Астрономияда нұсқаушы жұлдыз және телескоптардың дұрыс бағытталуы
Guide star
Астрономияда бағыттаушы жұлдыз – телескоптың аспан денелерін дәл бақылауы үшін қолданылатын нүкте. Жердің айналысынан туындаған қозғалысты түзетуге көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Астрономияда, жолсерік жұлдыз – аспан денелерін телескоп арқылы дәл бақылау үшін қолданылатын, аспандағы көзге көрінетін қозғалысы негізінен Жердің айналуынан туындайтын анықтама жұлдызы. Телескопты дәл бағыттау және оның қозғалысын қадағалау, жақсы астрономиялық суреттер мен астрофотография алу үшін өте маңызды. Дегенмен, Жердің айналуы салдарынан аспан Жерге қатысты үнемі қозғалып тұрғандай көрінеді. Бұл қозғалыс қалың көзге көріне бермейтін болса да, тіпті кішкентай телескоптың жоғары ұлғайтуы мен кішірек көрініс өрісі арқасында секундтармен өлшенетін уақыт аралығында байқалады. Ғарыш телескоптары айналмалы планетаға орнатылмағанымен, олар да HST Guide Star Catalog-те тізілген жұлдыздарды қоса алғанда, жолсерік жұлдыздарды пайдаланады. Компьютермен басқарылатын электр моторлары телескопты алдын ала есептелген бағыттау моделіне сәйкес, аспанның көзге көрінетін қозғалысымен синхронды түрде қозғалуға мүмкіндік береді. Бірақ, әдетте модельге қатысты белгілі бір қателік болады, ол аспанның нақты қозғалысына жуықтау шама. Көптеген қазіргі заманғы кәсіби телескоптар жолсерік жұлдызды қолданады. Автобағыттағыш байқалатын нысанға жақын орналасқан, жеткілікті жарық беретін жұлдызға бағытталады және бағыттау қателікке ұшыраса, ол анықталып, түзетіледі. Бұл түзетулер компьютер арқылы жасалғанда ең дәл нәтиже береді, бірақ әуесқой телескоптарында көбінесе қолмен түзетулер жасалады (байқаушыдан экспозиция кезеңінде жұлдызды үнемі қадағалау талап етіледі, бұл біршама уақытты алуы мүмкін). Жолсерік жұлдыздар адаптивті оптикада да қолданылады. Бұл жағдайда жұлдыз Жердің айналуын емес, Жер атмосферасындағы турбуленттілікті түзету үшін пайдаланылады. Жолсерік жұлдыздың байқалатын қозғалысын өлшеу және негізгі айнаға минимал өзгерістер енгізу арқылы телескоп адаптивті оптикасыз мүмкін емес болатыннан әлдеқайда өткір суреттерді шығара алады. Алайда, түнгі аспанның шамамен 1 пайызы ғана адаптивті оптиканы қолдану үшін табиғи жолсерік жұлдызына жеткілікті жақын, сондықтан жасанды лазерлік жолсерік жұлдыздарды жасаудың әртүрлі әдістері әзірленді, соның ішінде Лоуренс Ливермор ұлттық зертханасы жасаған натрий лазерлік жүйе және Калифорния университетінің Лик және Кек обсерваториялары қолданып жүрген жүйе.
In astronomy, a guide star is a reference star used to accurately maintain the tracking by a telescope of a celestial body, whose apparent motion through the sky is primarily due to Earth's rotation. Accurate telescope pointing and tracking is critical for obtaining good astronomical images and astrophotographs. However, because Earth rotates, the sky appears to be in a constant state of motion relative to Earth. Although this movement appears to be relatively slow when viewed with the naked eye, with the high magnification and consequently smaller field of view provided by even a small telescope, this motion becomes apparent on timescales of the order of seconds. Though space telescopes are not mounted on a spinning planet, they still use guide stars including those listed in the HST Guide Star Catalog. Computer controlled electric motors are commonly employed to allow the telescope to move in sync with the apparent motion of the sky, according to a pre computed pointing model. However, there is usually a significant non zero error associated with the model, which is an approximation to the true motion of the sky. Most modern professional telescopes use a guide star. An autoguider is pointed to a sufficiently luminous star that lies near the object being observed and, if the pointing begins to drift, the error can be detected and the movement corrected. This is most accurate when the corrections are applied by a computer, but amateur telescopes often have manual correction (requiring the observer to continuously follow the star by eye for the exposure period, which may be a significant length of time). Guide stars are also employed in adaptive optics. In this application, the star is not used to correct for the rotation of the Earth, but to correct for turbulence in the Earth's atmosphere. By measuring the observed motion of the guide star, and making minute distortions to the primary mirror, the telescope can produce images with much greater sharpness than is possible without adaptive optics. However, only about 1 percent of the night sky is close enough to a natural guide star to use adaptive optics, so various methods to create artificial laser guide stars have been developed, including the sodium laser system developed by the Lawrence Livermore National Laboratory and used by the University of California's Lick and Keck observatories.