Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі. Қайың сискині (Spinus pinus) – Солтүстік Америка құлықтағы қарға тұқымдасына жататын құс. Ол көшіп-қонатын құс, қыстау орындары өте шашыраңқы.
Species of bird
The pine siskin (Spinus pinus) is a North American bird in the finch family. It is a migratory bird with an extremely sporadic winter range.
Еуразиялық сискиннен бөліну
Қарағай сискині әдеттегі түрінде қарапайым құс, ал Еуразиялық сискин (олардың табиғатта бірге тіршілік етпейтін түрі) көп жағдайда әлдеқайда жарқын. Ересекті Еуразиялық сискин еркектері ашық жасыл және сары түсті, қара басқапты, мойны мен кеудесі жолақсыз; қарағай сискинінде мұндай жарқын түс жоқ. Ересекті Еуразиялық сискин мешіктері де көбінесе жасыл және сары түстерде болады: мысалы, қабақтың үстінде сары, кеуде жанында және мантиясында жасыл, қонышқа жақын жерінде сары түстер кездеседі. Типтік түріндегі ересек қарағай сискиндерінде жасыл және сары түстер жоқ, бірақ жас құстар күзгі көші-қонға дейін қысқа мерзімге ішкі жағында сарғыш қоңыр реңк пен қанаттарында сарғыш жолақтар болуы мүмкін. Еуразиялық сискиннің ішкі жағының негізгі түсі әдетте таза ақ, ал қарағай сискинінде көбінесе кірленген түс болады. Аналық және жас Еуразиялық сискиндерде құрсақ пен төменгі кеуде ортасы көбінесе толық немесе жартылай жолақсыз болады, ал қарағай сискинінде жолақтылық әдетте бүкіл ішкі жағына таралады. Еуразиялық сискиннің қанаттары кең және сары (ұштары ақ), ал қарағай сискинінде олар әдетте тар және қоңырқай ақ түсті, бұл қанаттың негізіндегі жарқын сары түске қарсы келеді. Қарағай сискиндерінің жұқарағы ұзын, көбінесе тік өскілі, ал Еуразиялық сискиндерде қысқа жұқарақ және иісті өскілі болады. Қарағай сискинінің жасыл түрі де бар, ол Еуразиялық сискиніне көбірек ұқсайды; олардың саны популяцияның тек 1% құрайды. Бұл құстар аналық Еуразиялық сискиніне ұқсас, бірақ олардың құйрық астындағы қауырсындары сары (Еуразиялық сискинінде ақ), қабақтың үстінде сары түс жоқ, ішкі жағындағы жолақтылық азайған, ал құйрықтың түбінде және қанаттарында көп мөлшерде сары түс байқалады; сондай-ақ, ішкі жағындағы сары түстің мөлшері де әртүрлі болуы мүмкін, бірақ бұл мәселені одан әрі зерттеу қажет.
The pine siskin in its typical morph is a drab bird, whereas the Eurasian siskin (a bird the species does not naturally co exist with), in many plumages, is much brighter. Adult male Eurasian siskins are bright green and yellow with a black cap, and an unstreaked throat and breast; the pine siskin does not have a corresponding bright plumage. Adult female Eurasian siskins also usually have green and yellow plumage tones: for example, yellow in the supercilium and on the sides of the breast, green tones in the mantle and yellow in the rump. Adult pine siskins of the typical morph do not have green and yellow tones, although juveniles can have a yellowish buff wash on their underparts and buff toned wingbars, for a short period prior to their autumn migration. The ground colour of the underparts of the Eurasian siskin is normally pure white, whereas on the pine siskin it is usually a dirtier colour. In female and juvenile Eurasian siskins, the centre of the belly and lower breast are often largely or entirely unstreaked, whereas in most pine siskins the streaking extends across the whole of the underparts. The wingbars of the Eurasian siskin are broad and yellow (with the tips white) whereas they are normally narrower and buffish white in the pine siskin, contrasting with the bright yellow flash at the base of the primaries. Pine siskins have a longer bill, usually with a straight culmen, compare with a short bill in Eurasian siskins, with a decurved culmen. There is a green morph of the pine siskin, closer in appearance to the Eurasian siskin; these birds make up only 1% of the population. These are closer in appearance to female Eurasian siskins, but differ in that they have a yellow wash on the undertail coverts (white on the Eurasian siskin), no yellow in the supercilium, reduced underparts streaking, and much yellow at the base of the tail and remiges; there may also be a difference in the extent of yellow in the underparts, but this needs further study.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Олардың көбейетін ареалы Канаданың, Алясканың дерлік барлық аумағын және АҚШ-тың батыс таулары мен солтүстік бөліктерін қамтиды. Атауынан көрініп тұрғандай, бұл түр көбінесе ашық қылқан жапырақты ормандарда көбейеді. Солтүстік қарағай ормандары түрдің көбейетін популяциясының басым бөлігін қамтамасыз етеді. Дегенмен, декоративтік қылқан жапырақты немесе жапырақты ағаштардың тоғайлары жартылай дамыған саябақтарда, зираттарда және қала маңындағы орманды жерлерде ұялайтын құстарға жағдай жасай алады. Олар ашық орман шатырында, тұқымдары көп жерлерде тамақтануды ұнатады, бірақ жапырақты ормандар мен бұталар, шалғынды далалар, шөптесін алқаптар, жол жиектері, шапарал, артқы аулалардағы бақшалар мен газон сияқты әртүрлі орталарда да азықтанады. Олар кішкентай тұқымдар ұсынатын аулалық жемдегіштерге жиналады. Минералдық қоймалар оларды қар мен мұзды еріту үшін тұздалған қысқы жол төсеніштері сияқты әдетте тартымды емес жерлерге тарта алады. Ұя көбінесе қылқан жапырақты ағаш, ағаштың көлденең бұтағында жақсы жасырылған болады.
Their breeding range spreads across almost the entirety of Canada, Alaska and, to a more variable degree, across the western mountains and northern parts of the United States. As their name indicates, the species occurs mostly as a breeder in open conifer forests. Northern pine forests support the majority of the species' breeding population. However, stands of ornamental conifers or deciduous trees may support nesting birds in partially developed parks, cemeteries, and suburban woodlands. While they favor feeding in open forest canopies where cone seeds are abundant, they'll forage in habitats as diverse as deciduous forests and thickets, meadows, grasslands, weedy fields, roadsides, chaparral, and backyard gardens and lawns. They flock to backyard feeders offering small seeds. Mineral deposits can lure them to otherwise unattractive habitats like winter road beds that are salted to melt snow and ice. The nest is well hidden on a horizontal branch of a tree, often a conifer.
Тамақтандыру
Бұл құстар ағаштарда, бұталарда және арамшөптерде жем іздейді. Олар негізінен тұқымдар, өсімдік бөліктері және кейбір жәндіктермен қоректенеді. Қыста олар көбінесе американдық алтынқұстар мен қызылқұстар сияқты аралас топтарда тамақтанады. Қарағай тұқымы, қызыл алғай, қайың және шырша тұқымдары сияқты ұсақ тұқымдар қарағай сискинінің рационының басым бөлігін құрайды. Олардың өңештің бір бөлігінде, яғни егіндікте, өз салмағының 10%-ға дейін тұқымды бір түнде сақтап алады, бұл суық күндері қосымша тамақпен қамтамасыз етеді. Олар бірінен соң бірі тал, қарағай және үйеңкінің жас бүршіктерін, сондай-ақ арамшөптер мен тіпті жас бақша көкөністерінің жұмсақ сабақтары мен жапырақтарын жейді. Олар шөп, данқылдақ, жусан, күнбағыс және беде тұқымдарын теріп жейді. Құс азықтандырғыштар қарағай сискиндерін көптеген жағдайларда тартады, онда олар қара майлы күнбағыс сияқты қабықтары ауыр тұқымдардың қалдықтарын жей алады, оларды ірі мүңкілікті құстар қалдырады. Жазда олар көптеген жәндіктерді, әсіресе құтыларды, сондай-ақ кейбір кенелер мен құрттарды жейді, оларды жас ұрпақтарына протеинге толы тамақ ретінде береді, бұл олардың өсуіне көмектеседі. Қысқа дейін тіпті бірінші жылғы сискиндер де негізінен тұқыммен қоректенеді. Қарағай сискиндері өте суық температураны көтере алады. Бұл түрдің метаболизмінің жылдамдығы олардың мөлшеріндегі әдеттегі әнші құстан әдетте 40%-ға жоғары болады. Температура 70 °C-қа (94 °F) дейін төмендегенде, олар осы жылдамдықты бірнеше сағатқа нормадан бес есеге дейін арттыра алады. Олар сондай-ақ, өздерінің аққу және американдық алтынқұс туыстарына қарағанда, қыста шамамен жартылай көбірек май жинақтайды. Олар өз балаларын суықтан да қорғай алады. Ұялар көбінесе қалың өсімдік материалдарымен жылытылады, ал аналықтары күйеуінен тамақтанғанда, жұмыртқаларын және балапандарын инкубациялауды тоқтатпауы мүмкін.
These birds forage in trees, shrubs and weeds. They mainly eat seeds, plant parts and some insects. In winter, they often feed in mixed flocks including American goldfinches and redpolls. Small seeds, especially thistle, red alder, birch, and spruce seeds, make up the majority of the pine siskin's diet. In a part of their esophagus called the crop, the species can store up to 10% of their body weight in seeds overnight, providing extra food on cold days. They will alternately eat the young buds of willows, elms and maples, and the soft stems and leaves of weeds and even young garden vegetables. They glean the seeds of grass, dandelions, chickweed, sunflowers and ragweed. Bird feeders often attract pine siskins, where they may eat fragments of heavy shelled seeds, such as black oil sunflowers, left behind by heavier billed bird species. In summer, they will eat many insects, especially aphids, as well as a few spiders and grubs, which they then feed to the young as a protein rich food that contributes to their growth. By the time of winter, even first year siskins predominately eat seeds. Pine siskins can survive in very cold temperatures. The metabolic rates of this species are typically 40% higher than a "normal" songbird of their size. When temperatures plunge as low as 70 °C ( 94 °F), they can accelerate that rate up to five times normal for several hours. They also put on half again as much winter fat as their common redpoll and American goldfinch relatives. They also can protect their young from cold as well. Nests are often heavily insulated with thick plant materials and females may literally never cease incubating their eggs and hatchlings, while being fed by their male mate.
Қорғау мәртебесі
Вашингтон штатындағы ең көп кездесетін қарлығаш болғанына қарамастан, қарағай сискинінің саны 1966 жылдан бері жыл сайын айтарлықтай азайып келеді, деп мәлімдейді Breeding Bird Survey. Бұл түрдің күрт өзгеретін мінезіне байланысты, популяциялар жылдан жылға кең ауқымда өзгереді және трендтерді анықтау қиын болуы мүмкін. Қоңырбас торғайдың паразиттік әсері қарағай сискинінің көбеюіне маңызды әсер етеді, ал орманның үзіліске ұшырауы олардың торғайлармен қарым-қатынасын күшейтті. Осы құстың көптеп кездесуін сақтау үшін үлкен қылқан жапырақты орман алқаптарын сақтауға көмектеседі.
Although considered Washington's most common finch, the pine siskin has suffered a significant annual decline in population since 1966, according to the Breeding Bird Survey. Due to the irruptive nature of this species, populations vary widely from year to year, and trends can be difficult to interpret. Parasitism by brown headed cowbirds can have a significant impact on pine siskin productivity, and forest fragmentation has increased their contact with cowbirds. Maintaining large tracts of coniferous forest will help keep this bird common.