Кіріспе
Екі Сицилияның патшасы 1859–1861 жылдары Франциск II (неаполитан және Франческо д’Ассизи Мария Леопольдо; 16 қаңтар 1836 – 27 желтоқсан 1894) – Екі Сицилияның патшасы. Ол Екі Сицилияның соңғы патшасы болды, себебі Джузеппе Гарибальди мен Сардинияның Виктор Эммануэль II-нің жасаған шабуылдары Италияның бірігуі процесінде оның билігін аяқтады. Ол тақтан түсірілгеннен кейін Екі Сицилия Корольдігі мен Сардиния Корольдігі жаңа құрылған Италия Корольдігіне біріктірілді.
Francis II (Neapolitan and , christened Francesco d'Assisi Maria Leopoldo; ; 16 January 1836 – 27 December 1894) was King of the Two Sicilies. He was the last King of the Two Sicilies as successive invasions by Giuseppe Garibaldi and Victor Emmanuel II of Sardinia ultimately brought an end to his rule, as part of Italian unification. After he was deposed, the Kingdom of the Two Sicilies and the Kingdom of Sardinia were merged into the newly formed Kingdom of Italy.
Ерте өмір
Франциск II – Екі Сицилия королі Фердинанд II-нің бірінші әйелі Мария Кристина Савойядан туған жалғыз ұлы және мұрагері, ол 1836 жылы Неапольде дүниеге келген Бурбон әулетінің соңғы патшасы болды. Оның біліміне тиісінше көңіл бөлінбеді, нәтижесінде ол әлсіз мінезді адам болып өсті, анасы, Австрияның архигерцогинясы Мария Терезияның, сондай-ақ дін қызметкерлері мен реакциялық сарай тобы – камарилланың ықпалында болды, олардан ол қорқып жүрді. 1859 жылдың 3 ақпанында Бариде Франциск Баварияның Виттельсбах әулетінен шыққан герцогиня Мария Софияға үйленді (Австрия императрицасы Елизавета "Сиссидің" кіші қарындасы). Бірақ, олардың некесі бақытсыз болды. Олардың жалғыз қызы Мария Кристина ата-анасының үйленгеніне он жыл өткен соң дүниеге келді және үш ай ғана өмір сүрді (24 желтоқсан 1869 – 28 наурыз 1870).
Билік
Франциск II әкесі қайтыс болғаннан кейін 1859 жылдың 22 мамырында таққа отырды. Премьер-министр лауазымына ол бірден Карло Филанджериді тағайындады, ол Ломбардиядағы франко-пиемонттық жеңістердің маңыздылығын түсінді және Францискке Кавур ұсынған Сардиния Корольдігімен одақ құруды кеңес берді. 7 маусымда Швейцария гвардиясының бір бөлігі бүлік көтерді, патша оларды наразылықтарын түзетуге уәде беріп, жұмылдырды, ал генерал Алессандро Нунцианте әскерін жинап, бүлікшілерді қоршап алып, атып тастады. Оқиға Бурбон әулетінің ең сенімді тірегі болған Швейцария гвардиясының таратылуына әкелді. Кавур Пьемонт пен Неаполь арасында Папа мемлекетін бөлу туралы (Рим провинциясынан басқа) одақ ұсынды, бірақ Франциск бұл идеяны қабылдамады, оған ол дінге қарсылық сияқты көрінді. Филанджери династияны сақтап қалудың жалғыз жолы конституция екенін қатты жақтады, бірақ патшаның бас тартуына байланысты ол отставкаға шықты.
Гарибальдидің шабуылдау
Осы уақытта революциялық партиялар Калабрия мен Сицилияда Бурбондарды құлату үшін сөз байласты, ал Джузеппе Гарибальди Италияның оңтүстігінде шабуылға дайындалды. Сицилиядағы құпия жоспар ашылып, қатыгездікпен жазаланды, бірақ қозғалысты ұйымдастырған Розалино Пило мен Франческо Криспи өлім жазасынан құтылды. Гарибальди Марсалаға (мамыр 1860 ж.) Мыңдық экспедициясымен келгенде, аралды таңғаларлықтай оңай басып алды. Бұл оқиғалар Франциск II-ні конституция беруге көндірді, бірақ оның жариялануынан кейін Неапольде тәртіпсіздіктер болды және бірнеше министрлер отставкаға шықты; Либорио Романо үкімет басшысы болды. Әскер мен флоттың тарауы жылдамдады, ал Кавур осы оқиғаларды бақылау үшін Пьемонт эскадрильясын, әскерлермен бірге жіберді. Гарибальди Мессина бұғазын кешіп, солтүстікке қарай жылжыды. Ұзақ ойланыстан кейін, тіпті Гарибальдидің өзіне және Романоның кеңесімен, Франциск II 6 қыркүйекте әйелі Мария Софиямен, сараймен және дипломатиялық корпуспен (француз және британ министрлерін қоспағанда) Неапольден теңіз арқылы Гаетаға кетті, онда әскердің көп бөлігі шоғырланған еді. Ертесі күні Гарибальди Неапольге кірді, оны ыстық қарсылық күтті және уақытша үкімет құрды.
Пьемонт шабуылдары
Король Виктор Эммануэль II Папалық мемлекеттерге шабуыл жасауға шешім қабылдады және Умбрия мен Марке аймақтарын басып алғаннан кейін Неаполитан корольдігіне кірді. Гарибальди әскерлері 1 қазан 1860 жылы өткен Вольтурно шайқасында неаполитан роялистерін жеңіп, пиемонттықтар Капуаны басып алды. 1860 жылдың соңына қарай тек Гаета, Мессина және Чивителла-дель-Тронто ғана қарсы тұрды. Пиемонттықтардың Гаетаға қамауы 1860 жылдың 6 қарашасында басталды. Франциск II және оның әйелі екеуі де үлкен сабырлылық пен батылдық танытты. Теңізден шабуыл жасауға кедергі келтірген француз флоты қайтарылып алынғаннан кейін де олар қарсылық көрсетуді жалғастырды. Тек 1861 жылдың 13 ақпанында ғана бекініс капитуляциялады.
Ауыстыру
Осылайша, Екі Сицилия Корольдігі жойылды, оның аумағы Сардиния Корольдігіне (кейін Италия Корольдігі деп аталды) қосылды, ал Франциск II тақтан түсірілді. Франциск пен Мария София алғашқыда Римде Папаның қонақтары ретінде тұрды, онда Франция, Испания, Австрия-Мажарстан, және Бавария сияқты кейбір католик мемлекеттері мойындаған эмиграциялық үкіметті сақтап қалды. 1866 жылы Пруссияның Австрияға қарсы жеңісінен және итальяндық аумақтың одан әрі кеңеюінен кейін, олар бұл үкіметті таратып, 1870 жылы итальяндықтар Римді басып алғанға дейін қаладан кетіп қалды. Содан бері олар Австрия, Франция және Баварияда көшпенді өмір сүрді. 1894 жылы Франциск Трентинодағы Аркода (қазір Солтүстік-Шығыс Италия, бірақ сол кезде Австрия-Мажарстан құрамында) қайтыс болды. Оның әйелі одан 31 жыл кейін Мюнхенде қайтыс болды. Франциск II қайтыс болғаннан кейін, оның жартылай інісі Альфонсо Екі Сицилия Корольдігінің тағына талапкер атанды.
Қасиетті деп жариялау және қасиетті деп жариялау себептері
2020 жылдың 11 желтоқсанында Неаполь архиепискобы, кардинал Кресценцио Сепе Екі Сицилия королі Франциск II-нің қасиеттілікке көтерілу ісін бастады. Рим папасы Франциск патшаны Құдайдың қызметшісі деп жариялады.