Вентнор: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Вентор ( /ˈv//ɛ//n//t//n//ə//r/) – Виктория дәуірінде Ньюпорттан Уайт аралының оңтүстік-шығыс жағалауында құрылған теңіз жағалауындағы курортты қала және азаматтық округ. Ол Сент-Бонифас Даунының оңтүстігінде орналасқан және теңізге қарай тік беткейлерге салынған. Жоғары жағы Жоғарғы Вентор (ресми түрде Лоутервилл) деп аталады; төменгі жағы, көптеген ыңғайлылықтар орналасқан жері, Вентор деп аталады. Вентор кейде оның қалалық кеңесіне кіретін Сент-Лоуренс және Бончерч сияқты жақын және көне елді мекендерді де қамтиды. 2021 жылғы халық санауы бойынша халқы 5,567 адамды құрайды.

Вентор 19-ғасырдың соңында денсаулық сақтау және демалыс орны ретінде өте танымал болды, оны «Ағылшын Жерорта теңізі» және «Теңіз жағасындағы Мейфэр» деп сипаттады. 20-ғасырдың басында медицинаның жетістіктері оның денсаулық сақтау орны ретіндегі рөлін азайтты және басқа британдық теңіз жағалауындағы курорттар сияқты, оның жазғы демалыс саудасы ғасырдың соңында саяхаттың өзгеруінен зардап шекті. Оның төбелі борлы таулардың төменгі жағындағы салыстырмалы түрде қорғалған орналасуы және Англия бұғазына оңтүстікке қарай бағытталуы, аралдың қалған бөлігімен салыстырғанда, көбірек күн күндері мен азырақ аязды микроклиматты құрайды. Бұл субтропикалық өсімдіктердің көптеген түрлерінің өсуіне мүмкіндік береді; Вентор ботаникалық бағы ерекше көзге түседі. Венторда Виктория дәуірінің ерекшелігі сақталған, белсенді өнер саласы бар және ол қайтадан танымалдылыққа ие болып келеді.

Тарих

Бончерч пен Сент-Лоуренс екеуінде де Норман дәуірінен бастау алған шіркеулер бар, бірақ Вентор болған аймақ 19 ғасырға дейін көзге түспейтін еді. Англосаксон дәуірінде ол Холевия деп аталған, ал 12 ғасырда Холевие, немесе ойыс жол (алайда, бұл атаудың шығуы төмендегі жартастағы қасиетті бұлақтан болуы мүмкін). Жақын маңдағы төбелердегі қабірлерден көрініп тұрғандай, қола дәуірінде де адамдар қоныстанған, ал қазба жұмыстары темір дәуірі мен ерте рим кезеңдерінде аймақта шағын елді мекендер болғандығын көрсетті. Бұған Биннел шығанағы, Вуди шығанағы, Сент-Кэтринс-Пойнт және Рокен-Энд маңындағы орта және палеоэкологиялық қоршаулар жатады. 13 ғасырда бұл аймақ Холлоуэй мен Стифилл иеліктеріне кірген, екеуі де Лизл отбасының меншігінде болған. 1992 жылғы археологиялық зерттеулер Флауэрс Брукте ортағасырлық қоныстың іздерін тапты, ол 1327 жылғы салық тізімінде Villata de steple деп аталды. Кейін бұл аймақ екі шаруашылыққа біріктірілді, ал 1834 жылы осы жердегі бірнеше коттедждер бұзылды. Қазіргі каскадтың солтүстігінде орналасқан Вентнор су диірмені алғаш рет 1327 жылы айтылған, 1848 жылы өрттен қирап, 1853 жылға дейін қайта жаңартылып, 1875 жылы бұзылды. 19 ғасырдың басында Вентнор диірменнен басқа, шығанақтың жанындағы бірнеше балықшылар үйлерінен, екі-үш қонақүйден және шаруашылықтан тұрды. 1804 жылы Джон Бритон оны «теңізге қарай ашық, орман мен биік төбелермен қоршалған, негізінен балықшылар тұратын бірқатар әдемі коттедждерден тұратын шағын ауыл» деп сипаттады. Сол кезде туберкулез (қазіргі ТБ) өлімнің жиі себебі болды. Содан кейін Вентнор жылдам дамып, қалаға айналды, көптеген қонақүйлер мен пансионаттар, әсіресе қыс мезгілінде, науқас демалушыларды тартты, сондай-ақ оның мөлшері үшін күтілгеннен көп дүкендер ашылды (1891 жылы төрт дәріхана болды). Бірақ, қаланың жылдам өсуіне барлығы да қуанбады: 1845 жылы жазушы Джон Гвиллиам басқалардың жағымды пікірлерін келтіргеннен кейін, жазғы «шыдамсыз» ыстық пен қаладағы бор ұнтабына шағымданып, онда өмір сүру «Уайт аралында маған ең ауыр жаза болар еді» деп қорытындылады. 1853 жылы аралдағы алғашқы газет – «Вентнор Меркурий» жарық көрді (ол 1985 жылға дейін шығарылды). 1869 жылы доктор Артур Хилл Хассалл Сент-Лоуренстегі кеуде ауруларына арналған Корольдік ұлттық ауруханасын ашты, ал көптеген жергілікті ғимараттар 1860-шы жылдарға дейін салынды, сол кезде қаланың қазіргі коммерциялық орталығы дамыды. 19 ғасырдың соңында Ұлыбритания мен Еуропадан келген бай демалушыларға бағытталған даму орын алды, себебі британдық теңіз жағалауындағы курорттар өте танымал болды. 1860 жылы салынған алғашқы пирс суға кетіп қалды. 1863 жылы толқын қорғағыш қабырғалар салынды, ал келесі жылы Литтлхэмптонға пароходтық қатынас Лондонға пойызбен байланысты. Вентнорға келген бай лондондықтардың көптігіне байланысты «теңіз жағасындағы Мейфэр» деп атады. 1887 жылы Бартоломейдің анықтамалығы Вентнорды «Англияның ең танымал шипажайларының бірі» деп сипаттады, сол кезде приходта 5739 адам тұрды. 20 ғасырдың басында Вентнор гүлденген курорттық қалаға айналды, онда бірнеше газет, ғылыми институт, кең кітапхана, жиналыс залы, павильон, түрлі спорттық клубтар, бірнеше шіркеулер, жыл сайынғы регата мен карнавал, және жаңа қалалық саябақ болды. 1901 жылы оның халқы 6000-нан асты. Вентнор мен Сент-Лоуренс жараланған сарбаздарды қабылдау орталықтары болды. Жазғы демалыс келушілер 1920 жылдары қайта келді, бірақ қысқы денсаулық саудасы жандана алмады. Қала 1930 жылдары өзінің гүлдену шегіне жетті, ол кезде Саутси мен қаланың пиері арасында бу кемелері жүріп тұрды. Арт-деко стиліндегі қысқы бақтар 1936/37 жылдары ашылды. 1940 жылы RAF Ventnor-дегі радар стансасына бірнеше рет шабуыл жасалды, ал қаланың өзі де бомбаланды, сондай-ақ 1942 жылы қайтадан. Соғыс аяқталғанға дейін қаладағы 120 ғимарат қиратылды, 1500-ге жуық зақымдалды, ал 16 адам қаза тапты, сондай-ақ қысқа мерзімді саяхаттардың өсуі байқалды.

While Bonchurch and St Lawrence both have churches dating back to the Norman era, the area in between that became Ventnor was unremarkable until the 19th century. In Anglo Saxon times it was known as Holeweia, which by the 12th century had become Holeweye, or hollow way (although possibly the name derived from the Holy Well spring on the downs). There are indications of Bronze Age settlement, with burial mounds on the nearby downs, and excavations have evidenced small scale settlement in the area during both the Iron Age and the early Roman period. These include middens and palaeoenvironmental deposits at Binnel Bay, Woody Bay, St Catherine's Point and Rocken End. During the 13th century, the area was covered by the manors of Holloway and Steephill, both belonging to the Lisle family. A 1992 archaeological survey found evidence of a medieval settlement at Flowers Brook, which was referred to in a 1327 subsidy roll as Villata de steple. This area was subsequently incorporated into two farms, with some cottages on the site demolished in 1834. Ventnor watermill, on a site just north of the current cascade, is first mentioned in 1327, was destroyed by fire in 1848, rebuilt by 1853, and demolished in 1875. In the early nineteenth century, in addition to the mill, Ventnor consisted solely of a few fishermen's huts by the cove, a couple of inns, and a farm. In 1804, it was described by John Britton as a "hamlet formed by a range of neat cottages chiefly inhabited by fishermen, open to the sea in front, and backed by woods and the high downs". at a time when consumption (now known as TB) was a common cause of death. Thereafter Ventnor developed very rapidly into a town, with numerous hotels and boarding houses targeting sick visitors, particularly during the winter, and a wider range of shops than would be expected for a town of its size (by 1891 it had four chemists). However, not everyone was enamoured with the fast growing town: in 1845, after recounting the positive reviews of others, writer John Gwilliam complained of the "intolerable" summer heat and the chalk dust about the town, concluding that to live there would "be one of the greatest punishments that could be inflicted upon me in the Isle of Wight". In 1853 the first newspaper on the island, the Ventnor Mercury, was launched (it continued publication until 1985). In 1869 Dr Arthur Hill Hassall opened the Royal National Hospital for Diseases of the Chest in St Lawrence, and many local buildings date from the 1860s, by when the current commercial centre of the town was already substantially developed. The later nineteenth century also saw development aimed at wealthier holidaymakers from Britain and Europe, as British seaside resorts generally became very popular. The first pier from 1860 was washed away. Breakwaters were built in 1863, and by the following year, a steamer service to Littlehampton connected with trains to London. Ventnor became known as 'Mayfair by the sea' for the number of wealthy Londoners who were visiting. In 1887, Bartholomew's Gazetteer described Ventnor as "one of the most popular of English health resorts", with the parish then having a population of 5,739. By the early twentieth century, Ventnor was a flourishing resort town, with several newspapers, a scientific institute, an extensive library, assembly room, pavilion, various sporting clubs, several churches, an annual regatta and carnival, and a new municipal park. In 1901 its population exceeded 6,000. Ventnor and St Lawrence became receiving centres for wounded soldiers. The summer holiday visitors returned in the 1920s, although the winter health trade never resumed. The town reached its zenith in the 1930s when steam packets operated between Southsea and the town's pier. The Art Deco Winter Gardens opened in 1936/7. The radar station at RAF Ventnor was attacked several times during 1940, and the town itself was also bombed, and again in 1942. By the end of the war 120 buildings in the town had been destroyed and nearly 1,500 damaged, with sixteen fatalities. and the growth in short break travel.

Басқару

Вентор Уайт аралы парламенттік сайлау округінің құрамында, ал жергілікті қызметтерді бірыңғай Уайт аралы кеңесі қамтамасыз етеді. Вентор кеңестің отыз тоғыз округінің екі бөлігін құрайды: Вроксалл, Лоутервилл және Бончурч – қаланың шығыс жағын, сондай-ақ Бончурч пен Верхний Венторды, ал Вентор мен Сент-Лоуренс – қала орталығын және қаланың батыс бөлігін, Эспеланадты және Сент-Лоуренсті қамтиды. 1974 жылға дейін қаланың өз қалалық округтік кеңесі болған (1894 жылы құрылған), ол сол жылы Уайт аралы округтік кеңесінің төменгі деңгейі ретінде Оңтүстік Уайт округтік кеңесіне біріктірілді. 1995 жылы арал үшін бірыңғай билік құрылғанда округтік кеңес таратылды. 1994 жылдан бері қаланың орталық бөлігінің көп бөлігі консервациялық аймақ болып табылады. Венторда саябақ, төрт тұрақ, қоғамдық дәретханалар және бау-бақшалар сияқты түрлі жергілікті қызметтерді басқаратын қалалық кеңес бар. Кеңес жергілікті ережелерге жауапты және жоспарлау және көлік мәселелері бойынша Уайт аралы кеңесімен консультация жүргізеді. Қалалық кеңесте төрт округті қамтитын он бір кеңесші бар, олардың алтауы Вентор-Уэст округінде, ал қалғандары Бончерч пен Вентор-Ист, Лоутервилл және Сент-Лоуренс округтерінде орналасқан. Қалаға кіретін жолдардың бойындағы қош келдіңіз тақталарында бейнеленген қаланың гербінде 1890 жылы қабылданған ежелгі грек денсаулық құдайы Гигея бейнеленген, ол қаланың емдеу курорты ретіндегі маңыздылығын көрсетеді және айналасында гүлдейтін аралға сілтеме жасайтын жабайы раушан гүлдері бар. 2014 жылы қалалық кеңес, тұрғындар және жергілікті мемлекеттік және жеке сектор өкілдері бірлесіп жүргізген «Біздің орын» жобасы қаланың денсаулық пен әл-ауқатты жақсарту, экономиканы жаңарту және қоғамдық әлеуетті арттыру басымдықтарын анықтады.

География

Вентор Уайт аралының оңтүстік-шығыс жағалауында, Англия арнасындағы арал, Гэмпширдің жағалауынан 2 миль (3 км) қашықтықта орналасқан. Ол аралдың графтық қаласы Ньюпорттан оңтүстік-оңтүстік-шығысқа қарай 11 миль (18 км) және Лондоннан оңтүстік-батысқа қарай 100 миль (161 км) қашықтықта жатыр. Жағалауы жартастармен ерекшеленеді, ал қала Вентор шығанағы мен Сент-Бонифас-Даун арасындағы тік оңтүстікке қарай беткейлерде орналасқан. Сент-Бонифас-Даун – аралдағы ең биік нүкте. Қаланың өзі теңіз жағалауынан төменгі беткейлерге дейін созылады, оның сауда орталығы теңіз деңгейінен жоғары орналасқан; қалалық аймақ батыста Сент-Лоуренс және шығыста Бончерчпен жалғасады. Жақын жерде Вентор Даунс, Сент-Лоуренс Банкі, Рью Даун және Бончерч Ландслипс орналасқан, сондай-ақ Стьефилл Ков пен Комптон Чайн арасындағы аралдың ең үлкен арнайы ғылыми қызығушылық танытатын ауданы (SSSI) бар. Бұл төбелер Уайт аралының ерекше табиғи сұлулығының аймағының бөлігі. Вентор жағажайы – аралдағы маңызды, бірақ кішірек жағажайлардың бірі; Бончерч пен Стифилде де кішігірім жағажайлар бар. Уайт аралының жағалау жолы Вентордан өтеді. Қалада өзен жоқ, бірақ төбелерде құмды шөгінділерді қалдыратын бұлақтар бар, олар қысқа қашықтықтан теңізге ағатын арналарды құрайды, мысалы, Каскад бақтары арқылы және гүлдер бұлағына айналатын парк арқылы. Жағалау бойындағы су тасқыны күшті, жағалаудан үш миль қашықтықта теңіз астында жер бетіне жақындасатын қатарлы жота бар; арасындағы су ағындары "Сент-Кэтрин тереңдігі" деп аталатын терең арнаны қалыптастырды. Бұл жағалау Оңтүстік Уайт теңіз арнайы қорғау аймағының бөлігі болып табылады, онда теңіз түрлері үшін маңызды мекендерді қамтамасыз ететін су асты рифтері бар. Вентор – Уайт аралындағы жетінші ірі қала, халқы 6000-ға жуық. Ең жақын қала – Шэнклин, солтүстік-шығысқа қарай шамамен төрт миль, ал ең жақын ауылдар – Уитвелл және Вроксалл, екеуі де 5 шақырымнан кем қашықтықта орналасқан.

Ventnor is on the south east coast of the Isle of Wight, an island in the English Channel about 2 mile (3 km) off the coast of Hampshire, at It is 11 mile (18 km) by road south south east of the island's county town Newport, and about 100 mile (161 km) south west of London. Its coastline is dominated by cliff scenery, with the town rising up the steep south facing terraces between Ventnor Bay and St Boniface Down, which, at , is the highest point on the island. The town itself extends from the seashore up to the slopes of the downs, with its commercial centre being above sea level; the urban area is contiguous with the neighbouring settlements of St Lawrence to the west and Bonchurch to the east. There are nearby Sites of Special Scientific Interest at Ventnor Downs, St Lawrence Bank, Rew Down, and the Bonchurch Landslips, as well as the coast west of the town that forms part of the island's largest SSSI between Steephill Cove and Compton Chine. The downs are part of the Isle of Wight Area of Outstanding Natural Beauty. Ventnor beach is one of the island's principal if smaller beaches; there are also small beaches at Bonchurch and Steephill. The Isle of Wight Coastal Path runs through Ventnor. The town has no river, although there are tufa depositing springs along the downs feeding streams that flow the short distance to the sea, such as one through Cascade Gardens, and another through the park that becomes Flowers Brook. The tides along the coast are strong, with a tidal range of around Three miles off the coast, there is a parallel ridge under the sea rising to within of the surface; tidal flows forced between it, and the island have carved out a deep channel known as 'St Catherine's Deep'. The coast here is also part of the South Wight Maritime Special Area of Conservation, with subtidal reefs that provide important habitats for marine species. Ventnor is the seventh largest town on the Isle of Wight, with a population of just under 6,000. The nearest town is Shanklin, nearly four miles to the north east, and the nearest villages are Whitwell and Wroxall, both less than 3 mile (5 km) distant.

Геология

Жергілікті геоморфология қаланы қалыптастырады. Уайт аралындағы геология тұнбалы тау жыныстарының (гринсанд, сазды тас және Гаульт сазы) қабаттарының күрделі құрылымын қамтиды, ал Вентордың өзі Солтүстік-Батыс Еуропадағы ең ірі қалалық жер көшкіні кешені болып табылатын Андерклифте орналасқан. Кеңестің Жағалауды басқару жоспарына сәйкес, "орташа және жоғары құмтас, саз немесе сазды қиыршықтардан тұратын жартастар геоморфологиялық, экологиялық және энтомологиялық тұрғыдан маңызды". Жердің тұрақсыздығы мәлім, және төменгі беткейлердің қолдауының баяу эрозиялануы салдарынан аймақтың тұрақсыздығы артып бара жатқанына дәлелдер бар. Жағалауды басқару жоспарының мақсаты – жағалауды эрозиядан қорғау, осылайша Андерклиф бойындағы көне жер көшкінін қайта оятудың алдын алу. Кеңес Уилерс және Монкс шығанақтарындағы жартастарды нығайту жұмыстарының "жер көшкінінің қайта басталуын айтарлықтай азайтқанына" сенімді. Дегенмен, мерзімік қозғалыстар жылдар бойы ғимараттарды қиратқан, жергілікті жолдарда жарықтар пайда болған және инженерлік желілерге кедерес келтірген. 2011 жылы Оушен-Вью көшесіндегі бұрынғы автобус аялдамасының орнында жер бетіне шығатын тесік пайда болды. Жақын жердегі ерекше ғылыми маңызы бар аумақ "Жер көшкіні" деп аталады. 2014 жылы дауыл мен су тасқынынан кейін Вентор мен Нитон арасындағы жол жер көшкіні салдарынан құлап кетті. Аймақ қазба жәндіктері үшін маңызды; Комптон Чайне – Стифхилл Коув Ұлттық маңызы бар табиғат ескерткіші (SSSI) ерекше омыртқасыз жануарлардың жиынтығымен көзге түседі. Туристік кеңес мәлімдегендей, Уайт аралы Ұлыбританиядағы ең күнге толы жерлердің бірі. Вентор мен Истборн жылына шамамен 1888 сағат күн сәулесімен, күніне орташа бес сағат күн сәулесімен (жазда сегіз сағатқа дейін) күнге толылығы үшін бәсекелеседі. Қала Сент-Бонифас Даунының артында солтүстік желдерден қорғалған, сондықтан өзінің ерекше микроклиматына ие.

Жабайы табиғат

Вентордағы климат және орта тұру жағдайлары Ұлыбританияда сирек кездесетін түрлерді қолдайды, оның ішінде жылы және оңтүстік аймақтарға тән, елдің көп бөлігінде таралмаған түрлер де бар. Қалада ең ірі және ескі британдық қабырғалы кесірткелер колониясы орналасқан; олардың жергілікті популяцияның қалдығы ма, әлде 1920 жылдары босатылған ма деген мәселе талқыланып жүр. Ботаникалық бақта олар үшін арнайы қабырға салынды және жергілікті жолдың астына кесірткелерге арналған кішкентай туннельдер орнатылды. Уайт аралы – бұрын кең таралған қызыл сүрегінің бірінен кейін қалған сирек кездесетін панасы. Олар көбінесе ұялшақ болады және қаладан алыс орманды аймақтарда кездеседі. Вентор төбелері 1993 жылы қайың ағаштарының өсуін бақылау үшін енгізілген және Ұлттық сенім қоры басқаратын жабайы ешкілердің шағын тобына орталық. Қайың ағашы Ұлыбританияда өсірілмеген, бірақ Жерорта теңізінен әкелінген; викториялық дәуірде оны Солтүстік Еуропадағы ең ірі қайың орманы бар Венторда кеңінен отырғызған. Бұл Уайт аралының Биологиялық әртүрлілікке қатысты іс-қимыл жоспарында «жақында пайда болған екіншілік орманның ерекше және кең аумағы» деп сипатталған және біртіндеп басқа Жерорта теңізі түрлерімен, соның ішінде үлкен ақ геллеборинмен, сары құс ұясымен, үлкен саңырауқұлақ – Amanita ovoidea және емен рустикалық көбелегімен толықтырылуда. Қайың ағашы топырақты тұрақтандырады, бірақ жайылмалы түрге жатады, оның одан әрі таралуы ешкілермен шектеледі. Ұлыбританиядағы ең сирек кездесетін Гланвилл фритилляриясы көбелегінің маңызды популяциясы Уайт аралының оңтүстік жағалауында, соның ішінде Венторда табылған. Ұлттық сенім қорының мәліметінше, «қаланың үстіндегі төбелік аймақтар өте бай және ұлттық маңызы бар көбелектерге қатысты маңызды». Вентордың батысындағы жағалау төбелері Ұлыбританиядағы Field Cow бидайын табуға болатын сирек орындардың бірі. Рью Даун төбесінде, қаланың солтүстік-батысында ерте генцианды табуға болады. Бұл 1883 жылы осы жерде алғаш рет тіркелген және Еуропалық Орталықтар директивасымен халықаралық маңызды деп танылған Ұлыбританиядағы сирек түр. Бұл төбе пирамида тәрізді орхидеялармен және бір кезде жойылу қаупі төнген адонис көк көбелегімен де танымал. Вентордың су асты рифтері теңіз түрлері үшін маңызды ортаны қамтамасыз етеді, олардың кейбіреулері үшін Уайт аралы шығыс таралу шегі болып табылады, бұл оңтүстік-батыстан келетін Гольфстрим және Солтүстік теңіздің салқын сулары арасындағы көшу аймағын көрсетеді. Олардың арасында сирек кездесетін Gracilaria bursa pastoris (немесе қойшының қапшығы) теңіз балдыры бар. Оның коллекциясында Австралия және Жаңа Зеландиядан, сондай-ақ Жапония және Жерорта теңізінен алынған, әлемнің қоңыржай және субтропиктік ағаштары мен бұталары бар. Дегенмен, өсімдіктердің таңдалуы терең емес сілтілі топырақ пен тұзды желге төзімді болуын қажет етеді. Эчиум пининана – Канар аралдарындағы Ла-Пальмаға тән, бірақ Ботаникалық бақта және жергілікті бақтарда өсірілетін, боржалар тұқымдасына жататын гүлді өсімдіктің биік түрі. Бақта жылыжай және 2001 жылы жаңартылған келушілер орталығы бар. Бақ өзін Ұлыбританиядағы ең ыстық бақ деп мәлімдейді. Оның Анд тауларынан алынған пуя өсімдіктері Ұлттық өсімдіктер жинағының бөлігі болып табылады және ашық ауада өсірілуімен Ұлыбританияда бірегей болып табылады. Оның Пальма алаңы 19 ғасырдың соңында отырғызылған, ал қазіргі ағаштардың кейбіреулері түпнұсқа болуы мүмкін.

The climate and habitats in Ventnor support species that are rare in the UK, including some that are particularly associated with warmer and more southerly locations and are not established in much of the rest of the country. The town has the largest and oldest British colony of common wall lizards; whether these are a relict native population or were released in the 1920s is debated. A wall specially designed as a habitat has been built at the Botanic Garden, and small tunnels for the lizards installed beneath a local road. The Isle of Wight is one of the principal British refuges of the once ubiquitous UK red squirrel population. They are relatively shy and most likely seen in wooded areas away from the town. Ventnor downs support a small herd of feral goats, introduced in 1993 to control the growth of holm oak trees, and managed by the National Trust. Although not native to the UK, holm oak was introduced from the Mediterranean; the Victorians planted it widely in Ventnor, which has the largest holm oak wood in Northern Europe. This is described in the Isle of Wight Biodiversity Action Plan as a "remarkable and extensive area of recent secondary woodland", and is gradually becoming colonised by other Mediterranean species including large white helleborine, yellow birds nest, the large fungus Amanita ovoidea, and the oak rustic moth. The holm oak stabilises the land, but is invasive, its further spread limited by the goats. The only significant remaining UK population of Glanville fritillary butterfly, one of Britain's rarest, is found along the southern coast of the Isle of Wight including Ventnor. According to the National Trust, the "downland above the town is immensely rich and important for butterflies of top national importance". The coastal downs west of Ventnor are also one of few locations in the UK where Field Cow wheat can be found. Early gentian can be found on Rew Down, just north west of the town. It is a rare species in the UK first recorded in 1883 at this site and recognised as internationally important by EU Habitats Directives. This down is also noted for pyramidal orchids and the once endangered adonis blue butterfly. Ventnor's subtidal reefs provide important habitats for marine species, for some of which the Isle of Wight is the eastern limit of distribution, representing the transition zone between the Gulf Stream from the south west and cooler North Sea waters. These include the rare seaweed Gracilaria bursa pastoris (or shepherd’s purse seaweed). Its collection comprises worldwide temperate and subtropical trees and shrubs, organised by region, notably from Australia and New Zealand but also from Japan and the Mediterranean. Plants nevertheless have to be selected to tolerate the shallow alkaline soil and salt winds. Echium pininana is a tall species of flowering plant in the borage family Boraginaceae, native to La Palma in the Canary Islands, but grown in the Botanic Garden and in local gardens. The Garden has a temperate house, and a visitor centre renovated in 2001. The Garden claims to be Britain's hottest garden Its species of puya plants from the Andes are part of the National Plant Collection, and almost unique in Britain for being grown outdoors. Its Palm Court was planted in the late 19th century, and some of the current trees may be the originals.

Ұлты

{| class="wikitable sortable" style="left; line height:1.0em; border:1px #000; margin left:0; text align:right;" !2011 жылы экономикасы туризмнен түсетін төмен жалақылы маусымдық жұмыстарға тәуелді болды, сонымен қатар балалардың кедейлігі, нашар тұрғын үй жағдайы, мүгедектік және денсаулықтың нашарлауы сияқты мәселелер де болды. 2015 жылғы индекстер бұл жағдайдың нашарлағанын көрсетеді, Лоутервилл 20%-ға жақындап барады. Кіші аймақтарда орталық Веннор жұмыспен қамту көрсеткіштері бойынша нашар нәтиже көрсетті, ал Лоутервилл кедей балалар саны бойынша. Вентор-Исттегі үй шаруашылықтарының 9%-ы орталық жылу жүйесіз, ал Англия бойынша орташа көрсеткіш 2,7% құрайды. 2011 жылғы халық санауы күнінде 16-74 жас аралығындағы халықтың 24%-ы толық жұмыс істесе, 14%-ы жартылай жұмыс істеді, 16%-ы жеке кәсіпкерлікпен айналысты, 5%-ы жұмыссыз, 5%-ы оқумен айналысты, 4%-ы үй шаруашылығына немесе отбасына қарады, 6%-ы созылмалы ауруға шалдыққан немесе мүгедек болды, ал 24%-ы зейнеткерлікке шықты. Ең көп таралған кәсіптер: денсаулық сақтау және әлеуметтік қызмет (15%), көтерме және бөлшек сауда (14%), қонақ үй және тамақтандыру қызметі (14%) және білім беру (11%). Бөлшек сауда секторына қатысты IOW кеңесінің бөлшек сауданы бағалауы (2009 жылғы денсаулық тексеруіне негізделген) мынадай қорытындыға келді: "Қала жергілікті және туристік бағытталған бөлшек сауда және демалыс ұсыныстарының жақсы араласуына қарамастан, бос орындар мен қайырымдылық дүкендерінің көп болуы бөлшек сауда ұсынысының сапасы нашар екенін көрсетеді. Ол қоғамдық көлікпен қолжетімділіктің жеткіліксіздігінен де зардап шегеді". Ол "жоспарлау саясаты жергілікті қажеттіліктерді және антиквариаттар мен винтаждық заттар сияқты арнайы тауарларды қорғауға бағытталуы керек" деп ұсынды.

Көрнекті орындар

Вентордың көрнекті жерлері оның табиғи ортасынан, Виктория дәуірінің мұрасынан және оның бұрынғы және қазіргі туристік тартымдылығынан туындайды. Биіктігі жағынан шамалы болғанымен, қаладан солтүстікке қарай орналасқан Сент-Бонифас-Даун төбесі бар. Бұл төбелерде құрғақ шалғын өсімдіктерімен қалың қышқыл кремнийлі қиыршық тас қабаттары жатыр. Көптеген саяхатшыларға таныс болатын көрініс. Оның шығыс жағында 2002 жылы «Ағылшын мұрасы» мен Архитектура және салынған орта жөніндегі комиссияның бірлескен «Айналмалы құмдар» жобасы аясында салынған Вентор сорғы станциясы орналасқан. Ол музыкалық аймақ пен көрініс алаңына ұқсайды. Жағажайдың батысында Ла-Фалаизе жартасындағы «Вентнор» жазуы бар, ол соғыстар арасында орнатылған және 1992 жылы зақымдалған әк тас әріптерін ауыстырып, теңізден көрінетін белгі ретінде салынған. Жағалау жолының бойындағы Флауэрс Брук – шағын жағалау жайылымы мен демалыс алаңынан өтетін өзен. 2015 жылы бұл жайылымда толқындық энергияны өндіру жобасының жағалаудағы қосалқы станциясы салынуы жоспарланған, бірақ жоба 2017 жылы тоқтатылды. Батысқа қарай аз ғана қашықтықта Стьефилл Коув орналасқан – автокөліктерге кірмейтін шағын ауыл және жағажай, онда кафелер мен жекеменшік коттедждер бар. Қаланың батыс жағындағы Вентор паркі 2016 жылы «Жыл паркі» атағын алды. Онда музыкалық аймақ, шағын құс клеткасы және ағыс, маусымдық түрде ашық болатын гольф алаңы, ашық спорт залы және жазғы демалыс күндері жексенбіде тікелей музыка орындалады. Бұл жерге бастапқыда Хамброу отбасы ие болған, ал 1880 жылдары қалаға жалға берілген. Басқа ашық кеңістіктерге 1903 жылы салынған Каскад бақтары кіреді, онда бұрынғы диірмен ағысы мен кішкентай сарқырама бар. Эспланадада балалардың ойнауы үшін Уайт аралының макеті бар құмды ойын алаңы орналасқан. RAF Ventnor – бұрынғы радиолокациялық станция, қазір азаматтық және әуе байланысы антенналары үшін қолданылады. Станцияда сонымен қатар ерте ескерту желісінің бөлігі болған бункерлер бар, кейіннен Суық соғыс кезінде ROTOR бағдарламасы аясында ядролық бомбалаудан қорғаныш алаңдарына айналдырылған, қазір жабық және кіруге тыйым салынған. 1962 жылы Channel Airways Dakota ұшағы апатқа ұшыраған жерде ескерткіш тақта орнатылған, содан кейін әуе жолаушыларының қауіпсіздігін жақсарту үшін жаңа ережелер енгізілді. Ventnor Exchange – 2014 жылы Киелі үй көшесіндегі ескі почта ғимаратында ашылған өнер орталығы. Ол жыл сайынғы Ventnor Fringe фестивалін ұйымдастырады, жас суретшілерді қолдайды және жас актерлер, суретшілер мен жазушылар үшін шығармашылық шеберханалар өткізеді. Қысқы бақтар – 1936 жылы салынған арт-деко стиліндегі ғимарат, ол 1935 жылы өткізілген байқаудың нәтижесінде жобаланып, шіркеу үйінің орнында салынған. 2011 жылы жабылып, кейін қайта жөнделіп, 2014 жылы кафе/ресторан және ойын-сауық орталығы ретінде қайта ашылды. Жағалау бойындағы басқа да маңызды орындарға 1843 жылы ашылған Ұлыбританияның ең көне ойын-сауық паркі – Блэкганг Чайн кіреді. Оның алғашқы экспонаты, әлі де көрсетіліп тұрған, келесі жылы арал жағалауына шағылысқан кит қаңқасы болды. Аралдың оңтүстік ұшындағы Сент-Кэтриннің қуатты маяғы бес шақырым қашықтықта орналасқан.

Ventnor's landmarks arise from its natural environment, its Victorian heritage, and its tourist appeal past and present. Although modest in altitude at , the chalk St Boniface Down is north of the town. The downs have a thick layer of acid flint gravels, with dry heathland vegetation. will be familiar to many visitors. It is backed by an esplanade, which was created in 1848, At its eastern end is Ventnor's pumping station, a £14 million project completed in 2002 as part of 'Shifting Sands', a joint initiative between English Heritage and the Commission for Architecture and the Built Environment. It is disguised as a bandstand and viewing platform. Just west of the beach is the Ventnor sign on the cliffs at La Falaise, with the town's name in 13 feet (4 m) white concrete blocks. It was erected between the wars and intended to provide a landmark visible from the sea, replacing the chalk letters that were damaged in 1992. Just along the coastal path is Flowers Brook, a stream flowing through a small coastal meadow and recreation ground. In 2015 the meadow was earmarked for the coastal substation of a tidal energy generation scheme, but the scheme was suspended in 2017. A short distance further west is Steephill Cove, a hamlet and small beach that is inaccessible to motor vehicles, which has cafes and self catering cottages. Ventnor Park, on the western side of town, was awarded 'Park of the Year' at the 2016 South and South East England in Bloom Awards. It has a bandstand, small aviary and stream, a putting green open seasonally, outdoor gym, and live music on Sunday afternoons during the summer. The land was originally owned by the Hambrough family, and leased to the town in the 1880s. Other public open spaces include Cascade Gardens, with its former mill stream and small waterfall, which were laid out in 1903. Below is a paddling pool on the esplanade with a model of the Isle of Wight that children can play on. RAF Ventnor is a former radar monitoring station atop St Boniface Down, and is now used for civilian and air traffic communications antennae. It also contains bunkers that were part of an early warning network, later converted into nuclear shelters during the Cold War as part of the ROTOR programme, now sealed and inaccessible. There is a memorial plaque nearby at the site of the 1962 Channel Airways Dakota accident, after which new regulations were introduced to improve air passenger safety. Ventnor Exchange is an arts centre that opened in 2014 in the old Post Office building on Church Street. It organises the annual Ventnor Fringe Festival, supports emerging artists, and runs creative workshops for young actors, artists and writers. The winter gardens is an Art Deco building, dating from 1936, which was designed as a result of a competition in 1935 and built on the site of the vicarage. It was closed in 2011, then refurbished and re opened as a cafe/restaurant and entertainment venue in 2014. Along the coast, other notable landmarks include Blackgang Chine, the UK's oldest theme park, which opened in 1843. Its first attraction, still on display, was the skeleton of a whale washed up on an island beach the following year, The powerful lighthouse of St Catherine's is five miles away, at the southernmost tip of the island.

Көлік

Дөңгелектермен қоршалған, теміржол қатынасы жоқ, округтің стратегиялық жол желісіне кіретін жолдар жоқ, және басқа қалалармен жыл бойы байланыстыратын екі автобус маршруты ғана бар, Веннор аралдың қалған бөлігінен шалғай орналасқан.

Жол арқылы кіру

Тарихи тұрғыдан алғанда, Венторға жолмен жету қиын болды, тар және тік жолдар арқылы. Он тоғызыншы ғасырдың ортасында үш бағыт болды: шығыстан Бончурч арқылы тік ақ (қазіргі Бончурч) Шут арқылы, солтүстіктен Майкл Фримен "күрделі түсу" деп сипаттаған Ескі Шут арқылы, және батыстан Уитвелл мен Сент-Лоуренс арасын байланыстыратын тік Шут арқылы. Қазіргі заманғы бағыттар Лисон жолы, Оушен-Вью жолы және Уитвелл жолы арқылы, сондай-ақ Нитонға Undercliff бойымен (2014 жылдан бері жер көшкінінен кейін көліктерге жабық) барлық дерлік он тоғызыншы ғасырдың соңында салынған. Одан кейін қала экономикалық құлдырауға ұшырады, және ол әлі толыққанды қалпына келген жоқ. Соңғы кездегі жергілікті депутат Арал желісін Венторға дейін ұзартудың мүмкіндігі туралы сұрақ қойды. 2004-2010 жылдар аралығында Wightbus компаниясының "теміржол байланысы" автобусы Сент-Лоуренс және Вентордан Шанклинге қатынайтын, Венторға және одан саяхаттауды жеңілдетті.

Автобустар қызметі

Оңтүстік Вектис 3 және 6-жолдармен Веннор қаласынан Ньюпорт, Райд, Сандаун, Шанклин және Нитон сияқты бағыттарға автобустар қатынайды. Сонымен қатар, Арал Микроавтобусы қызметі жергілікті 31-маршрутты іске асырады, ол Веннорды Бончерч ауылымен, Ботаникалық бақпен және жағажаймен байланыстырады. Бұрын Wightbus компаниясы басқарған, жағажайға қатынас 2011 жылы көп жылдық үзілістен кейін, оның іске аспайтыны туралы ұсыныстарға қарамастан қайта жаңартылды.

Жаяу жүргіншілерге арналған жолдар

2018 жылдан бастап қалалық әкімдік Бас көшенің және/немесе Эспланаданың бір бөлігін жаяу өткелге айналдыру мүмкіндігін қарастырып, тұрғындармен пікір алмасуда.

Діни орындар

Веннорда бірнеше христиан дін тобының шіркеулері бар. Әйетті Екатерина шіркеуі – 1837 жылдан бері салынған және Джон Хамборо қаржылаған Англия шіркеуінің екі шіркеуінің бірі. Екіншісі – 1860 жылдан бері салынған Әйетті Үштік шіркеуі, ол готикалық жаңғырту стилінде салынған және биік шпилі бар. Сондай-ақ, Англия шіркеуінің үшінші құдайға сиынатын орны – Сент-Албан, ол англо-католик және 1923 жылы салынған. 1871 жылдан бері біздің Анамыз және Әйетті Уилфрид католик шіркеуі 2003 жылы өрттен қирап, 2015 жылы қайта жаңартылды. Қала орталығында 1875 жылы ашылған баптист шіркеуі де бар. Методист қауымы католиктердің залында жиналады. 2011 жылғы халық санағында халықтың 60%-дан азы өзін христиан деп санады, шамамен 30%-ы дінсіз екенін айтты, 9%-ы жауап беруден бас тартты, ал өте аз адамдар басқа діндерге жатты. Оның орналасуы ерекше, себебі ол тегіс емес, шұңқырда орналасқан және шекараға қарай көтеріледі. Бұл олардың Оңтүстік Премьер лигасының екінші дивизионынан жоғары көтерілуіне кедергі келтірді. Вентор регби клубы екі ерлер командасын ұстайды және қаладан батысқа қарай Уитвелл жолындағы өз алаңында ойнайды. Вентор футбол клубы регби клубымен іргелес орналасқан, ал алаңында Вентор ерлер және Рью-Вэлли жастар командалары бар. Вентордан солтүстікке қарай Годшиллге баратын жолда ат шабуға арналған мектеп және ат спорты орталығы бар. Рью-Вэлли спорт орталығы, Үстіңгі Венторда, тегін мектеп пен Сент-Франциск бастауыш мектебіне іргелес орналасқан, жергілікті тұрғындар үшін сабақтан кейін пайдалануға болады. Веннорда боулинг клубы бар, оның алаңы қала орталығынан солтүстікке қарай орналасқан. Вентор гольф клубы аралдағы ең көне алаңға ие, ол 1892 жылы құрылған. Қала орталығынан солтүстік-батысқа қарай биік төбедегі алаңнан Англия арнасының көрінісі ашылады. Вентор паркіндегі путинг-грин жаз бойы ашық. Вентор теннис клубы қала орталығынан солтүстікке қарай төрт қатты кортқа ие. Қалада сонымен қатар Уилер шығанағында клуб үйі бар балық аулау клубы бар. Эспланаданың шығыс жағындағы Вентор скейтпаркі вандализм салдарынан пандустардың зақымдануынан қазіргі уақытта жабық. Пандустарды жөндеу және қайта ашу үшін қаржы іздеп жатыр. Құм мен ұсақ тастың қоспасынан тұратын Вентор жағажайы жергілікті тұрғындар мен туристердің арасында танымал. Жанында Вентор Хейвен орналасқан, онда таза балық дүкені мен балық және картоп фри сататын дүкен бар. Уайт аралының жағалау жолы эспланада бойымен өтеді, ал жағажай қазаннан сәуірге дейін иттерге қолайлы. Кемелердің көптеген құлау орындарына байланысты жағалауда суға түсу танымал. Сонымен қатар Вентор жыл сайынғы ұзақ қашықтыққа жүгіру жолында орналасқан.

Ventnor has churches of several Christian denominations. St Catherine's Church is one of two Church of England parish churches, dating from 1837 and financed by John Hamborough. The other is Holy Trinity Church, dating from 1860 2, which is constructed in a Gothic Revival style with a tall spire. There is also a third Church of England place of worship, St Alban's, which is anglo catholic and was built in 1923. Our Lady and St Wilfrid's Catholic Church, dating from 1871, was destroyed by fire in 2003 and rebuilt in 2015. There is also a Baptist Church in the town centre, opened in 1875. The Methodist community meets in the hall of the Catholics. In the 2011 census, just under 60% of the population defined themselves as Christian, about 30% as having no religion, with about 9% declining to answer and very few people identifying with other religions. Its pitch is unusual in that it is not flat but situated in a bowl, rising toward the boundaries. This has prevented them in being promoted beyond Division Two in the Southern Premier Cricket League. Ventnor Rugby Club runs two men's teams, and plays at its ground west of the town on the Whitwell Road. Ventnor Football Club is adjacent to the rugby club, with the grounds housing the Ventnor Men’s & Rew Valley youth teams. There is a riding school and equestrian centre north of Ventnor on the road to Godshill. Rew Valley Sports Centre, in Upper Ventnor, adjacent to the Free School and St Francis Primary school, is available for the local community to use outside of school hours. Ventnor has a bowling club, with a ground just north of the town centre. Ventnor Golf Club has the oldest course on the island, founded in 1892. The course on the high downs north west of the town centre has views over the English Channel. The putting green in Ventnor Park is open during the summer. Ventnor Tennis Club has four hard courts just north of the town centre. The town also has an angling club with a clubhouse at Wheeler's Bay. Ventnor skatepark, at the eastern end of the esplanade, is currently closed following vandalism to the ramps. It is seeking funding to get the ramps repaired and re opened. Ventnor beach, with its mix of sand and shingle, is popular with both locals and visitors. Adjacent is Ventnor Haven with a fresh fish shop and a fish and chips outlet. The Isle of Wight Coastal Path runs along the esplanade, and the beach is dog friendly from October through April. Recreational diving is popular offshore, owing to the number of shipwrecks. and Ventnor is on the route of the annual randonnée.

БАҚ және көркемдік сілтемелер

1862 жылы жарық көрген Мэри Элизабет Брэддонның "Леди Одлидің құпиясы" кітабының бір тарауы Вентордың жартастағы зиратында өтеді. 1969 жылы түсірілген "Британия шайқасы" фильмі RAF Ventnor әуежайына жасалған 1940 жылғы бомбалау шабуылын радио мачталарының модельдерін қолданып қайта жаратты. Дэвид Эссекс, Розмари Лич және Ринго Старрдың қатысуымен түсірілген 1973 жылғы "That'll Be the Day" фильмінің бір бөлігі аралда, оның ішінде Венторда түсірілді. 2011 жылы Морис Тейлордың "Гитарашы" романының оқиғасы Венторда болды. 2009 жылы Дэвид Джордж "Death in Ventnor" тәуелсіз фильмін түсірді. 2016 жылы BBC-нің "Countryfile" бағдарламасында Вентор төбелері мен Ботаникалық бақ көрсетілді. Вентор 2018 жылдың қаңтар айында BBC Radio 4 арнасындағы Mark Steel's in Town бағдарламасында талқыланды. 2018 жылы Alessi's Ark тобының "DLD (Door Light Dream)" синглына түсірілген бейнеклип Undercliff және Венторда түсірілді.