Кіріспе

Ирландиялық ақын (1896–1974) Остин Кларк (ирланд тілінде: Айхстин О Клеирх) (9 мамыр 1896 – 19 наурыз 1974), Дублин қаласының Стоунибатер ауданындағы 83 Манор көшесінде дүниеге келген. Ол В. Б. Йейтстен кейінгі буынның көрнекті ирланд ақындарының бірі болды. Ол сонымен қатар пьесалар, романдар және естеліктер жазды. Кларк ирланд поэзиясына ең бағалы үлесі – ағылшын тілінде жазғанда классикалық ирланд поэзиясынан алынған техникалық тәсілдерді қатаң түрде қолдануы. Бұл, тиімді алғанда, өлеңді метрге емес, ассонанс, консонанс және жартылай рифмнің күрделі үлгілеріне негізделген ағылшын тілінде жазуды білдірді. Кларк Роберт Фростқа өзінің техникасын сипаттап: «Мен өзімді тізбектермен жүктедім де, содан босануға тырысамын» деді.

Ерте мансап

Кларктың ертедегі өлеңдері Йейтстің ықпалын анық көрсетеді. Оның тұңғыш кітабы – «Фионның кек алуы», ол Оссиан жырларын қайта баяндайтын ұзақ повесть өлең болды. Ол сыншылардың мақтауына ие болды және, сирек кездесетін жағдай ретінде, алғашқы өлеңдер жинағы екінші рет басылды. Осы кітаптан бастап 1938 жылғы «Түн мен таң» жинағына дейін Кларк бірнеше жинақтар жариялады, олардың бәрі де, әлдебір дәрежеде, Йейтстің ықпалында жазылған деп есептелуі мүмкін. Дегенмен, бір маңызды ерекшелік болды: Кларк, ескі ақыннан өзгеше, католик дінін ұстанды, ал кінә мен тәубе тақырыптары оның осы ертедегі туындыларында жиі кездеседі.

Театр жылдары

1938 және 1955 жылдар аралығында Кларк жаңа лирикалық немесе повестволық өлеңдер жариялаған жоқ. Ол Дублиндегі Лирикалық театрдың құрылуына қатысты және олар үшін бірнеше өлеңмен пьесалар жазды. Ол сондай-ақ журналист ретінде жұмыс істеді және RTÉ радиосында апталық поэзия бағдарламасын жүргізді. Осы кезеңде ол қандай да бір жекелеген қиындыққа тап болған болуы мүмкін, және бұл оның кейінгі өлеңдеріне маңызды әсер еткен сияқты.

Поэзияға оралу

Кларк 1955 жылы «Ежелгі жарықтар» жинағымен поэзия жазуға қайта оралды және өмірінің соңына дейін жазу және жариялау ісімен белсенді айналысты. Ол бұрынғыдай гаэль тілінен алынған тәсілдерді қолданса да, осы кезеңдегі өлеңдері ерте туындыларынан едәуір өзгеше. Кейінгі өлеңдердің көпшілігі Ирландия шіркеуі мен мемлекетінің пародийасы болса, ал тағы бір бөлігі ертедегі өлеңдерге тән кінә сезімінен құтылған, адамдық сексуалдыққа құштарлықты әдемі бейнелейді. Ол сондай-ақ өте жеке «Mnemosyne Lay in Dust» поэмалар тізбегін жариялады, онда ойдан шығарылған Морис Деванестің нервтік күйзелісі мен одан кейінгі жазылуы егжей-тегжейлі сипатталған. Кларк Езра Паунд және Пабло Неруда сияқты авангардтық ақындардың туындыларын да жоғары бағалады және олар туралы өлеңдер жазды. 1971 жылғы «Тиресия» сияқты кейінгі ұзақ өлеңдердің көпшілігі осы ақындарды зерттеудің және олардың еркін формальды құрылымдарын үйренудің нәтижесін көрсетеді. Кларк өзінің туындыларын жариялау үшін «Бридж Пресс» баспасын құрды, бұл оған сол кездегі көптеген ирланд баспаларының жариялаудан бас тартуы мүмкін туындыларын басуға мүмкіндік берді. Оның «Жинағы» 1974 жылы, ал «Таңдамалы өлеңдері» 1976 жылы жарық көрді.

Басқа жазбалар

Кларк жиырмаға жуық өлең жинағы мен көптеген пьесадан басқа үш роман жариялады: «Жарқын құмарлық» (1932), «Кэшлдегі әншілер» (1936) және «Көктемде күн билейді» (1952). Олардың бәрі Ирландияның Баспа өнімдерін цензуралау кеңесімен тыйым салынды. Ол екі томдық естеліктер жинағын да жариялады: «Қара шіркеудің айналасында екі рет» (1962) және «Бұлттағы тиын» (1968), сондай-ақ көптеген шашыраңқы сын-пікірлер мен кітап шолуларын жазды. Бұл прозалық туындыларының барлығы қызығушылық тудырса да, Кларк өзінің поэзиясымен танымал.

Отбасы

1920 жылы Кларк Корнелия (Лиа) Камминсқа үйленді. Неке бірнеше күн ғана сақталды, Кларк бірнеше ай бойы Сент-Патрик ауруханасында осыдан сақайнады, бірақ Камминс 1943 жылы қайтыс болғанға дейін олар ажырасқан жоқ. Кларк Нора Эсмерльда Патрисия Уокермен (1900–1985) танысып, одан үш ұлы болды, кейіннен (1945) оған үйленді. Нора Уокер – 1885 жылдан 1890 жылға дейін Шығыс Галвей округінің депутаты болған Мэтт Харристің немересі еді. Кларк Дублиннің оңтүстік шетіндегі Темплуг қаласындағы Доддер өзені арқылы салынған Темплуг көпірінің жанындағы Бридж Хаус тұрды. Ол қайтыс болғаннан кейін, үйді және оның 6500 кітаптан тұратын кітапханасын естелік ретінде сақтап қалу туралы ұсыныс жасалды. Бірақ, үйді бұзып, жолды кеңейту жоспары болғандықтан бұл мүмкін болмады. 1800 жылы салынған ескі Темплуг көпірі мен Бридж Хаус демонтаждалды, ал 1984 жылдың 11 желтоқсанында Дублин қалалық кеңесінің төрағасы Берни Малоун жаңа көпірді ашты. Бұл көпір оның құрметіне Астин Кларк көпірі деп аталды.