Коллиер ағалар: Манхэттендегі жинаушылар және олардың трагедиясы
Collyer brothers
Колыер аға-інілер: Нью-Йорктегі эксцентриктік жинақтаушылар. Үйлерінде 140 тонна зат жинап, қауіпті тұрақтар құрған. Тарихы мен мұражай паркі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бай эксцентрикалық Манхэттен қор жинаушылары, 1947 ж. "Чемпионат менеджері" компьютерлік ойындары сериясының авторлары.
Wealthy eccentric Manhattan hoarders, d. 1947
the creators of the Championship Manager series of computer games
Гомер Ласк Коллиер (6 қараша 1881 ж. – 21 наурыз 1947 ж.) және Лэнгли Уэйкман Коллиер (3 қазан 1885 ж. – шамамен 9 наурыз 1947 ж.), Коллиер ағайындылары ретінде танымал, екі американдық ағайынды, олардың ерекше мінез-құлқы мен патологиялық қор жинау салтымен әйгілі болды. Екеуі Нью-Йорк қаласындағы 2078 Fifth Avenue (128-ші көше бұрышында) орналасқан Гарлемдегі қоңыр үйінде уақыттық оқшау өмір сүрді, онда кітаптар, жиһаз, музыкалық аспаптар және сан алуан заттарды қызыққандықпен жинады, дәліздер мен есіктерде бұзылушыларға зиян келтіру үшін тұрақтар орнатылған. Екеуі де 1947 жылғы наурыз айында өз үйлерінде қайтыс тапты және бірнеше онжылдық бойы жинаған 140 тоннадан астам заттармен қоршалған күйде табылды (Гомер 21 наурызда, ал Лэнгли 8 сәуірге дейін табылған жоқ). 1960 жылдан бері бұрынғы Коллиер үйінің орнында ағайындылардың құрметіне аталған шағын саябақ бар.
Homer Lusk Collyer (November 6, 1881March 21, 1947) and Langley Wakeman Collyer (October 3, 1885c. March 9, 1947), known as the Collyer brothers, were two American brothers who became infamous for their bizarre natures and compulsive hoarding. The two lived in seclusion in their Harlem brownstone at 2078 Fifth Avenue (at the corner of 128th Street) in New York City where they obsessively collected books, furniture, musical instruments, and myriad other items, with booby traps set up in corridors and doorways to crush intruders. Both died in their home in March 1947 and were found dead (Homer on March 21, Langley not until April 8) surrounded by more than 140 tons of collected items that they had amassed over several decades. Since the 1960s, the site of the former Collyer house has been a pocket park, named for the brothers.
Отбасы және білім
Коллиер ағайындылары – Беллвью ауруханасында жұмыс істеген Манхэттен гинекологы Герман Ливингстон Коллиердің (1857–1923) және оның бірінші туысы, бұрынғы опера әншісі Сюзи Гейдж Фрост Коллиердің (1856–1929) ұлдары еді. Ағайындылар өз ата-бабаларының Англиядан Америкаға «Мейфлауэрден» бір жыл кейін, 1621 жылы Массачусетке келген «Фортуна» кемесімен сапар шеккенін айтты. Коллиерлердің анасы мен әкесі екеуі де Нью-Йорктегі Ливингстон әулетінен шыққан. Роберт Ливингстон 1672 жылы Америкаға көшіп келген Ливингстон әулетінің алғашқы өкілі болды – «Мейфлауэрден» 52 жыл өткен соң. 1880 жылы Герман мен Сюзидің тұңғыш баласы, Сьюзан дүниеге келді, ол төрт айлық шала сәби кезінде қайтыс болды. Келесі жылы, 6 қарашада, олардың тұңғыш ұлы Гомер Ласк дүниеге келді. 1885 жылы олардың екінші ұлы Лэнгли Уэйкман дүниеге келді. Лэнгли де дарынды концерттік пианист болды; ол біраз уақыт кәсіби түрде ойнады және Карнеги залында өнер көрсетті. Лэнгли сонымен қатар Троица шіркеуінің миряны болды, өйткені оның отбасы 1697 жылдан бері осы шіркеудің париясы болған. 1909 жылы Герман Коллиер отбасын Гарлем ауданындағы 2078 Fifth Avenue мекенжайындағы төрт қабатты үйге көшірді. Доктор Коллиер эксцентрикалық екені белгілі болды және ол жиі Ист-Ривер өзенімен каноэмен Блэкуэлл аралындағы қалалық ауруханаға баратын, онда ол кейде жұмыс істейтін, содан кейін каноэсін Манхэттен аралына келгеннен кейін Гарлемдегі үйіне қайтарып әкететін.
The Collyer brothers were sons of Herman Livingston Collyer (1857–1923), a Manhattan gynecologist who worked at Bellevue Hospital, and his first cousin, Susie Gage Frost Collyer (1856–1929), a former opera singer. The brothers claimed that their ancestors had traveled to America from England on the Fortune, the ship that arrived in Massachusetts in 1621, a year after the Mayflower. The Collyers' mother and father were both descended from the Livingstons, a New York family with roots going back to the 18th century. Robert Livingston was the first of the Livingston family to immigrate to America in 1672 — 52 years after the Mayflower. In 1880 Herman and Susie had their first child, a daughter they named Susan, who died at four months old. The following year, on November 6, the couple's first son, Homer Lusk, was born. In 1885 their second son, Langley Wakeman, was born. Langley was also an accomplished concert pianist; he played professionally for a time and performed at Carnegie Hall. Langley was also a layman of the Trinity Church where the family had been parishioners since 1697. In 1909, Herman Collyer moved the family into a four story brownstone in the Harlem neighborhood at 2078 Fifth Avenue. Dr. Collyer was known to be eccentric and was said to frequently paddle down the East River in a canoe to the City Hospital on Blackwell's Island, where he occasionally worked, and then to carry the canoe back to his home in Harlem after he came ashore on Manhattan Island.
Жекешелендіру және қорлау
Анасы қайтыс болғаннан кейін, Коллиер ағайындылары бірге өмір сүруді жалғастырды. Келесі төрт жыл бойы бауырластар басқалармен араласып, үйден жиі шығып жүрді. Гомер заңгерлік қызметін жалғастыра берді, ал Лэнгли фортепиано сатушы болып жұмыс істеді. Сонымен қатар екеуі де Троица шіркеуінде жексенбілік мектепте сабақ берді. 1933 жылы Гомер көзінің артқы жағында қан кетуден көзін жоғалтты. Лэнгли ағасына қамқорлық жасау үшін жұмысынан кетті, екеуі қоғамнан кетуге кірісті. Кейінірек Лэнгли Коллиерден неліктен әлемнен аулақ болуды таңдағанын сұрағанда, ол: "Бізді ешкім мазаламауды қалаймыз" деп жауап берді. Бауырластардың ерекше өмір салты туралы хабарлар Харлемде тараған сайын, олардың үйінің алдында көпшілік жинала бастады. Осылайша бауырластардың қорқынышы мен ерекшеліктері арта түсті. Жасөспірімдер терезелеріне тас лақтырып, есіктерді қақпақпен бекітіп, қақпақтарды тақтамен бекітті. Бауырластардың үйінде құнды заттар мен көп ақша бар деген жалған хабарлар көршілерге тараған соң, бірнеше адам үйді тонауға тырысты. Ұрыларды аулақ ұстауға тырысқан Лэнгли инженерлік шеберлігін қолданып, үйді толтырған заттар мен қоқыс жинақтарының арасында тұзақтар мен туннельдер жасады. Көп ұзамай үй қораптар мен сымдармен жабылған қоқыс пен қоқыстан тұратын күрделі туннельдер жүйесіне айналды. Гомер мен Лэнгли Коллиер төбеге дейін үйілген қалдықтардың арасында жасалған "тоқтарда" өмір сүрді. Гомер қабыну ревматизміне байланысты сал болып қалғаннан кейін, дәрігерлерге сенім артпайтындықтан, кәсіби медициналық көмек алудан бас тартты. Бауырластар, егер Гомер дәрігерге қаралса, дәрігерлер оның көру нервін кесіп, соқыр етіп тастап, тез өлетін дәрі береді деп қорқып жүрді. Кейінірек Лэнгли Коллиер бір журналиске: "Біз дәрігердің балалары екенімізді ұмытпаңыз. Біздің үйде 15000 кітаптан тұратын медициналық кітапханамыз бар. Біз дәрігерлерді шақырмауға шешім қабылдадық. Біз медицина туралы көп білдік" деп жазды. 1930 жылдардың басында Коллиер ағайындыларының үйі құрып кетті. 1937 жылы олардың телефоны өшірілді және қайтадан қосылмады, өйткені бауырластардың айтуынша, олармен сөйлесуге ешкім жоқ еді. 1938 жылы бауырластар ақыларын төлей алмай, электр, су және газды өшіріп тастады. 1942 жылы Лэнглимен сұхбат алған бір журналист оны "жағымды, сыпайы, сыпайы дауыспен сөйлейтін, жеке өмірін жақсы көретін, жұмсақ сөйлеуімен ерекшеленетін қарт ер адам" деп сипаттады. Коллиер ағайындылары ешқашан өздерінің бірде-бір шоттарын төлемегендіктен және 1931 жылы табыс салығын төлемей қалғандықтан, 1943 жылы Нью-Йорк қаласы мүлкін Коллиерлердің қалаға берешегі бар табыс салығын төлеу үшін 1900 доллар төлеу үшін қайтарып алды. Лэнгли олардың мүлкін қайтарып алуға наразылық білдіріп, олар табыс таба алмағандықтан, табыс салығын төлеуге міндетті емес деп айтты. Гарлемде ағайындыларға қатысты аңыздар мен аңыздар көп айтылса да, 1938 жылы олардың үйін жылжымайтын мүлік агентіне 125 000 долларға сатудан бас тартқаны туралы оқиға "Нью-Йорк таймс" газетінде жарияланғаннан кейін, олар кеңінен назарға алынды. Алайда бұл хабардың бәрі де жалған болған. The New York Times газетінде бұл оқиға жарияланғаннан кейін, Нью-Йорк World Telegram-тың репортері Хелен Уорден бауырластарға қызығушылық танытып, Лэнгли Коллиермен сұхбат алды (Уорден 1954 жылы бауырластар туралы кітап шығарады). Лэнгли Ворденге Карнеги залында өнер көрсеткеннен кейін кәсіби пианино ойнауды тоқтатқанын айтты, өйткені "Падеревски маған ілесіп келді. Ол менден жақсы байқау алды . Не пайда болды жалғастыру?" Лэнгли өзінің "Егер мен бұлай етпесем, олар мені тонайтын еді" деп, ол жаппай киім киетінін түсіндірді. Сол жылы Нью-Йорк Herald Tribune газетінің репортері Герберт Клайд Льюис Лэнглимен сұхбат жасады. Бірде Лэнгли бауырластардың үйінде сақталған газеттер туралы сұрағанда, ол: "Мен газеттерді Гомерге сақтап отырмын, сонда ол көзі ашылғанда жаңалықтарды оқи алады", - деп жауап берді. 1942 жылдың қарашасында Боуэр жинақ банкі үйді құлату процедурасын бастады және үйді тазалау тобын жіберді. Лэнгли жұмысшыларға айқайлай бастады, көршілерді полиция шақыруға итермеледі. Полиция қызметкерлері үйдің есігін бұзып, үйге кіруге тырысқанда, еденнен төбеге дейін үйілген қоқыс қабырғасы олардың жолын қиып тастады. Олар Лэнгли Коллиерді ол қираған үйінділердің ортасында жасаған ашық жерде тапты. Содан кейін ол барлық адамдарға үйден шығуға бұйрық берді, және сырттан бақылаудан бір рет қайтты, тек түнде ғана �...
After their mother's death, the Collyer brothers continued to live together in the Harlem brownstone they inherited. For the next four years, the brothers socialized with others and left their home on a regular basis. Homer continued to practice law while Langley worked as a piano dealer. Both also taught Sunday school at the Trinity Church. In 1933, Homer lost his eyesight due to hemorrhages in the back of his eyes. Langley quit his job to care for his brother and the two began to withdraw from society. When later asked why the two chose to shut themselves off from the world, Langley Collyer replied, "We don't want to be bothered." As rumors about the brothers' unconventional lifestyle spread throughout Harlem, crowds began to congregate outside their home. The attention caused the brothers' fears to increase along with their eccentricities. After teenagers threw rocks at their windows, they boarded them up and wired the doors shut. After unfounded rumors spread throughout the neighborhood that the brothers' home contained valuables and large sums of money, several people attempted to burglarize the home. In an attempt to exclude burglars, Langley used his engineering skills to construct booby traps and tunnels among the collection of items and trash that filled the house. The house soon became a maze of boxes, complicated tunnel systems consisting of junk and trash rigged with trip wires. Homer and Langley Collyer lived in "nests" created amongst the debris that was piled to the ceiling. After Homer became paralyzed due to inflammatory rheumatism, he refused to seek professional medical treatment, because both brothers distrusted doctors. The brothers feared that if Homer sought medical attention, doctors would cut his optic nerve, leaving him permanently blind, and give him drugs that would hasten his death. Langley Collyer later told a reporter, "You must remember that we are the sons of a doctor. We have a medical library of 15,000 books in the house. We decided we would not call in any doctors. You see, we knew too much about medicine." By the early 1930s, the Collyer brothers' brownstone had fallen into disrepair. Their telephone was disconnected in 1937 and was never reconnected, as the brothers said they had no one to talk to. Because the brothers failed to pay their bills, the electricity, water, and gas were turned off in 1938. A reporter who interviewed Langley in 1942 described him as a "soft spoken old gentleman with a liking for privacy" who spoke in a "low, polite and cultivated voice". Since the Collyer brothers never paid any of their bills and stopped paying income taxes in 1931, the property was repossessed by the City of New York in 1943 to pay the $1,900 in back income taxes that the Collyers owed the city. Langley protested the repossession of their property, saying that since they had no income, they should not have to pay income taxes. While rumors and legends abounded in Harlem about the brothers, they came to wider attention when, in 1938, a story about their refusal to sell their home to a real estate agent for $125,000 appeared in The New York Times. Neither rumor was true; however, the brothers were not insolvent. After The New York Times story ran, Helen Worden, a reporter from New York World Telegram, became interested in the brothers and interviewed Langley Collyer (Worden would release a book about the brothers in 1954). Langley told Worden that he stopped playing piano professionally after performing at Carnegie Hall, because "Paderewski followed me. He got better notices than I. What was the use of going on?" Langley explained that he dressed in shabby clothing, because "[T]hey would rob me if I didn't". That same year, New York Herald Tribune reporter Herbert Clyde Lewis interviewed Langley. In response to a query about the bundles of newspapers that were kept in the brothers' home, Langley replied, "I am saving newspapers for Homer, so that when he regains his sight he can catch up on the news." In November 1942, the Bowery Savings Bank began eviction procedures and sent a cleanup crew to the home. Langley began yelling at the workers, prompting the neighbors to summon the police. When the police attempted to force their way into the home by smashing down the front door, they were stymied by a sheer wall of junk piled from floor to ceiling. They found Langley Collyer in a clearing he had made in the middle of the debris. He then ordered everyone off the premises, and withdrew from outside scrutiny once more, emerging only at night when he wanted to file criminal complaints against intruders, get food, or collect items that piqued his interest. The caller claimed that the smell of decomposition was emanating from the house. The medical examiner confirmed Homer's identity and said that the elder brother had been dead for approximately ten hours. Police initially suspected that Langley Collyer was the man who phoned in the anonymous tip regarding his brother's death and theorized that he fled the house before police arrived. It was later discovered that, in fact, a neighbor had called police based on a rumor he had heard.
Лэнгли Коллиердің ашылуы
Гомер Коллиердің денесі табылғаннан кейін Лэнгли Атлантик-Ситиге бара жатқан автобуста көрінген деген қауесет тарады. Нью-Джерси жағалауындағы іздестірулер ешқандай нәтиже бермеді. Лэнглиді көрген деген хабарламалар полицияны тоғыз штатқа дейін жеткізді. Полиция үйді іздеуді жалғастырып, 3000 кітапты, оның ішінде бірнеше ескі телефон анықтамаларын, жылқының жақ сүйегін, «Стейнвей» пианиносын, ерте заманғы рентген аппаратын және көптеген газеттер жинағын алып шықты. Үйдің бірінші қабатынан он тоғыз тоннадан астам қоқыс шығарылды. Полиция бауырластардың жинаған заттарын тазалауды тағы бір аптаға созып, үйден тағы сегіз жүз төрт тонна қоқыс пен малшылық заттарды шығарды. Бұл қоқыстың көп бөлігі олардың әкесінің медициналық практикасынан алынса да, қалған бөлігі Лэнгли жылдар бойы жинаған пайдасыз заттар еді. Шамамен 2000 адам үйдің сыртында тазалау жұмыстарын тамашалап тұрды. Лэнгли 60 сантиметрлік, тот басқан серіппелермен және коммодпен қапталған туннельде табылды. Оның шіріген денесі, анонимді түрде хабарлаған адамның иіс шағымдарының нақты себебі болды, жартылай егеуқырлар жеген және чемоданмен, газеттермен және үш металл нан сақтағышпен жабылған еді. Оның өлімі тұншығу салдарынан болды.
After the discovery of Homer Collyer's body, rumors began circulating that Langley had been seen aboard a bus heading for Atlantic City. A manhunt along the New Jersey shore turned up nothing. Reports of Langley sightings led police to a total of nine states. The police continued searching the house, removing 3,000 books, including several outdated phone books, a horse's jawbone, a Steinway piano, an early X ray machine, and more bundles of newspapers. More than nineteen tons of junk were removed from the ground floor of the brownstone. The police continued to clear away the brothers' stockpile for another week, removing another eighty four tons of trash and junk from the house. Although a good deal of the junk came from their father's medical practice, a considerable portion was discarded items collected by Langley over the years. Approximately 2,000 people stood outside the home to watch the clean up effort. Langley was found in a two foot (60 cm) wide tunnel lined with rusty bed springs and a chest of drawers. His decomposing body, which was the actual source of the smell reported by the anonymous tipster, had been partially eaten by rats and was covered by a suitcase, bundles of newspapers and three metal bread boxes. His death was attributed to asphyxiation.
Үйдің құрамы
Полиция және жұмысшылар Коллиер үйінен шамамен 120 тонна құнды заттарды, малшылық және басқа да нәрселерді алып шықты. Гомер қайтыс болған жерге жақын полиция 34 банкшот кітапшасын тапты, олардың ішінде барлығы 3007 доллар (шамамен $200 болған) болды. Үйден табылған ерекше заттардың кейбіреулері Хьюберттың «Дим» мұражайында қойылды, онда олар «Адам ғажайыптары» мен цирк артистерімен бірге көрсетілді. Бұл көрменің орталық бөлігі – Гомер Коллиер қайтыс болған кресло болды. Коллиер креслосы 1956 жылы қоғамдық көрмеден алынып, жеке коллекционерлерге өтті. Ұзақ уақыт күтімсіз қалған үйдің шатыры ағып, қабырғалары құлап, төменгі бөлмелерге кірпіш пен сылақ төгілді. 1947 жылдың шілдесінде үй «қауіпті және өртке қауіпті» деп танылды және сол айдың соңында бұзылды. Коллиер ағайындыларының мүлігі 91 000 долларға бағаланды (оның 20 000 доллары жеке мүлік – әшекейлер, ақша, бағалы қағаздар және т.б.), ал 56 адам, көбінесе бірінші және екінші туыстар, мүлікке талап етті. Питтсбургтен келген Элла Дэвис Коллиерлердің ұзақ уақыттан бері жоғалған әпкесі екенін мәлімдеді. Дэвис өзінің сәйкестігін растау үшін туу туралы куәлікті ұсынбағандықтан оның талабы қабылданбады (біраз бұрын Дэвис Питтсбургтен келген, 1937 жылы өлтірілген тағы бір бай адам Питер Либахтың жесірі екенін мәлімдеген). 1952 жылдың қазан айында Нью-Йорк округінің соты талапкерлердің жиырма үшi мүлікті тең бөлісу керек деп шешті. 1955–1956 жылдардағы «Классикалық 39» маусымындағы «Бал айындағылар» («Қорыққан құрт») телесериалындағы шаруа Эд Нортон Ральф Крамденді ықшамдылығы үшін сөкiп, «Осы 93 центтiк газ шоттарымен құттықтаймын, Ральф! 1931 жылы Коллиер ағайындылары орнатқан газ шоттарының ең төменгі рекордын бұздың!» деді. 1995 жылы түсірілген «Бейқалыпты батырлар» фильмінде Коллиер ағайындыларына тікелей құрмет көрсеткен өмір салты мен пәтерi бар екі ағаш інісі бейнеленген. Фильм Франц Лидждің 1991 жылғы естеліктеріне негізделген, ол 2003 жылы «Көшпенді адамдар: Нью-Йорктің ең үлкен малшылары – Коллиер ағайындыларының таңғажайып, бірақ шынайы тарихы» атты кітап жариялады. «Көшпенді адамдар» сонымен қатар «Бейқалыпты батырлар» фильміндегі танысы Артур Лидздің өмірін баяндайды, ол Коллиер үйіне жақын өсіп, ағайындылардан шабыт алған. Роман тарихи жағынан еркіндік алып, олардың өмір сүру мерзімін 1970 жылдардың соңына дейін ұзартады және ағайындылардың туған күнінің ретін өзгертеді. Мэтт Беллдің «Жинаушылар» әңгімесі Коллиерлердің өліміне дейінгі айларды, сондай-ақ Лэнглидің өткені туралы естеліктерін және олардың денелерін тапқан адамдарға тигізген әсерін зерттейді. Ол алғаш рет 2009 жылы жеке кітапша ретінде жарияланды, содан кейін 2010 жылы Беллдің «Қалай табылды» дебют жинағына енгізілді. Ағайындылар Ричард Гринбергтің «The Dazzle» пьесасының да негізі болды, ол 2015–16 жылдың қысында Лондонда қойылды. Эндрю Скотт және Дэвид Доусон тиісінше Лэнгли мен Гомерді Эмили Доббс қойылымында ойнады, ол Чарлинг Крос Роудтағы Орталық Сент-Мартинс өнер мектебінің бұрынғы ғимаратында қойылды.
Police and workmen removed approximately 120 tons of valuables, junk and other items from the Collyer brownstone. Near the spot where Homer had died, police also found 34 bank account passbooks, with a total of $3,007 (about $ as of ). Some of the more unusual items found in the home were exhibited at Hubert's Dime Museum, where they were featured alongside Human Marvels and sideshow performers. The centerpiece of this display was the chair in which Homer Collyer had died. The Collyer chair passed into the hands of private collectors upon being removed from public exhibit in 1956. The house, having long gone without maintenance, was decaying: the roof leaked and some walls had caved in, showering bricks and mortar on the rooms below. The house was deemed "unsafe and [a] fire hazard" in July 1947 and was razed later that month. the cumulative estate of the Collyer brothers was valued at $91,000 (equivalent to $ in ), of which $20,000 worth was personal property (jewelry, cash, securities, and the like). Fifty six people, mostly first and second cousins, made claims for the estate. A Pittsburgh woman named Ella Davis claimed to be the long lost sister of the Collyers. Davis' claim was dismissed after she failed to provide a birth certificate to prove her identity (years earlier, Davis claimed she was the widow of Peter Liebach, another wealthy recluse, from Pittsburgh, who was found murdered in 1937). In October 1952, the New York County court decided that twenty three of the claimants were to split the estate equally. In the 1955–1956 "Classic 39" season of The Honeymooners ("The Worry Wart"), affable neighbor Ed Norton, chiding Ralph Kramden for his thriftiness, quips "Congratulations on that 93 cent gas bill, Ralph You broke the all time low gas bill record, set by the Collyer brothers in 1931!" The 1995 movie Unstrung Heroes features two uncles whose lifestyle and apartment are a direct homage to the Collyer brothers. The film was based on a 1991 memoir by Franz Lidz, who in 2003 published Ghosty Men: The Strange but True Story of the Collyer Brothers, New York's Greatest Hoarders. Ghosty Men also chronicles the parallel life of Arthur Lidz, the hermit uncle of Unstrung Heroes, who grew up near the Collyer mansion and was inspired by the brothers. Taking considerable historical liberties, the novel extends their lifespans into the late 1970s and switches the brothers' birth order. Matt Bell's short story "The Collectors" focuses on the months leading up to the Collyers' deaths, as well as exploring Langley's memories of their past and the effects on the people who discover their bodies. It was first published in 2009 as a chapbook, then included in Bell's debut collection How They Were Found in 2010. The brothers are also the inspiration behind Richard Greenberg's play The Dazzle which played in London in the winter of 2015–16. Andrew Scott and David Dawson played Langley and Homer respectively, in the production by Emily Dobbs, which was staged at the former site of the Central Saint Martins School of Art on Charing Cross Road.