Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы ағылшын теміржол компаниясы
Former English railway company
Манчестер мен Бирмингем темір жолы Манчестер мен Крю арасында салынды және 1840 жылдан бастап кезең-кезеңмен ашылды. Крю мен Бирмингем арасындағы пойыздар Grand Junction Railway арқылы жүргізілді. M&BR 1846 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолына қосылды.
The Manchester and Birmingham Railway was built between Manchester and Crewe and opened in stages from 1840. Between Crewe and Birmingham, trains were worked by the Grand Junction Railway. The M&BR was merged into the London and North Western Railway in 1846.
Жоспарлар
Гранд-Джанкшн темір жолы мен Ливерпуль және Манчестер темір жолы салынғаннан кейін, инвесторлар Манчестердің оңтүстігіне басқа да маршруттарды іздеуге кірісті. 1835 жылдан бастап Гранд-Джанкшн темір жолы керамика аймағына тармақ салуды қарастырды, ал Манчестер және Чешир қосылыс темір жолы Манчестерден Крюге, тармақтармен жалғасатын желіні жоспарлады. Осы уақытта Джордж Стивенсон Манчестер және Стокпорттан керамика аймағына дейінгі желіні зерттеді, бұл «Манчестер оңтүстік байланыс темір жолы» деген ұсынысқа әкелді. Сонымен қатар, Трент аңғары арқылы Регбиге дейінгі бастық желілер туралы ұсыныстар да қарастырылды. Екі жылдық ұсыныстар мен қарсы ұсыныстардан кейін, 1837 жылы парламенттік бекітілім алған, Чебсидегі Гранд-Джанкшн темір жолынан, Макклсфилд және Крюге тармақтары бар, Манчестер Стор-стрит-ке дейінгі жол схемасы пайда болды. Желіні Регбиге дейін салу жоспарланған, бірақ қаржының жетіспеуі сияқты бірқатар себептерге байланысты ол тоқтап қалды.
After the building of the Grand Junction Railway and the Liverpool and Manchester Railway, investors began to look for other routes south of Manchester. From 1835, the GJR was considering a branch to the Potteries, while the Manchester and Cheshire Junction Railway was planning a line from Manchester to Crewe with branches outwards. Meanwhile, George Stephenson was investigating a line from Manchester and Stockport to the Potteries, which developed into a proposal for a "Manchester South Union Railway". Also involved were proposals for competing lines through the Trent valley to Rugby. After two years of proposals and counter proposals, what emerged was a scheme to run from a junction from the GJR at Chebsey, with branches to Macclesfield and Crewe, into Manchester Store Street, which received Parliamentary authorisation in 1837. There were plans to take the line to Rugby, but for a number of reasons, including lack of finance, they were put in abeyance.
Ашылу
Хитон Норрис пен Манчестердегі Трэвис көшесіндегі уақытша станция арасындағы бөлік 1840 жылы алғаш ашылды және алғашқы жиырма аптада шамамен екі мың жолаушы тасымалдады. Дегенмен, Стокпортта Мерси өзені үстінен 22 аркалы зор виадукты салу жұмысы әлі аяқталмай тұрды. 1841 жылы Store Street-ті пайдаланатын Шеффилд, Астон-андер-Лайн және Манчестер темір жолы да Трэвис көшесіне қатынауын бастады. Store Street 1842 жылы толыққандай ашылды және кейін Лондон жолы (1960 жылы Пикадилли) деп аталды. Қызметтер Сандбахқа дейін ұзартылды, бірақ Крюге кіру, онда GJR желісі арқылы Бирмингемге жету жоспарланған, қиындық тудырды. Ақырында, GJR пойыздарын Крюден оңтүстікке қарай, ал M&B оларды Манчестерге дейін жеткізетіні туралы келісімге келді. Robert Stephenson and Company және Sharp, Roberts and Company компанияларынан барлығы 2-2-2 конфигурациясындағы жеткілікті локомотивтер тапсырыс берілді, бірақ олардың локомотив басқарушысы Джон Рамсботтом төрт локомотивті Оңтүстік-Шығыс темір жолына сата алды. Компанияның қаржылық жағдайы нашар болғанына қарамастан, ол бірнеше қысқа тармақтар салды және маңызды рөл атпаса да, оның орны Трент және Чурнет аңғарлары үшін жаңа жоспарлардағы маңызды бөлік болды, бұл жоспарлар Лондон және Бирмингем темір жолымен бәсекелестікке түсуді көздеді.
A section between Heaton Norris and a temporary station at Travis Street in Manchester was opened first in 1840 carrying nearly two thousand passengers in the first twenty weeks. However, there still remained to be built an enormous 22 arch viaduct over the River Mersey at Stockport. In 1841 the Sheffield, Ashton under Lyne and Manchester Railway, which was to share Store Street, also began running into Travis Street. Store Street finally opened in 1842 and later became known as London Road (it became Piccadilly in 1960). Services were extended to Sandbach but entry to Crewe, where it would use GJR metals to Birmingham, proved more difficult. In the end it was agreed that the GJR would work the trains south of Crewe, while the M&B would work them into Manchester. Enough locomotives, all 2 2 2, had been ordered from Robert Stephenson and Company and Sharp, Roberts and Company to work the whole distance, but John Ramsbottom, their Locomotive Superintendent, managed to sell four of them on to the South Eastern Railway. Although the company's finances remained weak, it built a number of short branches, and, although a minor player, its position made it a crucial part in revived plans for the Trent and Churnet valleys, which involved the London and Birmingham Railway with which they would compete.
Бірігу
Ақырында M&BR, GJR және L&BR арасындағы күрделі қарым-қатынас 1846 жылы олардың бірігуімен Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолын құру арқылы шешілді. Көптен күткен Трент аңғары темір жолы 1847 жылы ашылды. Манчестер және Бирмингем басқа жоспарларды ұсынды, соның ішінде 1846 жылы мақұлданған Регбиден Мидленд темір жолына, Лестер маңындағы Систондағы және Ковентри мен Нюнетон темір жолына қатысты жобалар. Сондай-ақ 1846 жылы Манчестер, Бекстон, Матлок және Мидлендс Жоғарғы Желі жолы M&BR және Мидленд темір жолының күшті қолдауымен мақұлданды, ол Мидлендтің Лондонға баратын желісімен қосылуы тиіс болған. Алайда, қаржылық қиындықтарға байланысты ол Роузлиге ғана жетті, бірақ бұл бірігу Мидленд үшін үлкен ұятқа айналды, себебі LNWR табиғи түрде астанаға бағытталған бәсекелес желіге қарсы болды.
Eventually the complex relationship between the M&BR, the GJR and the L&BR was resolved by their merger in 1846 to form the London and North Western Railway. The long awaited Trent Valley Railway opened in 1847. The Manchester and Birmingham had put other plans forward, including a line from Rugby to the Midland Railway at Syston near Leicester, authorised in 1846 and the Coventry and Nuneaton Railway. Also in 1846 the Manchester, Buxton, Matlock and Midlands Junction Railway had been authorised, supported strongly by the M&BR and the Midland, joining the latter's line to London. In the event it only reached Rowsley due to financial difficulties, but the merger was a considerable embarrassment to the Midland, since the LNWR was naturally opposed to a competing line to the capital.
M&BR локомотивтері
M&BR локомотивтері Лонгсайт темір жол стансасында орналасқан еді.
The M&BR's locomotive works was at Longsight railway station.
Престбери туннелі
Престбери туннелі 1845 жылы Джордж У. Бак Манчестер және Бирмингем темір жолы үшін салынған. Оңтүстік кіреберіс аркасы ақ құмтастан қаланған және II санаттағы мүлік болып есептеледі. Арка, тіреу қабырғаларын ұстап тұратын тас үйінділерінен биіктеп тұрады және модильонды карнизбен әсемделген. Солтүстік кіреберіс аркасы кірпіштен жасалған және қарапайым дизайнға ие. Солтүстік арканың төбе тасы 1845 жыл жазылған және компанияның бас әріптерімен белгіленген.
The Prestbury Tunnel was constructed in 1845 by George W. Buck for the Manchester and Birmingham Railway. The south entrance arch is made from ashlar buff sandstone, and is Grade II listed. The arch stands proud of the rubble supporting walls, and is decorated with a modillion cornice. The north entrance arch is in brick and of a simpler design. The keystone of the northern arch has the 1845 date, and the company's initials.