Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лондон метро станциясы
London Underground station
Саутварк – Лондон қаласының Саутварк ауданында, Блэкфриарс жолы мен The Cut көшелерінің қиылысында орналасқан Лондон метро станциясы. Ол Jubilee желісіндегі екі станцияның арасында орналасқан және Travelcard 1-аймағында. Станция 1999 жылғы 20 қарашада Jubilee желісін кеңейту аясында ашылды. Станция тарихи Саутварктан батысқа қарай орналасқан, оған Borough және London Bridge станциялары қызмет көрсетеді. Оның кіреберісі пайдаланылмайтын Blackfriars Road теміржол станциясының қарсы бетінде орналасқан.
Southwark is a London Underground station in the London Borough of Southwark at the corner of Blackfriars Road and The Cut. It is between and stations on the Jubilee line, and is in Travelcard Zone 1. It was opened on 20 November 1999 as part of the Jubilee Line Extension. The station is somewhat west of historic Southwark, which is served by Borough and London Bridge stations. Its entrance is across the road from the disused Blackfriars Road railway station.
Тарих
Юбилей желісін кеңейтудің бастапқы жоспарында Ватерлоо мен Лондон көпірі арасындағы станциялар болмаған; Саутварк станциясы жергілікті кеңес пен Солтүстік Саутварк және Бермондси депутаты Саймон Хьюзтің ықпалымен қосылды. 1991 жылғы қаңтарда Роланд Паолетти басқаратын Юбилей желісін кеңейту жобалау тобы МакКормак, Джеймисон, Причард архитекторларын тағайындады. Станция жобасына 1992 жылы мақұлдама берілді, ал станция мен іргелес туннельдерді салуға келісімшарт 1993 жылғы қарашада Aoki Corporation және Soletanche бірлескен кәсіпорнына 64 миллион фунт стерлингке тапсырылды. Құрылыс 1994 жылы басталды, ал туннельдерді қазу 1995 жылғы сәуірде қолға алынды. Ватерлоо Ист және Лондон көпірі станциялары арасындағы Виктория дәуіріндегі басты магистральдық виадуктің астындағы тар аумаққа салынған станция маңызды техникалық және сәулеттік қиындықтар тудырды, олар әртүрлі деңгейдегі екі вестибюль салу арқылы шешілді. Ватерлооға жақын болғанымен, Банксайдтағы көңіл көтеру орындарына жақын емес, оларға қызмет көрсету үшін жоспарланған, және оның Ұлттық теміржолмен байланысы тек Лондон Ватерлоо Ист басты магистральдық станциясы арқылы ғана жүзеге асырылады; жолаушылар ағыны басқа шағын орталық станциялармен салыстырылады. Дегенмен, ол жақын орналасқан Боро станциясынан екі еседен астам трафик алады, ал Ламбет-Норттан үш есе көп жолаушы тасымалдайды. Станцияның фасады әйгілі суретші Александр Белещенконың жобалаған 660 арнайы кесілген көк шыныдан тұратын әсем шыны қабырғамен безендірілген. Баспалдақтар туннельдің орталық бөлігіндегі биік қабатқа дейін жетеді, ал одан үш тар, түтік тәрізді эскалатор шахталары жоғары вестибюльге (оңтүстікке) қарай бағытталған.
The original plan for the Jubilee Line Extension did not include a station between those at Waterloo and London Bridge; Southwark station was added after lobbying by the local council as well as North Southwark and Bermondsey MP Simon Hughes. The architects MacCormac, Jamieson, Prichard were appointed in January 1991 by the Jubilee Line Extension design team led by Roland Paoletti. Planning approval for the station was given in 1992, with the contract to built the station and adjacent tunnels awarded to a joint venture of Aoki Corporation and Soletanche in November 1993 at a cost of £64 million. Construction began in 1994, with tunnelling beginning in April 1995. Built on a cramped site, with its platforms underneath the Victorian main line viaduct between Waterloo East and London Bridge stations, the station presented significant technical and architectural difficulties which were resolved by constructing two concourses at different levels. Although it is close to Waterloo, not near the Bankside attractions it was intended to serve, and its only National Rail interchange is to London Waterloo East main line station; the passenger usage matches those of other minor central stations. It does however get over twice the traffic of nearby Borough station, and around three times that of Lambeth North. It is faced with a spectacular glass wall, long, consisting of 660 specially cut pieces of blue glass, which was designed by the artist Alexander Beleschenko. Stairs lead up to a section of high floor in the central area of the tunnel, from where three narrow tube like escalator shafts lead sideways (south) to the higher concourse.