Эндрю Джексон президенттігі кезіндегі бақырылмайтын тариф дауы
Nullification crisis
АҚШ тарихындағы Эндрю Джексон президенттігі кезіндегі «Болуды жоққа шығару дағдарысы». Оңтүстік Каролина штатының тарифтерге қарсылығы, федералдық үкіметпен қақтығыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эндрю Джексонның президенттік кезеңіндегі оқиға
Event during the presidency of Andrew Jackson
1832 және 1833 жылдары АҚШ-та, Эндрю Джексонның президенттігі кезінде болған күшін жою дағдарысы – Оңтүстік Каролина штаты мен федералды үкімет арасындағы саяси қақтығыс. Бұл дағдарыс Оңтүстік Каролинаның 1828 және 1832 жылдарғы федералды тарифтерді конституцияға қайшы деп жариялап, штаттың егемендік шекараларында оларды жарамсыз деп танығаннан кейін туындады. Алайда, штаттық және федералдық деңгейдегі соттар, соның ішінде АҚШ Жоғарғы Соты, штаттардың күшін жою теориясын бірнеше рет қабылдамады. 1828 жылғы даулы және қорғанышпен қамтылған Тариф Джон Куинси Адамс президенттігі кезінде заңға айналды. Оңтүстікте тарифке қарсы күшті оппозиция болды, себебі ол өндірілген тауарлардың көп бөлігін импорттаған Оңтүстік аграрлық штаттарына әділетсіз салық жүктеді деп есептелді. Тарифке қарсы болғандар Джексонның президент болып сайлануы оның маңызды түрде төмендеуіне әкеледі деп күтті. Бірақ Джексон әкімшілігі олардың алаңдаушылықтарын шешу үшін ешқандай шара қабылдамағанда, Оңтүстік Каролинаның ең радикалды тобы штаттың тарифті күшін жоюын жақтауға кірісті. Олар, егер штат федералды заңның конституцияға қайшы деп санайтын болса, оны штат ішінде жарамсыз деп жариялай алады деген заңдық теорияны қабылдады. Вашингтонда Джексон мен Оңтүстік Каролина тумасы және штаттардың күшін жоюдың конституциялық теориясының ең белсенді жақтаушысы Джон К. Калхун вице-президенті арасында бұл мәселе бойынша ашық пікір келіспеушіліктер туды. 1832 жылдың 1 шілдесінде, Калхун Сенатқа үміткер болу үшін вице-президенттік лауазымынан кеткеннен кейін, ол күшін жоюды тиімді қорғай алатын болды. Джексон 1832 жылғы Тарифке қол қойды. Бұл келісімдік тарифті Конгрестегі солтүстік және оңтүстік штаттарының көпшілігі қолдады. Оңтүстік Каролина бұл ұсынысқа қанағаттанбады, және 1832 жылдың 24 қарашасында штаттық конвенция 1828 және 1832 жылдарғы Тарифтердің 1833 жылдың 1 ақпанынан бастап Оңтүстік Каролинада конституцияға қайшы және күшін жойылған деп жариялаған Күшін жою туралы жарлықты қабылдады. Оңтүстік Каролина күтілетін федералдық араласуға қарсы тұру үшін әскери дайындықтарды бастады, бірақ 1833 жылдың 1 наурызында Конгресс президентке Оңтүстік Каролинаға қарсы әскери күш қолдануға рұқсат беретін «Күш туралы заңды» және Оңтүстік Каролинаға қанағаттандырарлық жаңа келісімдік Тарифті – 1833 жылғы Келісімдік Тарифті қабылдады. Оңтүстік Каролина конвенциясы 1833 жылдың 15 наурызында Күшін жою туралы жарлығын қайта қарап, жойды, бірақ үш күннен кейін принциптің символдық ишарасы ретінде Күш туралы заңды күшін жойды. Дағдарыс аяқталды, және екі тарап та жеңіске жеткенін мәлімдеуге себептер тапты. Тариф ставкалары төмендетілді және Оңтүстікке қанағаттандырарлық деңгейде төмен болды, бірақ штаттардың күшін жою доктринасы даулы болып қала берді. 1850 жылдарға қарай, құлдықтың батыс территорияларына таралуы және Құлдық билігінің қатері ұлттағы басты мәселелерге айналды.
The nullification crisis was a sectional political crisis in the United States in 1832 and 1833, during the presidency of Andrew Jackson, which involved a confrontation between the state of South Carolina and the federal government. It ensued after South Carolina declared the federal Tariffs of 1828 and 1832 unconstitutional and therefore null and void within the sovereign boundaries of the state. However, courts at the state and federal level, including the U. S. Supreme Court, repeatedly have rejected the theory of nullification by states. The controversial and highly protective Tariff of 1828 was enacted into law during the presidency of John Quincy Adams. The tariff was strongly opposed in the South, since it was perceived to put an unfair tax burden on the Southern agrarian states that imported most manufactured goods. The tariff's opponents expected that Jackson's election as president would result in a significant reduction of it. When the Jackson administration failed to take any action to address their concerns, South Carolina's most radical faction began to advocate that the state nullify the tariff. They subscribed to the legal theory that if a state believed a federal law unconstitutional, it could declare the law null and void in the state. In Washington, an open split on the issue occurred between Jackson and Vice President John C. Calhoun, a native South Carolinian and the most effective proponent of the constitutional theory of state nullification. On July 1, 1832, before Calhoun resigned the vice presidency to run for the Senate, where he could more effectively defend nullification, Jackson signed into law the Tariff of 1832. This compromise tariff received the support of most Northerners and half the Southerners in Congress. South Carolina remained unsatisfied, and on November 24, 1832, a state convention adopted the Ordinance of Nullification, which declared that the Tariffs of 1828 and 1832 were unconstitutional and unenforceable in South Carolina after February 1, 1833. South Carolina initiated military preparations to resist anticipated federal enforcement, but on March 1, 1833, Congress passed both the Force Bill—authorizing the president to use military forces against South Carolina—and a new negotiated tariff, the Compromise Tariff of 1833, which was satisfactory to South Carolina. The South Carolina convention reconvened and repealed its Nullification Ordinance on March 15, 1833, but three days later, nullified the Force Bill as a symbolic gesture of principle. The crisis was over, and both sides found reasons to claim victory. The tariff rates were reduced and stayed low to the satisfaction of the South, but the states' rights doctrine of nullification remained controversial. By the 1850s, the issues of the expansion of slavery into the western territories and the threat of the Slave Power became the central issues in the nation.
Тарифтер (1816-1828)
1816 жылғы тарифтің қорғаныш ерекшеліктері болды және ол бүкіл елде, соның ішінде Джон К. Калхун мен Оңтүстік Каролиналық Уильям Лоундестің қолдауына ие болды. Ішкі жақсартулардың нақты бағдарламасымен байланысты алғашқы қорғаныш тариф – 1824 жылғы тариф. Генри Клейдің қолдауымен бұл тариф жалпы қорғаныс деңгейін 35%-ға дейін (1816 жылғы заңмен салыстырғанда 25%) көтерді және темірге, жүнге, мақтаға, қымызға, сондай-ақ жүн мен мақта қаптарына баж салығын арттырды. Бұл заң жобасы Федералдық Өкілдер Палатасында 107-102 дауыспен қиындықпен қабылданды. Орталық және Солтүстік-Батыс штаттары заң жобасын қолдады, Оңтүстік және Оңтүстік-Батыс қарсы болды, ал Жаңа Англия көпшілік дауыспен қарсылық білдірді. Сенатта заң жобасы Теннесси сенаторы Эндрю Джексонның қолдауымен төрт дауыспен қабылданды, ал президент Джеймс Монро, Вирджинияның Джефферсон мен Мэдисонның Ақ үйді басқару саясатын жалғастырушысы, 1824 жылдың 25 наурызында заңға қол қойды. Массачусетс штатынан шыққан Дэниел Вебстер Жаңа Англияның осы тарифке қарсылығын жетекшілік етті. Жоғары тарифтерге және олардың конституциялықтығына қарсы наразылық 1826 және 1827 жылдары Вильям Бранч Джайлзбен басталды. Ол Вирджиния заң шығарушы органына 1798 жылғы Вирджиния шешімдері мен Джеймс Мэдисонның 1800 жылғы оларды қорғауын сілтеме жасай отырып, Конгрестің қорғаныш тарифтерін қабылдауға құқығы жоқ екенін білдіретін қаулылар қабылдауға итермеледі. Мэдисон күшін жоюға және конституциялық емес болуына қатысты шағымдарды жоққа шығарды, ол коммерцияны реттеу құқығы қорғанысты қамтиды деп үнемі сақтап келді. Джефферсон өмірінің соңында қорғаныш тарифтеріне қарсы жазған. 1828 жылғы тарифтің көп бөлігі Мартин Ван Бюреннің еңбегі болды (негізгі қағидаларын Нью-Йорктік Силас Райт-младший дайындады) және бұл Эндрю Джексонды президенттікке сайлау үшін жасалған саяси амал еді. Ван Бюрен Оңтүстік мәселелерге қарамастан Джексонға дауыс беретінін есептеді, сондықтан ол заң жобасын әзірлеу кезінде олардың мүдделерін ескермеді. Оның ойынша, Жаңа Англия қазіргі Джон Куинси Адамсты демеуі мүмкін, сондықтан заң жобасы Жаңа Англияда қолданылатын шикізатқа, мысалы, қымыз, зығыр, меласса, темір және желкенді матаға ауыр салықтар салды. Пенсильванияның мүдделерін қанағаттандыру үшін темірге қосымша тарифпен Ван Бюрен бұл тарифтің Пенсильвания, Нью-Йорк, Миссури, Огайо және Кентукки штаттарын Джексонға жеткізуге көмектеседі деп күтті. Оңтүстік және Жаңа Англияның кейбір мүшелерінің қарсылығына қарамастан, тариф Конгрессте Джексонның көптеген жақтастарының толық қолдауымен қабылданды және 1828 жылдың басында президент Адамс қол қойды. Күтілгендей, Джексон мен оның кандидаттық серіктесі Джон Калхун Луизианадан басқа барлық штаттарда үлкен басымдықпен бүкіл Оңтүстікті жеңіп алды, ал Адамс жеңіліспен дауыс берудің 47%-ын жинады. Бірақ көптеген оңтүстік тұрғындары Джексонның Конгреске жолдаған алғашқы екі жылдық хабарламасында тарифке қарсы күшті шабуыл жасамағанына наразы болды. Тарихшы Уильям Купер кіші былай деп жазады:
The Tariff of 1816 had some protective features, and it received support throughout the nation, including that of John C. Calhoun and fellow South Carolinian William Lowndes. The first explicitly protective tariff linked to a specific program of internal improvements was the Tariff of 1824. Sponsored by Henry Clay, this tariff provided a general level of protection at 35% ad valorem (compared to 25% with the 1816 act) and hiked duties on iron, woolens, cotton, hemp, and wool and cotton bagging. The bill barely passed the federal House of Representatives by a vote of 107 to 102. The Middle states and Northwest supported the bill, the South and Southwest opposed it, and New England split its vote with a majority opposing it. In the Senate, the bill, with the support of Tennessee Senator Andrew Jackson, passed by four votes, and President James Monroe, the Virginia heir to the Jefferson Madison control of the White House, signed the bill on March 25, 1824. Daniel Webster of Massachusetts led the New England opposition to this tariff. Protest against the prospect and the constitutionality of higher tariffs began in 1826 and 1827 with William Branch Giles, who had the Virginia legislature pass resolutions denying the power of Congress to pass protective tariffs, citing the Virginia Resolutions of 1798 and James Madison's 1800 defense of them. Madison denied both the appeal to nullification and the unconstitutionality; he had always held that the power to regulate commerce included protection. Jefferson had, at the end of his life, written against protective tariffs. The Tariff of 1828 was largely the work of Martin Van Buren (although Silas Wright Jr. of New York prepared the main provisions) and was partly a political ploy to elect Andrew Jackson President. Van Buren calculated that the South would vote for Jackson regardless of the issues, so he ignored their interests in drafting the bill. New England, he thought, was just as likely to support the incumbent John Quincy Adams, so the bill levied heavy taxes on raw materials consumed by New England such as hemp, flax, molasses, iron, and sail duck. With an additional tariff on iron to satisfy Pennsylvania interests, Van Buren expected the tariff to help deliver Pennsylvania, New York, Missouri, Ohio, and Kentucky to Jackson. Over opposition from the South and some from New England, the tariff was passed with the full support of many Jackson supporters in Congress and signed by President Adams in early 1828. As expected, Jackson and his running mate John Calhoun carried the entire South with overwhelming numbers in every state but Louisiana, where Adams drew 47% of the vote in a losing effort. But many Southerners became dissatisfied as Jackson, in his first two annual messages to Congress, failed to launch a strong attack on the tariff. Historian William J. Cooper Jr. writes:
Оңтүстік Каролина (1819-1828)
Оңтүстік Каролина 1820-жылдардағы ұлттық экономикалық төмендеуден кері әсер көрді. Осы онжылдықта халық саны 580 мың еркін және құл азаматтың арасынан 56 000 ақ және 30 000 құлға азайды. Ақ адамдар жақсырақ жерлерге кетіп, құлдарын өздерімен алып кетті немесе оларды Оңтүстікке сату үшін құл саудагерлеріне сатты. Тарихшы Ричард Эллис жағдайды былай сипаттайды:
South Carolina had been adversely affected by the national economic decline of the 1820s. During this decade, the population decreased by 56,000 whites and 30,000 slaves, out of a total free and slave population of 580,000. The whites left for better places; they took slaves with them or sold them to traders moving slaves to the Deep South for sale. Historian Richard E. Ellis describes the situation:
Мемлекеттік басшылар, Уильям Смит және Томас Купер сияқты штаттардың құқықтарын жақтаушылар бастаған, мемлекеттің экономикалық проблемаларының көп бөлігін 1816 жылғы тариф пен ұлттық ішкі жақсарту жобаларына жапты. Топырақ эрозиясы және Жаңа Оңтүстік-Батыс аймағынан келген бәсекелестік те мемлекеттің құлдырауына елеулі себеп болды. Джордж МакДаффи тарифке қарсы күштердің өте тиімді спикері болды және ол "Қырқ Шоғыр" теориясын танымал етті. МакДаффи мақтаның өңделген өнімдеріне 40% тариф "өндіруші сіздің амбарыңызға кіріп, сіз өндірген әр 100 шоғырдың 40-ын тонайды" дегенді білдіреді деп мәлімдеді. Математикалық тұрғыдан дұрыс болмаса да, бұл аргумент оның сайлаушыларына тиді. Калхун сияқты ұлтшылдар мұндай көшбасшылардың күшінің артуына байланысты бұрынғы ұстанымдарынан бас тартып, Эллистің сөзімен айтқанда, Оңтүстік Каролинадағы саяси маңыздылығын сақтау үшін "штаттардың құқықтары доктринасының одан да радикальды нұсқасын" қабылдауға мәжбүр болды. Оңтүстік Каролинаның күшін жоюға жасалған алғашқы әрекет 1822 жылы болды. Оның плантаторлары еркін қара теңізшілер Дания Весейге жоспарланған құл көтерілісінде көмектескенін сенді. Оңтүстік Каролина "Негр теңізшілері туралы" заңды қабылдады, ол барлық қара теңізшілерді кемелері Чарльстонға тоқтағанда түрмеге қамауды талап етті. Ұлыбритания, әсіресе, теңізшілер ретінде көбірек африкалықтарды жұмысқа алғандықтан, бұған қарсы болды. Жағдайды нашарлататын нәрсе, егер капитан түрмеге қамау шығындарын төлемесе, Оңтүстік Каролина теңізшілерді құлдыққа сататын. Басқа оңтүстік штаттары да еркін қара теңізшілерге қарсы заңдар қабылдады. Жоғарғы Сот судьясы Уильям Джонсон округтік судья ретінде Оңтүстік Каролина заңын конституцияға қайшы деп жариялады, өйткені ол АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы келісімдерді бұзды. Оңтүстік Каролина Сенаты судьяның шешімінің күшін жойғанын және заңның күшіне енетінін мәлімдеді. Федералдық үкімет Джонсонның шешімін орындауға тырыспады.
State leaders, led by states' rights advocates such as William Smith and Thomas Cooper, blamed most of the state's economic problems on the Tariff of 1816 and national internal improvement projects. Soil erosion and competition from the New Southwest were also very significant reasons for the state's declining fortunes. George McDuffie was a particularly effective speaker for the anti tariff forces, and he popularized the Forty Bale theory. McDuffie argued that the 40% tariff on cotton finished goods meant that "the manufacturer actually invades your barns, and plunders you of 40 out of every 100 bales that you produce." Mathematically incorrect, this argument still struck a nerve with his constituency. Nationalists such as Calhoun were forced by the increasing power of such leaders to retreat from their previous positions and adopt, in the words of Ellis, "an even more extreme version of the states' rights doctrine" in order to maintain political significance within South Carolina. South Carolina's first effort at nullification occurred in 1822. Its planters believed that free black sailors had assisted Denmark Vesey in his planned slave rebellion. South Carolina passed the Negro Seamen Act, which required all black foreign seamen to be imprisoned while their ships were docked in Charleston. The United Kingdom strongly objected, especially as it was recruiting more Africans as sailors. Worse, if the captains did not pay the fees to cover the cost of jailing, South Carolina would sell the sailors into slavery. Other Southern states also passed laws against free black sailors. Supreme Court Justice William Johnson, in his capacity as a circuit judge, declared the South Carolina law as unconstitutional since it violated the United States' treaties with the United Kingdom. The South Carolina Senate announced that the judge's ruling was invalid and that the act would be enforced. The federal government did not attempt to carry out Johnson's decision.
Келіссөздер мен қарсыласу (1833)
16 қаңтарда Джексон өзінің «Күш қолдану туралы заң» жолдауын Конгресске жіберді. Бофорт және Джорджтаун қалаларындағы кеден орындары жабылып, әрбір портта кемелермен алмастырылатын болды. Чарльстонда кеден үйі Чарльстон портындағы Пинкни қамалына немесе Моултри бекінісіне көшірілетін болды. Кепілдіктердің орнына тікелей төлем талап етілетін болады, сондай-ақ штат тұтқындаудан бас тартқан құқық бұзушылар үшін федералды түрмелер құрылатын еді, ал штаттың күшін жою актісіне байланысты туындаған барлық істер АҚШ округтік сотына берілуі мүмкін. Ең көп дау тудырған бөлігі – 1795 және 1807 жылдарғы милиция заңдарына түзетулер енгізіліп, кеден заңдарын милиция да, АҚШ әскері де орындауға мүмкіндік берілетін еді. Оңтүстік Каролинада талқылауды күшін жоюдан ауыстырып, ұсынылып отырған күш қолдануға назар аударуға тырысты. «Күш қолдану туралы заң» жобасы Пенсильваниялық протекционист Уильям Уилкинс төрағалық ететін және Нью-Джерсиден келген Дэниел Вебстер мен Теодор Фрелингхуйзен қолдаған Сенаттың сот комитетіне жіберілді; ол Джексон сұрағанның бәрін берді. 28 қаңтарда Сенат 30-15 дауыспен заң жобасын талқылауды кейінге қалдыру туралы ұсынысты қабылдамады. Төменгі Оңтүстіктен келген дауыстардың барлығы, екі дауысқа жуық, кейінге қалдыруға қарсы болды, ал осы аймақтан тек үш адам ұсынысқа қарсы дауыс берді. Бұл күшін жоюды қолдаудың артуын көрсетпеді, бірақ күш қолдану туралы күмәнділіктерді білдірді. Дауыстарды көбейту үшін күш қолдану мерзімін шектеу және күшті азаматтық тәртіпсіздікті болдырмаудың орнына, басу үшін ғана пайдалану ұсыныстары жасалды. Өкілдер палатасының сот комитеті Джексонның күш қолдану туралы өтінішін 4-3 дауыспен қабылдамады. Калхун 15 ақпанда оған қарсы күшті сөз сөйлегенге дейін «Күш қолдану туралы заң» уақытша тоқтатылды. Тариф мәселесі бойынша, желтоқсан айында компромистік тариф жобасын әзірлеуді қазір Гулиан К. Верпланк басқаратын Палатаның жолдар және құралдар комитетіне тапсырды. 1833 жылдың қаңтарында Палатада комитет ұсынған жоба бойынша пікірталас басталды. Верпланк тарифінде протекционизмнің негізгі қағидасы сақталған күйінде, келесі екі жылда 1816 жылғы деңгейге дейін төмендету ұсынылды. Джексонға қарсы протекционистер мұны экономикалық апат деп қарастырды, ол тіпті 1832 жылғы тарифті сынауға мүмкіндік бермеді және «Оңтүстік Каролинаның қатерлері мен мақтаныштарына құлдырау». Солтүстік демократтар оған қағидаттық қарсылық білдірмеді, бірақ өздерінің сайлаушыларының әртүрлі мүдделерін қорғауды талап етті. Күшін жоюшыларға көңіл білдіретін тараптар протекционизм қағидасынан толығымен бас тартуды талап етті және келіссөздер үшін ұзақ мерзімді кезеңді ұсынуға дайын болды. Верпланк тарифін жүзеге асыру мүмкін емес еді. Оңтүстік Каролинада қажетсіз қақтығыстан аулақ болуға тырысты. Губернатор Хейн өзінің құрастырған 25 000 әскерін Чарльстонға жиналудың орнына үйде жаттықтыруды бұйырды. 21 қаңтарда Чарльстонда өткен жаппай жиналыста олар 1 ақпандағы күшін жою мерзімін кейінге қалдыруға шешім қабылдады, ал Конгресс келісімге келген тариф бойынша жұмыс істеді. Сол уақытта Вирджиниядан келген комиссар Бенджамин В. Ли Чарльстонға келіп, Джексонды да, күшін жоюшыларды да сынға алған және өз штатын делдал ретінде ұсынған. Клей президент сайлауындағы жеңілісін жақсы қабылдамады және тарифтік келіссөздерде қандай позиция ұстай алатынын білмейді. Оның ұзақ мерзімді уайымы Джексонның американдық жоспармен бірге протекционизмді жоюға бел буғаны еді. Ақпан айында Луизианадағы қант өндірушілерімен және қант өнеркәсібін қорғауды жақтаған мүдделі тұлғалармен кеңескеннен кейін, Клей нақты келісім жоспарын әзірлеуге кірісті. Бастапқыда ол күшін жоюшылардың ұсынған кезеңді қабылдады, бірақ оны жеті жарым жылдан тоғыз жылға дейін ұзартты, соңғы мақсаты – 20% адвалорем мөлшерлемесі. Алдымен өзінің протекционисттік базасының қолдауына ие болғаннан кейін, Клей делдал арқылы бұл мәселені Калхунмен талқылады. Калхун құлақ түрді, және Клейдің пансионатында Клеймен жеке кездесуден кейін келіссөздер жалғасты. Клей келісілген тарифтік заң жобасын 12 ақпанда ұсынды, ол дереу Клей төрағалық ететін таңдалған комитетке жіберілді, сондай-ақ Теннессиден келген Феликс Гранди, Пенсильваниядан келген Джордж М. Даллас, Вирджиниядан келген Уильям Кэбелл Ривс, Вебстер, Делавэрден келген Джон М. Клейтон және Калхун кірді. 21 ақпанда комитет Сенаттың төрелігіне негізінен Клейдің бастапқы заң жобасы туралы есеп берді. 1832 жылғы тариф жалғасатын еді, бірақ 20% -дан жоғары барлық мөлшерлемелер екі жыл сайын оннан біреуге төмендетілетін еді, соңғы төмендетулер 1842 жылы жасалатын еді. Протекционизм қағидасы толығымен жойылған жоқ және ұлттық мүдделер талап еткен жағдайда тарифті көтеру мүмкіндігі қарастырылды. Кез келген келісім арқылы тікелей байланыстырылмағанмен, «Күш қолдану туралы заң» пен 1833 жылғы келісімдік тарифтің ажырамас екені анық болды. Ақпанның 25 күні Клей тариф бойынша пікірталасты аяқтаған сөзінде Джексонның Оңтүстік Каролинаға жолдаған жарияламасын қоздырғыш деп айыптады, «Күш қолдану туралы заңмен» да осы мәселеге қатысты екенін мойындады, бірақ оның қажеттілігін көрсетті және келісімдік тарифті тепе-тендікті қалпына келтірудің, заң үстемдігін нығайтудың және «қалалардың тонауы», «өрістердің қирауы» және «түтін шығаратын қирандылардың» болмауына кепілдік берудің соңғы шарасы деп бағалады. Палата келісімдік тарифті 119-85 дауыспен, ал «Күш қолдану туралы заңды» 149-48 дауыспен қабылдады. Сенатта тариф 29-16 дауыспен, ал «Күш қолдану туралы заң» 32-1 дауыспен қабылданды, көптеген қарсы дауыс бергендер дауыс беруден бас тартты. Калхун соңғы келісім туралы хабармен Чарльстонға асықты. Күшін жою конвенциясы 11 наурызда қайтадан жиналды. Ол қарашадағы күшін жою туралы қаулыны қайтарды, сондай-ақ «таза символдық жестің» ретінде «Күш қолдану туралы заңды» күшін жойды. Күшін жоюшылар тариф мәселесі бойынша жеңіске жеткендерін мәлімдеді, тіпті олар ұступтар жасаған болса да, күшін жою мәселесі бойынша бағалау мүлдем басқаша болды. Ақырында көпшілік үстемдік етті, бұл Оңтүстік пен оның құлдыққа қатысты азшылықтың үстемдігі үшін жаман хабар болды. Ретт конвенцияда 13 наурызда осы мәселені қорытындылады. «Құлдарға ие болған халық өз тағдырын өз қолына ұстамайынша ақылдан безген немесе одан да жаман» екенін ескертіп, ол былай деді:
In apparent contradiction of his previous claim that the tariff could be enforced with existing laws, on January 16 Jackson sent his Force Bill Message to Congress. Custom houses in Beaufort and Georgetown would be closed and replaced by ships at each port. In Charleston, the custom house would be moved to either Castle Pinckney or Fort Moultrie in Charleston Harbor. Direct payment rather than bonds would be required, and federal jails would be established for violators the state refused to arrest and all cases arising under the state's nullification act could be removed to the United States Circuit Court. In the most controversial part, the militia acts of 1795 and 1807 would be revised to permit the enforcement of the customs laws by both the militia and the regular United States military. Attempts were made in South Carolina to shift the debate away from nullification by focusing instead on the proposed enforcement. The Force bill went to the Senate Judiciary Committee, chaired by Pennsylvania protectionist William Wilkins and supported by members Daniel Webster and Theodore Frelinghuysen of New Jersey; it gave Jackson everything he asked. On January 28, the Senate defeated a motion by a vote of 30 to 15 to postpone debate on the bill. All but two of the votes to delay were from the lower South and only three from this section voted against the motion. This did not signal any increased support for nullification, but did signify doubts about enforcement. To draw more votes, proposals were made to limit the duration of the coercive powers and restrict the use of force to suppressing, rather than preventing, civil disorder. In the House, the Judiciary Committee voted 4–3 to reject Jackson's request to use force. By the time Calhoun made a major speech on February 15 strongly opposing it, the Force Bill was temporarily stalled. On the tariff issue, the drafting of a compromise tariff was assigned in December to the House Ways and Means Committee, now headed by Gulian C. Verplanck. Debate on the committee's product on the House floor began in January 1833. The Verplanck tariff proposed reductions back to 1816 levels over the next two years while maintaining the basic principle of protectionism. The anti Jackson protectionists saw this as an economic disaster that did not even allow the Tariff of 1832 to be tested and "an undignified truckling to the menaces and blustering of South Carolina." Northern Democrats did not oppose it in principle, but still demanded protection for the varying interests of their own constituents. Those sympathetic to the nullifiers wanted a specific abandonment of the principle of protectionism and were willing to offer a longer transition period as a bargaining point. The Verplanck tariff was clearly not going to be implemented. In South Carolina, efforts were being made to avoid an unnecessary confrontation. Governor Hayne ordered the 25,000 troops he had created to train at home rather than gather in Charleston. At a mass meeting in Charleston on January 21, they decided to postpone the February 1 deadline for implementing nullification, while Congress worked on a compromise tariff. At the same time, a commissioner from Virginia, Benjamin W. Leigh, arrived in Charleston bearing resolutions that criticized both Jackson and the nullifiers and offering his state as a mediator. Clay had not taken his defeat in the presidential election well and was unsure what position he could take in the tariff negotiations. His long term concern was that Jackson was determined to kill protectionism along with the American Plan. In February, after consulting with manufacturers and sugar interests in Louisiana, who favored protection for the sugar industry, Clay started to work on a specific compromise plan. As a starting point, he accepted the nullifiers' offer of a transition period, but extended it from seven and a half years to nine years with a final target of a 20% ad valorem rate. After first securing the support of his protectionist base, Clay, through an intermediary, broached the subject with Calhoun. Calhoun was receptive, and after a private meeting with Clay at Clay's boardinghouse, negotiations proceeded. Clay introduced the negotiated tariff bill on February 12, and it was immediately referred to a select committee consisting of Clay as chairman, Felix Grundy of Tennessee, George M. Dallas of Pennsylvania, William Cabell Rives of Virginia, Webster, John M. Clayton of Delaware, and Calhoun. On February 21, the committee reported a bill to the floor of the Senate that was largely Clay's original bill. The Tariff of 1832 would continue except that reduction of all rates above 20% would be reduced by one tenth every two years, with the final reductions back to 20% coming in 1842. Protectionism as a principle was not abandoned and provisions were made for raising the tariff if national interests demanded it. Although not specifically linked by any negotiated agreement, it became clear that the Force Bill and Compromise Tariff of 1833 were inexorably linked. In his February 25 speech ending the debate on the tariff, Clay captured the spirit of the voices for compromise by condemning Jackson's Proclamation to South Carolina as inflammatory, admitting the same problem with the Force Bill, but indicating its necessity, and praising the Compromise Tariff as the final measure to restore balance, promote the rule of law, and avoid the "sacked cities", "desolated fields", and "smoking ruins" he said the failure to reach a final accord would produce. The House passed the Compromise Tariff, 119–85, and the Force Bill, 149–48. In the Senate, the tariff passed 29–16 and the Force bill 32–1, with many opponents of it walking out rather than voting. Calhoun rushed to Charleston with the news of the final compromises. The Nullification Convention met again on March 11. It repealed the November Nullification Ordinance and also, "in a purely symbolic gesture", nullified the Force Bill. While the nullifiers claimed victory on the tariff issue, even though they had made concessions, the verdict was very different on nullification. The majority had in the end ruled and this boded ill for the South and its minority's hold on slavery. Rhett summed this up at the convention on March 13. Warning that "A people, owning slaves, are mad, or worse than mad, who do not hold their destinies in their own hands," he continued: