, "оның 10 пайызынан аспайтын үлесі таралымға тиесілі болды". Ридтің күш-жігері газеттің отбасылық қаржыдан түсетін жәрдемақыға тәуелділігін азайтуға және оны табысқа жеткізуге көмектесті. Рид сонымен қатар газетте әйелдерге арналған бөлімдерді дамытуға, әйел жазушыларды жұмысқа алуға және рецепттерді және тұрмыстық тауарларды сынап көретін "үй институтын" құруға көмектесті. "Геральд" газеті жаңа онжылдықта да құлдырауын жалғастырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Беннетт өзінің басым бөлігін Парижге арнады, 73 жасында алғашқы газеттік репортажын жасады және соғыс уақытындағы цензураға қарамастан басылымды тірі ұстады. Алайда Нью-Йорк газеті құлдырап, 1917 жылы шығынға ұшырады. Келесі жылы Беннетт қайтыс болды, ол "Геральд" газетінің өмір бойындағы пайдасынан шамамен 30 миллион доллар алды. Екі жылдан кейін "Геральд" газеттері Франк Мунсиге 3 миллион долларға сатылды. Мунси газеттерді сатып алу, сату және біріктіру арқылы көптеген журналистердің жаулығын жеңіп алды, ал "Геральд" Мунсидің әрекеттерінің бір бөлігі болды. Баспагер таңғы күнді (ол оны 1916 жылы сатып алған) "Геральд" газетімен біріктірді және газетті қаладағы ең танымал республикалық газет ретінде құруға үміттеніп, қаржылық ресурстары арқылы қайта жаңғыртуға тырысты. Осы мақсатқа жету үшін ол 1924 жылдың басында Элизабет Миллс Ридке "Трибьюнды" сатып алу туралы ұсыныс жасады – Нью-Йорктегі жалғыз басқа республикалық газет – оны "Геральд" газетімен біріктіру. Үлкен Рид сатудан бас тартты, тек "Геральдты" сатып алатынын айтты. Екі тарап қыста да, көктемде де келіссөздер жүргізді. Мунси Огден Ридке кірісті кешкі күнді "Трибьюнмен" алмастыру туралы ұсыныс жасады, бірақ Рид бас тартты. Ридтер "Геральд" және Париж "Геральд" газеттері үшін 5 миллион доллар ұсынды, Мунси 1924 жылдың 17 наурызында оған келісті. Бұл қадам журналистика қауымдастығын таң қалдырды, олар Мунсидің "Трибьюнды" сатып алатынын күткен. "Геральд" газетінің басшылығы қызметкерлеріне сату туралы қысқаша хабарламаны хабарландыру тақтасына іліп берді; оны оқыған тілшілердің бірі: "Жонас китке жұтылды" деді. Біріктірілген газет, 19 наурызда бірінші нөмірін шығарды, 1926 жылдың 31 мамырына дейін "New York Herald New York Tribune" деп аталды, содан кейін таныс "New York Herald Tribune" атауы қолданылды. "Геральд" газетінің радио журналы, ауа райы туралы хабарламалар және басқа да ерекшеліктерінен басқа, "біріктірілген газет, өте аз өзгерістермен, толыққанды "Трибьюн" болды". Бірігуден кейін "Геральд" газетінің 25 тілшісі жұмысқа алынды, 600 адам жұмысынан айырылды. Бір жыл ішінде жаңа газеттің таралымы 275 000-ға жетті.

The Herald suffered a fatal blow in 1907. Bennett, his hatred for the Journal owner unabated, attacked Hearst's campaigns for Congress in 1902, and his run for governor of New York in 1906. The Heralds coverage of Hearst's gubernatorial campaign was particularly vicious, as Bennett ordered his reporters to publish every negative item about Hearst's past that they could. Hearst, seeking revenge, sent a reporter to investigate the Heralds personal columns, which ran in the front of the paper and, in veiled language, advertised the service of prostitutes; reporters referred to it as "The Whores' Daily Guide and Handy Compendium." The resulting investigation, published in the Journal, led to Bennett's conviction on charges of sending obscene matter through the mails. The publisher was ordered to pay a $25,000 fine—Bennett paid it in $1,000 bills—and the Herald "suffered a blow in prestige and circulation from which it never really recovered". Whitelaw Reid died in 1912 and was succeeded as publisher by his son, Ogden Mills Reid. The younger Reid, an "affable but lackluster person," began working at the Tribune in 1908 as a reporter and won the loyalty of the staff with his good nature and eagerness to learn. Quickly moved through the ranks—he became managing editor in 1912—Reid oversaw the Tribunes thorough coverage of the sinking of the Titanic, ushering a revival of the newspaper's fortunes. While the paper continued to lose money, and was saved from bankruptcy only by the generosity of Elisabeth Mills Reid, Ogden's mother., the younger Reid encouraged light touches at the previously somber Tribune, creating an environment where "the windows were opened and the suffocating solemnity of the place was aired out". Under Reid's tenure the Tribune lobbied for legal protection for journalists culminating in the U. S. Supreme Court case Burdick v. United States. In 1917, the Tribune redesigned its layout and became the first American newspaper to use the Bodoni font for headlines. The font gave a "decided elegance" to the Tribune and was soon adopted by magazines and other newspapers, including The Washington Post, The Boston Globe and the Miami Herald. The Tribune developed a reputation for typographical excellence it would maintain for more than four decades. Reid, who inherited a newspaper whose circulation may have fallen to 25,000 daily—no higher than the circulation in 1872—saw the Tribune's readership jump to about 130,000 by 1924. Reid's wife, Helen Rogers Reid, took charge of the newspaper's advertising department in 1919. Helen Reid, "who believed in the newspaper the way a religious person believes in God", reorganized the faltering department, aggressively pursuing advertisers and selling them on the "wealth, position and power" of the Tribunes readership. In her first two years on the job, the Tribunes annual advertising revenues jumped from $1.7 million to $4.3 million, "with circulation responsible for no more than 10 percent of the increase". Reid's efforts helped cut the newspaper's dependence on subsidies from the family fortune and pushed it toward a paying track. Reid also encouraged the development of women's features at the newspaper, the hiring of female writers, and helped establish a "home institute" that tested recipes and household products. The Heralds decline continued in the new decade. With the outbreak of World War I, Bennett devoted most of his attention to the Paris Herald, doing his first newspaper reporting at the age of 73 and keeping the publication alive despite wartime censorship. The New York paper, however, was in freefall, and posted a loss in 1917. The next year, Bennett died, having taken some $30 million out of the lifetime profits of the Herald. Two years later, the Herald newspapers were sold to Frank Munsey for $3 million. Munsey had won the enmity of many journalists with his buying, selling and consolidation of newspapers, and the Herald became part of Munsey's moves. The publisher merged the morning Sun (which he had purchased in 1916) into the Herald and attempted to revive the newspaper through his financial resources, hoping to establish the Herald as the pre eminent Republican newspaper within the city. To achieve that end, he approached Elisabeth Mills Reid in early 1924 with a proposal to purchase the Tribune—the only other Republican newspaper in New York—and merge it with the Herald. The elder Reid refused to sell, saying only that she would buy the Herald. The two sides negotiated through the winter and spring. Munsey approached Ogden Reid with a proposal to swap the profitable evening Sun with the Tribune, which Reid refused. The Reids countered with an offer of $5 million for the Herald and the Paris Herald, which Munsey agreed to on March 17, 1924. The move surprised the journalism community, which had expected Munsey to purchase the Tribune. The Herald management informed its staff of the sale in a brief note posted on a bulletin board; reading it, one reporter remarked "Jonah just swallowed the whale". The merged paper, which published its first edition on March 19, was named the New York Herald New York Tribune until May 31, 1926, when the more familiar New York Herald Tribune was substituted. Apart from the Heralds radio magazine, weather listings and other features, "the merged paper was, with very few changes, the Tribune intact". Only 25 Herald reporters were hired after the merger; 600 people lost their jobs. Within a year, the new paper's circulation reached 275,000.

1924-1940: Әлеуметтік журналистика және негізгі республикашылдық

Жаңа құрылған газет бірден табыс әкелген жоқ, бірақ Хелен Ридтің газеттің бизнес бөлімін қайта ұйымдастыруы және «газетшілер газеті» ретінде беделінің артуы 1929 жылы «Геральд Трибюннің» 1,5 миллион долларға жуық пайда табуына әкелді, себебі таралымы 300 мыңнан асты. Алайда, Ұлы депрессияның басталуы осы пайданы жойды. 1931 жылы «Геральд Трибюн» 650 мың доллар зиянға ұшырады (шамамен доллармен), және Ридтер отбасы газетті қайта субсидиялауға мәжбүр болды. 1933 жылы «Геральд Трибюн» 300 мың доллар пайда тапты және келесі 20 жыл бойы табысты қалды, бірақ маңызды өсім немесе қайта инвестиция үшін жеткілікті қаржы таба алмады. 1930 жылдары Огден Рид көбінесе «Геральд Трибюн» журналистерінің танымал кездесетін орны болған «Бликс» мейрамханасында кешкі уақытқа дейін қалатын. 1945 жылы «Трибун» газетінің тарихшысы Ричард Клюгер Ридтің алкоголизммен күресіп жатқанын жазды. Қызметкерлер «Геральд Трибюннің» иесін «мейірімді және ұнатуға болатын, бірақ ақыл-парасаты мен кәсіби шеберлігі жеткіліксіз» деп есептеді. Хелен Рид газеттің басшылық міндеттерін көбірек мойнына алды, бұл фактіні 1934 жылы «Time» журналының мұқабалық мақаласында атап көрсетті. Рид ашуланып, күйеуін «мен кездестірген ең тәуелсіз ойлы адам» деп атады, ал «Time» журналы «осы тәуелсіз ойды шешуге көмектесетін – миссис Рид» деп жауап берді. Редакциялық тұрғыдан газет өркендеді, 1930 жылы Лиланд Стоудың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс репарациялары туралы екінші репарациялар конференциясын қамтығаны үшін алғашқы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1928 жылы газеттің қалалық редакторы болған Стэнли Уокер өз қызметкерлерін (соның ішінде қысқа мерзімге Джозеф Митчеллді) анық және жанды стильде жазуға шақырды, сондай-ақ «Геральд Трибюннің» жергілікті жаңалықтарын «қаланың мінез-құлқын, сезімін, көңіл-күйін және қиялдары мен әдет-ғұрыптарындағы өзгерістерді немесе өзгерістердің алғышаң белгілерін бейнелеуге бағытталған әлеуметтік журналистиканың жаңа түріне» итермеледі. «Геральд Трибюннің» редакциялық бағыты консервативті болып қалды – «негізгі республикашылдықтың өкілі және қорғаушысы», бірақ газет 1931 жылы «The World» газеті жабылып қалғаннан кейін либералдық көзқарастарымен танылған Уолтер Липпманды да жұмысқа алды. Hearst's New York Journal American немесе Chicago Tribune иелігіндегі New York Daily News сияқты басқа республикашыл газеттерден айырмашылығы, оқшауланушы және неміс жақтасы ұстанымды ұстанған «Геральд Трибюн» британдықтар мен француздарды көбірек қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыстың қаупі күшейген кезде, осыған ұқсас ұстанымды «Sun» және «World Telegram» газеттері де қолдады, соңғысының да Пулитцер газеті ретінде либералдық тарихы болды. Қаржылық жағдайы тұрақтанды, бірақ болашақта қиындықтар туындауы мүмкін еді. 1931 жылы Элизабет Миллс Рид қайтыс болғаннан кейін, ол өмірі бойы газетке 15 миллион доллар бергенін ескерсек, аға Рид субсидияларды капиталдық инвестициялар емес, несие ретінде қарастырғаны анықталды. Газетке қатысты жазбалар Огден Рид пен оның әпкесі леди Жан Темплтон Рид Уордқа қалдырылды. Бұл жазбалар «Геральд Трибюнге» кепіл ретінде берілді, бұл газеттің банк несиесін алуына немесе мемлекеттік қаржыландыруды қамтамасыз етуіне кедергі келтірді. Газеттің қаржылық кеңесшілері Ридтерге жазбаларды акцияға айналдыруды ұсынды, бірақ отбасы оған қарсылық көрсетті. Бұл шешім 1958 жылы Ридтердің «Геральд Трибюн» газетін сатуына ықпал етті. 1937 жылғы дағдарыс кезінде шығындарды қысқарту мақсатымен газет басшылығы шетелдік жаңалықтарды Лоренс Хиллз басшылығымен біріктіруге шешім қабылдады, ол 1920 жылы Франк Мунсидің Парижге «Herald» редакторы болып тағайындалған және газетті табысты ұстаған еді. Бірақ Хиллздің фашистік көзқарастары болды – «Парижге Herald» американдық газеттер арасында «жарнама бағаналарында свастикалар мен фасциялар пайда болды», сондай-ақ ол журналистиканы өндіруден гөрі шығындарды қысқартуға көбірек қызығушылық танытты. «Еуропадан арнайы хабарларды шығарып, «Нью-Йорк Таймс» газетімен қатар жүруге тырысудың қажеті енді жоқ», - деп жазды Хиллз 1937 жылдың соңында «Геральд Трибюннің» шетелдік бюроларына жолдаған хатында. «Адамдарды қызықтыратын немесе әзіл-қалжыңды сымдар жоғары бағаланады. Қазіргі кезде Еуропада маңызды жаңалықтар күтілмейді». Бұл саясат «Геральд Трибюннің» шетелдік жаңалықтардағы басымдығын бәсекелесіне беруіне әкелді. «Геральд Трибюн» 1940 жылғы президенттік сайлауда республикашыл кандидат Вэнделл Уилкиді қатты қолдады; Уилкидің штабы газеттің қолдауы 1940 жылғы Республикалық Ұлттық конвенциядағы әрбір делегаттың орындығына қойылғанын қамтамасыз етті. «Геральд Трибюн» сайлау кезінде Уилкиге (әдеби редактор Ирита Ван Доренмен қарым-қатынас құрған) күшті қолдау көрсетті. Дороти Томпсон, сол кезде газеттегі бағаны жазушы, ашық түрде Франклин Рузвельттің қайта сайлануын қолдады және кейіннен отставкаға кесуге мәжбүр болды.

The newly merged paper was not immediately profitable, but Helen Reid's reorganization of the business side of the paper, combined with an increasing reputation as a "newspaperman's newspaper", led the Herald Tribune to post a profit of nearly $1.5 million in 1929, as circulation climbed over the 300,000 mark. The onset of the Great Depression, however, wiped out the profits. In 1931, the Herald Tribune lost $650,000 (equivalent to approximately $ in dollars), and the Reid family was once again forced to subsidize the newspaper. By 1933, the Herald Tribune turned a profit of $300,000, and would stay in the black for the next 20 years, without ever making enough money for significant growth or reinvestment. Through the 1930s Ogden Reid often stayed late at Bleeck's, a popular hangout for Herald Tribune reporters. ; by 1945, Tribune historian Richard Kluger wrote, Reid was struggling with alcoholism. The staff considered the Herald Tribunes owner "kindly and likable, if deficient in intelligence and enterprise". Helen Reid increasingly took on the major leadership responsibilities at the newspaper—a fact Time noted in a 1934 cover story. Reid, angered, called her husband "the most independent minded man I have ever met", to which Time replied that "it is Mrs. Reid who often helps that independent mind make itself up". Editorially, the newspaper thrived, winning its first Pulitzer Prize for reporting in 1930 for Leland Stowe's coverage of the Second Reparations Conference on German reparations for World War I, where the Young Plan was developed. Stanley Walker, who became the newspaper's city editor in 1928, pushed his staff (which briefly included Joseph Mitchell) to write in a clear, lively style, and pushed the Herald Tribunes local coverage "to a new kind of social journalism that aimed at capturing the temper and feel of the city, its moods and fancies, changes or premonitions of change in its manners, customs, taste, and thought—daily helpings of what amounted to urban anthropology". The Herald Tribunes editorials remained conservative—"a spokesman for and guardian of mainstream Republicanism"—but the newspaper also hired columnist Walter Lippmann, seen at the time as a liberal, after The World closed its doors in 1931. Unlike other pro Republican papers, such as Hearst's New York Journal American or the Chicago Tribune owned New York Daily News, which held an isolationist and pro German stance, the Herald Tribune was more supportive of the British and the French as the specter of World War II developed, a similar stance was approached by the Sun and the World Telegram, the latter of them also having an ardently liberal past as a Pulitzer newspaper. Financially, the paper continued to stay out of the red, but long term trouble was on the horizon. After Elisabeth Mills Reid died in 1931—after having given the paper $15 million over her lifetime—it was discovered that the elder Reid had treated the subsidies as loans, not capital investments. The notes on the paper were willed to Ogden Reid and his sister, Lady Jean Templeton Reid Ward. The notes amounted to a mortgage on the Herald Tribune, which prevented the newspaper from acquiring bank loans or securing public financing. Financial advisors at the newspaper advised the Reids to convert the notes into equity, which the family resisted. This decision would play a major role in the Reids' sale of the Herald Tribune in 1958. Seeking to cut costs during the Recession of 1937, the newspaper's management decided to consolidate its foreign coverage under Laurence Hills, who had been appointed editor of the Paris Herald by Frank Munsey in 1920 and kept the paper profitable. But Hills had fascist sympathies—the Paris Herald was alone among American newspapers in having "ad columns sprout(ing) with swastikas and fasces—and was more interested in cutting costs than producing journalism. "It is no longer the desire even to attempt to run parallel with The New York Times in special dispatches from Europe," Hills wrote in a memo to the Herald Tribunes foreign bureaus in late 1937. "Crisp cables of human interest or humorous type cables are greatly appreciated. Big beats in Europe these days are not very likely." The policy effectively led the Herald Tribune to surrender the edge in foreign reporting to its rival. The Herald Tribune strongly supported Wendell Willkie for the Republican nomination in the 1940 presidential election; Willkie's managers made sure the newspaper's endorsement was placed in each delegate's seat at the 1940 Republican National Convention. The Herald Tribune continued to provide a strong voice for Willkie (who was having an affair with literary editor Irita Van Doren) through the election. Dorothy Thompson, then a columnist at the paper, openly supported Franklin Roosevelt's re election and was eventually forced to resign.

Екінші дүниежүзілік соғыс

The New York Times тарихшылары – оның ішінде Гей Талезе, Сьюзан Тиффт және Алекс С. Джонс – Times екінші дүниежүзілік соғыс кезінде газет қағазының қысқартылуына байланысты, жарнама есебінен жаңалықтарды көбейтуге шешім қабылдады деп санайды, ал Herald Tribune қысқа мерзімді пайдаға қанағат тұтып, ұзақ мерзімді қиындықтарға жол берді. Талезе Times туралы 1969 жылы жазған «Көктем мен билік» кітабында «Times жарнама орнына соғыс жаңалықтарына арнаған қосымша орын, ұзақ мерзімді перспективада өте тиімді шешім болды: Times Tribune-нан көптеген оқырмандарды тартып алды, және олар соғыстан кейін 1950-ші және 1960-шы жылдарға дейін Times-пен бірге қалды» деп жазды. The New York Times американдық газеттердің ішіндегі ең толық жаңалықтарды ұсынса да – газет 55 тілшіні, соның ішінде драматург-сыншы Брукс Аткинсонды жұмысқа алды – оның жаңалықтар бюджеті 1940 жылы 3,8 миллион доллардан 1944 жылы 3,7 миллион долларға дейін төмендеді. Газет 1937 мен 1945 жылдар аралығында жаңалықтар редакторының қызметкерлерін айтарлықтай көбейтпеді, ал жарнамалық орыны, тіпті азаймаған, соғыс кезінде көбейді және Herald Tribune-ден үнемі басым болды. 1941 мен 1945 жылдар аралығында Times газетіндегі жарнамалық орын 42,58 пайыздан 49,68 пайызға дейін өсті, ал Tribune газетіндегі жарнамалық орын 37,58 пайыздан 49,32 пайызға дейін өсті. 1943 және 1944 жылдары Times газетінің жартысынан астамы жарнамаға кетті, ал Herald Tribune соғыс аяқталғаннан кейін ғана осы көрсеткіштерге жетті. Алайда, Tribune әдетте Times-тан кіші болғандықтан және оның жарнамалық кеңістігі көбірек өскендіктен, «Tribune-тің пропорционалдық өсуі абсолюттік көрсеткіштерге қарағанда үлкен болып көрінді. Tribune-тің жарнамалық мазмұнының осы артық өсуі оқырмандарды соғыс жаңалықтарынан айырылғандай сезіндіріп, оларды Times-қа итермеледі деген дәлелдер, ең жақсы жағдайда, өте күмәнді». Herald Tribune әрқашан кем дегенде он тілшіні жұмысқа алды, олардың ең танымал болғаны Гомер Бигарт еді. «Үлкен суретті» баяндайтын сымды қызметтерге рұхсат берген Бигарт – Анцио кампаниясын, Иво Джима шайқасын және Окинава шайқасын қамтыған – кішігірім бөлімшелер мен жеке сарбаздар жүргізген тактикалық операциялар туралы жазуға баса назар аударды, осылайша «отанға оралған оқырмандарға шындық пен түсініктің жаңа көрінісін сыйлауды» көздеді. Өмірін қауіпке тігіп оқиғаларды жеткізген Бигарт әріптестері мен әскерилер тарапынан жоғары бағаланды және 1945 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Соғыс аяқталған кезде Herald Tribune тарихындағы ең табысты қаржылық жылдардың бірін бастан кешірді. Газеттің күнделікті таралымы бәсекелесінен 63 пайызға ғана төмен болса (ал жексенбілік таралымы The Times-тың 70 пайызын құраса), оның жоғары табысты оқырмандары газетке The New York Times-тың жалпы жарнамалық кірісінің 85 пайызын берді және 1942 мен 1945 жылдар аралығында жылына 2 миллион доллар табатын болды. 1946 жылы Herald Tribune-тің жексенбілік басылымының таралымы 708 754 данаға жетті.

Historians of The New York Times—including Gay Talese, Susan Tifft and Alex S. Jones—have argued that the Times, faced with newsprint rationing during World War II, decided to increase its news coverage at the expense of its advertising, while the Herald Tribune chose to run more ads, trading short term profit for long term difficulties. In The Kingdom and the Power, Talese's 1969 book about the Times, Talese wrote "the additional space that The Times was able to devote to war coverage instead of advertising was, in the long run, a very profitable decision: The Times lured many readers away from the Tribune, and these readers stayed with The Times after the war into the Nineteen fifties and Sixties". Although The New York Times had the most comprehensive coverage of any American newspaper—the newspaper put 55 correspondents in the field, including drama critic Brooks Atkinson—its news budget fell from $3.8 million in 1940 to $3.7 million in 1944; the paper did not significantly expand its number of newsroom employees between 1937 and 1945 and its ad space, far from declining, actually increased during the conflict and was consistently ahead of the Herald Tribunes. Between 1941 and 1945, advertising space in the Times increased from 42.58 percent of the paper to 49.68 percent, while the Tribune saw its ad space increase from 37.58 percent to 49.32 percent. In 1943 and 1944, more than half the Times went to advertising, a percentage the Herald Tribune did not meet until after the war. However, because the Tribune was generally a smaller paper than the Times and saw its ad space jump more, "the proportionate increase in the Tribune seemed greater than it was in absolute terms. The evidence that this disproportionate increase in the Tribunes advertising content left its readers feeling deprived of war news coverage and sent them in droves to the Times is, at best, highly ambiguous." The Herald Tribune always had at least a dozen correspondents in the field, the most famous of whom was Homer Bigart. Allowing wire services to write "big picture" stories, Bigart—who covered the Anzio Campaign, the Battle of Iwo Jima and the Battle of Okinawa—focused instead on writing about tactical operations conducted by small units and individual soldiers, in order to "bring a dimension of reality and understanding to readers back home". Frequently risking his life to get the stories, Bigart was highly valued by his peers and the military, and won the 1945 Pulitzer Prize. By the end of the conflict, the Herald Tribune had enjoyed some of its best financial years in its history. While the newspaper had just 63 percent of its rival's daily circulation (and 70 percent of the Sunday circulation of The Times), its high income readership gave the paper nearly 85 percent of The New York Times overall ad revenue, and had made $2 million a year between 1942 and 1945. In 1946, the Herald Tribunes Sunday circulation hit an all time peak of 708,754.

Заманның қысымы

"Herald Tribune" газеті Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше себептерге байланысты құлдырауға бет бұрды. Ридтер отбасы газеттегі кемшіліктерді өз қорларынан субсидия беру арқылы шешуге үйренген, бизнес практикасын жақсартудың орнына газетті "пайда табу мүмкіндігі емес, қоғамдық міндет ретінде сақталуға тиіс мұрагерлік мүлік" деп қарастырды. Жалпы маржиналды табыспен "Herald Tribune" газеті "Times" сияқты операцияларын қайта инвестициялауға аз мүмкіндік алды, ал Ридтердің газетке берген ипотекасы қажетті капиталды жақсарту үшін сырттан қаражат тартуды қиындатты. 1946 жылы тағы бір табысты жылдан кейін, "Herald Tribune" газетінің бизнес-менеджері Билл Робинсон газеттің баспа бөлімін қажетті жаңартулар үшін пайданы қайта инвестициялауға шешім қабылдады. Инвестиция газеттің ресурстарын қысқартты, содан кейін Робинсон жыл соңында "Tribune" бағасын үш центтен бес центке көтеріп, айырманы өтеуге шешім қабылдады, сонымен қатар "Times" газеті де өз нысандарын жаңартуға мұқтаж екенін күтті. Алайда, "Times" газеті "Tribune" газетінің соғыс кезеңіндегі өнімділігін ескере отырып, бұл ұсынысқа келіспеді. "Біз оларға ешқандай жеңілдік бергіміз келмеді", - деді "Times" газетінің таралым менеджері Натан Голдштейн. "Біздің көрсеткіштеріміз өсіп келе жатты, оларды қауіпке тігуге еш нәрсе істегіміз жоқ. 'Бәсекелеске тегін көлік жоқ' деп ойладық". Бұл қадам апатқа ұшырады: 1947 жылы "Tribune" газетінің күндізгі таралымы 348 626-дан 319 867-ге дейін 9 пайызға төмендеді. Жексенбілік таралымы 708 754-тен 680 691-ге дейін 4 пайызға төмендеді. Газетке келетін жарнаманың жалпы үлесі 1947 жылғы көрсеткіштен жоғары болғанымен, "Times" газеті бәрібір жоғары болды: 1947 жылы "The New York Times" газетінің орташа көлемінің 58 пайызы жарнамаға арналды, ал "Tribune" газетінің 50 пайызынан сәл көп. "Times" газеті 1950 жылға дейін бағасын көтерген жоқ. Огден Рид 1947 жылдың басында қайтыс болды, бұл Хелен Ридті "Tribune" газетінің ресми және нақты басшысы етіп тағайындады. Рид өзінің ұлы Уайтлоу Ридті, "Уайти" деп танылған редактор етіп таңдады. Кіші Рид газетке материалдар жазып, Лондон бомбалауын жариялау бойынша жақсы жұмыс істеген, бірақ лауазымының міндеттеріне дайындықтан өтпеген және газетке күшті басшылық бере алмады. "Tribune" газеті "Times" газетімен салыстырғанда өз нысандарында да артта қалды: 1947 және 1950 жылдар аралығында екі газеттің де пайдасы шамалас болғанымен, "Times" газеті өз зауытына көп ақша инвестициялап, жаңа қызметкерлерді жұмысқа алды. Осы арада Хелен Ридтің келісімімен "Tribune" газеті бюджетінен 1 миллион доллар қысқартып, жаңалықтар бөліміндегі 25 қызметкерді жұмыстан босатып, шетелдік және қылмыстық жаңалықтарды жариялауды азайтты. Робинсон 1948 жылы жазған хатында "Times" газетінің 75 мың оқырманы тек "жарнамалық хабарламаларды" оқитын "өткінші" адамдар екенін айтып, оның таралымын жоққа шығарды. "Times" газеті бұрын "Tribune" газетінің үстемдік ететін қала маңындағы аудандарда да белсенді түрде іс-қимыл жасады. Голдштейннің ұсынысымен "Times" газетінің редакторлары жолаушыларға тартымды мүмкіндіктер қосып, үйге жеткізілуді кеңейтті (кейбір жағдайларда субсидиялады) және көптеген жолаушылар дүкендерінің иесі American News Company-ге көрнекті орын алу үшін бөлшек саудалық көрмеге арналған сыйлықтар - "қайтарулар" төледі. "Tribune" газетінің басшылары бұл қиындыққа көз жұмбады, бірақ газеттегі үнемдеу шаралары бәсекеге қабілетті болуға кедергі келтірді. Газет 1951 жылы зиянға ұшырады. 1953 жылы "Herald Tribune" газетінің зияны 700 000 долларға жетті, ал Робинсон сол жылдың соңында отставкаға кетті.

The Herald Tribune began a decline shortly after World War II that had several causes. The Reid family was long accustomed to resolve shortfalls at the newspaper with subsidies from their fortune, rather than improved business practices, seeing the paper "as a hereditary possession to be sustained as a public duty rather than developed as a profit making opportunity". With its generally marginal profitability, the Herald Tribune had few opportunities to reinvest in its operations as the Times did, and the Reids' mortgage on the newspaper made it difficult to raise outside cash for needed capital improvements. After another profitable year in 1946, Bill Robinson, the Herald Tribunes business manager, decided to reinvest the profits to make needed upgrades to the newspaper's pressroom. The investment squeezed the paper's resources, and Robinson decided to make up the difference at the end of the year by raising the Tribunes price from three cents to a nickel, expecting the Times, which also needed to upgrade its facilities, to do the same. However, the Times, concerned by the Tribunes performance during the war, refused to go along. "We didn't want to give them any quarter," Times circulation manager Nathan Goldstein said. "Our numbers were on the rise, and we didn't want to do anything to jeopardize them. 'No free rides for the competition' was the way we looked at it." The move proved disastrous: In 1947, the Tribunes daily circulation fell nine percent, from 348,626 to 319,867. Its Sunday circulation fell four percent, from 708,754 to 680,691. Although the overall percentage of advertising for the paper was higher than it was in 1947, the Times was still higher: 58 percent of the average space in The New York Times in 1947 was devoted to advertising, versus a little over 50 percent of the Tribune. The Times would not raise its price until 1950. Ogden Reid died early in 1947, making Helen Reid leader of the Tribune in name as well as in fact. Reid chose her son, Whitelaw Reid, known as "Whitie", as editor. The younger Reid had written for the newspaper and done creditable work covering the London Blitz, but had not been trained for the duties of his position and was unable to provide forceful leadership for the newspaper. The Tribune also failed to keep pace with the Times in its facilities: While both papers had about the same level of profits between 1947 and 1950, the Times was heavily reinvesting money in its plant and hiring new employees. The Tribune, meanwhile, with Helen Reid's approval, cut $1 million from its budgets and fired 25 employees on the news side, reducing its foreign and crime coverage. Robinson was dismissive of the circulation lead of the Times, saying in a 1948 memo that 75,000 of its rival's readers were "transients" who only read the wanted ads. The Times also began to push the Tribune hard in suburbs, where the Tribune had previously enjoyed a commanding lead. At the urging of Goldstein, Times editors added features to appeal to commuters, expanded (and in some cases subsidized) home delivery, and paid retail display allowances—"kickbacks, in common parlance"—to the American News Company, the controller of many commuter newsstands, to achieve prominent display. Tribune executives were not blind to the challenge, but the economy drive at the paper undercut efforts to adequately compete. The newspaper fell into the red in 1951. The Herald Tribunes losses reached $700,000 in 1953, and Robinson resigned late that year.

Басшылықтағы өзгерістер

Газет Корея соғысын жариялауда ерекше көзге түсті; қызу бәсекелестікке түскен Бигарт пен Маргарита Хиггинс 1951 жылы «Чикаго Daily News» газетінің тілшісі Кейс Бич және тағы үш тілшімен бірге Пулитцер сыйлығын бөлісті. «Tribune» газетінің мәдени сын-пікірлері де маңызды болды: Джон Кросбидің радио және теледидар туралы жолдары 1949 жылға қарай 29 газетте таратылды, ал Уолтер Керр 1951 жылы «Tribune» газетінде Бродвей туралы сыншы ретінде үш онжылдық сәтті мансабын бастады. Дегенмен, газеттің шығындары артып келе жатты. Уайтлоу Ридтің орнын оның інісі Огден Р. Рид, «Браун» деген лақап атымен белгілі, баса алды. Президент және бас редактор ретінде Браун Рид інісінің жетіспейтін күш-қуатын толықтырып, жаңа оқырмандарға жол ашуға тырысты. Осы мақсатта «Tribune» газеті «Шатасқан қалалар» атты акцияны өткізді, онда оқырмандар шатастырылған қалалар мен қалалардың аттарын шешіп, сыйлықтарға ие болуға шақырылды. Рид сонымен қатар қылмыс және ойын-сауық туралы хабарларға көбірек мән берді. Газеттің көптеген қызметкерлері, соның ішінде Уайтлоу Рид, газеттің редакциялық стандарттары есебінен таралымға тым көп көңіл бөлініп жатыр деп ойлады, бірақ акциялар бастапқыда сәтті болды, апталық таралымын 400 000-нан асырды. Алайда Ридтің идеялары «өте қарапайым» болды. Оның акцияларына спорт бөлімін жасыл қағазға басып шығару және теледидар бағдарламаларының қалташап журналы кірді, бұл бастапқыда жексенбілік газеттің таралымын тоқтатты, бірақ тиімсіз болып шықты. 1956 жылы «Tribune» газеті пайда тапты, бірақ «Times» газеті жаңалықтар мазмұны, таралымы және жарнамалық кірістері бойынша оны жылдам басып озды. Акциялар «Tribune» газетінің жаңа оқырмандарын ұстап тұруға көмектеспеді; жексенбілік басылым қайтадан төмендеді және 1957 жылы газет қайтадан зиянға ұшырады. Осы онжылдық ішінде «Tribune» газеті қаладағы жарнамалық желідегі үлесі төмендеген жалғыз газет болды, ал Bigart-ты қоса алғанда, газеттің көп жылдық қызметкерлері жұмыстан кетуді бастады. Ридтер, енді ипотекаларын акцияға айналдырғаннан кейін, «Tribune» газетін ақшамен қамтамасыз ету үшін сатып алушыларды іздеуге кірісті, Джон Хей «Жок» Уитниге жүгінді, оның отбасы Ридтермен ұзақ қарым-қатынаста болды. Жақында Ұлыбритания елшісі болып тағайындалған Уитни 1952 және 1956 жылдары Дуайт Эйзенхауэрдің қаржы жинау кампанияларын басқарды және Ұлыбританиядағы негізінен рәсімдік рөлінен басқа оны қызықтыратын нәрсені іздеді. «Tribune газетінің өлуін қаламаған» Уитни өз инвестициялық кеңесшілерінің газеттің өміршеңдігіне күмәндануына қарамастан, газетке 1,2 миллион доллар берді. Қарызға егер ол тағы 1,3 миллион доллар қарыз алса, газеттің бақылау үлесін алу опциясы қоса берілді. Браун Рид 1,2 миллион доллар 1958 жылдың соңына дейін болатын тапшылықты жабуға жұмсалады деп күтті, бірақ сол жылға қарай газеттің шығыны 3 миллион долларға жетеді деп болжанып, Уитни мен оның кеңесшілері өздерінің опциясын пайдалануға шешім қабылдады. 1924 жылғы бірігуден бері газетке 20 миллион доллар салды деп мәлімдеген Ридтер бастапқыда газеттің редакциялық бақылауын сақтауға тырысты, бірақ Уитни Ридтер газеттің басында қалса, «Tribune» газетіне қосымша ақша салмаса, оларға инвестиция жасамайтынын нақты айтты. Отбасы мойынсұнып, Хелен, Уитти және Браун Рид 1958 жылдың 28 тамызында Уитнидің газетті сатып алуын жариялады. Ридтер «Tribune» газетінің құлдырауына дейін оның үлесінің көп бөлігін сақтап қалды, бірақ Уитни мен оның кеңесшілері газетті басқарды.

The paper distinguished itself in its coverage of the Korean War; Bigart and Marguerite Higgins, who engaged in a fierce rivalry, shared a Pulitzer Prize with Chicago Daily News correspondent Keyes Beech and three other reporters in 1951. The Tribunes cultural criticism was also prominent: John Crosby's radio and television column was syndicated in 29 newspapers by 1949, and Walter Kerr began a successful three decade career as a Broadway reviewer at the Tribune in 1951. However, the paper's losses were continuing to mount. Whitelaw Reid was gradually replaced by his brother, Ogden R. Reid, nicknamed "Brown", to take charge of the paper. As president and publisher of the paper, Brown Reid tried to interject an energy his brother lacked and reach out to new audiences. In that spirit, the Tribune ran a promotion called "Tangle Towns", where readers were invited to unscramble the names of jumbled up town and city names in exchange for prizes. Reid also gave more prominent play to crime and entertainment stories. Much of the staff, including Whitelaw Reid, felt there was too much focus on circulation at the expense of the paper's editorial standards, but the promotions initially worked, boosting its weekday circulation to over 400,000. Reid's ideas, however, "were prosaic in the extreme". His promotions included printing the sports section on green newsprint and a pocket sized magazine for television listings that initially stopped the Sunday paper's circulation skid, but proved an empty product. The Tribune turned a profit in 1956, but the Times was rapidly outpacing it in news content, circulation, and ad revenue. The promotions largely failed to hold on to the Tribunes new audiences; the Sunday edition began to slide again and the paper fell into the red in 1957. Through the decade, the Tribune was the only newspaper in the city to see its share of ad lineage drop, and longtime veterans of the paper, including Bigart, began departing. The Reids, who had by now turned their mortgage into stock, began seeking buyers to infuse the Tribune with cash, turning to John Hay "Jock" Whitney, whose family had a long association with the Reids. Whitney, recently named ambassador to Great Britain, had chaired Dwight Eisenhower's fundraising campaigns in 1952 and 1956 and was looking for something else to engage him beyond his largely ceremonial role in Great Britain. Whitney, who "did not want the Tribune to die", gave the newspaper $1.2 million over the objections of his investment advisors, who had doubts about the newspaper's viability. The loan came with the option to take controlling interest of the newspaper if he made a second loan of $1.3 million. Brown Reid expected the $1.2 million to cover a deficit that would last through the end of 1958, but by that year the newspaper's loss was projected at $3 million, and Whitney and his advisors decided to exercise their option. The Reids, claiming to have put $20 million into the newspaper since the 1924 merger initially attempted to keep editorial control of the paper, but Whitney made it clear he would not invest additional money in the Tribune if the Reids remained at the helm. The family yielded, and Helen, Whitie and Brown Reid announced Whitney's takeover of the newspaper on August 28, 1958. The Reids retained a substantial stake in the Tribune until its demise, but Whitney and his advisors controlled the paper.

"Жақсы газеттің жайқалыпты болуы керек деп кім айтты?"

Уитни газетті басқаруды ұзақ жылғы кеңесшісі Уолтер Тейерге тапсырды. Тейер «Трибьюн» газеті қаржылық инвестиция емес деп ойлады – «Бұл мәселе «Егер ол қаласа, Уитни оны жасай алады» дегенге келді» – бірақ Уитнидің инвестициясын қорғау және «Трибьюн» газетіне қаржы дайындау үшін медиа активтерінен «құс үйі» құруға кірісті. Келесі екі жылда Уитнидің фирмасы Parade, бес телеарна және төрт радиостанцияны сатып алды. Бұл мүліктер «Уитни Коммуникациялар Корпорациясы» деген жаңа компанияға біріктірілді, ол табысты болды, бірақ басшылар «Трибьюнға» қаржы жұмсаудан кейіптеді. Тейер газетке жаңа басшы іздеді. 1961 жылы – Уитни Нью-Йоркке оралған жылдың өзінде – «Трибьюн» Луизианада туған Newsweek редакторы Джон Денсонды жұмысқа алды. Денсон қызмет еткен кезеңде Newsweek таралымын 50 пайызға арттыруға көмектесті, негізінен инновациялық макеттері мен графикасы арқылы, және ол осы тәсілді «Трибьюнға» да әкелді. Денсон «ескі бет пішіміндегі тік құрылымды жойды» және мақалаларды көлденең орналастырды, олардың астында әдеттен тыс және кейде түсініксіз тақырыптар, үлкен фотосуреттер мен ақпараттық блокттар болды. «Денсондық» бет пішімі БАҚ мамандары мен газетте әртүрлі реакция тудырды – «Трибьюн» редакторы Джон Прайс оны «ақылсыз, бірақ сарапшы ақылсыздық» деп атады, ал Time жаңа бет пішімін «үлкен суреттермен (және) дабыл тақырыптарымен» сипаттады. Бірақ газет таралымы 1961 жылы өсті және «Трибьюн» ішіндегілер «баламасы газеттің өліміне тең болар еді» деді. «Трибьюн» сондай-ақ «Жақсы газеттің жайлы болуы керек пе?» деген ұранмен «Таймсқа» қарсы жарнамалық кампанияны бастады. «Трибьюнның» жаңаруы «Таймс» жаңа басшылықты алып келіп, өзінің қаржылық қиындықтарымен күресіп жатқанда болды. 1950 жылдары «Таймс» 220 000 оқырман қосып алғанмен, 1960 жылға қарай халықаралық басылымның шығындары мен газетке инвестиция салғандықтан пайдасы 348 000 долларға дейін төмендеді. Жаңа баспагер Орвил Дрифос газеттің ұлттық аудиториясын кеңейту үшін 1961 жылы іске қосқан газеттің батыс нұсқасы да тиімсіз болды және «Таймс» пайдасы 1961 жылдың соңына қарай 59 802 долларға дейін төмендеді. «Таймс» өзінің бәсекелесінен таралымы мен жарнамалық желісі бойынша озып кеткенімен, «Трибьюн» бай оқырман қауымының арқасында жарнаманың айтарлық бөлігін тартуды жалғастырды. «Таймс» басшылығы «Трибьюнның» өзгерістерін «классикалық «Трибьюн» шеберлігін төмендетуіне наразылықпен, сонымен қатар олардың тартымдылығы мен ептілігіне қызығушылықпен» бағалады. «Таймс» бас редакторы Тернер Кэтледж өзінің газетінің редакциясына барып, «Трибьюнның» алғашқы басылымын оқып, кейде өзгерістермен жауап берді, бірақ ақырында Денсонның тәсілі сәтсіз болады деп шешті. Бірақ екі газеттің де қаржылық қиындықтары Дрифос, Тейер және «Таймс» бұрынғы баспашысы Артур Хейс Сулцбергерді «Таймс» пен «Трибьюнның» бірігу мүмкіндігін талқылауға итермеледі, бұл жоба «Таймста» «Канада» деп аталды. Денсонның бет пішіміне қатысты тәсілдері көбінесе бет пішімін қайта жасау үшін қымбат жұмыс тоқтатуды талап етті, бұл шығындарды арттырып, Уитни мен Тейердің алаңдаушылығын тудырды. Денсонның редакцияға қатысты тәсілі де қатал болды, бұл оның тұрақтылығына күмән тудырды және оны Тейермен қақтығысқа әкелді. Денсон 1962 жылдың қазан айында Тейер газеттің түнгі блоктауын бас редактор Джеймс Беллоуске ауыстыруға тырысқаннан кейін «Трибьюнды» тастады. Бірақ Денсонның тәсілі газетте де жалғасатын болды. «Трибьюнның» күнделікті таралымы 1962 жылдың қараша айында 412 000-ға жетті.

Whitney initially left management of the newspaper to Walter Thayer, a longtime advisor. Thayer did not believe the Tribune was a financial investment—"it was a matter of 'let's set it up so that (Whitney) can do it if this is what he wants"—but moved to build a "hen house" of media properties to protect Whitney's investment and provide money for the Tribune. Over the next two years, Whitney's firm acquired Parade, five television stations and four radio stations. The properties, merged into a new company called Whitney Communications Corporation, proved profitable, but executives chafed at subsidizing the Tribune. Thayer also looked for new leadership for the newspaper. In 1961—the same year Whitney returned to New York—the Tribune hired John Denson, a Newsweek editor and native of Louisiana who was "a critical mass of intensity and irascibility relieved by interludes of amiability." Denson had helped raise Newsweek's circulation by 50 percent during his tenure, in part through innovative layouts and graphics, and he brought the same approach to the Tribune. Denson "swept away the old front page architecture, essentially vertical in structure" and laid out stories horizontally, with unorthodox and sometimes cryptic headlines; large photos and information boxes. The "Densonized" front page sparked a mixed reaction from media professionals and within the newspaper—Tribune copy editor John Price called it "silly but expert silliness" and Time called the new front page "all overblown pictures (and) klaxon headlines"—but the newspaper's circulation jumped in 1961 and those within the Tribune said "the alternative seemed to be the death of the newspaper." The Tribune also launched an ad campaign targeting the Times with the slogan "Who says a good newspaper has to be dull?" The Tribunes revival came as the Times was bringing on new leadership and facing financial trouble of its own. While the Times picked up 220,000 readers during the 1950s, its profits declined to $348,000 by 1960 due to the costs of an international edition and investments into the newspaper. A western edition of the newspaper, launched in 1961 by new publisher Orvil Dryfoos in an attempt to build the paper's national audience, also proved to be a drain and the Times profits fell to $59,802 by the end of 1961. While the Times outdistanced its rival in circulation and ad lineage, the Tribune continued to draw a sizeable amount of advertising, due to its wealthy readership. The Times management watched the Tribunes changes with "uneasy contempt for their debasement of classic Tribune craftmanship but also with grudging admiration for their catchiness and shrewdness." Times managing editor Turner Catledge began visiting the city room of his newspaper to read the early edition of the Tribune and sometimes responded with changes, though he ultimately decided Denson's approach would be unsuccessful. But the financial challenges both papers faced led Dryfoos, Thayer, and previous Times publisher Arthur Hays Sulzberger to discuss a possible merger of the Times and the Tribune, a project codenamed "Canada" at the Times. Denson's approaches to the front page often required expensive work stoppages to redo the front page, which increased expenses and drew concern from Whitney and Thayer. Denson also had a heavy handed approach to the newsroom that led some to question his stability, and led him to clash with Thayer. Denson left the Tribune in October 1962 after Thayer attempted to move the nightly lockup of the newspaper to managing editor James Bellows. But Denson's approach would continue at the paper. Daily circulation at the Tribune reached an all time high of 412,000 in November, 1962.

Еңбек қозғалысы, жаңа журналистика

Нью-Йорк газеттерінің индустриясы 1962 жылдың 8 желтоқсанында күрт тоқтап қалды, осы кезде Халықаралық типографиялық одақтың жергілікті ұйымы, Берт Пауэрс басшылығымен, жұмыстан бас тартып, 1962–63 жылдарғы Нью-Йорк қалалық газет ереуіліне (114 күндік) әкелді. «Үлкен алты» деп белгілі ITU 3800 баспагерді, сондай-ақ қаладағы 600 баспахана мен 28 басылымдағы жұмысшыларды білдірді, бірақ басқа газеттік одақтар сияқты, келісімшарт талқылауларында Газеттер гильдиясына (олар одақтардың арасында ең көп мүшесі бар) екінші орынға түсті. Бұл жағдай 1950 жылдары күрт нашарлай бастады, өйткені шеберлік одақтары Гильдияның баспагерлердің ұсыныстарын баспа жұмысын істейтіндердің мүддесін ескермей қабылдауға бейім деп санады. Пауэрс Гильдияның жетекшілігіне қарсы тұрып, ITU-ды алға жылжыту үшін ереуіл шақыруды қалады. Жаңа технология да басқарушылық пен жұмысшыларды алаңдатты. 1950 жылдары енгізілген телетиптік жинақтау (TTS) «The Wall Street Journal» газетімен қолданылды және «Tribune» және көптеген басқа Нью-Йорк газеттері әлі де қолданып жүрген линотип машиналарын қарағанда әлдеқайда тиімді екені күтілді. TTS күрделі линотип машиналарын қарағанда аз білімді талап етеді, ал баспагерлер ақшаны үнемдеу үшін автоматтандыруды қалады. ITU TTS-қа қанағаттандырылмады – олар өз мүшелерін жаңа жабдыққа оқытты – бірақ автоматтандыру қарқынын бақылауды, TTS операторларына линотип жұмысшыларына тең жалақы төленуін, баспагерлердің үнемдеген ақшасының бір бөлігі кәсіподақ зейнетақы қорларына баруын (жұмыс күші мен кәсіподақ мүшелігі азайған кезде қаржыландыруды жалғастыруға мүмкіндік беру үшін) және жаңа технологияның нәтижесінде ешбір баспагер жұмысын жоғалтпауына кепілдік беруді қалады. Баспагерлер жұмыс орындарын сақтап, жұмыс күшін табиғи азаю арқылы қысқартуға дайын болды, бірақ олардың пікірінше, кәсіподақтарға «төлем» болып табылатын нәрсеге қарсы болды. Шамамен бес айлық ереуілден кейін, кәсіподақтар мен баспагерлер 1963 жылдың наурыз айында келісімге келді, нәтижесінде кәсіподақтар апталық жалақы мен жәрдемақыны 12,63 долларға арттырып, автоматтандыруды тоқтатты. Қала газеттері 1963 жылдың 1 сәуірінде қайтадан жарияланды. Ереуіл барлық газеттерге қосымша шығындар әкелді, ал «Tribune» газетінің шығыны 4,2 миллион долларға дейін өсті, ал тиражы 282 000-ға дейін төмендеді. Дрифус ереуілден кейін көп ұзамай жүрек ауруынан қайтыс болды және «Times» газетінің баспашысы ретінде Артур Окс Сульцбергер оны алмастырды, ол «Tribune» газетімен бірігу туралы келіссөздерді тоқтатты, өйткені «бұл маған ұзақ мерзімді перспективада ешқандай мәні жоқ». Газет Маргарита Хиггинс, Эрл Мазо және Вашингтон бюросының басшысы Роберт Донован сияқты ұзақ жылдар бойы қалыптасқан таланттарды жоғалтты. Алайда, Уитни «Tribune» газетіне адал болды және Джеймс Беллоусты газеттің редакторы етіп тағайындады. Беллоус Денсонның форматын сақтап, «мазмұны немесе жарқырауы жоқ мүмкіндіктерді жойды», сонымен қатар кино сыншысы Джудит Крис және Вашингтон колоннисттері Роберт Новак пен Роуланд Эванс сияқты жаңа таланттарды ілгерілетуге көмектесті. 1963 жылдан бастап оның таратылуына дейін «Tribune» газеті апталық журнал қосымшасын – «Book Week» жариялады. Сондай-ақ, «Tribune» газеті кейіннен «Жаңа журналистика» деп аталған жаңалықтарға деген көзқарасты тәжірибеден өткізе бастады. Ұлттық редактор Дик Уолд бір жазбасында «газеттегі оқиғаның стандартты түрі жоқ» деп жазды, ал Беллоус өз тілшілерін «оларға ыңғайлы кез келген стильде» жұмыс істеуге шақырды. «The Washington Post» газетінде жұмыс істегеннен кейін газетке келген Том Вулф қала өмірі туралы ұзақ мақалалар жазды; редактордан оның мақалалары қаншалықты ұзақ болуы керектігін сұрағанда, ол «жалыққанша» деген жауап алды. Беллоус Вулфты көп ұзамай Клей Фелкер редакциялаған «Tribune» газетінің жаңа жексенбілік журналына, «New York» журналына ауыстырды. Беллоус сонымен қатар «Tribune» газетінің бағандарында Джимми Бреслинді, сондай-ақ жазушы Гейл Шихиді таныстырды. Редакциялық тұрғыдан газет либералды республикалық лагерьде қалды, олар коммунистерге қарсы, бизнеске қолдау көрсетті және азаматтық құқықтарды қолдады. 1963 жылдың сәуір айында «Tribune» газеті Мартин Лютер Кингтің «Бирмингем түрмесінен хат» хатын өз бетінде жариялады. 1964 жылғы президенттік сайлауда «Tribune» газеті Бари Голдуотердің жақтастарының нысанасына айналды. «Tribune» газетінің басшылығы Голдуотердің ұлттық қорғанысқа деген көзқарасымен келіссе де, оның одан да экстремалды болғанын санады және Голдуотердің азаматтық құқықтар жөніндегі дауыс беруіне қатты қарсы болды. Кейбір ішкі пікірталастардан кейін «Tribune» газеті демократ Линдон Джонсонды президенттікке қолдады. Газеттің редакциялық қолдауы 1965 жылы либералды республикалық Джон Линдсейдің Нью-Йорк қаласының мэрі болып сайлануына да ықпал етті.

The New York newspaper industry came to an abrupt halt on December 8, 1962, when the local of the International Typographical Union, led by Bert Powers, walked off the job, leading to the 114 day 1962–63 New York City newspaper strike. The ITU, known as "Big Six", represented 3,800 printers, as well as workers at 600 printshops and 28 publications in the city but, like other newspaper unions, had taken a backseat to the Newspaper Guild (which had the largest membership among the unions) in contract negotiations. This arrangement began to fray in the 1950s, as the craft unions felt the Guild was too inclined to accept publishers' offers without concern for those who did the manual work of printing. Powers wanted to call a strike to challenge the Guild's leadership and thrust ITU to the fore. New technology was also a concern for management and labor. Teletypesetting (TTS), introduced in the 1950s, was used by The Wall Street Journal and promised to be far more efficient than the linotype machines still used by theTribune and most other New York newspapers. TTS required less skill than the complex linotype machines, and publishers wanted to automate to save money. ITU was not necessarily opposed to TTS—it trained its members on the new equipment—but wanted to control the rate at which automation occurred; assurances that TTS operators would be paid at the same rates as linotype workers; that at least a portion of the savings from publishers would go toward union pension plans (to allow funding to continue as the workforce and union membership declined) and guarantees that no printer would lose their job as a result of the new technology. Publishers were willing to protect jobs and reduce the workforce through attrition, but balked at what they viewed as "tribute payments" to the unions. After nearly a five month strike, the unions and the publishers reached an agreement in March, 1963—in which the unions won a weekly worker wage and benefit increase of $12.63 and largely forestalled automation—and the city's newspapers resumed publication on April 1, 1963. The strike added new costs to all newspapers, and increased the Tribunes losses to $4.2 million while slashing its circulation to 282,000. Dryfoos died of a heart ailment shortly after the strike and was replaced as Times publisher by Arthur Ochs Sulzberger, who ended merger talks with the Tribune because "it just didn't make any long term sense to me." The paper also lost long established talent, including Marguerite Higgins, Earl Mazo and Washington bureau chief Robert Donovan. Whitney, however, remained committed to the Tribune, and promoted James Bellows to editor of the newspaper. Bellows kept Denson's format but "eliminated features that lacked substance or sparkle" while promoting new talent, including movie critic Judith Crist and Washington columnists Robert Novak and Rowland Evans. From 1963 until its demise, the Tribune published a weekly magazine supplement titled Book Week; Susan Sontag published two early essays there. The Tribune also began experimenting with an approach to news that later was referred to as the New Journalism. National editor Dick Wald wrote in one memo "there is no mold for a newspaper story," and Bellows encouraged his reporters to work "in whatever style made them comfortable." Tom Wolfe, who joined the paper after working at The Washington Post, wrote lengthy features about city life; asking an editor how long his pieces should be, he received the reply "until it gets boring." Bellows soon moved Wolfe to the Tribunes new Sunday magazine, New York, edited by Clay Felker. Bellows also prominently featured Jimmy Breslin in the columns of the Tribune, as well as writer Gail Sheehy. Editorially, the newspaper remained in the liberal Republican camp, both strongly anti communist, pro business, and supportive of civil rights. In April 1963, the Tribune published the "Letter from Birmingham Jail", written by Martin Luther King Jr., on its front page. The Tribune became a target of Barry Goldwater partisans in the 1964 presidential campaign. The leadership of the Tribune, while agreeing with Goldwater's approach to national defense, believed he pushed it to an extreme, and strongly opposed Goldwater's voting record on civil rights. After some internal debate, the Tribune endorsed Democrat Lyndon Johnson for the presidency that fall. The newspaper's editorial support also played a role in the election of New York City Mayor John Lindsay, a liberal Republican, in 1965.

ЖОА әрекеті және трибунның өлімі

Уитни «Трибун» газетіндегі өзгерістерді қолдады, бірақ олар газеттің қаржылық жағдайын жақсартпады. 1963 жылдың соңында газет оқырмандары арасында жүргізілген сауалнама көрсетті, оқырмандар «Трибунның жаңалықтарын бағалайды, бірақ «Таймс» әлі де Нью-Йорк қаласындағы беделді газет ретінде саналады, негізінен толықтығымен». Уитнидің өзі қызметкерлердің арасында танымал болды, Бреслин оны «Мен қолдаған жалғыз миллионер» деп атады. Бір күні ол кеңсесінен шығып, «Трибунның» әр беті қызықты оқырман үшін неге көбірек сатылмайтынына таңырқады. Бірақ 1965 жылы болған екінші ереуіл «Трибунның» баспагерлер қауымдастығынан кетуіне әкеп соқты, бұл газеттің 5 миллион долларлық зиянға ұшырауына және Тейер газеттің енді өздігінен өмір сүре алмайтынына себеп болды. 1966 жылы Уитни мен Тейер Нью-Йорктегі алғашқы бірлескен операциялық келісімді (JOA) Хёрстке тиесілі «New York Journal American» және Скриппске тиесілі «New York World Telegram and Sun» газеттерімен жасауға тырысты. Келісім бойынша «Herald Tribune» таңғы басылым ретінде жариялануын жалғастырса, «Journal American» және «World Telegram» газеттері кешкі «World Journal» болып бірігеді. Үшеуі де жексенбі күні «World Journal Tribune» атты басылым шығаратын еді. Газеттер өздерінің редакциялық ұстанымдарын сақтап қалар еді (олардың барлығы консервативті көзқарастарды ұстанатын). 1966 жылдың 25 сәуірінде күшіне енетін JOA қағаз жүзінде жылына 4-5 миллион доллар пайда табуға мүмкіндік берсе де, газеттердегі 4598 қызметкердің 1764-і жұмыссыз қалуы мүмкін еді. Газеттер гильдиясы жұмыс орындарының қысқаруына алаңдап, жаңа газетке одақпен жаңа келісімшарт жасау қажеттігін мәлімдеді, бірақ баспагерлер бас тартты. JOA күшіне енген күні гильдия жаңа біріктірілген газетке ереуіл жариялады («Таймс» басылымдарын жалғастырды). Тамызға дейін созылған ереуіл «Трибунның» тағдырын шешті. Ереуіл кезінде редакциялық қызметкерлердің жартысы жаңа жұмыс іздеп газеттен кетіп қалды. Сол жазда Белоус жаңа компанияның басшысы Мэтт Мейерге, «қазіргі қызметкерлермен» «Herald Tribune» газетін шығару мүмкін емес екенін, оны таңертеңгі басылымдармен бәсекелестіруге де болмайтынын» жазды. 13 тамызда, ереуіл әлі де жалғасып жатқанда, басшылық «Трибунның» жариялануын тоқтатуға шешім қабылдады, ал Уитни 15 тамызда «Трибун» ғимаратының тоғызыншы қабатындағы аудиторияда бұл туралы мәлімдеді. «Біз қаламызға жақсылық сыйладық және басылымды тоқтату арқылы еліміздегі журналистика үшін үлкен шығын болады деп білемін», деді Уитни. «Біз оны ешқашан арзандатуға тырыспағанымызға, адалдық пен құнды оппозиция болғанымызға қуаныштымын. Осының соңы болғанына өкінемін». «Нью-Йорк геральд трибьюн» газетінің жабылуы бір ғасырдан астам уақыт бойы мемлекет, штат және қала істеріне зор ықпал еткен дауысты үнсіз қылды. Бұл біздің бәсекелесіміз еді, бірақ сенсациялық немесе догматикалық партиялықтық емес, сапа, түпнұсқалық және адалдық негізінде өмір сүруді көздеген бәсекелес еді. «Трибунаға арналған отыз», «Нью-Йорк Таймс», 1966 жылдың 16 тамызы. «Трибунның» жабылуы ереуілді бейбітшілікке жеткізді. Таңертеңгі газет ретінде тоқтатылған «Трибун» атауы кешкі басылымға қосылды және 1966 жылдың 12 қыркүйегінде жаңа «World Journal Tribune» газетінің алғашқы саны жарық көрді. «Бұл жаман газет емес, бірақ қате туынды» деді «Трибун» тарихшысы Ричард Клюгер, және газетте Вольф, Бреслин, Керр және тілші Дик Шап сияқты көптеген «Трибун» жазушыларының еңбектері жарияланды, сондай-ақ «Нью-Йорк» жексенбілік журнал ретінде енгізілді. Алғашқы апталардағы басылымдарда Хёрст пен Скриппстің мақалалары басым болды, бірақ біраз уақыттан кейін «Виджет» (біріктірілген басылымның лақап аты) соңғы дәуірдегі «Трибунның» сыртқы түрі мен стилін алды. «World Journal Tribune» таралымы 700 000-ға жуыққа жетті, ол сол кездегі американдық кешкі газеттер арасында төртінші орында тұрды, бірақ жоғары шығындары мен жарнаманың аздығы байқалды. Уитни ақырында газетке қолдау көрсетуді тоқтатты, бірақ Скриппс пен Херст газет 1967 жылдың 5 мамырында жабылып қалғанға дейін оны қолдап келді. «World Journal Tribune» газетінің құлдырауынан кейін «The New York Times» және «The Washington Post» газеттері Уитнимен бірлесіп «Herald Tribunes» еуропалық басылымы «International Herald Tribune» газетінің иелері болды, ол қазіргі таңда «Таймс» газетінің толық меншігінде шығарылуда, ол 2003 жылы «Post» газетінің үлесін сатып алып, 2013 жылы газеттің атын «International New York Times» деп өзгертті. 1968 жылы Нью-Йорк редакторы Клей Фелкер инвесторлар тобын ұйымдастырды, олар «Нью-Йорк» газетінің атын және құқығын сатып алып, оны тәуелсіз журнал ретінде қайта жандандырды.

Whitney supported the changes at the Tribune but they did not help the newspaper's bottom line. A survey of readers of the newspaper in late 1963 found that readers "appreciated the Tribunes innovations, (but) the Times still plainly ranked as the prestige paper in the New York field, based mostly on its completeness." Whitney himself was popular with the staff—Breslin called him "the only millionaire I ever rooted for"—and once burst out of his office wondering why the Tribune failed to sell more copies when "there's compelling reading on every page." But a second strike in 1965—which led the Tribune to leave the publishers' association in a desperate attempt to survive—pushed the Tribune's losses to $5 million and led Thayer to conclude the newspaper could no longer survive on its own. In 1966, Whitney and Thayer attempted to organize what would have been New York's first joint operating agreement (JOA) with the Hearst owned New York Journal American and the Scripps owned New York World Telegram and Sun. Under the proposed agreement, the Herald Tribune would have continued publication as the morning partner and the Journal American and World Telegram would merge as the World Journal, an afternoon paper. All three would publish a Sunday edition called the World Journal Tribune. The newspapers would have maintained their own editorial voices (all three of which tended to be conservative). On paper, the JOA, which would have taken effect April 25, 1966, would have led to profits of $4 million to $5 million annually, but would have also led to the loss of 1,764 out of 4,598 employees at the papers. The Newspaper Guild, concerned about the possible job losses, said the new newspaper would have to negotiate a new contract with the union; the publishers refused. The day the JOA was supposed to go into effect, the Guild struck the newly merged newspaper (the Times continued to publish). The strike, which dragged into August, sealed the Tribunes fate. Half the editorial staff left the newspaper for new jobs during the strike. That summer, Bellows wrote to Matt Meyer, the head of the new company, that it would be "almost impossible—with the present staff—to publish a Herald Tribune I would be proud to be the editor of, or be able to compete with successfully in the morning field." On August 13, with the strike still going on, the management decided to end publication of the Tribune, which Whitney announced in the ninth floor auditorium of the Tribune building on August 15. "I know we gave something good to our city while we published and I know it will be a loss to journalism in this country as we cease publication," Whitney said. "I am glad that we never tried to cheapen it in any way, that we have served as a conscience and a valuable opposition. I am sorry that it had to end." The death of The New York Herald Tribune stills a voice that for a century and a quarter exerted a powerful influence in the affairs of nation, state and city. It was a competitor of ours, but a competitor that sought survival on the basis of quality, originality and integrity, rather than sensationalism or doctrinaire partisanship. "Thirty for the Tribune," The New York Times, August 16, 1966. The Tribunes demise hastened a settlement of the strike. Discontinued as a morning paper, the Tribune name was added to the afternoon publication and on September 12, 1966, the new World Journal Tribune published its first issue. "It was not a bad paper, but it was a misbegotten thing" according to Tribune historian Richard Kluger, and featured many Tribune writers, including Wolfe, Breslin, Kerr and columnist Dick Schaap, and incorporated New York as its Sunday magazine. The first weeks' editions were dominated by the input of the Hearst and Scripps papers, but after a time, the "Widget" (as the merged publication was nicknamed) took on the appearance and style of the late era Tribune. The World Journal Tribune reached a circulation near 700,000—fourth largest for American evening newspapers at the time—but had high overhead costs and relatively little advertising. Whitney eventually withdrew support for the newspaper, but Scripps and Hearst continued to back it until the paper folded on May 5, 1967. Following the collapse of the World Journal Tribune, The New York Times and The Washington Post became joint owners with Whitney of the Herald Tribunes European edition, the International Herald Tribune, which is still published under full ownership by the Times, which bought out the Post holdings in 2003 and changed the paper's name to the International New York Times in 2013. In 1968, New York editor Clay Felker organized a group of investors who bought the name and rights to New York, and successfully revived the weekly as an independent magazine.

Кітап және авторлар түскі ас

1938 жылдан 1966 жылға дейін Herald Tribune Америка кітап сатушылар қауымдастығының танымал «Кітап және авторлар» түскі асына қатысты. Түскі астар жылына сегіз рет «Волдорф Астория» қонақүйінде өтіп, Herald Tribune газетінің әдеби редакторы Ирита Брэдфорд Ван Дорен жүргізді. Ван Дорен сондай-ақ әдетте әр шараға үштен қонақтарды таңдады, олардың арасында Джейн Джейкобс, Владимир Набоков, Роберт Мозес, Рейчел Карсон және Джон Кеннет Галбрайт сияқты тұлғалар болды. Түскі астың радио хабарлары 1948 жылдан 1968 жылға дейін WNYC арнасында берілді (Herald Tribune газеті жабылып, екі жыл өткен соң).

Нью-Йорк Херальд Трибьюн Синдикаты

Нью-Йорк Herald Tribune Syndicate комикстер мен газет бағандарын таратты. Синдикаттың тарихы кем дегенде 1914 жылға дейін жетеді, ол кезде ол «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің құрамында болған. Синдикаттың ең танымал туындылары – Клэр Бриггстің «Мырза мен ханым», Гарри Хейнигсеннің «Біздің Билл» және «Пенни», Мелл Лазарустың «Мисс Пич» және Джонни Харттың «B. C.» туындылары. Синдикатталған бағандардың ішінде Уэйр Холбруктың «Soundings» және Джон Кросбидің радио және теледидар бағаны бар еді. 1963 жылы «Herald Tribune» баспагері Джон Хей Уитни (сонымен қатар Чикагодағы «Field Enterprises» компаниясына да ие болған) Чикагодағы «Publishers Syndicate» компаниясын сатып алды, «Publishers» компаниясының қолданыстағы синдикаттау операцияларын «New York Herald Tribune Syndicate», «Field’s Chicago Sun Times Syndicate» және «Chicago Daily News» синдикатымен біріктірді («Field Enterprises» 1959 жылы сатып алған газет). 1966 жылы «New York Herald Tribune» жабылып қалғанда, «Publishers Syndicate» «New York Herald Tribune Syndicate» туындыларын мұра етті, оның ішінде «B. C.», «Miss Peach» және «Penny» туындылары бар еді. 1924 жылдан кейін біраз уақыт бойы газеттің бірінші бетіндегі мачта «The New York Herald» деген атау сақталды, оның астында «The New York Herald Tribune Еуропалық басылымы» деген тақырып жазылған. Бірігу 1934 жылдың 1 желтоқсанында күшіне енді. Кейіннен мачта толық «New York Herald Tribune» атауын алып, оның астында «Еуропалық басылым» деген тақырып жазылды. Дегенмен, өмірінің бар кезеңінде Еуропалық басылымды көбінесе «Paris Herald Tribune» немесе жай ғана «Paris Herald» деп атады. Соғыстан кейінгі жылдары ол бастапқыда табысты болды, содан кейін табыссыз болды, бірақ юморист Арт Бухвальдтың алғашқы бағандарын жариялай бастағаннан кейін қайтадан жақсы нәтижелер көрсетті, ол кейіннен танымал синдикаттық колонна жазушысы болды. Кейіннен Еуропалық басылым «жеңіл жарнамалық тактика» деп сипатталған әдістерді қолдана отырып, маңыздырақ жаңалықтарды жариялай бастады. Бұл өзгеріс 1966 жылдың желтоқсан айының басында ресми түрде күшіне енді. Бухвальд өзінің бағанында бұл атау туралы былай деп жазды: «Егер сіз әуежайда осы атаумен сұрасаңыз, ұшағыңызды өткізіп алуыңыз мүмкін». Келесі жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінің баспагері халықаралық басылымнан бас тартты. Оның орнына «Таймс» «Whitney Communications» және «The Washington Post» компанияларымен бірлесіп, тең инвестиция жасап, жаңа газет құрды – «International Herald Tribune». «International Herald Tribune» газетінің алғашқы саны 1967 жылдың 22 мамырында жарық көрді және сыртқы түрі «New York Herald Tribune» газетінің еуропалық басылымына өте ұқсас болды.

The New York Herald Tribune Syndicate distributed comic strips and newspaper columns. The syndicate dates back to at least 1914, when it was part of the New York Tribune. The Syndicate's most notable strips were Clare Briggs' Mr. and Mrs., Harry Haenigsen's Our Bill, and Penny, Mell Lazarus' Miss Peach, and Johnny Hart's B. C. Syndicated columns included Weare Holbrook's "Soundings" and John Crosby's radio and television column. In 1963, Herald Tribune publisher John Hay Whitney (who also owned the Chicago based Field Enterprises) acquired the Chicago based Publishers Syndicate, merging Publishers' existing syndication operations with the New York Herald Tribune Syndicate, Field's Chicago Sun Times Syndicate, and the syndicate of the Chicago Daily News (a newspaper that had been acquired by Field Enterprises in 1959). In 1966, when the New York Herald Tribune folded, Publishers Syndicate inherited the New York Herald Tribune Syndicate strips, including B. C., Miss Peach, and Penny. For a while after 1924, the front page masthead retained the title The New York Herald, with the subtitle European Edition Of The New York Herald Tribune. The merger became effective December 1, 1934. Subsequently the masthead carried the full New York Herald Tribune title, with the subtitle European Edition. In any case, throughout its lifetime, the European edition was often referred to as the Paris Herald Tribune, or just the Paris Herald. In the years after the war, it was initially profitable, then not, then did better again when it began publishing the first columns by humorist Art Buchwald, who subsequently became a popular syndicated columnist. Later, the European edition took on more serious reporting while also employing what has been described as "breezy promotion tactics". The change became official in early December 1966. As Buchwald wrote about the ungainly title in his column, "if you ask for it under that name at the airport you'll miss your plane." During the following year, the publisher of The New York Times gave up on its own international edition. Instead, the Times invested jointly and equally with Whitney Communications and The Washington Post to create a new paper, the International Herald Tribune. The first issue of the International Herald Tribune was published on May 22, 1967; in appearance it was very similar to the European edition of the New York Herald Tribune.

Сыйлықтар мен мәдени атаулар

1920 жылдары «Нью-Йорк Геральд Трибюн» газеті балалар кітаптарына шолу жасайтын алғашқы кітап шолу бөлімдерінің бірін құрды. 1937 жылы газет өткен жылғы ең жақсы балалар кітабына «Балалар көктемгі кітап фестивалі» сыйлығын тағайындады, ол үш жас тобына арналды: 4–8, 8–12 және 12–16 жас. Бұл «Ньюбери» медалінен кейін екінші жалғасты ұлттық балалар кітабы сыйлығы болды. 1946 жылғы 23 қарашада Вашингтонда өткен шарада соғыс министрі Роберт П. Паттерсон 82 әскери тілшіні құрметпен қарсы алды. Ол сүйіктісі, саяхатшы қылмыскер Мишельмен (Жан Пол Белмондо) сөйлескенде жиі «Нью-Йорк Геральд Трибюн!» деп айқайлайды.

"Дингбат"

Бір ғасырдан астам уақыт бойы Нью-Йорк Геральд Трибьюн газетінің логотипі, содан кейін оның ізбасары Халықаралық Геральд Трибьюн газетінің логотипінде Геральд және Трибьюн сөздерінің арасында қолмен салынған "дингбат" суреті болды. Бұл сурет алғаш рет 1866 жылдың 10 сәуірінде Трибьюн газетінің бірінші бетінің логотипі ретінде пайда болған. "Дингбат" 2008 жылдың 21 мамырынан бастап, "қазіргі заманға сай, ықшамдалып, цифрлық платформаларымызға үйлесетін" болу үшін толық мәтіндік тақырыпқа ауыстырылды. Суреттің ортасында сағат 18:12 көрсетіліп, екі жағында бір-бірден екі тұлға бейнеленген: сол жаққа қарап тұрған тога киген ойшыл және оң жаққа қарай Америка туын ұстап келе жатқан кішкентай бала. Сағаттың үстінде қанатын жайып тұрған бүркіт орналасқан. "Дингбат" ежелгі дәуірді сол жақта, ал прогрессивті американдық рухты оң жақта бейнелеу үшін аллегориялық құрал ретінде пайдаланылды. Сағаттың көрсеткен уақытының мәні әлі де жұмбақ күйінде қалып отыр.