Жорж Эйри Киркпатрик: Канада саяхатшысы және әкімшісінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Сэр Джордж Эйри Киркпатрик (13 қыркүйек 1841 – 13 желтоқсан 1899) – Канаданың Онтарио провинциясының саяхатшысы. 1841 жылы Онтарионың Кингстон қаласында Томас Киркпатриктің ұлы ретінде дүниеге келген Джордж Киркпатрик Дублин қаласындағы Тринити колледжінде оқыған.

Мансап

Киркпатрик 1861 жылы «Трент» оқиғасы кезінде Канада милициясына қарапайым жауынгер ретінде қосылды, кейіннен 1866 жылы Фениан шабуылдары кезінде 14-ші атқыштар батальонында офицер және адъютант ретінде активті қызмет етті. 1867 жылы ол майор болып, жаңа құрылған 47-ші «Фронтенак» жаяу әскер батальонына қосылды және 1872 жылы подполковник болып тағайындалды. 1890 жылы милициядан зейнетке шықты. 1876 жылы ол Уимблдон (Лондон, Англия) қаласындағы Канада мылтық командасына басшылық етті және 1880-ші жылдардағы Доминион мылтық қауымдастығының президенті болды. 1865 жылы ол адвокаттық практикамен айналысты және 1870 жылдан 1892 жылға дейін Канаданың Төменгі палатасында консервативті парламент мүшесі (депутат) ретінде қызмет етті, қайтыс болған әкесінің «Фронтенак» округін иеленді. Ол сэр Джон А. Макдональдтың Ұлттық саясатын қолдады, сонымен қатар либералдық көшбасшы Эдвард Блейктің досы болды және пропорционалды өкілдік сияқты мәселелерде оны қолдады. Киркпатрик Тынық мұхитындағы дағдарысқа байланысты Либералдық партияға қосылуды қарастырды, бірақ консерваторлармен қалуды жөн көрді. 1875 жылы Киркпатрик генерал-губернатордың Луи Риельді Канада кабинетінің келісімінсіз кешіру құқығына қарсылық білдірді. Оның аргументтері нәтижесінде отарлық кеңсе болашақ генерал-губернаторлардың мұндай мәселелерде министрлерінің кеңесінсіз әрекет етпеуі керек екенін ескертетін жаңа нұсқаулар шығарды. Киркпатрик банкрот болған кеме иелерінен теңізшілерді қорғауды да жақтады. 1882 жылғы сайлаудан кейін премьер-министр Макдональд Киркпатрикті Канаданың Төменгі палатасының спикері етіп тағайындады. Ол бұл лауазымға ынтасыз болды, бірақ дегенмен, он тоғызыншы ғасырдың ең бейтарап канадалық спикері деп есептелді. Консервативті үкімет оның партиялық бейтараптығына наразылық білдірді және 1887 жылғы сайлаудан кейін ол лауазымға қайта тағайындалмады. Ол 1892 жылға дейін оппозиция қатарында болды, содан кейін сэр Джон Абботт оны Онтарионың жетінші вице-губернаторы етіп тағайындады. Қызмет еткен кезінде Киркпатрик провинцияның ауылдық аймақтарына барып, оларға қолдау көрсетуге ерекше мән берді. Ол 1896 жылға дейін қызмет етті және сол жылы рыцарь атағын алды. Сэр Маккензи Боуэлл Киркпатрикке кабинетте орын ұсынды, бірақ ол бұл кезде саясатқа қызығушылығын жоғалтқан еді. 1899 жылы Торонтода қайтыс болды.

Kirkpatrick joined the Canadian Militia as a private in 1861 during the Trent Affair and later as an officer and the adjutant in the 14th Battalion of Rifles saw active service during the Fenian Raids in 1866. In 1867, he was promoted to major and joined the newly formed 47th Frontenac Battalion of Infantry and was promoted to lieutenant colonel in 1872. He retired from the militia in 1890. In 1876, he would command the Canadian rifle team at Wimbledon (London), England, and he was president of the Dominion Rifle Association through the 1880s. He was called to the bar in 1865 and served as a Conservative Member of Parliament (MP) in the House of Commons of Canada from 1870 to 1892 taking over the Frontenac seat held by his late father. He was a supporter of Sir John A. Macdonald's National Policy but was also a friend of Liberal leader Edward Blake whom he supported on issues such as proportional representation. Kirkpatrick considered joining the Liberal Party over the Pacific Scandal but decided to remain with the Conservatives. In 1875, Kirkpatrick contested the Governor General's right to pardon Louis Riel without the consent of the Canadian Cabinet. As a result of his arguments, the Colonial Office issued new instructions that future Governors General not act without the advice of his ministers in such matters. Kirkpatrick also argued in favour of protection of sailors from ship owners who went bankrupt. Following the 1882 election, Prime Minister Macdonald nominated Kirkpatrick as Speaker of the House of Commons of Canada. He was unenthusiastic about the position, but was nevertheless considered to be the most impartial Canadian Speaker of the nineteenth century. The Conservative government was unimpressed with his lack of partisanship, and he was not renominated for the position following the 1887 election. He returned to the backbenches where he remained until 1892 when he was appointed the seventh Lieutenant Governor of Ontario by Sir John Abbott. During his time in office, Kirkpatrick made a special effort to visit and support the rural areas of the province. He served until 1896, and was knighted the same year. Sir Mackenzie Bowell offered Kirkpatrick a position in the Cabinet, but by this time, he had lost interest in politics. He died in Toronto in 1899.

Отбасы

1865 жылы Киркпатрик Франсис Макоулиге үйленді, ал ол қайтыс болғаннан кейін 1883 жылдың 26 қыркүйегінде Францияның Париж қаласында Изабел Макферсонға үйленді. Изабел Луиза Макферсон, құрметті Сэр Д. Л. Макферсонның, П. С., К. С. М. Г. және оның әйелі, Монреальдік Уильям Молсонның қызы Элизабет Сараның қызы болған. Ол Торонтода дүниеге келіп, Англияда білім алды. Онтарионың бірінші ханымы ретінде ол Уэльс ханзадасы мен ханшайымына үйлену тойына сыйлық беру үшін қаражат жинады және Канадада Сент-Джон жедел жәрдем қауымдастығының бөлімшесін құруға көмектесті. 1898 жылы ол Армия және Әскери-теңіз флоты ардагерлеріне ту ұсынуға таңдалды. Оның ұлы – генерал сэр Джордж Макоулей Киркпатрик, Баз орденінің және Үндістан жұлдызы орденінің кавалер-командоры.

Мұра

Жоғарғы Канада колледжінде бір кезде Джордж Айри Киркпатрикке тиесілі болған кресло бар.