Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкалық-американдық аболиционист және жазушы (1897 жылы қайтыс болды)
African American abolitionist and writer (d. 1897)
Харриет Джейкобс (1813 немесе 1815 – 7 наурыз, 1897) – африкалық-американдық аболиционист және жазушы, оның автобиографиясы, «Құл қыздың өмірінен оқиғалар», 1861 жылы Линда Брент деген псевдониммен жарық көрді және қазір «американдық классика» деп есептеледі. Солтүстік Каролина штатының Эдентон қаласында құлдықта туған ол құл иесінен сексуалдық қысым көрді. Ол өзіне бағынбаса, балаларын сататынымен қорқытқанда, әжесінің үйінің шатырындағы өте кішкентай, тік тұруға болмайтын жасырын бөлмеге тығылды. Жеті жыл сонда жасырынып жүргеннен кейін, ол еркін Солтүстікке қашуға қол жеткізді, онда балалары Жозеф пен Луиза Матильда және ағасы Джон С. Джейкобспен қайта қосылды. Ол бала күтуші болып жұмыс істеді және аболиционистер мен феминист реформаторлармен байланыс жасады. Тіпті Нью-Йоркте де оның бостандығы қауіпте болды, бірақ жұмыс берушісі оның заңды иесіне ақы төлеуге мүкіндік алды. Америка Азамат соғысы кезінде және одан кейін ол қызымен бірге Одақ әскері бақылауындағы Конфедерацияның оңтүстік аймандарына сапар шекті, көмек ұйымдастырды және қашқан құлдар мен босатылғандар үшін екі мектеп ашты.
Harriet Jacobs (1813 or 1815 – March 7, 1897) was an African American abolitionist and writer whose autobiography, Incidents in the Life of a Slave Girl, published in 1861 under the pseudonym Linda Brent, is now considered an "American classic". Born into slavery in Edenton, North Carolina, she was sexually harassed by her enslaver. When he threatened to sell her children if she did not submit to his desire, she hid in a tiny crawl space under the roof of her grandmother's house, so low she could not stand up in it. After staying there for seven years, she finally managed to escape to the free North, where she was reunited with her children Joseph and Louisa Matilda and her brother John S. Jacobs. She found work as a nanny and got into contact with abolitionist and feminist reformers. Even in New York City, her freedom was in danger until her employer was able to pay off her legal owner. During and immediately after the American Civil War, she travelled to Union occupied parts of the Confederate South together with her daughter, organizing help and founding two schools for fugitive and freed slaves.
Тегі және аты
Харриет Джейкобс 1813 жылы Солтүстік Каролина штатының Эдентон қаласында дүниеге келді. "Partus sequitur ventrem" қағидасы бойынша, Харриет пен оның інісі Джон таверна иесінің отбасынан туылғаннан бастап құлдыққа түсті, себебі анасының құлдық мәртебесі балаларына көшті. Дегенмен, осы қағидаға сәйкес, анасы мен балалары босатылуға тиіс болған, өйткені Делайланың анасы Молли Хорниблоу, оның ақ әкесі, сонымен қатар иесі болған адамнан босатылған еді. Бірақ оны ұрлап кетіпті, ал оның қара терілі болғандықтан заңды түрде қорғану мүмкіндігі болмады. Харриет пен Джонның әкесі Илья Нокс, ол да құл болған, бірақ шебер ағаш шеберлігінің арқасында бірнеше жеңілдіктерге ие болды. Ол 1826 жылы қайтыс болды. Харриеттің анасы мен әжесі иелерінің Хорниблоу тегімен танымал болса, Харриет балаларын шүкіршілікке шақырғанда Джейкобс тегін тіркеуге мүмкіндік алды. Ол және оның інісі Джон құлдықтан қашқаннан кейін де осы тегті қолданды. Шүкіршілік рәсімі Харриеттің қожайыны Норкомнан жасырын өткізілді. Харриет әкесі Генри Джейкобс, бос ақ адам болғандықтан, оның әкесі Джейкобс деп аталуы керек деп сенді. Харриеттің анасы қайтыс болғаннан кейін, әкесі бос афроамерикандық әйелге үйленді. Осы некеден туған жалғыз бала, Харриеттің жартылай інісі, әкесінің құлының тегі болған Нокс тегін алып, Елия деп аталды.
Harriet Jacobs was born in 1813 in Edenton, North Carolina, to Delilah Horniblow, enslaved by the Horniblow family who owned a local tavern. Under the principle of partus sequitur ventrem, both Harriet and her brother John were enslaved at birth by the tavern keeper's family, as a mother's status was passed to her children. Still, according to the same principle, mother and children should have been free, because Molly Horniblow, Delilah's mother, had been freed by her white father, who also was her owner. But she had been kidnapped, and had no chance for legal protection because of her dark skin. Harriet and John's father was Elijah Knox, also enslaved, but enjoying some privileges due to his skill as an expert carpenter. He died in 1826. While Harriet's mother and grandmother were known by their owner's family name of Horniblow, Harriet used the opportunity of the baptism of her children to register Jacobs as their family name. She and her brother John also used that name after having escaped from slavery. The baptism was conducted without the knowledge of Harriet's master, Norcom. Harriet was convinced that her father should have been called Jacobs because his father was Henry Jacobs, a free white man. After Harriet's mother died, her father married a free African American. The only child from that marriage, Harriet's half brother, was called Elijah after his father and always used Knox as his family name, which was the name of his father's enslaver.
Құлдықтағы ерте өмір
Джейкобс алты жаста болғанда, анасы қайтыс болды. Ол кейін иесімен, қайтыс болған мейрамханашының қызымен бірге өмір сүрді, ол оған тігуді ғана емес, сонымен қатар оқуға және жазуға үйретті. Құлдардың сауаттылары өте сирек болды, дегенмен Солтүстік Каролинада құлдарға оқу мен жазуды үйрету 1830 жылға дейін ғана ресми түрде тыйым салынған еді. Гарриеттің ағасы Джон өзі оқып үйренсе де, жас кезінде құлдықтан қашқанда әлі жаза алмады. 1825 жылы Харриет пен Джон Джейкобстың иесі қайтыс болды. Ол Харриетті үш жасар немересі Мэри Матильда Норкомға мұра етіп қалдырды. Мэри Матильданың әкесі, дәрігер доктор Джеймс Норком (қайтыс болған мейрамханашының күйеу баласы) оның де-факто қожайыны болды. Оның ағасы Джон және қалған мүлігі мейрамханашының жесіріне тиді. Доктор Норком Джонды жұмысқа алды, ал Джейкобс аға-інілері оның үйінде бірге тұрды. Жесір қайтыс болғаннан кейін, оның құлдары 1828 жылғы Жаңа жылдық аукционда сатылды. Олардың арасында Харриеттің ағасы Джон, оның әжесі Молли Хорниблоу және Моллидің ұлы Марк болды. Он екі жасар Джон үшін аукционда сатылу – қорқынышты оқиға болды. Оның достары Молли Хорниблоу мен Маркты Моллинің мейрамханада көп жыл бойы құлдықта жұмыс істеп жинаған ақшасына сатып алды. Кейін Молли Хорниблоу босатылды, бірақ оның ұлы Марк оның құлы болып қалды. Адамды босатуға заңдық шектеулер болғандықтан, Марк 1847 немесе 1848 жылдары анасы оны босата алғанша, оның құлы болып қалуға мәжбүр болды. Джон Джейкобсты доктор Норком сатып алды, осылайша ол және оның әпкесі бірге қалды. Сол жылы, 1828 жылы, Молли Хорниблоудың кіші ұлы Джозеф қашуға тырысты. Ол ұсталып, Edenton қаласынан шынжырмен өткізіліп, түрмеге қамалды, соңында Нью-Орлеанға сатылды. Кейін отбасы оның тағы да қашып, Нью-Йоркке жеткенін білді. Содан кейін ол отбасынан жоғалып кетті. Джейкобс аға-інілері, бала кезінен-ақ азаттыққа қашу туралы әңгімелескен, оны батыр деп есептеді. Кейін екеуі де ұлдарына оның есімін қойды.
When Jacobs was six years old, her mother died. She then lived with her owner, a daughter of the deceased tavern keeper, who taught her not only to sew, but also to read and write. Very few slaves were literate, although it was only in 1830 that North Carolina explicitly outlawed teaching slaves to read or write. Although Harriet's brother John succeeded in teaching himself to read, he still was not able to write when he escaped from slavery as a young adult. In 1825, the owner of Harriet and John Jacobs died. She willed Harriet to her three year old niece Mary Matilda Norcom. Mary Matilda's father, the physician Dr. James Norcom (son in law of the deceased tavern keeper), became her de facto master. Her brother John and most of her other property was inherited by the tavern keeper's widow. Dr. Norcom hired John and the Jacobs siblings lived together in his household. Following the death of the widow, her slaves were sold at the New Year's Day auction, 1828. Among them were Harriet's brother John, her grandmother Molly Horniblow and Molly's son Mark. Being sold at public auction was a traumatic experience for twelve year old John. Friends of hers bought Molly Horniblow and Mark with money Molly had been working hard to save over the many years of her servitude at the tavern. Afterwards Molly Horniblow was set free, and her own son Mark became her slave. Because of legal restrictions on manumission, Mark had to remain his mother's slave until in 1847 or 1848 she finally succeeded in freeing him. John Jacobs was bought by Dr. Norcom, thus he and his sister stayed together. The same year, 1828, Molly Horniblow's youngest son, Joseph, tried to escape. He was caught, paraded in chains through Edenton, put into jail, and finally sold to New Orleans. The family later learned that he escaped again and reached New York. After that he was lost to the family. The Jacobs siblings, who, even as children, were talking about escaping to freedom, saw him as a hero. Both of them would later name their sons for him.
Жыныстық асырауға қарсы тұру
Көп ұзамай Норком Джейкобсқа жыныстық зорлық көрсетуін бастады, бұл оның әйеліне қызғаныш сезімін тудырды. Джейкобс оны босатып алып, үйленгісі келген еркін қара нәсілді адамға ғашық болғанда, Норком бұл қарым-қатынасқа араласып, оны тоқтатуға тыйым салды. Норкомның зорлық-зомбылығынан қорғануды үміттене отырып, Джейкобс Солтүстік Каролинаның ақ элитасының мүшесі, ақ адвокат Самуэль Сойермен қарым-қатынас жасады, ол кейінірек бірнеше жылдан соң Өкілдер палатасына сайланды. Сойер Джейкобстың жалғыз балалары – Джозеф (1829/30 ж.т.) және Луиза Матильданың (1832/33 ж.т.) әкесі болды. Миссис Норком Джейкобстың жүкті екенін білген соң, оны үйіне қайтуға тыйым салды, соның арқасында Джейкобс әжесімен бірге тұру мүмкіндігіне ие болды. Дегенмен, Норком ондағы көптеген сапарлары барысында оған зорлық көрсетуін тоқтатпады; екі үйдің арақашықтығы тікелей сызық бойынша бар болғаны 600 фут (183 метр) болатын.
Norcom soon started harassing Jacobs sexually, causing the jealousy of his wife. When Jacobs fell in love with a free black man who wanted to buy her freedom and marry her, Norcom intervened and forbade her to continue with the relationship. Hoping for protection from Norcom's harassment, Jacobs started a relationship with Samuel Sawyer, a white lawyer and member of North Carolina's white elite, who would some years later be elected to the House of Representatives. Sawyer became the father of Jacobs's only children, Joseph (born 1829/30) and Louisa Matilda (born 1832/33). When she learned of Jacobs's pregnancy, Mrs. Norcom forbade her to return to her house, which enabled Jacobs to live with her grandmother. Still, Norcom continued his harassment during his numerous visits there; the distance as the crow flies between the two houses was only 600 feet (183 m).
Жеті жыл жасырын
1835 жылдың сәуірінде Норком Джейкобсты әжесінен 6 шақырым (10 км) қашықтықтағы ұлының плантациясына көшірді. Ол сондай-ақ, оның балаларын плантациядағы құлдардың ауыр өмірімен таныстырып, кейін анасынан бөлек, жеке-жеке сатуға мәжбүрлейтінін айтып қорқытты. 1835 жылдың маусым айында Харриет Джейкобс қашуға шешім қабылдады. Өзі құл ұстаған бір ақ әйел оны үлкен тәуекелге бара отырып, өз үйінде жасырды. Біраз уақыттан кейін Джейкобс қала маңындағы батпаққа жасырынып, соңында әжесінің үйінің шатырындағы "кішкентай қуысқа" паналады. Бұл "құпия бөлме" 3 метрге 2 метр және ең биік жері 1 метр болатын. Дене қимылының мүмкін болмауы салдарынан денсаулығына қатысты мәселелер туды, ол осыны өмірбаянын жазғанда көп жылдар өткен соң да сезінді. Ол қабырғаға бірнеше кішкентай тесіктер жасап, шамамен бір дюйм шаршы болатын терезе жасады, арқылы таза ауа кіріп, жарық түсіп, сыртқа қарауға мүмкіндік алды. Бұл жарық тігуге, Библия мен газеттерді оқуға шамалы ғана жеткілікті болды. Норком Джейкобстың балаларын және оның інісі Джонды құл саудагеріне сатты, олардың басқа штатта сатылуын талап етті, осылайша оларды анасы мен әпкесінен мәңгілікке ажыратуды көздеді. Бірақ саудагер Сойермен құпия келісім жасап, үшеуін де оған сатты, осылайша Норкомның кек алу жоспарына тосқауыл қойды. Өзінің өмірбаянында Джейкобс Сойерді балаларын заңды түрде босатуға берген уәдесін орындамағаны үшін айыптады. Дегенмен, Сойер оның құл балаларына әжесі Молли Хорниблоумен бірге тұруға рұқсат берді. 1838 жылы Сойер үйленгеннен кейін Джейкобс әжесінен оған берген уәдесін еске түсіруін сұрады. Ол Джейкобстан қызын Бруклинге (Нью-Йорк), оның туысының үйіне жіберуге рұқсат сұрады, онда құлдыққа жол берілмеген. Ол сондай-ақ ұлын еркін штаттарға жіберуді ұсынды. Құпия бөлмеде отырғанда Джейкобс көбінесе ештеңеден хабарсыз балаларын байқап отыратын.
In April 1835, Norcom finally moved Jacobs from her grandmother's to the plantation of his son, some 6 mile (10 km) away. He also threatened to expose her children to the hard life of the plantation slaves and to sell them, separately and without the mother, after some time. In June 1835, Harriet Jacobs decided to escape. A white woman, who was a slaveholder herself, hid her at great personal risk in her house. After a short time, Jacobs had to hide in a swamp near the town, and at last she found refuge in a "tiny crawlspace" under the roof of her grandmother's house. The "garret" was only 9 feet (3 m) by 7 feet (2 m) and 3 feet (1 m) at its highest point. The impossibility of bodily exercise caused health problems which she still felt while writing her autobiography many years later. She bored a series of small holes into the wall, thus creating an opening approximately an inch square that allowed fresh air and some light to enter and that allowed her to see out. The light was barely sufficient to sew and to read the Bible and newspapers. Norcom reacted by selling Jacobs's children and her brother John to a slave trader demanding that they should be sold in a different state, thus expecting to separate them forever from their mother and sister. However, the trader was secretly in league with Sawyer, to whom he sold all three of them, thus frustrating Norcom's plan for revenge. In her autobiography, Jacobs accuses Sawyer of not having kept his promise to legally manumit their children. Still, Sawyer allowed his enslaved children to live with their great grandmother Molly Horniblow. After Sawyer married in 1838, Jacobs asked her grandmother to remind him of his promise. He asked and obtained Jacobs's approval to send their daughter to live with his cousin in Brooklyn, New York, where slavery had already been abolished. He also suggested sending their son to the Free States. While locked in her cell, Jacobs could often observe her unsuspecting children.
Қашу және бостандық
1842 жылы Джейкобс кемемен Филадельфияға қашуға мүмкіндік алды, онда оған Филадельфияның сақшы комитетінің құлдыққа қарсы белсенділері көмектесті. Ұзақ уақыт өткен соң ол Нью-Йорк қаласына жол тартты. Оның ешқандай ұсыныс хаты болмаса да, сол кездегі өте танымал жазушы Натаниел Паркер Уиллистің әйелі Мэри Стейс Уиллис, Джейкобсты өзінің кішкентай қызы Имогенге бала күтімі ретінде жұмысқа алуға келісті. Екі әйел бір апталық сынақ мерзіміне келісті, екі отбасының қарым-қатынасы келесі ұрпаққа дейін жалғасатынын білмеді. 1917 жылы Натаниел Уиллис пен оның екінші әйелінің қызы Эдит Уиллис Гриннеллдің үйінде Луиза Матильда Джейкобс қайтыс болды. 1843 жылы Джейкобс Норкомның Нью-Йоркке келіп, оны қайтадан құлдыққа мәжбүрлеуі мүмкін екенін естіді, бұл АҚШ-тың кез келген жерінде оған заңды түрде рұхсат етілген. Ол Мэри Уиллистен екі апта демалыс сұрап, Бостон қаласындағы ағасы Джонға барды. Джон Джейкобс 1838 жылы солтүстікке саяхаттаған иесі Сойерге жеке қызметші ретінде еріп жүрген. Ол иесін Нью-Йоркте қалдырып, бостандыққа шықты. Содан кейін ол кит аулауға кетіп, үш жылдан астам уақыт бойы хабарсыз болды. Бостоннан Харриет Джейкобс әжесіне хат жазып, Джозефті сонда жіберіп, оны ағасы Джонмен бірге тұруға шақырды. Джозеф келгеннен кейін ол Имоген Уиллиске бала күтуші болып қайта жұмысқа кірісті. Уиллис отбасымен жұмысы 1843 жылдың қазан айында, Джейкобс Норкомға оның қайда екені белгілі болғанын білгенде күрт аяқталды. Ол қайтадан Бостонға қашуға мәжбүр болды, онда құлдыққа қарсы қозғалыстың күші белгілі бір деңгейде қауіпсіздікке кепілдік берді. Бостонға көшу оған қызы Луиза Матильданы Бруклиндегі Сойердің туысының үйінен алуға мүмкіндік берді, онда оған құлдан да жақсы қарамайтын. Бостонда Джейкобс уақытылы жұмыстар істеді. 1845 жылдың наурыз айында Мэри Стейс Уиллистің қайтысы оның Бостонда болуын тоқтатты. Натаниел Уиллис қызы Имогенді Англиядағы қайтыс болған әйелінің туыстарына 10 айлық сапарға алып барды. Сапарға шығар алдында Джейкобс бала күтуші қызметін қайтадан бастады. Бірнеше ай бойы ол Имогенмен бірге Мэри Стейс Уиллистің әпкесі мен күйеуі Уильям Винсенттің Стивентон шіркеуіндегі үйінде болды, ал Уиллис Лондонға және Еуропаға сапар шекті. Өзінің өмірбаянында ол сапар барысындағы тәжірибелерін былай баяндайды: ол расизмнің ешқандай белгісін байқамады.
In 1842, Jacobs finally got a chance to escape by boat to Philadelphia, where she was aided by anti slavery activists of the Philadelphia Vigilant Committee. After a short stay, she continued to New York City. Although she had no references, Mary Stace Willis, the wife of the then extremely popular author Nathaniel Parker Willis, accepted to hire Jacobs as the nanny of her baby daughter Imogen. The two women agreed on a trial period of one week, not suspecting that the relationship between the two families would last into the next generation, until the death of Louisa Matilda Jacobs at the home of Edith Willis Grinnell, the daughter of Nathaniel Willis and his second wife, in 1917. In 1843 Jacobs heard that Norcom was on his way to New York to force her back into slavery, which was legal for him to do everywhere inside the United States. She asked Mary Willis for a leave of two weeks and went to her brother John in Boston. John Jacobs, in his capacity as personal servant, had accompanied his owner Sawyer on his marriage trip through the North in 1838. He had gained his freedom by leaving his master in New York. After that he had gone whaling and had been absent for more than three years. From Boston, Harriet Jacobs wrote to her grandmother asking her to send Joseph there, so that he could live there with his uncle John. After Joseph's arrival, she returned to her work as Imogen Willis's nanny. Her work with the Willis family came to an abrupt end in October 1843, when Jacobs learned that her whereabouts had been betrayed to Norcom. Again, she had to flee to Boston, where the strength of the abolitionist movement guaranteed a certain level of security. Moving to Boston also gave her the opportunity to take her daughter Louisa Matilda from the house of Sawyer's cousin in Brooklyn, where she had been treated not much better than a slave. In Boston Jacobs took on odd jobs. Her stay there was interrupted by the death of Mary Stace Willis in March 1845. Nathaniel Willis took his daughter Imogen on a ten month visit to the family of his deceased wife in England. For the journey, Jacobs resumed her job as nanny. For several months, she stayed together with Imogen in the vicarage at Steventon, the home of Mary Stace Willis's sister and her husband Reverend William Vincent, while Willis went to London and to the Continent. In her autobiography, she reflects on the experiences made during the journey: She did not notice any sign of racism,
Тақырыбы: Аболиционизм және ерте феминизм
Джон С. Джейкобс құлдықты жою қозғалысына, яғни Уильям Ллойд Гаррисон басқарған құлдыққа қарсы күреске белсенді түрде қатысты. Ол бірнеше лекциялық тур жасады, кейде жалғыз, кейде Фредерик Дуглас сияқты басқа аболиционистермен бірге, ол одан үш жас кіші еді. 1849 жылы Джон С. Джейкобс Нью-Йорк штатындағы Рочестер қаласындағы құлдыққа қарсы кеңсе мен оқу залын басқарды. Оның қарындасы Харриет оған көмектесті, өйткені ол балаларына күнделікті күтім жасаудан босатылған еді (Жозеф нәсілшілдікке ұшырағаннан кейін анасы шәкірттікке алған Бостон баспаханасынан кетіп, анасы Англияда болғанда кит аулауға кеткен, ал Луиза пансионға жіберілген). Бұрынғы "құл қыз", ешқашан мектепке бармаған, өмірін көбінесе өзінің және балаларының қадір-қасиетпен өмір сүру үшін күреске арнаған ол енді Американы өзгертетін, сол заманның өлшемдерімен радикалды идеялармен біріккен ортада өмір сүрді. Оқу залы Фредерик Дуглас басқарған "The North Star" газеті орналасқан ғимаратта болды, ол бүгінде ғасырдың ең ықпалды афроамерикандықтарының бірі саналады. Джейкобс Эми және Айзек Пост ақ жұбайлардың үйінде тұрды. Дуглас пен Пост құлдық пен расизмнің жақтастары емес, сондай-ақ әйелдердің сайлау құқығын қолдады. Одан бір жыл бұрын Дуглас пен Эми Пост әйелдер құқықтарына арналған әлемдегі алғашқы конвенция – Сенека-Фоллс конвенциясына қатысып, әйелдерге тең құқықтарды талап ететін Сезімдер декларациясына қол қойды.
John S. Jacobs got more and more involved with abolitionism, i. e. the anti slavery movement led by William Lloyd Garrison. He undertook several lecture tours, either alone or with fellow abolitionists, among them Frederick Douglass, three years his junior. In 1849, John S. Jacobs took responsibility for the Anti Slavery Office and Reading Room in Rochester, New York. His sister Harriet supported him, having been relieved of the daily care for her children (Joseph had left the Boston print shop where his mother had apprenticed him after suffering from racist abuse and had gone on a whaling voyage while his mother had been in England, and Louisa had been sent to a boarding school). The former "slave girl" who had never been to school, and whose life had mostly been confined by the struggle for her own survival in dignity and that of her children, now found herself in circles that were about to change America through their by the standards of the time radical set of ideas. The Reading Room was in the same building as the newspaper The North Star, run by Frederick Douglass, who today is considered the most influential African American of his century. Jacobs lived at the house of the white couple Amy and Isaac Post. Douglass and the Posts were staunch enemies of slavery and racism, and supporters of women's suffrage. The year before, Douglass and Amy Post had attended the Seneca Falls Convention, the world's first convention on women's rights, and had signed the Declaration of Sentiments, which demanded equal rights for women.
Заңдық бостандыққа қол жеткізу
1850 жылы Джейкобс Нью-Йорктегі Натаниел Паркер Уиллиске барып, енді сегіз жасар Имогенді қайтадан көргісі келді. Уиллистің екінші әйелі, екінші баласын туғаннан кейін толық жазылмаған Корнелия Гриннелл Уиллис, Джейкобсты тағы да Уиллис балаларына қарауға сұрады. Бұл Джейкобс үшін үлкен тәуекел екенін білгеннен кейін, әсіресе 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң құл иелеріне қашқан "мүліктерін" қайтарып алуды оңайлатқандықтан, ол Джон С. Джейкобсқа қарындасын қуғыншылардың қолына түсірмейтініне сөз берді. 1851 жылдың көктемінде Джейкобсқа оның қайтадан ұсталу қаупі бар екені хабарланды. Корнелия Уиллис Джейкобсты бір жасар қызы Лилианмен бірге салыстырмалы түрде қауіпсіз Массачусетс штатына жіберді. Джейкобс, өзінің автобиографиясында өзінің және басқа құл аналардың балаларынан айырылудың үнемі қауіптілігі маңызды тақырып болып табылады, ол жұмыс берушісіне кішкентай қызынан айырылудың қаншалықты қиын екенін айтты. Корнелия Уиллис егер Джейкобсты ұстаса, құл аулаушылар сәбиді анасына қайтаруға мәжбүр болады, ал ол кейін Джейкобсты құтқаруға тырысатынын түсіндірді. 1852 жылдың ақпан айында Джейкобс газеттен оның заңды иесі, жақында қайтыс болған Норкомның қызы күйеуімен бірге Нью-Йорк қонақ үйіне келгенін және қашып кеткен құлын қайтарып алуға ниеттенгенін оқыды. Тағы да Корнелия Уиллис Джейкобсты Лилианмен бірге Массачусетс штатына жіберді. Бірнеше күннен кейін ол Джейкобсқа хат жазып, оның бостандығын сатып алу ниеті туралы хабарлады. Джейкобс Калифорнияға кеткен ағасына қосылғысы келетінін айтты. Дегенмен, Корнелия Уиллис оның бостандығын 300 долларға сатып алды. Өзінің автобиографиясында Джейкобс өзінің аралас сезімдерін сипаттайды: "азаттық Нью-Йорк қаласында адамның [сатылуы]" туралы ойдан ашу, бостандығының қамтамасыз етілгеніне қуаныш, және Корнелия Уиллиске деген "махаббат" және "алғыс".
In 1850, Jacobs paid a visit to Nathaniel Parker Willis in New York, wanting to see the now eight years old Imogen again. Willis's second wife, Cornelia Grinnell Willis, who had not recovered well after the birth of her second child, prevailed upon Jacobs once again to become the nanny of the Willis children. Knowing that this involved a considerable risk for Jacobs, especially since the Fugitive Slave Law of 1850 had made it much easier for slaveholders to reclaim their fugitive "chattels", she gave her word to John S. Jacobs that she would not let his sister fall into the hands of her persecutors. In the spring of 1851, Jacobs was again informed that she was in danger of being recaptured. Cornelia Willis sent Jacobs together with her (Willis's) one year old daughter Lilian to Massachusetts which was comparatively safe. Jacobs, in whose autobiography the constant danger for herself and other enslaved mothers of being separated from their children is an important theme, spoke to her employer of the sacrifice that letting go of her baby daughter meant to her. Cornelia Willis answered by explaining that the slave catchers would have to return the baby to the mother, if Jacobs should be caught. She would then try to rescue Jacobs. In February 1852, Jacobs read in the newspaper that her legal owner, the daughter of the recently deceased Norcom, had arrived at a New York Hotel together with her husband, obviously intending to re claim their fugitive slave. Again, Cornelia Willis sent Jacobs to Massachusetts together with Lilian. Some days later, she wrote a letter to Jacobs informing her of her intention to buy Jacobs's freedom. Jacobs replied that she preferred to join her brother who had gone to California. Regardless, Cornelia Willis bought her freedom for $300. In her autobiography, Jacobs describes her mixed feelings: Bitterness at the thought that "a human being [was] sold in the free city of New York", happiness at the thought that her freedom was secured, and "love" and "gratitude" for Cornelia Willis.
Кедергілер: жарақат пен ұят
Джейкобс Рочестердегі Посттарды таныған кезде, Англиядан оралғаннан кейін оның тері түсіне қарамай, оны кемсіртпеген алғашқы ақ адамдар олар болды. Көп ұзамай ол Эми Постқа көптен бері жасырып келген өмірін айтуға жеткілікті сенімділік танытты. Кейіннен Пост Джейкобстың өзінің қайғылы оқиғаларын айтудың қаншалықты қиын болғанын былайша сипаттады: "Адамдық мейірімге деген табиғи құштарлықпен итермеленгенімен, ол тіпті маған сынақтары туралы айтқанда да, азаптың бір түрлі сынынан өтті. Осы естеліктер оның жанына ауыр салмақ түсірді". 1852 жылдың соңында немесе 1853 жылдың басында Эми Пост Джейкобқа өмірбаянын жазуды ұсынды. Джейкобстың ағасы оны бұрыннан осыған шақырып жүрген, ал ол өз оқиғасын айту арқылы құлдыққа қарсы күреске халықтың қолдауын ұйымдастыруға және осылайша басқаларды осындай тағдырдан сақтауға моральдық міндет сезінді. Дегенмен, Джейкобс Сойермен сексуалдық қатынасқа келісу арқылы, оның ішінде өзі де, сол замандағы қалыпты моральдық көзқарастарға қарсы кетті. Осы естелікпен байланысты ұят пен оқиғасын айтудан қорқу, оның 1840 жылдары ағасы Джон қосылған аболиционистік қозғалыстан алшақтауына себеп болды. Соңында Джейкобс өзінің күйзелісі мен ұялу сезімін жеңіп, өмірін жариялауға келісті. Оның ішкі күресін сипаттайтын Постқа жазған хаты сақталған.
When Jacobs came to know the Posts in Rochester, they were the first white people she met since her return from England, who did not look down on her color. Soon, she developed enough trust in Amy Post to be able to tell her her story which she had kept secret for so long. Post later described how difficult it was for Jacobs to tell of her traumatic experiences: "Though impelled by a natural craving for human sympathy, she passed through a baptism of suffering, even in recounting her trials to me. The burden of these memories lay heavily on her spirit". In late 1852 or early 1853, Amy Post suggested that Jacobs should write her life story. Jacobs's brother had for some time been urging her to do so, and she felt a moral obligation to tell her story to help build public support for the antislavery cause and thus save others from suffering a similar fate. Still, Jacobs had acted against moral ideas commonly shared in her time, including by herself, by consenting to a sexual relationship with Sawyer. The shame caused by this memory and the resulting fear of having to tell her story had been the reason for her initially avoiding contact with the abolitionist movement her brother John had joined in the 1840s. Finally, Jacobs overcame her trauma and feeling of shame, and she consented to publish her story. Her reply to Post describing her internal struggle has survived.
Қолжазбаның жазылуы
Алғашында Джейкобс кітап жазуға өзінің лайықты емес деп ойлады. Ол әңгімесінің қысқаша жоспарын жазып, Эми Посттан оны Харриет Бичер Стоуға жіберуін сұрады, Стоуға өзінің оқиғасын айтып беруді ұсынып, осылайша Стоу оны кітапқа айналдырсын деді. Стоудың жауабы келмей тұрып, Джейкобс газеттен 1852 жылы жарық көрген, бірден бестселлер болған «Том ағаның қорасы» романының авторы, атақты Стоу Англияға бара жатқанын оқыды. Содан кейін Джейкобс Корнелия Уиллистен Стоуға Джейкобстың қызы Луизаның Англияға бірге барып, сапар барысында оқиғаны айтуын сұрауын өтінді. Жауап ретінде Стоу оқиғаның жоспарын Уиллиске жіберіп, Луизаның оған қосылуына рұқсат бермеді, себебі Луиза Англияда оған көрсетілген тым көп мейірімділіктен бұзылуы мүмкін екенін айтты. Джейкобс өзін алданған сезінді, өйткені оның жұмыс берушісі балаларының кім екенін біліп алды, бұл Джейкобстың ұялуына себеп болды. Постқа жазған хатында ол Стоудың Луиза туралы айтқан сөздерінің артындағы нәсілшіл ойлауды ащы ирониямен талдады: «Біз, қара нәсілділердің, сіздер, ақ нәсілділер сияқты мінездің беріктігі мен тұрақтылығына ие болмауымыз қаншалықты өкінішті». Соның салдарынан Джейкобс Стоудың көмегін алудан бас тартты. 1853 жылдың маусым айында Джейкобс ескі газеттен «Англияның әйелдері Американың әйелдеріне қарсы» деген құлдықты қорғау туралы мақала оқыды. Бұрынғы президент Джон Тайлердің әйелі Джулия Тайлер жазған мәтінде үй құлдары «жақсы киінген және бақытты» екені айтылды. Джейкобс түн бойы жауап жазып, оны «Нью-Йорк Трибьюн» газетіне жіберді. 21 маусымда жарияланған «Қашқан құл» деген атпен қол қойылған хаты оның басылып шыққан алғашқы мәтіні болды. Оның өмірбаяуын жазған Жан Фаган Йеллин: «Хаты басылған кезде автор дүниеге келді» деді. 1853 жылдың қазан айында ол Эми Постқа өзінің оқиғасының авторы болуға шешім қабылдағанын жазды. Сол хатта, бірнеше жол бұрын ғана ол Постқа әжесінің қайтыс болғанын хабарлаған. Йеллин «қадірлі әжесінің өлімі» Джейкобске «өзінің жеке өміріндегі қиын жағдайларын ашуға» мүмкіндік бергенін, ол «өмір бойы үкімшіл және қатал болған әжесі тірі болғанда» ешқашан жасай алмайтын еді дейді. Бала күтіміне арналған бос уақытын пайдаланып, Джейкобс Уиллис отбасымен Идлвилдте, олардың жаңа елдік үйінде тұрды. Бүгінде Н. П. Уиллис ұмытылғандықтан, Йеллин жағдайдың ирониясына қатысты былай дейді: «Идлвилд атақты жазушының тынығу орны ретінде жоспарланған, бірақ оның иесі өзінің балаларының күтімшісі америкалық классиканы осы жерде жазатынын ешқашан ойламаған». Луиза қолжазбаны көшіріп, орфография мен пунктуацияны біркелкі етіп жазды. Йеллин стиль мен мазмұнның Джейкобстың қалған жазбаларымен «толық сәйкес келетінін» атап өтті және «Луиза Матильданың кітаптың тақырыбына немесе стиліне едәуір әсер еткенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ» деді. 1857 жылдың ортасында оның жұмысы аяқталуға жақын болғанда, ол Эми Посттан алғы сөз жазуын сұрады. Тіпті осы хатта ол өзінің оқиғасын жазуды өзіне қиынға соққан ұятты айтады: «Менің атым кітабыма қосылса маған қаншалықты қуаныш сыйлар еді және сіздің есіміңіздің кітабыма қосылуын үлкен құрмет деп санар едім. Бірақ маған сеніңіз, сүйікті досым, онда көптеген ауыр нәрселер бар, олар мені сіз сияқты жақсы және таза адамнан құрбандық сұрауға мәжбүр етеді».
At first, Jacobs did not feel that she was up to writing a book. She wrote a short outline of her story and asked Amy Post to send it to Harriet Beecher Stowe, proposing to tell her story to Stowe so that Stowe could transform it into a book. Before Stowe's answer arrived, Jacobs read in the papers that the famous author, whose novel Uncle Tom's Cabin, published in 1852, had become an instant bestseller, was going to England. Jacobs then asked Cornelia Willis to propose to Stowe that Jacobs's daughter Louisa accompany her to England and tell the story during the journey. In reply, Stowe forwarded the story outline to Willis and declined to let Louisa join her, citing the possibility of Louisa being spoiled by too much sympathy shown to her in England. Jacobs felt betrayed because her employer thus came to know about the parentage of her children, which was the cause for Jacobs feeling ashamed. In a letter to Post, she analyzed the racist thinking behind Stowe's remark on Louisa with bitter irony: "what a pity we poor blacks can[']t have the firmness and stability of character that you white people have." In consequence, Jacobs gave up the idea of enlisting Stowe's help. In June 1853, Jacobs chanced to read a defense of slavery entitled "The Women of England vs. the Women of America" in an old newspaper. Written by Julia Tyler, wife of former president John Tyler, the text claimed that the household slaves were "well clothed and happy". Jacobs spent the whole night writing a reply, which she sent to the New York Tribune. Her letter, signed "A Fugitive Slave", published on June 21, was her first text to be printed. Her biographer, Jean Fagan Yellin, comments, "When the letter was printed , an author was born." In October 1853, she wrote to Amy Post that she had decided to become the author of her own story. In the same letter, only a few lines earlier, she had informed Post of her grandmother's death. Yellin concludes that the "death of her revered grandmother" made it possible for Jacobs to "reveal her troubled sexual history" which she could never have done "while her proud, judgmental grandmother lived." While using the little spare time a children's nurse had to write her story, Jacobs lived with the Willis family at Idlewild, their new country residence. With N. P. Willis being largely forgotten today, Yellin comments on the irony of the situation: "Idlewild had been conceived as a famous writer's retreat, but its owner never imagined that it was his children's nurse who would create an American classic there". Louisa copied the manuscript, standardizing orthography and punctuation. Yellin observes that both style and content are "completely consistent" with the rest of Jacobs's writing and states, "there is no evidence to suggest that Louisa Matilda had any significant impact on either the subject matter or the style of the book." When, by mid 1857, her work was finally nearing completion, she asked Amy Post for a preface. Even in this letter she mentions the shame that made writing her story difficult for herself: "as much pleasure as it would afford me and as great an honor as I would deem it to have your name associated with my Book –Yet believe me dear friend[,] there are many painful things in it – that make me shrink from asking the sacrifice from one so good and pure as your self–."
Баспагерді іздеу
1858 жылдың мамыр айында Харриет Джейкобс Англияға сапар шекті, онда баспагер табуға үміттенді. Ол өте жақсы таныстыру хаттарын алып жүрді, бірақ қолжазбасын басып шығара алмады. Оның сәтсіздігіне не себеп болғаны белгісіз. Елин болжайды, британдық құлдыққа қарсы күрескерлердің арасындағы байланыстары Сойермен болған қарым-қатынасы туралы әңгіме Викториялық Англияның ұяттылығы үшін тым ауыр болады деп қорқыпты. Көңілі қалған Джейкобс Идлиуайлдтегі жұмысына қайтып, 1859 жылдың күзіне дейін кітабын басып шығаруға тағы да тырыспады. 1859 жылдың 16 қазанында құлдыққа қарсы белсенді Джон Браун Харперс-Ферриде құлдар көтерілісін тудыруға әрекеттенді. Желтоқсанда өлім жазасына кесілген Браун көптеген құлдыққа қарсы күрескерлер тарапынан шейіт және батыр саналды, олардың ішінде Харриет Джейкобс та болды. Ол Браунға құрмет ретінде қолжазбасына соңғы тарау қосты. Содан кейін ол қолжазбаны Бостон қаласындағы Филлипс және Самсон баспасына жіберді. Олар Натаниел Паркер Уиллис немесе Харриет Бичер Стоу сөз алдынан жазса, оны басып шығаруға дайын еді. Джейкобс құлдыққа жақтас көзқарас білдіретін Уиллиске сұрануға келіспеді, бірақ Стоудан сұрады, ол бас тартты. Бірақ көп ұзамай баспагерлер банкротқа ұшырап, Джейкобстың әңгімесін басып шығаруға жасаған екінші әрекеті сәтсіз аяқталды.
In May 1858, Harriet Jacobs sailed to England, hoping to find a publisher there. She carried good letters of introduction, but was not able to get her manuscript into print. The reasons for her failure are not clear. Yellin supposes that her contacts among the British abolitionists feared that the story of her liaison with Sawyer would be too much for Victorian Britain's prudery. Disheartened, Jacobs returned to her work at Idlewild and made no further efforts to publish her book until the fall of 1859. On October 16, 1859, the anti slavery activist John Brown tried to incite a slave rebellion at Harper's Ferry. Brown, who was executed in December, was considered a martyr and hero by many abolitionists, among them Harriet Jacobs, who added a tribute to Brown as the final chapter to her manuscript. She then sent the manuscript to publishers Phillips and Samson in Boston. They were ready to publish it under the condition that either Nathaniel Parker Willis or Harriet Beecher Stowe would supply a preface. Jacobs was unwilling to ask Willis, who held pro slavery views, but she asked Stowe, who declined. Soon after, the publishers failed, thus frustrating Jacobs's second attempt to get her story printed.
Лидия Мария Чайлд кітаптың редакторы
Джейкобс енді Джон Браунның жағымды өмірбаянын жақында жариялаған Тейер мен Элдриджбен байланысқа түсті. Тейер мен Элдридж Лидия Мария Чайлдтың кітапқа алғы сөз жазуын талап етті. Джейкобс Эми Постқа, Стоудан тағы бір жолдан кейін, тағы бір белгілі жазушыдан сұрауға өте қиын болғанын, бірақ ол «соңғы күшін салуға шешім қабылдағанын» мойындады. Джейкобс Чайлдпен Бостонда кездесті, және Чайлд тек алғы сөз жазуға ғана емес, сонымен қатар кітаптың редакторы болуға келісті. Чайлд кейін материалды көбірек хронологиялық тәртіпке келтірді. Ол сондай-ақ Браун туралы соңғы тарауды алып тастауды және Нат Тернердің 1831 жылғы көтерілісінен кейін Эдентонда болған қараларға қарсы зорлық-зомбылық туралы көбірек ақпарат қосуды ұсынды. Ол Джейкобспен хат арқылы байланыста болды, бірақ екі әйел монтаждау процесінде екінші рет кездесе алмады, себебі Корнелия Уиллис қауіпті жүктілік пен ерте босанғандықтан Джейкобс Идливильдтен шыға алмады. Кітаптың стереотипі жасалғаннан кейін, Тейер мен Элдридж те сәтсіздікке ұшырады. Джейкобс стереотипті тақталарды сатып алып, кітапты басып, мұқабалауға қол жеткізді. 1861 жылдың қаңтарында, қолжазбаны аяқтағаннан кейін шамамен төрт жыл өткен соң, Джейкобстың «Құл қыздың өмірінен оқиғалар» атты кітабы, ақыры жұртшылыққа ұсынылды. Келесі айда оның інісі Джон С. Лондон қаласында өзінің «Құлдық туралы шын әңгіме» атты қысқа естелігін жариялады. Екі туысқан да өздерінің жеке тәжірибелерін, бірге өткізген оқиғаларын және бір-бірінің өмірінен алынған эпизодтарды баяндайды. Өзінің кітабында Харриет Джейкобс өзінің құл ретінде ұсталған қаланың немесе штатының атын атамайды және барлық жеке есімдерді, есімдерді және тегін өзгертеді, тек Пост жұбайының есімдерін дұрыс жазады. Алайда, Джон Джейкобс (әпкесінің кітабында «Уильям» деп аталған) Эдентонды өзінің туған жері деп атайды және дұрыс есімдерді қолданады, бірақ көптеген тегтерді қысқартады. Сондықтан, доктор Норком Харриеттің кітабында «Доктор Флинт» болса, Джонның кітабында «Др. Н» болып келеді. Кітаптың тақырыптық парағында автордың аты көрсетілмеген, бірақ «Автордың алғы сөзі» «Линда Брент» деген атпен қол қойылған, ал әңгімеші әңгіме бойы осы атпен аталады.
Jacobs now contacted Thayer and Eldridge, who had recently published a sympathizing biography of John Brown. Thayer and Eldridge demanded a preface by Lydia Maria Child. Jacobs confessed to Amy Post, that after suffering another rejection from Stowe, she could hardly bring herself to asking another famous writer, but she "resolved to make my last effort". Jacobs met Child in Boston, and Child not only agreed to write a preface, but also to become the editor of the book. Child then re arranged the material according to a more chronological order. She also suggested dropping the final chapter on Brown and adding more information on the anti black violence which occurred in Edenton after Nat Turner's 1831 rebellion. She kept contact with Jacobs via mail, but the two women failed to meet a second time during the editing process, because with Cornelia Willis passing through a dangerous pregnancy and premature birth Jacobs was not able to leave Idlewild. After the book had been stereotyped, Thayer and Eldridge, too, failed. Jacobs succeeded in buying the stereotype plates and to get the book printed and bound. In January 1861, nearly four years after she had finished the manuscript, Jacobs's Incidents in the Life of a Slave Girl finally appeared before the public. The next month, her brother John S. published his own, much shorter memoir, entitled A True Tale of Slavery, in London. Both siblings relate in their respective narratives their own experiences, experiences made together, and episodes in the life of the other sibling. In her book, Harriet Jacobs does not mention the town or even the state, where she was held as a slave, and changes all personal names, given names as well as family names, with the only exception of the Post couple, whose names are given correctly. However, John Jacobs (called "William" in his sister's book) mentions Edenton as his birthplace and uses the correct given names, but abbreviates most family names. So Dr. Norcom is "Dr. Flint" in Harriet's book, but "Dr. N " in John's. An author's name is not given on the title page, but the "Preface by the author" is signed "Linda Brent" and the narrator is called by that name throughout the story.
Кітапты қабылдау
Кітап аболиционистік желілер арқылы насихатталды және сыншылар тарапынан жақсы қабылдады. Джейкобс Ұлыбританияда жариялануды ұйымдастырды, ол 1862 жылдың басында жарық көрді, одан кейін бірден пираттық басылым шықты. Бұл жарияланым Джейкобстың қорқатынындай наразылық тудырмады. Керісінше, Джейкобс құрметке ие болды. Ол псевдоним қолданғанымен, аболиционистік айналымдарда оны "Линда авторы, миссис Джейкобс" деп жиі таныстырып, әдетте үйленген әйелдерге ғана берілетін "миссис" деген құрметті атағын мойындады. 1862 жылы Лондонның "Дейли Ньюс" газеті Линда Бренттың "бостандық үшін күресте шыдамдылық пен табандылықтың" және "моральдық туралықтың" нағыз "батыры" екенін жазды.
The book was promoted via the abolitionist networks and was well received by the critics. Jacobs arranged for a publication in Great Britain, which was published in the first months of 1862, soon followed by a pirated edition. The publication did not cause contempt as Jacobs had feared. On the contrary, Jacobs gained respect. Although she had used a pseudonym, in abolitionist circles she was regularly introduced with words like "Mrs. Jacobs, the author of Linda", thereby conceding her the honorific "Mrs." which normally was reserved for married women. The London Daily News wrote in 1862, that Linda Brent was a true "heroine", giving an example "of endurance and persistency in the struggle for liberty" and "moral rectitude".
Көмек көрсету және саясат
1860 жылы қарашада Линкольн президент болып сайланғаннан кейін құлдық мәселесі алдымен көптеген құл мемлекеттерінің одақтан шығуына, содан кейін Азамат соғысына әкеп соқты. Оңтүстікте құлдықтан қашқан мыңдаған афроамерикалықтар майданға жақын солтүстікке жиналды. Линкольн әкімшілігі оларды әлі де бұрынғы қожайындарының мүлігі деп есептегендіктен, осы босқындар көбінесе «соғыс контрабандасы» деп жарияланып, жай ғана «Контрабанда» деп аталды. Олардың көпшілігі уақытша лагерьлерде азап шегіп, өліп, ең қажетті жағдайлардың өзінен де айырылды. Бастапқыда Джейкобс өзінің ағасы Джон С. ізін басқандай болып, құлдырауға қарсы күрескен спикер болуды жоспарлаған еді, бірақ енді ол Контрабандаларға көмектесудің өзінің халқына ең қажетті қызмет екенін түсінді. 1862 жылдың көктемінде Харриет Джейкобс Вашингтон қаласына және оған жақын Вирджиния штатының Александрия қаласына барды. Ол алғашқы айлардағы өзінің тәжірибесін қыркүйек айында Гаррисонның «The Liberator» журналында жарияланған «Контрабандалар арасындағы өмір» атты есепте баяндады. Автор «Линданың авторы, Джейкобс ханым» деп таныстырылды. Бұл есеп қашқындардың ауыр жағдайын көрсетеді және донорлардың көмегіне үміттендіреді, бірақ сонымен қатар құлдықтың саяси айыптамасы болып табылады. Джейкобс бостандық алғандар қажетті қолдау көрсетілсе, өздерінің өмірін өздері шеше алатынына сенімді екенін айтады. 1862 жылдың күзінде ол «Оқиғалар» авторы ретіндегі танымалдылығын пайдаланып, Солтүстік арқылы саяхаттап, өзінің көмек көрсету жұмысын қолдау үшін желі құрды. Нью-Йорк достары (квакерлер) оған көмек көрсету агенті ретінде сенімхат берді. 1863 жылдың қаңтарынан бастап ол Александрияны өзінің қызметінің орталығына айналдырды. Рочестерде бұрыннан таныс квакер Джулия Уилбурмен, мұғалім, феминист және құлдырауға қарсы күрескен белсендімен бірге ол киім-кешек пен жамылғылар таратты, сонымен қатар тиімсіз, жемқор немесе ашық түрде нәсілшіл билікпен күресті. Александрияда көмек көрсету жұмыстарын атқару кезінде Джейкобс саяси өмірге де қатысты. 1863 жылдың мамыр айында ол Бостондағы Жаңа Англия құлдырауға қарсы қоғамының жылдық конференциясына қатысты. Басқа қатысушылармен бірге ол ақ офицерлер басқаратын қара солдаттардан тұратын, жаңадан құрылған 54-ші Массачусетс жаяу әскер полкінің шеруін тамашалады. Линкольн әкімшілігі афроамерикалық сарбаздарды қолданудан бірнеше ай бұрын бас тартқандықтан, бұл оқиғаның символдық мәні зор болды. Джейкобс Лидия Мария Чайлдқа жазған хатында қуаныш пен мақтаныш сезімін білдірді: «Менің кедей, қанатылған халқым бостандық үшін күресуге дайын екендігіне қатты қуандым!»
After the election of president Lincoln in November 1860, the slavery question caused first the secession of most slave states and then the Civil War. Thousands of African Americans, having escaped from slavery in the South, gathered just north of the front. Since Lincoln's administration continued to regard them as their masters' property, these refugees were in most cases declared "contraband of war" and simply called "Contrabands". Many of them found refuge in makeshift camps, suffering and dying from want of the most basic necessities. Originally, Jacobs had planned to follow the example her brother John S. had set nearly two decades ago and become an abolitionist speaker, but now she saw that helping the Contrabands would mean rendering her race a service more urgently needed. In the spring of 1862, Harriet Jacobs went to Washington, D. C. and neighboring Alexandria, Virginia. She summarized her experiences during the first months in a report entitled Life among the Contrabands, published in September in Garrison's The Liberator. The author was featured as "Mrs. Jacobs, the author of 'Linda'". This report is a description of the fugitives' misery designed to appeal to donors, but it is also a political denunciation of slavery. Jacobs emphasizes her conviction that the freedmen will be able to build self determined lives, if they get the necessary support. During the fall of 1862, she traveled through the North using her popularity as author of Incidents to build up a network to support her relief work. The New York Friends (i. e. the Quakers) gave her credentials as a relief agent. From January 1863, she made Alexandria the center of her activity. Together with Quaker Julia Wilbur, the teacher, feminist and abolitionist, whom she had already known in Rochester, she was distributing clothes and blankets and at the same time struggling with incompetent, corrupt, or openly racist authorities. While doing relief work in Alexandria, Jacobs was also involved in the political world. In May 1863 she attended the yearly conference of the New England Anti Slavery Society in Boston. Together with the other participants she watched the parade of the newly created 54th Massachusetts Infantry Regiment, consisting of black soldiers led by white officers. Since the Lincoln administration had declined to use African American soldiers only a few months past, this was a highly symbolic event. Jacobs expressed her joy and pride in a letter to Lydia Maria Child: "How my heart swelled with the thought that my poor oppressed race were to strike a blow for freedom !"
Джейкобс мектебі
Көптеген құл мемлекеттерінде құлдарды оқып-жазуға үйретуге тыйым салынған. Вирджиния тіпті осы дағдыларды бостандыққа шыққан афроамерикалықтарға үйретуге тыйым салған. 1861 жылы Одақ әскерлері Александрияны басып алғаннан кейін, афроамерикалықтар үшін бірнеше мектептер ашылды, бірақ афроамерикалықтардың басқаруындағы бірде-бір тегін мектеп болмады. Джейкобс 1863 жылы афроамерикалық қауымның жаңа мектеп ашу жобасын қолдады. 1863 жылдың күзінде оның қызы Луиза Матильда, мұғалімдік білімі бар, Джейкобс отбасының досы Вирджиния Лоутонмен бірге Александрияға келді. Мектепті өз бақылауына алуға тырысқан Солтүстік миссионерлерімен күрес болғаннан кейін, 1864 жылдың қаңтарында Луиза Матильда басшылығымен Джейкобс мектебі ашылды. «Ұлттық құлдыққа қарсы стандарт» газетінде Гарриет Джейкобс мектепті афроамерикалық қауымның басқаруында болуы үшін күресуіне ақ мұғалімдерге наразылығының себеп болмағанын түсіндірді. Ол «өзін табиғи жоғары тұрғандары және иелері ретінде қарауға» тәрбиеленген бұрынғы құлдарға «өз нәсіліне құрмет сезімін» дамытуға көмектесуді қалады. Джейкобстың Александриядағы жұмысы жергілікті және ұлттық деңгейде, әсіресе құлдыққа қарсы күрескерлер арасында танылды. 1864 жылдың көктемінде ол 1863 жылы Сьюзан Б. Энтонидің құлдықты жою мақсатында конституциялық түзетуге қол жинау туралы шақыруына жауап ретінде құрылған «Әйелдердің адал ұлттық лигасының» атқару комитетіне сайланды. 1864 жылдың 1 тамызында ол Александриядағы әскери госпитальдегі афроамерикалық сарбаздардың алдында Ұлыбританияның Батыс Индиядағы құлдықтан азаттық алуын тойлауға арналған сөз сөйледі. Фредерик Дуглас сияқты көптеген аболиционистер Джейкобс пен оның жұмысын көру үшін Оңтүстікке саяхат жасағанда Александрияда тоқтады. Ол өз еңбегінен зор ләззат алды. 1862 жылдың желтоқсан айында Эми Постқа жазған хатында ол соңғы алты ай өміріндегі ең бақытты кезең болғанын айтты.
In most slave states, teaching slaves to read and write had been forbidden. Virginia had even prohibited teaching these skills to free blacks. After Union troops occupied Alexandria in 1861, some schools for blacks emerged, but there was not a single free school under African American control. Jacobs supported a project conceived by the black community in 1863 to found a new school. In the fall of 1863 her daughter Louisa Matilda who had been trained as a teacher, came to Alexandria in the company of Virginia Lawton, a black friend of the Jacobs family. After some struggle with white missionaries from the North who wanted to take control of the school, the Jacobs School opened in January 1864 under Louisa Matilda's leadership. In the National Anti Slavery Standard, Harriet Jacobs explained that it was not disapproval of white teachers that made her fight for the school being controlled by the black community. But she wanted to help the former slaves, who had been raised "to look upon the white race as their natural superiors and masters", to develop "respect for their race". Jacobs's work in Alexandria was recognized on the local as well as on the national level, especially in abolitionist circles. In the spring of 1864 she was elected to the executive committee of the Women's Loyal National League, a women's organization founded in 1863 in response to an appeal by Susan B. Anthony which aimed at collecting signatures for a constitutional amendment to abolish slavery. On August 1, 1864, she delivered the speech on occasion of the celebration of the British West Indian Emancipation in front of the African American soldiers of a military hospital in Alexandria. Many abolitionists, among them Frederick Douglass, stopped over in Alexandria while touring the South in order to see Jacobs and her work. On a personal level, she found her labors highly rewarding. Already in December 1862 she had written to Amy Post that the preceding six months had been the happiest in her whole life.
Саваннадағы босатылғандарға көмек көрсету
Ана мен қызы Джейкобс Одақтың жеңісінен кейін де Александрияда көмек жұмыстарын жалғастырды. Александриядағы босатылғандар өздерін-өздерімен қамтамасыз ете алатынына көз жеткізген соң, олар Жаңа Англиядағы Босатылғандарға көмек қоғамының шақыруымен Грузияда босатылғандарды оқытуға мұғалімдерге мүкіндік беруге келісті. Олар 1865 жылдың қараша айында Саванна, Грузияға келді, ал бұл жерде Шерманның Теңізге жасаған жорығы арқылы құлдар босатылып, содан кейін 11 ай өткен еді. Келесі айларда олар киім-кешек таратып, мектеп ашты және жетімдер үйі мен қарттар үйін ашуды жоспарлады. Бірақ саяси жағдай өзгерді: Линкольн қаза тапты, ал оның орнын басатын Эндрю Джонсон оңтүстік өңірінен шыққан және бұрынғы құл иесі болды. Ол әскер бір жыл бұрын бөлген жерлерден көптеген босатылғандарды шығарып жіберуге бұйрық берді. Жер мәселесі және бұрынғы құлдарға бұрынғы құл иелері әскердің көмегімен таңған әділетсіз еңбек шарты Джейкобстың Грузиядан жіберген есептерінде маңызды орын алды. 1866 жылдың шілдесінде ана мен қызы Джейкобс қара нәсілділерге қарсы зорлық-зомбылық күшейген Саваннаны тастап кетті. Харриет Джейкобс тағы бір рет 1867 жылдың қаңтарында қайтыс болған күйеуіне көмектесу үшін Корнелия Уиллиске Идлвилдке барды. 1867 жылдың көктемінде ол Эдентонда тұратын, әкесі Марктің жалғыз аман қалған туысы – Марктің жесірін көріп келді. Жыл соңында ол Саваннадағы жоспарланған жетімдер үйі мен қарттар үйі үшін ақша жинау мақсатымен Ұлыбританияға соңғы сапарына шықты. Бірақ ол Грузияға оралғаннан кейін, Ку-клукс-клан және басқа да ұйымдардың қара нәсілділерге қарсы жасаған терроры осы жобаларды мүмкінсіз етті. Жиналған ақша Нью-Йорк Достарының паналау қорына берілді. 1860 жылдары жеке трагедия орын алды: 1850 жылдардың басында оның ұлы Джозеф алтын іздеу үшін тағысы Джонмен бірге Калифорнияға кетті. Кейін екеуі Австралияға жол тартты. Джон С. Джейкобс кейінірек Англияға, ал Джозеф Австралияда қалды. Біраз уақыттан соң, Джейкобсқа Австралиядан хат келмей қойды. Австралиялық дін қызметкерлерімен байланыстарын пайдаланып, Чайлд Австралия шіркеулерінде досының жағдайы туралы үндеу жасады, бірақ нәтиже болмады. Джейкобс ұлынан ешқашан хабар алмады.
Mother and daughter Jacobs continued their relief work in Alexandria until after the victory of the Union. Convinced that the freedmen in Alexandria were able to care for themselves, they followed the call of the New England Freedmen's Aid Society for teachers to help instruct the freedmen in Georgia. They arrived in Savannah, Georgia in November 1865, only 11 months after the slaves there had been freed by Sherman's March to the Sea. During the following months they distributed clothes, opened a school and were planning to start an orphanage and an asylum for old people. But the political situation had changed: Lincoln had been assassinated and his successor Andrew Johnson was a Southerner and former slaveholder. He ordered the removal of many freedmen from the land which had been allotted to them by the army just one year before. The land question together with the unjust labor contracts forced on the former slaves by their former enslavers with the help of the army, are an important subject in Jacobs's reports from Georgia. Already in July 1866, mother and daughter Jacobs left Savannah which was more and more suffering from anti black violence. Once again, Harriet Jacobs went to Idlewild, to assist Cornelia Willis in caring for her dying husband until his death in January 1867. In the spring of 1867, she visited the widow of her uncle Mark who was the only survivor of the family still living in Edenton. At the end of the year she undertook her last journey to Great Britain in order to collect money for the projected orphanage and asylum in Savannah. But after her return she had to realize that the anti black terror in Georgia by the Ku Klux Klan and other groups rendered these projects impossible. The money collected was given to the asylum fund of the New York Friends. In the 1860s a personal tragedy occurred: In the early 1850s, her son Joseph had gone to California to search for gold together with his uncle John. Later the two had continued on to Australia. John S. Jacobs later went to England, while Joseph stayed in Australia. Some time later, no more letters reached Jacobs from Australia. Using her connections to Australian clergymen, Child had an appeal on behalf of her friend read in Australian churches, but to no avail. Jacobs never again heard of her son.
Кейінгі жылдар және өлім
Англиядан оралғаннан кейін Джейкобс жеке өмірге шықты. Кембридж қаласында ол қызымен бірге пансион ұстады. Оның пансионында Гарвард университетінің жақын жердегі профессорлары да тұрды. 1873 жылы оның інісі Джон С. ағылшын әйелі, ұлы Джозеф және екі баласымен бірге Кембридждегі әпкесіне жақын тұру үшін АҚШ-қа қайтып келді. Ол сол жылдың желтоқсан айында, 1873 жылы қайтыс болды. 1877 жылы Харриет және Луиза Джейкобс Вашингтон қаласына көшіп барды, онда Луиза мұғалім болып жұмыс істеуді үміттенеді. Алайда, ол тек қысқа мерзімге ғана жұмыс таба алды. Анасы мен қызы тағы да пансион ұстауға кірісті, бірақ 1887/88 жылдары Харриет Джейкобс денсаулығының нашарлауына байланысты пансионды жалғастыра алмады. Анасы мен қызы түрлі жұмыстар істеді және достары, соның ішінде Корнелия Уиллис қолдау көрсетті. Харриет Джейкобс 1897 жылдың 7 наурызында Вашингтонда қайтыс болды және Кембридждегі Маунт-Оберн зиратында інісінің қасына жерленді. Оның қабірінде: "Қайғыға шыдамды, рухымен құлшыныспен Құдайға қызмет етеді" деп жазылған. (Сал. Римдіктерге хат, 12:11–12)
After her return from England, Jacobs retired to private life. In Cambridge, Massachusetts, she kept a boarding house together with her daughter. Among her boarders were faculty members of nearby Harvard University. In 1873, her brother John S. returned to the U. S. together with his English wife, their son Joseph and two stepchildren to live close to his sister in Cambridge. He died in December of the same year, 1873. In 1877 Harriet and Louisa Jacobs moved to Washington, D. C., where Louisa hoped to get work as a teacher. However, she found work only for short periods. Mother and daughter again took to keeping a boarding house, until in 1887/88 Harriet Jacobs became too sick to continue with the boarding house. Mother and daughter took on odd jobs and were supported by friends, among them Cornelia Willis. Harriet Jacobs died on March 7, 1897, in Washington, D. C., and was buried at Mount Auburn Cemetery in Cambridge next to her brother. Her tombstone reads, "Patient in tribulation, fervent in spirit serving the Lord". (Cf. Epistle to the Romans, 12:11–12)
Мұра
Жан Фаган Йеллиннің 1980-ші жылдардағы зерттеулеріне дейін Джон Блассингэм сияқты тарихшылардың пікірі, «Кұл қыздың өміріндегі оқиғалар» Лидия Мария Чайлдтың құрастырған көркем романы болған. Алайда, Йеллин Рочестер университетінің Эми Пост қағаздарынан, мемлекеттік және жергілікті тарихи қоғамдардан, Солтүстік Каролина штатының мұрағаттарындағы Хорниблоу және Норком қағаздарынан тұратын түрлі тарихи құжаттарды тауып, пайдаланды. Осы құжаттардың негізінде Гарриет Джейкобс оқиғалардың нағыз авторы екенін, ал бұл әңгіме – оның өмірбаяны, ойдан шығарылған туынды емес екенін дәлелдеді. Оның «Кұл қыздың өміріндегі оқиғалар» басылымы 1987 жылы профессор Джон Блассингэмнің қолдауымен жарық көрді. 2004 жылы Йеллин «Харриет Джейкобс: өмір» атты 394 беттік жан-жақты өмірбаянын жариялады. Сондай-ақ, Йеллин «Харриет Джейкобс қағаздары» жобасын ұсынды. 2000 жылы жобаға қатысты кеңесшілер кеңесі құрылды және қаржыландыру мақұлдағаннан кейін, 2002 жылдың қыркүйегінде жоба толыққанды іске кірісті. Жоба жинаған Харриет Джейкобс, оның ағасы Джон С. Джейкобс және оның қызы Луиза Матильда Джейкобсқа қатысты шамамен 900 құжаттың 300-ден астамы 2008 жылы екі томдық жинақта жарық көрді. Бүгінде Джейкобс «әйелдердің қарсыласуының символы» ретінде танылады. Дэвид С. Рейнольдс 2004 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінде Йеллиннің өмірбаянына жазған шолуында «Кұл қыздың өміріндегі оқиғалар» және «Америкалық құл Фредерик Дугластың өмірі» ең маңызды құлдардың әңгімелері саналады деді. 2016 жылы жарық көрген «Жер асты теміржолы» романының авторы Колсон Уайтхед сұхбатында: «Харриет Джейкобс – романдағы Кора кейіпкерінің маңызды прототипі» деді. Кора Джейкобстың туған жері Солтүстік Каролинадағы үйдің шатырында жасырынуға мәжбүр болады, онда Джейкобс сияқты ол тік тұра алмайды, бірақ оның да мүмкіндігі бар, бұл «іштен ойылған, бұрынғы тұрғынның жұмысы» (185-бет) арқылы сыртқы әлемді бақылауға мүмкіндік береді. 2017 жылы Джейкобс Futility Closet подкастының бір бөлімінде талқыланды, онда оның жұлқылау кеңістігінде өмір сүрген тәжірибесі Патрик Фаулердің соғыс жылдарындағы тәжірибесімен салыстырылды. 2017 жылы Forbes журналында жарияланған мақалада, 2013 жылы Юки Хорикошидің «Оқиғалар» аудармасы Жапонияда бестселлер болғаны айтылды. 2022 жылы француз суретшісі Элизабет Коломба Джейкобстың портретін салған. «Гей және сәнді киіммен әшекейленген» деген атау Норкомның Джейкобсты қашқан адам ретінде жариялаған хабарламасынан алынған. 2000 жылғы «Оқиғалар» басылымының алғы сөзінің соңында Йеллин: «Эмерсонның түсінігінде ол 'өкілдік' етті; еркіндік үшін күрес идеясын білдіретін, оның өмірі басқаларды күшпен шабыттандырады. Менің үстелімде оның күлімдеген суреті маған алға жылжуға шақырады» деп жазды.
Prior to Jean Fagan Yellin's research in the 1980s, the accepted academic opinion, voiced by such historians as John Blassingame, was that Incidents in the Life of a Slave Girl was a fictional novel written by Lydia Maria Child. However, Yellin found and used a variety of historical documents, including from the Amy Post papers at the University of Rochester, state and local historical societies, and the Horniblow and Norcom papers at the North Carolina state archives, to establish both that Harriet Jacobs was the true author of Incidents, and that the narrative was her autobiography, not a work of fiction. Her edition of Incidents in the Life of a Slave Girl was published in 1987 with the endorsement of Professor John Blassingame. In 2004, Yellin published an exhaustive biography (394 pages) entitled Harriet Jacobs: A Life. Yellin also conceived of the idea of the Harriet Jacobs Papers Project. In 2000, an advisory board for the project was established, and after funding was awarded, the project began on a full time basis in September 2002. Of the approximately 900 documents by, to, and about Harriet Jacobs, her brother John S. Jacobs, and her daughter Louisa Matilda Jacobs amassed by the Project, over 300 were published in 2008 in a two volume edition entitled The Harriet Jacobs Family Papers. Today, Jacobs is seen as an "icon of female resistance". David S. Reynolds' review of Yellin's 2004 biography in The New York Times, states that Incidents in the Life of a Slave Girl "and Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave are commonly viewed as the two most important slave narratives." In an interview, Colson Whitehead, author of the best selling novel, The Underground Railroad, published in 2016, said: "Harriet Jacobs is a big referent for the character of Cora", the heroine of the novel. Cora has to hide in a place in the attic of a house in Jacobs's native North Carolina, where like Jacobs she is not able to stand, but like her can observe the outside life through a hole that "had been carved from the inside, the work of a previous occupant" (p. 185). In 2017 Jacobs was the subject of an episode of the Futility Closet Podcast, where her experience living in a crawl space was compared with the wartime experience of Patrick Fowler. According to a 2017 article in Forbes magazine, a 2013 translation of Incidents by Yuki Horikoshi became a bestseller in Japan. In 2022, French artist Elizabeth Colomba painted a portrait of Jacobs. The title of the portrait, Tricked Out in a Gay and Fashionable Finery, was taken from the Norcom's notice advertising Jacobs as a runaway. At the end of her preface to the 2000 edition of Incidents, Yellin writes,She was, in Emerson's sense, 'representative'; expressing the idea of the struggle for freedom, her life empowers others. On my desk her portrait, smiling, urges me onward.
Тақырыбы: Харриет Джейкобс, аболиционизм және әдебиет
Жыл Джейкобс және отбасы Саясат және әдебиет 1809 Эдгар Аллан По мен Авраам Линкольнның дүниеге келуі. 1811 Харриет Бичер Стоу дүниеге келді. 1812 АҚШ Ұлыбританияға соғыс жариялады (1812 жылғы соғыс). 1813 Харриет Джейкобс дүниеге келді. 1815 Харриеттің ағасы Джон С. Джейкобс дүниеге келді. 1816 Америка Колонизациялау қоғамы Африкаға босатылған қара нәсілділерді орналастыру үшін құрылды. 1817 Генри Дэвид Тороның дүниеге келуі. 1818 Фредерик Дугластың дүниеге келуі. 1819 Харриет Джейкобстың анасы қайтыс болды. Уолт Уитман мен Герман Мелвиллдің дүниеге келуі. 1825 Харриет Джейкобстың қамқоршысы қайтыс болды, ал Харриет доктор Норкомның кішкентай қызының меншігіне айналды. 1826 Харриеттің әкесі қайтыс болды. Томас Джефферсонның өлімі. Оның құлдары қарызын өтеу үшін сатылды. Джеймс Фенимор Купер «Соңғы мохикан» романын жазды. 1828 Джейкобстың әжесін досы сатып алып, кейін босатып жіберді. Джейкобстың ағасы Жүсіп қашып кетіп, тізбекте қайтарылды, содан кейін қайта қашып кетті. 1829 Джейкобстың ұлы Жозеф дүниеге келді. Эндрю Джексон 7-ші президент болып сайланды. 1831 Вирджинияда Нат Тернер бастаған құлдар көтерілісі. Уильям Ллойд Гаррисон «Озатқыш» басылымын бастады. 1833 қызы Луиза Матильда Джейкобстың дүниеге келуі. 1834 Ұлыбритания империясында құлдық жойылды. 1835 Харриет Джейкобс әжесінің үйінің шатырында жасырынып қалды. Марк Твен дүниеге келді. 1836 Джейкобстың шатырдағы 2-ші жылы басталды. Сойер Конгресске сайланды. 1837 Джейкобстың шатырдағы 3-ші жылы басталды. Құлдық туралы пікірталасты басуға бағытталған «Гаг-Реул» ережесі АҚШ Конгресінде қабылданды. Иллинойс штатының Алтон қаласында аболиционист газетінің редакторы Э. П. Лавджой бұқаралық топпен өлтірілді. 1838 Джейкобстың шатырдағы 4-ші жылы басталды. Сойер Чикагоға үйленуге кетті. Джон С. Джейкобс бостандыққа шықты. Фредерик Дуглас Джон С.-ден бірнеше апта бұрын бостандыққа қашты. 1839 Джейкобстың шатырдағы 5-ші жылы басталды. Джон С. Джейкобс кит аулау сапарына шықты. Құлдар «Амистад» құл кемесін басып алды. Теодор Дуайт Велдтің құлдыққа қарсы «Америкалық құлдыққа қатысты» кітабы жарық көрді. 1840 Джейкобстың шатырдағы 6-шы жылы басталды. Джон С. әлі де кит аулаушы кемеде. Лондондағы құлдыққа қарсы бірінші дүниежүзілік конвенция. 1841 Джейкобстың шатырдағы 7-ші және соңғы жылы басталды. Джон С. әлі де кит аулаушы кемеде. Герман Мелвилл кейіннен «Моби Дикке» шабыттандыратын кит аулау сапарына аттанды. 1842 Харриет Джейкобс Солтүстікке қашып кетті. Нью-Йоркте ол Н. П. Уиллистің кішкентай қызына мейірбике болып жұмысқа орналасты. Джон С. әлі де кит аулаушы кемеде. 1843 Джон С. Джейкобс Бостонға оралып, қоныстанды. Харриет Джейкобс Нью-Йорктен қашып, Бостонда ағасымен және екі баласымен қайта қосылды. 1845 Харриет Джейкобс Англияға Имоген Уиллистің бала күтушісі ретінде сапар шекті. Баптистер құлдық мәселесі бойынша Солтүстік және Оңтүстік конвенцияларына бөлінді. Эдгар Аллан Поның «Қараға» романы жарық көрді. 1846 Конгресс Мексикаға соғыс жариялады. 1848 Мексика-Америка соғысы аяқталды. Сенека-Фолс әйелдер құқығы жөніндегі конвенциясы. 1849 Харриет Джейкобс Рочестерге көшіп келді, оның Эми Постпен достығы басталды. Торо «Азаматтық мойынсұнбаушылық» туралы жазды. 1850 Харриет Джейкобс Уиллистің екінші әйелі Корнелиямен қайта жұмысқа орналасты. Оның ағасы Джон С. Калифорнияға, содан кейін Австралияға, соңында Англияға кетті. Қашқан құлдар туралы заң. 1851 Герман Мелвилл «Моби Дик» романын жазды. Әйелдер құқығын қорғаушы Амелия Блумэр «Блумэр көйлегін» қолдауға кірісті. 1852 Корнелия Уиллис Харриет Джейкобстың бостандығын сатып алды. Харриет Бичер Стоу «Том ағаның қорабы» романын жазды. 1853 Джейкобстың әжесі қайтыс болды. Оның алғашқы жарияланған туындысы – Нью-Йорк газетіне атын жазбастан жіберген хат. Ол «Оқиғалар» романын жаза бастады. 1854 Канзас-Небраска заңы. 1856 Құлдық мәселесі Канзаста ашық зорлық-зомбылыққа әкелді («Қанды Канзас»). 1857 Дред Скотт ісі бойынша Жоғарғы соттың шешімі: Қаралардың «ақ адамның құрметтеуге міндетті ешқандай құқығы жоқ». 1858 Харриет Джейкобс «Оқиғалар» қолжазбасын аяқтап, Англияға сапар шекті, бірақ оны жариялауға тырысты. 1859 Джон Браунның Харперс-Ферриге шабуылы. Жоғарғы сот қашқан құлдар туралы заңның конституциялық екенін жариялады. 1860 Лидия Мария Чайлд «Оқиғалар» журналының редакторы болды. Авраам Линкольн 16-шы президент болып сайланды (7 қараша). Оңтүстік Каролина сецессиялады (20 желтоқсан). 1861 «Құлдың өмірінен оқиғалар» жарияланды (қаңтар). Дэвис Конфедерация президенті болып тағайындалды (18 ақпан). Авраам Линкольн 16-шы президент болып тағайындалды (4 наурыз). Конфедерация әскерлері Форт Самтерге шабуыл жасады (12 сәуір). Азамат соғысы басталды. 1862 Харриет Джейкобс Вашингтон, округ Колумбия және Вирджиния штатының Александрия қаласына қашқан құлдарға көмектесу үшін барды. 1863 Линкольннің Азат ету жарияламы. Геттисберг және Виксбургтегі одақтың жеңістері. 1864 Александрияда Джейкобс мектебі ашылды. 1865 Харриет және Луиза Матильда Джейкобс Саванна, Джорджияға босатылғандарға көмектесу үшін барды. Конфедерация Аппоматтокс сотында капитуляциялады. Авраам Линкольн қаза табады. 13-ші түзету құлдықты жойды. 1866 Харриет және Луиза Матильда Джейкобс Саваннадан кетеді. Харриет Корнелия Уиллиске оның өліп бара жатқан күйеуіне күтім жасауда көмектеседі. 1867 Джейкобс Англияға ақша жинау үшін барады. 1868 Джейкобс Англиядан оралып, жеке өмірге шығады. 1873 Джон С. Джейкобс АҚШ-қа оралып, әпкесінің үйіне жақын қоныстанды. Оның өлімі. 1897 Харриет Джейкобстың 7 наурызда 1897 жылы Вашингтон, округ Колумбияда қайтыс болуы.
Year Jacobs and family Politics and literature 1809 Birth of Edgar Allan Poe and Abraham Lincoln. 1811 Birth of Harriet Beecher Stowe. 1812 U. S. declares war on Britain (War of 1812). 1813 Harriet Jacobs is born. 1815 Harriet's brother John S. Jacobs is born. 1816 American Colonization Society is founded to resettle freed blacks in Africa. 1817 Birth of Henry David Thoreau. 1818 Birth of Frederick Douglass. 1819 Harriet Jacobs's mother dies. Birth of Walt Whitman and Herman Melville. 1825 Harriet Jacobs's mistress dies, and Harriet becomes the property of Dr. Norcom's little daughter. 1826 Harriet's father dies. Death of Thomas Jefferson. His slaves are sold to cover his debt. James Fenimore Cooper writes The Last of the Mohicans. 1828 Jacobs's grandmother is bought by a friend and subsequently set free. Jacobs's uncle Joseph escapes, is returned in chains, and escapes again. 1829 Birth of Jacobs's son Joseph. Andrew Jackson is inaugurated as 7th President. 1831 Virginia slave revolt led by Nat Turner. William Lloyd Garrison begins publication of The Liberator. 1833 Birth of daughter Louisa Matilda Jacobs. 1834 Slavery is abolished in the British Empire. 1835 Harriet Jacobs goes into hiding in the garret of her grandmother's house. Mark Twain is born. 1836 Jacobs's 2nd year in the garret begins. Sawyer elected to Congress. 1837 Jacobs's 3rd year in the garret begins. The Gag Rule, aimed at suppressing debate on slavery, is accepted by U. S. Congress. E. P. Lovejoy, editor of an abolitionist paper, is murdered by mob in Alton, Illinois. 1838 Jacobs's 4th year in the garret begins. Sawyer goes to Chicago to marry. John S. Jacobs gains his freedom. Frederick Douglass escapes to freedom, only weeks before John S. does. 1839 Jacobs's 5th year in the garret begins. John S. Jacobs goes on his whaling journey. Slaves take control of the slave ship, La Amistad. Theodore Dwight Weld's anti slavery book, American Slavery As It Is, is published. 1840 Jacobs's 6th year in the garret begins. John S. still on the whaler. First World Anti Slavery Convention in London. 1841 Jacobs's 7th and final year in the garret begins. John S. still on the whaler. Herman Melville goes on the whaling journey that would later inspire Moby Dick. 1842 Harriet Jacobs escapes to the North. In New York she finds work as a nurse to the baby daughter of N. P. Willis. John S. still on the whaler. 1843 John S. Jacobs returns and settles in Boston. Harriet Jacobs has to flee from New York and is reunited with her brother and both her children in Boston. 1845 Harriet Jacobs travels to England in her capacity as Imogen Willis's nanny. Baptists split into the Northern and Southern conventions over the slavery issue. Edgar Allan Poe's The Raven is published. 1846 Congress declares war on Mexico. 1848 The Mexican–American War ends. Seneca Falls Convention on women's rights. 1849 Harriet Jacobs moves to Rochester, her friendship with Amy Post begins. Thoreau writes Civil Disobedience. 1850 Harriet Jacobs re hired by Willis's second wife Cornelia. Her brother John S. goes to California, then to Australia, and finally to England. Fugitive Slave Law. 1851 Herman Melville writes Moby Dick. Women's rights activist Amelia Bloomer starts to advocate for the "Bloomer dress". 1852 Cornelia Willis buys Harriet Jacobs's freedom. Harriet Beecher Stowe writes Uncle Tom's Cabin. 1853 Jacobs's grandmother dies. Her first published writing is an anonymous letter to a New York newspaper. She begins writing Incidents. 1854 Kansas Nebraska Act. 1856 The slavery issue leads to open violence in Kansas ("Bleeding Kansas"). 1857 Supreme Court ruling on Dred Scott: Blacks had "no rights which the white man was bound to respect". 1858 Harriet Jacobs completes the manuscript of Incidents, then travels to England, unsuccessfully trying to get it published. 1859 John Brown's raid on Harper's Ferry. The Supreme Court declares the Fugitive Slave Law constitutional. 1860 Lydia Maria Child becomes the editor of Incidents. Abraham Lincoln is elected the 16th President (November 7). South Carolina secedes (December 20). 1861 Publication of Incidents in the Life of a Slave Girl (January). Davis inaugurated as president of the Confederacy (February 18). Abraham Lincoln inaugurated as 16th President (March 4). Confederate soldiers fire on Fort Sumter (April 12). The Civil War begins. 1862 Harriet Jacobs goes to Washington, D. C. and Alexandria, Virginia to help escaped slaves. 1863 Lincoln's Emancipation Proclamation. Union victories at Gettysburg and Vicksburg. 1864 Jacobs School opens in Alexandria. 1865 Harriet and Louisa Matilda Jacobs go to Savannah, Georgia to help freedmen. Confederate surrender at Appomatox Court House. Assassination of Abraham Lincoln. 13th Amendment abolishes slavery. 1866 Harriet and Louisa Matilda Jacobs leave Savannah. Harriet helps Cornelia Willis nursing her dying husband. 1867 Jacobs goes to England to collect money. 1868 Jacobs returns from England and retires to private life. 1873 John S. Jacobs returns to the U. S. and settles close to his sister's house. His death. 1897 Death of Harriet Jacobs on March 7, 1897, in Washington, D. C.