Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орыс халық биі "Камаринская" (Ланг ру) – дәстүрлі орыс халық биі, бірақ бүгінде ол көбінесе орыс композиторы Михаил Глинканың осы аттас шығармасымен танымал. 1848 жылы жазылған Глинканың "Камаринскаясы" – орыс халық әндеріне толыққанды негізделген және музыканың формасын анықтау үшін осы жанрдың композициялық принциптерін қолданған алғашқы оркестрлік туынды болды. Оның тұңғыш көрсетілімі 1850 жылдың 15 наурызында өтті. Бұл шығарма Батысқа бағытталған Пётр Ильич Чайковскийден бастап, "Бес" деп аталған ұлтшылдар тобына дейінгі ресей композиторларының келесі буыны үшін үлгі болып саналды, сонымен қатар шетелде, әсіресе француз композиторы Гектор Берлиоздың жоғары бағасын алды.
Russian folk dance
Kamarinskaya (Lang ru) is a traditional Russian folk dance, which is mostly known today as the Russian composer Mikhail Glinka's composition of the same name. Glinka's Kamarinskaya, written in 1848, was the first orchestral work based entirely on Russian folk song and to use the compositional principles of that genre to dictate the form of the music. It premiered on 15 March 1850. It became a touchstone for the following generation of Russian composers ranging from the Western oriented Pyotr Ilyich Tchaikovsky to the group of nationalists known collectively as The Five and was also lauded abroad, most notably by French composer Hector Berlioz.
Дәстүрлі Камаринская
Музыколог Ричард Тарускиннің айтуынша, дәстүрлі Камаринская – "шапшаң би күйі", әлдебір найгриш деп те аталады. Оның ерекшелігі – үш тактіден тұратын ұзындығы, мұны аспапшы Moto perpetuo стилінде, сансыз вариациялармен орындайды. Бұл күй көбінесе "Казатский" деп аталатын отырып билеуге сүйемелдейді (әсіресе, Батыста ол романтикалық түрде казактармен байланыстырылады) және оны әдетте скрипкашы, балалайкашы немесе концерттің шебері орындайды.
According to musicologist Richard Taruskin, the traditional Kamarinskaya is "a quick dance tune" otherwise known as a naigrish, distinctive for its three bar phrase lengths, which are played in an endless number of variations in moto perpetuo fashion by an instrumentalist. This tune usually accompanies a squatting dance often called a Kazatsky (especially since in the West it has been associated in romantic fashion with Cossacks) and is played traditionally by a fiddler, a balalika player or a concertina player
Глинканың Камаринская
Михаил Глинка "Камаринскаяны" 1848 жылы жазды. Ол толығымен орыс халық әндеріне негізделген алғашқы оркестрлік туынды ретінде әйгілі болды.
Mikhail Glinka composed his Kamarinskaya in 1848. It became famous as the first orchestral work based entirely on Russian folk song.
Құрамы
Глинканың "Камаринская" әні екі тақырыпқа негізделген: баяу күйеу жігіт әні "Из за гор" ("Таулар артындағы") және атауымен белгілі наигрыш. Бұл екінші ән – остинто әуенімен орындалатын аспаптық би. Бұл әуен бишілер қимылдай алатынша қайталанып тұрады. Глинка "Из за гор" әнімен бастайды, сосын "Камаринскаяны" қарама-қарсы тақырып ретінде енгізеді. Ол күйеу жігіт әніне оралу үшін көшуді пайдаланады және екі тақырыптың арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Ол тақырыпты 75 рет қайталайды, ал осы уақытта фондық материалды – аспаптық дыбыстарды, гармонияны және контрапунктті өзгертеді. Осылайша ол бидің бастапқы мінезін сақтайды және оркестрлік өңдеудің шығармашылық вариацияларымен толықтырады.
Glinka's Kamarinskaya is based on two themes, a slow bridal song, "Iz za gor" (From beyond the mountains), and the title song, a naigrïsh. This second song is actually an instrumental dance played to an ostinato melody. This melody is repeated for as long as the dancers can move to it. Glinka begins with "Iz za gor," then introduces Kamarinskaya as a contrasting theme. He uses a transition to return to the bridal song and show the contrast between the two themes. He repeats the theme 75 times, all the while varying the background material—the instrumental timbres, harmonization and counterpoint. This way, he preserves the original character of the dance and complements it with creative variations in the orchestral treatment.
Чайковскийге әсері
Санкт-Петербург консерваториясынан батыс үлгісінде музыкалық білім алған Пётр Ильич Чайковский өзінің "Дауыл" атты студенттік увертюрасында халық әндерін пайдаланған. Дегенмен, 1870 жылдардың басында ол халық әндерін толыққанды симфониялық материал ретінде қолдануға қызығушылық танытты. Осы тұрғыда Чайковскийдің ең үлкен қарызы Глинканың "Камаринская" шығармасына болды. Ол "Камаринская" да орыс симфониялық музыкасының барлық мектебінің ядросы жатыр деп сенді, "сияқты, бүкіл емен ағашы емен бұршағында болады", – делінген 1888 жылғы оның күнделігінде. Чайковскийдің осы қызығушылығы 1872 жылы жазылған Екінші симфониясына әкелді. Композитордың досы, сондай-ақ Мәскеудің танымал музыка сыншысы Николай Кашкин, Чайковскийдің осы шығармасында үш украин халық әнін тиімді пайдаланғандықтан, оны "Кіші Ресейлік" (Малороссийская, Малороссийская) деп атады. Сол кезде Украинаны көбінесе "Кіші Ресей" деп атаған. Премьерада сәтті орындалған симфония Мили Балакирев басқаратын ұлтшыл орыс композиторларының "Бес" тобының да жоғары бағасын алды. Чайковский үшін "Камаринская" симфониялық құрылымда халық әндерінің шығармашылық мүмкіндіктерінің көрінісі болды, түрлі гармониялық және контрапункттік үйлесімдерді пайдаланды. Бұл шығарма сондай-ақ, инерцияға немесе қайталауға жол бермей, мұндай құрылымды қалай жұмыс істеуге болатынын көрсетті. Бір биографтың айтуынша, халықтық материалды дамыту – "Чайковский жасаған ең құнарлы туынды". Алайда, "Камаринская" болмаса, Чайковский финалды құруға негіз таба алмайтынын білген.
Pyotr Ilyich Tchaikovsky, who had received Western oriented musical instruction from the Saint Petersburg Conservatory, had used folk songs in his student overture The Storm. However, in the early 1870s he became interested in using folk songs as valid symphonic material. Tchaikovsky's greatest debt in this regard was to Glinka's Kamarinskaya. He believed fervently that in Kamarinskaya lay the core of the entire school of Russian symphonic music, "just as the whole oak is in the acorn", as he would write in his diary in 1888. Tchaikovsky's interest resulted in his Second Symphony, composed in 1872. Because Tchaikovsky used three Ukrainian folk songs to great effect in this work, it was nicknamed the "Little Russian" (Малороссийская, Malorossiyskaya) by Nikolay Kashkin, a friend of the composer as well as a well known musical critic of Moscow. Ukraine was at that time frequently called "Little Russia". Successful upon its premiere, the symphony also won the favor of the group of nationalistic Russian composers known as The Five, led by Mily Balakirev. For Tchaikovsky, Kamarinskaya offered a viable example of the creative possibilities of folk songs in a symphonic structure, using a variety of harmonic and contrapuntal combinations. It also offered a blueprint on how such a structure could be made to work, barring the potential for inertia or over repetition. The development of the folk material, according to one biographer, is "the most heady potion Tchaikovsky ever brewed". Without Kamarinskaya, however, Tchaikovsky knew he would not have had a foundation upon which to build that finale.