Кіріспе
Сэмюэл Беккеттің 1965 жылғы пьесасы Come and Go – Сэмюэл Беккеттің қысқа пьесасы (оның аталым бетінде «драматикула» деп сипатталған). Ол 1965 жылдың қаңтарында ағылшын тілінде жазылды және алғаш рет (неміс тілінде) 1966 жылдың 14 қаңтарында Берлиндегі Шиллер театрында қойылды. Ағылшын тіліндегі тұңғыш көрсетілімі 1968 жылдың 28 ақпанында Дублиндегі Peacock театрында, ал британдық тұңғыш көрсетілімі 1968 жылдың 9 желтоқсанында Лондондағы Корольдік фестиваль залында өтті. Ол баспагер Джон Кальдерге арналып жазылған. Кейбір сыншылар бұл пьесаны Бекеттің ең «жетілген» туындыларының бірі деп санайды: Бекет әрбір жекелеген жолды оның шығармашылық көзқарасына дәл сай келгенше қайта-қайта жұмыс істеді. Пьесаның ұзындығы аудармасына байланысты «121 мен 127 сөз» аралығында болады (оның жазбалары пьесадан әлдеқайда ұзын), сондықтан ол көбінесе жеке қойылмайды.
the short play
Come and Go is a short play (described as a "dramaticule" on its title page) by Samuel Beckett. It was written in English in January 1965 and first performed (in German) at the Schillertheater, Berlin on 14 January 1966. Its English language premiere was at the Peacock Theatre, Dublin on 28 February 1968, and its British premiere was at the Royal Festival Hall in London on 9 December 1968. It was written for and dedicated to the publisher John Calder. Some critics consider this one of Beckett's most "perfect" plays: Beckett agonized over each individual line until they exactly matched his creative vision. The play varies between "121 and 127 words" in length, depending on the translation (his notes are significantly longer than the actual play), and as such is rarely performed on its own.
Түсіндірме
Пьесаның құрылымы сақина тәрізді (шеңбердей). Ол жеті жолдан тұратын үш тең бөлікке бөлінеді, оның барысында кейіпкер шығып, айналып келген соң қайта кіреді, бастапқыда отырған орнынан басқа орынға отырады. Осы тұрғыдан алғанда, кейіпкерлер де өз орындарынан сақина сияқты қозғалады. Кейбір зерттеушілер кейіпкерлердің не туралы әңгімелесіп жатқанын болжайды. Әр жауаптан (Ру: (Ви туралы) «Ол түсінбей ме?», Ви: (Фло туралы) «Оған айтылмаған ба?», Фло: (Ру туралы) «Ол білмей ме?») әрқайсысы, мүмкін, өлім аузында екенін, бірақ одан бейхабар екенін болжауға болады. «Соңғы нұсқадағы айыптаудың жасырылған сипаты, «Адамдық тілектердегіден» (төменде қараңыз) гөрі күштірек, себебі ол ашық айтылмаған. Ол бір жақты құпияны ашылмаған күйде қалдырады, сонымен қатар, жеке әйелдің ауруынан асып, бүкіл адамзаттың тағдырына ой жүгіртуге итермелейді». Басқа мүмкіндіктерге әлі жарияланбаған өлім немесе жоғалып кеткен кейіпкерге қатысты трагедиялық оқиға жатуы мүмкін, олар туралы құлақтан-құлаққа тараған әңгімелер айтылады. Пьесаны ересек болу жолына қадам басқан жағдай ретінде қарастыруға болады. Ви «ескі күндерді» сағынады, Антони Рош келіседі: «Олар өзара тәуелділігі арқылы күшін көрсетеді, бұл пьесаны ең тамаша театрлық ансамбльдің біріне айналдырады». Қол ұстасу шексіздік символын білдіреді. «Ырымдық қол ұстасу олардың бір-бірінен құпияларын жасыруға мүмкіндік береді, бірақ сақинаның сезімі уақыт айналымын еске салады. Екі рет өзіне бұрылып, үш әйелдің байланысы (жасырылған құпияларымен мәңгі байланысқан) ешқашан бұрынғыдай болмайды, ешқашан көрінетіндей болмайды. Бір нәрсе өзгермейді, ал барлығы басқаша». «Олар бізге үш грацияның қол ұстасқандағы бейнесін еске салады, бірақ дәлірек айтқанда, олар Беккетке ұнаған Фриц Лангтың «M» фильміндегі үш анаға көбірек ұқсайды». Пьесаның басында өткен туралы әңгімелесуден тартынса, соңғы оқиғалардан кейін үш әйел қазіргі уақытпен күресу үшін ностальгияға беріледі. Флоның айтуынша, оның сезіміндегі сақиналар «жастық шақтағы құдайға сыйынған үміттердің, болмаған немесе сәтсіз аяқталған некелердің немесе оларды жеке трагедиялары кезінде бірге ұстаған мәңгілік одақтың» символы болуы мүмкін. Немесе, бұл әйелдер уақыттан тыс кездеседі/болады және олар бұрын таққан сақиналары жол бойы жоғалып кеткен болуы мүмкін. «Кел және кет» пьесасындағы әйелдер эфирлік болғанымен, «тілеу» пьесаларындағы көлеңкелі жандарға қарағанда айқын тұлғалар. Олардың сезімталдықтарына тиген соққы қаншалықты ауыр болса да, олар бір-бірінің қайғысын жеңілдету үшін бірге болады. Олар қоғам құрайды, сондықтан олар жадыға толық тәуелді емес. Алайда, кейінірек жазылған драмаларда мұндай жұбаныш жоқ, онда түнде-түні бөлінген жандар өздерінің сүйіктілеріне өздерінің бар екенін сезінуді өтінеді».
Өмірбаян
Морхэмптон үйі [Дублинде] бастапқыда үш бойжеткен әпке басқарған және көбінесе "Мисс Уэйд" деп танылған.
Адамның қалаулары
1936 жылы Беккет доктор Джонсонның «Адамдық тілектердің бекершілігі» поэмасынан шабыдаланып, «Адамдық тілектер» атты толыққанды пьеса жазуды бастады. Ол аяқталмады, бірақ 1980 жылы ол оның бір бөлігін Руби Конның «Жәй ғана ойын» еңбегінде жариялауға рұқсат берді, ал кейіннен ол Конның өңдеуімен шыққан «Дисъекта: Әртүрлі жазбалар және драмалық фрагменттер» жинағында кеңінен таралды. «Перде көтерілгенде, үш әйел отыр, олардың бойларына сол заманғы [18 ғасыр] ұзын көйлектері оранып жатыр. Миссис Уильямс ойға далып отыр, Миссис Десмолинс тоқып, ал Мисс Кармайкл кітап оқып жатыр. Сцена барысында соңғы екеуі орнынан тұрып, қысқа ғана уақытқа орындықтарын тастап кетеді, бірақ Миссис Уильямстың қимылдары тек таяғымен еденді ұрумен шектеледі». Беккетті «өздігінен іздеген тақырыбы – ғашық Джонсон» ынталандырған болуы мүмкін, бірақ ол соңында осы туралы жазбады. «Үш әйел трагедиядан шыққандай көрінеді. Олардың әңгімелері, әсіресе Миссис Уильямстың сөздері, кейде Реставрация комедиясын еске түсіреді, бірақ оның түбінде – қайта тірілу үміті жоқ адамның өлім-жітімі жатыр. [Ал] өлім туралы тікелей айтпай, «Кел және Кет» жоқшылық пен қауіп-қатер айналасында нәзіктеп ойнайды». «Дегенмен, өлімнен гөрі, көріністің өзегіне «шірігеннің ашуланшақтығы» енген, оны ұсақ-түйек дау-жанжалдар көрсетеді және қандай қимыл болса да тоқтатуға асығыс қайталанатын үнсіздіктер толықтырады». «Пьеса фрагменті сондай-ақ «Кел және Кет» пьесасындағы үш әйелдің әдемі, ескіше тілі мен формалды синтаксисіне жол ашады».