Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саяси сатирик және журналист (1947–2022)
American political satirist and journalist (1947–2022)
Патрик Джейк О'Рурк (14 қараша 1947 – 15 ақпан 2022) – американдық автор, журналист және саяси сатирик. Ол саясат, көлік, әдеп және экономика сияқты алуан түрлі тақырыптарда жиырма екі кітап жазды. "Көксейілдер Парламенті" және "Соғысқа мүмкіндік бер" кітаптары "Нью-Йорк Таймс" газетінің бестселлерлер тізімінде бірінші орынға ие болды. Карьерасын "National Lampoon" журналында жазумен бастағаннан кейін О'Рурк "Rolling Stone" журналының шетелдік істер бөлімінің бас редакторы болып қызмет етті, алыс елдерден репортаждар дайындады. Кейін ол "The Atlantic", "Daily Beast", "Wall Street Journal" және "Weekly Standard" сияқты бірнеше басылымдарға жазды, сондай-ақ NPR-дің "Wait Wait... Don't Tell Me!" бағдарламасының тұрақты қатысушысы болды. "Forbes Media Guide Five Hundred", 1994 жылғы басылымында былай делінген: "О'Рурктің түпнұсқалық репортаждары, еркін мінезі және шебер жазуы оны оқытуға ләззат береді. Ол қандай мәселе болмасын, тілді тиянақты қолданады және әзірге дейін айтпағандарын айтады".
Patrick Jake O'Rourke (November 14, 1947 – February 15, 2022) was an American author, journalist, and political satirist who wrote twenty two books on subjects as diverse as politics, cars, etiquette, and economics. Parliament of Whores and Give War a Chance both reached No. 1 on The New York Times bestseller list. After beginning his career writing for the National Lampoon, O'Rourke went on to serve as foreign affairs desk chief for Rolling Stone where he reported from far flung places. Later he wrote for a number of publications, including The Atlantic, the Daily Beast, the Wall Street Journal, and the Weekly Standard, and was a longtime panelist on NPR's Wait Wait Don't Tell Me!. The Forbes Media Guide Five Hundred, 1994 states, "O'Rourke's original reporting, irreverent humor, and crackerjack writing makes for delectable reading. He never minces words or pulls his punches, whatever the subject."
Өмір және мансап
О'Рурк Огайо штатының Толедо қаласында үй шаруасындағы әйел Дельфиннің (туған есімі Лой) және автокөлік сатушы Клиффорд Бронсон О'Рурктың ұлы болып дүниеге келді. О'Рурктің тегі Ирландияның Роскоммон графтығына дейін жетеді. Ол 1965 жылы Толедоның Де Вилбисс орта мектебін бітірді, 1969 жылы Майами университетінен бакалавр дәрежесін алды және Джонс Хопкинс университетінде ағылшын тілінен магистр дәрежесін алды. О'Рурктің көптеген эсселерінде студент кезінде солшыл, соғысқа қарсы хиппи болғаны, бірақ 1970-ші жылдары оның саяси көзқарастары түбірінен өзгергені айтылады. Ол либертариандық консерватизмге ден қоятын саяси байқаушы және юморист ретінде танылды. О'Рурк бірнеше басылымға мақалалар жазды, соның ішінде 1972 жылы "А.Ж." мақаласын The Rip Off Review of Western Culture жер асты журналы/комиксі үшін, сондай-ақ Балтимордың жер асты газеті Harry және New York Ace үшін жазды. 1973 жылы ол National Lampoon журналына қосылды, онда бас редактор және басқа да қызметтерде болды, "Әлемдегі шетелдіктер" және "Есірткі ішіп, қанатыңды сығып, ішімдігіңді төкпестен жылдам қалай жүруге болады" сияқты мақалалардың авторы атанды. О'Рурк National Lampoon's Lemmings жобасына ат салысты, бұл Шеви Чейз бен Кристофер Гесттің мансабын бастауға көмектесті. Ол Дуглас Кеннимен бірге National Lampoon-ның 1964 жылғы "Мектеп жылнамасын" жазды, бұл Джон Белушидің мансабын бастаған "Жануарлар үйі" комедиясына әсер етті. 1981 жылы жеке жұмыс істей бастаған О'Рурктің туындылары Playboy, Vanity Fair, Car and Driver және Rolling Stone басылымдарында жарияланды. Ол Rolling Stone журналының шетелдік істер бөлімінің бастығы болды және 2001 жылға дейін сол қызметте болды. 1996 жылы ол "60 минут" бағдарламасында консервативті сарапшы ретінде қатысты. Босниядағы геноцид кезінде О'Рурк америкалық қоғамның Боснияға деген қызығушылығының жоқтығын "айтуға келмейтін нәрселерді өлтіру" туралы әзілдеудің тәсілі ретінде сипаттады. О'Рурк 20-дан астам кітап жариялады, оның ішінде үш кітабы New York Times бестселлер тізіміне енді. "Көксе әйелдердің Парламенті" және "Соғысқа мүмкіндік бер" кітаптары New York Times бестселлер тізімінде бірінші орынды иеленді. Ол сонымен қатар "Қазіргі заманғы әдеп" және "Тозақтағы мерекелер" кітаптарын жазды. Ұлыбританияда ол 1990-шы жылдары British Airways үшін түсірілген ұзақ дамыған телерекламалардың "беті" ретінде танымал болды. Алайда, 2016 жылы ол Дональд Трампқа қарағанда президенттік үміткер Хиллари Клинтонды қолдады. О'Рурк өзінің қолдауын оның "жалғандықтары мен бос уәделері" деп бағалап, "Ол барлық нәрседе қателеседі, бірақ ол қалыпты шеңберде қателеседі" деп қосты.
O'Rourke was born in Toledo, Ohio, the son of Delphine (née Loy), a housewife, and Clifford Bronson O'Rourke, a car salesman. O'Rourke had Irish ancestry that traces back to County Roscommon. He graduated from Toledo's DeVilbiss High School in 1965, received his undergraduate degree from Miami University in 1969 and earned a Master of Arts in English at Johns Hopkins University. Many of O'Rourke's essays recount that during his student days he was a leftist, anti war hippie, but that in the 1970s his political views underwent a volte face. He emerged as a political observer and humorist rooted in libertarian conservatism. O'Rourke wrote articles for several publications, including "A. J. at N. Y. U." for The Rip Off Review of Western Culture, an underground magazine/comic book, in 1972, as well as pieces for the Baltimore underground newspaper Harry and the New York Ace, before joining National Lampoon in 1973, where he served as editor in chief, among other roles, and authored articles such as "Foreigners Around the World" and "How to Drive Fast on Drugs While Getting Your Wing Wang Squeezed and Not Spill Your Drink". O'Rourke received a writing credit for National Lampoon's Lemmings which helped launch the careers of Chevy Chase and Christopher Guest. He also co wrote National Lampoon's 1964 High School Yearbook with Douglas Kenney. This inspired the cult comedy, Animal House, which launched the career of John Belushi. Going freelance in 1981, O'Rourke had his work published in Playboy, Vanity Fair, Car and Driver, and Rolling Stone. He became foreign affairs desk chief at Rolling Stone, where he remained until 2001. In 1996, he served as the conservative commentator in the point counterpoint segment of 60 Minutes. During the Bosnian genocide, O'Rourke referred to the American public's lack of interest in Bosnia as a way to joke about "the unspellables killing the unpronounceables". O'Rourke published over 20 books, including three New York Times bestsellers. Parliament of Whores and Give War a Chance reached No. 1 on The New York Times Best Seller list. He also wrote Modern Manners and Holidays in Hell. In the UK, he was known as the face of a long running series of television advertisements for British Airways in the 1990s. However, in 2016, he endorsed presidential candidate Hillary Clinton over Donald Trump. O'Rourke stated that his endorsement included her "lies and empty promises" and added "She's wrong about absolutely everything, but she's wrong within normal parameters".
Жеке өмір
1990 жылдан 1993 жылға дейін О'Рурк кинорежиссер Сидни Луметтің қызы және Лена Хорнның немересі Эми Луметке үйленді. 1995 жылы ол Тина Мэллонға үйленді; олардың үш баласы болды: қыздары Элизабет пен Оливия және ұлы Клиффорд. 2012 жылдың қаңтар айында «New Statesman» журналында жарияланған сұхбатында О'Рурк: «Атымнан қарамастан, мен католик болып өскен жоқпын. Анама протестанттық сенім тән болды, ол дәстүрлі американдық, шамалы белгісіздікпен: ол көршідегі жақсы адамдар барып тұратын шіркеуге қатысты. Әйелім католик, балаларым да католик, сондықтан мен католиктік идеологияны қолдаймын» деді. 2008 жылдың қыркүйегінде О'Рурк емделе алатын тік ішек рагы диагнозы қойылғанын, одан құтылу мүмкіндігінің 95% екенін мәлімдеді. О'Рурк 2022 жылдың 15 ақпанында 74 жасында Нью-Гэмпшир штатының Шарон қаласындағы үйінде өкпе рагынан қайтыс болды.
From 1990 to 1993, O'Rourke was married to Amy Lumet, a daughter of movie director Sidney Lumet and a granddaughter of Lena Horne. In 1995, he married Tina Mallon; they had three children: daughters Elizabeth and Olivia and son Clifford. In an interview with the New Statesman published in January 2012, O'Rourke said, "Despite my name, I wasn't raised a Catholic. My mother was a Protestant, of a traditional American, vague kind: she belonged to the church that the nice people in the neighbourhood went to. My wife is a Catholic, the kids are Catholic, so I'm a Catholic fellow traveller." In September 2008, O'Rourke announced that he had been diagnosed with treatable rectal cancer, from which he expected "a 95% chance of survival". O'Rourke died from lung cancer at his home in Sharon, New Hampshire, on February 15, 2022, at the age of 74.
Жазу
О'Рурк гонзо журналистикасының жақтаушысы болды; оның ең алғашқы және ең жоғары бағаланған туындыларының бірі 1979 жылғы наурыз айында National Lampoon журналында жарияланған «Есірткіге тойып, қанатыңды сығып, ішімдігіңді төкпестен қалай жылдам жүруге болады» деген мақаласы болды. Бұл мақала оның «Republican Party Reptile» (1987) және «Driving Like Crazy» (2009) атты екі кітабында қайта басылды. О'Рурк өзін либертариан деп сипаттады. О'Рурк қолжазбаларын IBM Selectric теріс машинасында жазды, бірақ ол люддит емес екенін айтып, қысқа назар аудару қабілетінің компьютерде жазуға шоғырлануын қиындататынын мәлімдеді.
O'Rourke was a proponent of gonzo journalism; one of his earliest and best regarded pieces was "How to Drive Fast on Drugs While Getting Your Wing Wang Squeezed and Not Spill Your Drink", a National Lampoon article in March 1979. The article was republished in two of his books, Republican Party Reptile (1987) and Driving Like Crazy (2009). O'Rourke's best received book is Parliament of Whores, subtitled A Lone Humorist Attempts to Explain the Entire U. S. Government, whose main argument, according to the author, "is that politics are boring". He described himself as a libertarian. O'Rourke typed his manuscripts on an IBM Selectric typewriter, though he denied being a Luddite, asserting that his short attention span would have made focusing on writing on a computer difficult.