Кіріспе
Вильгельм I (Willem Frederik; 24 тамыз 1772 - 12 желтоқсан 1843) – 1815 жылдан 1840 жылға дейін Нидерланд королі және Люксембургтің ұлы герцогы болды. Вильгельм Голландия Республикасының соңғы штадтхальдері, Оранж князі Вильгельм V және Пруссияның Вильгельминасының ұлы еді. Фландрия науқаны кезінде ол голланд әскерлеріне басшылық етіп, француз басқыншылығына қарсы күресті. 1795 жылы Батавия революциясынан кейін отбасы Лондонға жер аударылды. Әкесінің Төмен Жерлердегі иеліктерін жоғалтқаны үшін өтеу ретінде Вильгельм 1803 жылы жаңадан құрылған Нассау-Оранж княздығының билеушісі болып тағайындалды. 1806 жылы Наполеон Германияға басып кірген кезде Вильгельм пруссиялық тараптан соғысып, француз жеңісінен кейін тақтан алынды. 1806 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол Оранж князі және Оранж-Нассау княздығының билеушісі болды, бірақ Киелі Рим империясының тарауынан және Рейн конфедерациясының құрылуынан кейін сол жылы одан да айырылды. Ол келесі жылдарды Пруссияда сүргінде өткізді. 1813 жылы Наполеон Лейпцигте жеңілгеннен кейін Оранж-Нассау аумақтары Вильгельмге қайтарылды; сондай-ақ ол Біріккен Нидерландтың тәуелсіз князі болу ұсынысын қабылдады. 1815 жылы Вильгельм өзін Нидерланд королі деп жариялады. Осы жылы ол король Фридрих Вильгельм III-пен келісім жасасты, онда Люксембургтің жаңа ұлы герцогы болу үшін Оранж-Нассауды Пруссияға берді. Король ретінде ол жаңа конституцияны қабылдады, күшті экономикалық және өнеркәсіптік прогреске жетекшілік етті, сауданы дамытты және Лёвен, Гент және Льеж университеттерін құрды. Реформаланған дін мен голланд тілінің енгізілуі, сондай-ақ экономикалық теңсіздік сезімі оңтүстік провинцияларда кең тараған наразылықты тудырып, 1830 жылы Бельгия революциясының басталуына әкелді. Вильгельм бүлікті басып тастай алмады және 1839 жылы Лондон шартына сәйкес Бельгияның тәуелсіздігін қабылдады. Вильгельмнің конституцияға өзгерістер енгізуге келіспеуі, Бельгияны жоғалтуы және Рим католигі Генриетта д'Ольтремонтқа үйлену ниеті 1840 жылы оның тақтан бас тартуына себеп болды. Оның үлкен ұлы Вильгельм II таққа отырды. Вильгельм 1843 жылы 71 жасында Берлинде қайтыс болды.
William I (Willem Frederik; 24 August 1772 – 12 December 1843) was king of the Netherlands and grand duke of Luxembourg from 1815 until his abdication in 1840. William was the son of William V, Prince of Orange, the last stadtholder of the Dutch Republic, and Wilhelmina of Prussia. During the Flanders campaign, he commanded the Dutch troops and fought against the French invasion. The family went into exile in London in 1795 following the Batavian Revolution. As compensation for the loss of his father's possessions in the Low Countries, William was appointed ruler of the newly created Principality of Nassau Orange Fulda in 1803. When Napoleon invaded Germany in 1806, William fought on the Prussian side and was deposed upon French victory. With the death of his father in 1806, he became Prince of Orange and ruler of the Principality of Orange Nassau, which he also lost the same year after the dissolution of the Holy Roman Empire and subsequent creation of the Confederation of the Rhine. He spent the following years in exile in Prussia. In 1813, following Napoleon's defeat at Leipzig, the Orange Nassau territories were restored to William; he also accepted the offer to become Sovereign Prince of the United Netherlands. William proclaimed himself king of the Netherlands in 1815. In the same year, he concluded a treaty with King Frederick William III in which he ceded the Orange Nassau to Prussia in exchange for becoming the new grand duke of Luxembourg. As king, he adopted a new constitution, presided over strong economic and industrial progress, promoted trade and founded the universities of Leuven, Ghent and Liège. The imposition of the Reformed faith and the Dutch language, as well as feelings of economic inequity, caused widespread resentment in the southern provinces and led to the outbreak of the Belgian Revolution in 1830. William failed to crush the rebellion and in 1839 he accepted the independence of Belgium in accordance with the Treaty of London. William's disapproval of changes to the constitution, the loss of Belgium and his intention to marry Henrietta d'Oultremont, a Roman Catholic, led to his decision to abdicate in 1840. His eldest son acceded to the throne as King William II. William died in 1843 in Berlin at the age of 71.
Оранж әміршісі
Вильгельм I-нің ата-анасы Голландия Республикасының Оранж ханзадасы Вильгельм V және оның әйелі Вильгельмина Пруссия болды, ол Пруссияның соңғы штадхолдері еді. 1806 жылға дейін Вильгельм ресми түрде Вильгельм VI, Оранж-Нассау князі, ал 1806 мен 1813 жылдар аралығында Оранж князі деп аталды. Берлинде 1791 жылдың 1 қазанында Вильгельм өзінің анасының туысы (Фредерика Луиза) Вильгельмина Пруссияға үйленді, ол Потсдамда туған. Ол Пруссия королі Фредерик Вильгельм II-нің қызы еді. Вильгельмина 1837 жылы қайтыс болғаннан кейін, Вильгельм 1841 жылдың 17 ақпанында, Берлинде, графиня Генриетта д'Ольтремонтқа (1792 жылдың 28 ақпанында Маастрихтте туған, 1864 жылдың 26 қазанында Шлосс-Рахеде қайтыс болған), Нассау графинясіне үйленді.