Кіріспе
Англияның халық музыкасы – кейінгі орта ғасырлардан бері қалыптасқан, дәстүрге негізделген музыка. Ол көбінесе сарай музыкасымен, классикалық музыкамен және кейіннен коммерциялық музыкамен салыстырылады. Халық музыкасы дәстүрлі түрде қоғам ішінде ауызша сақталып, ұрпақтан-ұрпаққа беріліп келді, бірақ баспа және одан кейін аудиожазбалар берілістің басты құралына айналды. Бұл термин ағылшынның дәстүрлі музыкасын да, дәстүрлі стильде жазылған немесе орындалған музыканы да білдіреді. Мазмұны мен стилі жағынан айқын аймақтық және жергілікті ерекшеліктер бар, әсіресе Англияның ірі қалаларынан алыс, мысалы, Нортумбрия немесе Вест-Кантри сияқты аймақтарда. Мәдени алмасу мен көші-қон процестерінің нәтижесінде ағылшын халық музыкасы, көп жағынан ерекше болғанымен, Шотландия музыкасымен тығыз байланысты. Англиялық қауымдастықтар Америка Құрама Штаттарына, Канадаға және Австралияға қоныс аударғанда, олармен бірге халықтық дәстүрлерін де алып келді, соның салдарынан көптеген әндер иммигранттар қауымдастықтарында сақталды. Ағылшын халық музыкасы бірнеше мәдени құбылыстардың пайда болуына себепкер болды немесе оларға үлес қосты, олардың ішінде теңізшілер әндері, джиг, горнпайп және Моррис биіне арналған музыка бар. Ол басқа музыкалық дәстүрлермен, әсіресе классикалық және рок музыкасымен де өзара әрекеттесіп, музыкалық стильдерге әсер етіп, британдық фолк-рок, фолк-панк және фолк-метал сияқты музыкалық қосындыларды тудырды. Ағылшын халық музыкасының дамыған субмәдениеті әлі де гүлденуде, ол басқа жанрларға ықпал етуді жалғастыруда және кейде кеңінен танылуда.
The folk music of England is a tradition based music which has existed since the later medieval period. It is often contrasted with courtly, classical and later commercial music. Folk music traditionally was preserved and passed on orally within communities, but print and subsequently audio recordings have since become the primary means of transmission. The term is used to refer both to English traditional music and music composed or delivered in a traditional style. There are distinct regional and local variations in content and style, particularly in areas more removed from the most prominent English cities, as in Northumbria, or the West Country. Cultural interchange and processes of migration mean that English folk music, although in many ways distinctive, has significant crossovers with the music of Scotland. When English communities migrated to the United States, Canada and Australia, they brought their folk traditions with them, and many of the songs were preserved by immigrant communities. English folk music has produced or contributed to several cultural phenomena, including sea shanties, jigs, hornpipes and the music for Morris dancing. It has also interacted with other musical traditions, particularly classical and rock music, influencing musical styles and producing musical fusions, such as British folk rock, folk punk and folk metal. There remains a flourishing sub culture of English folk music, which continues to influence other genres and occasionally gains mainstream attention.
Шығу тегі
Ең қатаң мағынасында, ағылшын халық музыкасы 400 жылдан кейін Ұлыбританияға англосаксондықтардың келуімен пайда болды. Әулие Беддің малшы және кейіннен шіркеу музыканты Кэдмон туралы айтқан әңгімесі ерте ортағасырлық дәуірде тойларда арфаны айналып, «әдемі емес және бекер әндер» айту қалыпты жайт екенін көрсетеді. Осы типтегі музыка көбінесе нотаға түспегендіктен, оның формасы мен мазмұны туралы бізде аз ғана мәлімет бар. Моррис биінде қолданылатын кейбір кешірек күйлер осы кезеңде пайда болған болуы мүмкін, бірақ осы байланыстарды нақты анықтау мүмкін емес. Уильям Лэнглендтің «Пирс Плугмен» атты шығармасындағы сілтемеге сәйкес, Робин Гуд туралы балладалар кем дегенде 14 ғасырдың соңынан бері орындалып келген. Ал ең көне толыққанды материал – Винкин де Уордтың Робин Гуд балладаларының жинағы, ол шамамен 1495 жылы жарық көрген.
16 ғасырдан 18 ғасырға дейін
Ашық сарай музыкасы болғанмен, 16 ғасырдағы әлеуметтік элита мүшелері де ұнаған сияқты, тіпті халық музыкасына үлес қосқан, мысалы Генри VIII мейрамханадағы "Pastime with Good Company" әнін солай жасаған. Питер Берк ортағасырлық әлеуметтік элиталардың өз мәдениеті болды, бірақ олар мәдени жағынан «амфибиялық» болды, олар танымал дәстүрлерге қатыса алады және әсер ете алады деп дәлелдеді. 16 ғасырда жоғары әлеуметтік топтардың байлығы мен мәдениетіндегі өзгерістер музыкаға деген құштарлықтың әртүрлі болуына себеп болды. Әкесімен бірге, ол екі аспаптың да, мысалы, лютня, дульцимер және клавесиннің алғашқы түрлері, сондай-ақ мадригалдар, паван және гальярдтардың дамуы арқылы әулет музыкасының интернационализациясы болды. Басқа әлеуметтік топтарда сыбызғы, табылғы, домбыра, шау, шырша, шырша және кремхорн сияқты аспаптар дәстүрлі музыка мен қоғамдық биге ілесіп жүреді. Англияда 1660 жылдары қалыптасқан скрипка бароккода дамыған өнер музыкасының және танымал ән мен бидің негізгі элементі болғандықтан ерекше болды. 17 ғасырдың ортасына қарай төменгі әлеуметтік топтардың музыкасы аристократияға және «орта тапқа» жеткілікті түрде жат болды, оны түсіну үшін оны қайта ашу процесі қажет болды, сонымен қатар фестивальдар, фольклор және би сияқты танымал мәдениеттің басқа да аспектілері. 18 ғасырда романтизм қозғалысының әсерінен «халық» музыкасы ретінде анықтала бастаған жинақтар саны өсті, соның ішінде Томас Д’Урфейдің «Wit and Mirth: or, Pills to Purge Melancholy» (1719–20) және епископ Томас Персидің «Ежелгі ағылшын поэзиясының монументтері» (1765). Әннің ескі түрлерінің тасталып кетіп жатқанын түсіну 1830 және 1840 жылдары халық әндерін жинауға қызығушылықты оятты, оның ішінде Уильям Сэндистің «Рождестволық әндері ежелгі және заманауи» (1833), Уильям Чаппеллдің «Ұлттық ағылшын әуездерінің жинағы» (1838) және Роберт Беллдің «Ежелгі өлеңдері, балладалары және әндері» (1846). Технологиялық өзгерістер жаңа аспаптарды қолжетімді етті және күміс және мыс духовой аспаптардың дамуына әкелді, әсіресе солтүстіктегі өнеркәсіптік орталықтарда. Қалалық орталықтарға көшу сонымен қатар музыканың жаңа түрлерін, соның ішінде 1850 жылдардан бастап Музыка залын, ал сыраханалардағы қойылымдардан театрларға айналып, ғасырдан астам уақыт бойы ағылшынның танымал музыкасының басым орны болды. Бұл сауаттылық пен баспаның артуымен бірігіп, бастапқыда қалыптасқан, бірақ Лионель Монктон мен Сидни Джонс сияқты композиторлар жаңа әлеуметтік жағдайларды көрсететін музыка жасағанда дәстүрлі музыкадан ерекшелене бастаған жаңа әндер жасауға мүмкіндік берді.
Халықтық қайта өрлеулер 18901969
XIX ғасырдың соңынан бастап ағылшын халық музыкасы мен биін жинауға, жазуға, сақтауға және кейін орындауға тырысқан бірнеше қозғалыстар пайда болды. Бұл көбінесе екі халықтық қайта жаңғыруға бөлінеді. Біріншісі, XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында, 1911 жылы құрылған Халық әндері қоғамының айналасында дамыды. Оған жинақтаушылар Сабина Баринг Гулд (1834–1924), Франк Кидсон (1855–1926), Люси Бродвуд (1858–1939) және Энн Гилкрист (1863–1954) сияқты тұлғалар қатысты. 1932 жылы Халық әндері қоғамы мен Ағылшын халық биі қоғамы бірігіп, Ағылшын халық биі мен әндері қоғамын (EFDSS) құрды. Екінші қайта жаңғыру Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін күш алды, американдық халық музыкасының қайта жаңғыруынан кейін, жаңа медиа түрлері мен американдық коммерциялық музыка дәстүрлі музыкаға тағы бір қауіп төндіргендей болды. Басты тұлғалары – Юэн Макколл мен А. Л. Ллойд. Екінші қайта жаңғыру саяси көзқарасы жағынан көбінесе солшыл болды және XIX ғасырдың еңбекші халық музыкасына, сондай-ақ бұрын назарсыз қалған эротикалық халық әндері сияқты түрлерге ерекше мән берді. The Watersons, Ian Campbell Folk Group және Ширли Коллинз сияқты көрнекті дәстүрлі орындаушылар болды. Америка музыкасының әртүрлі стильдерінің ағылшын халық музыкасымен үйлесуі «фолк барокко» деп аталатын гитарада ойнаудың ерекше стилін қалыптастыруға көмектесті, оның негізін Дэви Грэм, Мартин Карти, Джон Ренборн және Берт Янш қалады. Сонымен қатар, өздерінің қауымдастықтарында ауызша беріліп келген ескі әндерді үйреніп, олардың түпнұсқа нұсқаларын сақтап қалған бірнеше адам пайда болды. Сэм Ларнер, Гарри Кокс, Фред Джордан, Уолтер Пардон, Фрэнк Хинчлифф және Коппер отбасы сияқты адамдар өздерінің альбомдарын шығарды және халықтық қайта жаңғырушылар тарапынан құрметке ие болды. Халықтық қайта жаңғыру музыканттары өз шығармаларын осы дәстүрлі әншілердің әндеріне және бірінші халықтық қайта жаңғыру кезінде жиналған әндерге негіздеді. Бірінші және екінші халықтық қайта жаңғыру кезінде жиналған ағылшын халық әндерінің әртүрлі деректер базасы мен жинақтары бар, мысалы, 25 000 ағылшын тіліндегі халық әндеріне сілтемелерді қамтитын Roud Folk Song Index және халықтық ресурстардың мультимедиалық мұрағаты – Фоган Уильямс еске алу кітапханасы. Британ кітапханасының дыбыс мұрағатында мыңдаған дәстүрлі ағылшын халық музыкасының жазбалары сақталған, соның ішінде Перси Грейнгердің 1900 жылдардың басында жасаған 340 балауыз цилиндрлік жазбасы бар.
Прогрессивті халық
Америкалық музыкалық стильдер мен ағылшын халық музыкасының бірігу процесі британдық прогрессивті халық музыкасының пайда болуына себеп болды, ол халық музыкасын орындаушылардың шеберлігін немесе композициялық және аранжировкалық дағдыларын арттыру арқылы жаңа деңгейге көтеруге тырысты. Көптеген прогрессивті халық орындаушылары музыкаларында дәстүрлі элементтерді сақтап қалды, соның ішінде Джанш пен Ренборн, олар 1967 жылы Джеки МакШи, Дэнни Томпсон және Терри Кокспен бірге Pentangle тобын құрды. Ал кейбіреулері дәстүрлі элементтен толығымен бас тартты, және бұл бағытта ең ықпалды болғандар – шотланд суретшілері Донован, оған Америкадағы Боб Дилан сияқты жаңадан пайда болған прогрессивті халық музыканттары үлкен әсер етті, және 1967 жылдан бастап ортағасырлық және шығыс музыкасын қоса алғанда, түрлі әсерлерді композицияларына енгізген Incredible String Band тобы болды. Олардың кейбіреулері, әсіресе Incredible String Band, психоделикалық халық жанрының қосымша тармағына дамып, прогрессивті және психоделикалық рокқа елеулі әсер етті. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында ағылшын прогрессивті халық музыкасы өркендеді, Third Ear Band және Quintessence сияқты топтар шығыс үнді музыкасын және Comus, Dando Shaft, The Trees, Spirogyra, Forest және Jan Dukes De Grey сияқты топтардың абстрактілі туындыларын ұстанды, бірақ бұл топтар үшін коммерциялық сәттілікке қол жеткізу қиын болды, және көпшілігі 1973 жылға қарай тарап кетті немесе басқа бағытта қозғалды. Бұл жанрдағы ең жақсы жекелеген туындылар 1970 жылдардың басындағы Ник Дрейк пен Джон Мартин сияқты суретшілерге тиесілі болса керек, бірақ оларды ағылшын "халық трубадурлары" немесе "әндер жазушылар" қатарындағы алғашқы өкілдері деп санауға болады, олар көбінесе акустикалық аспаптарда орындап, негізінен өздерінің композицияларына сүйенді. Олардың ішіндегі ең табыстысы – Ральф МакТелл, оның "Streets of London" әні 1974 жылы Ұлыбританияның сингл чарттарында 2-орынға жетті, және оның музыкасы халықтық естіледі, бірақ дәстүрге, виртуоздыққа көп сүйенбейді және басқа жанрлармен бірігуге тырыспайды.
Британдық фольк-рок
Британдық фолк-рок 1960 жылдардың ортасынан соңына қарай Ұлыбританияда Fairport Convention және Pentangle тобы арқылы дамыды, олар американдық фолк-рок элементтеріне және екінші британдық фолк-жандаруға сүйенді. Ол 1970-ші жылдары Pentangle, Steeleye Span және Albion Band сияқты топтардың қатысуымен ең маңызды болды. Бұл стиль тез қабылданып, Бретаньде (Алан Стивелл және Malicorne сияқты топтармен), Ирландияда (Horslips тобымен), Канадада (Barde тобымен), сондай-ақ Шотландияда, Уэльсте, Мэн аралында және Корнуоллда дамыды, нәтижесінде кельт рок және оның туындылары пайда болды. Ол Ұлыбританиямен тығыз мәдени байланысы бар АҚШ және Канада сияқты әлемнің сол бөліктерінде ықпалды болды, сонымен қатар ортағасырлық фолк-рок субжанры мен фолк-панк және фолк-металдың біріктірілген жанрларын тудырды. 1980 жылдары жанрдың танымалдылығы күрт төмендеді, бірақ 1990 жылдардан бері жалпы фолк-музыканың жаңаруының бір бөлігі ретінде сақталып, қайта жаңғырды.
Халықтық панк
1980 жылдардың ортасында ағылшын халық музыкасының жаңа өркендеуі басталды, бұл жолы панк-роктан алынған энергия мен саяси шабуылды халық музыкасымен үйлестірді. The Pogues, The Men They Couldn't Hang, Oyster Band және Билли Брэгг осы бағыттың көшбасшылары болды. 80-ші жылдары халық билері де танымал болды, мысалы, English Country Blues Band және Tiger Moth тобының есімдері белгілі болды. Келесі он жылдықта Эдвард II & the Red Hot Polkas тобы ағылшын халық музыкасында регги элементтерін қолданды, әсіресе олардың 1987 жылы жарық көрген "Let's Polkasteady" альбомында.
Халықтық металл
1960 жылдары британдық фолк-роктың пайда болуына ерекше ұқсас процесспен, ағылшынның траш-метал тобы Skyclad 1990 жылы шыққан "The Wayward Sons of Mother Earth" альбомының бірнеше тректеріне студиялық музыканттан скрипка қосты. Бұл жақсы қабылдағаннан кейін, олар толық уақытты скрипкашыны алды және ерекше халықтық және джиг стиліне бет бұрды, осылайша олар фолк-металдың негізін қалаушылар ретінде танылды, ол Ирландияға, Балтық елдеріне және Германияға тарады. Панк-рок, жаңа толқын және электрондық музыка сияқты жаңа музыкалық және әлеуметтік бағыттар басымдық ала бастағандықтан, халықтық клубтарға барушылар саны төмендеді. Мартин Карти және Уотерсон сияқты көптеген артистер сәтті өнер көрсетуді жалғастырғанмен, 1980-ші жылдары дәстүрлі формаларды ұстанатын жаңа артистердің саны өте аз болды. Бұл 1990-шы жылдардағы жаңа буынмен бірге өзгерді. Кейт Русби, Bellowhead, Нэнси Керр, Кэтрин Тикелл, Джим Морей, Spiers and Boden, Сет Лейкман, Фрэнк Тернер, Лора Марлинг және Элиза Карти сияқты артистердің келуі және кейде кең танылуы, олардың барлығы дәстүрлі материалды акустикалық орындаумен айналысқандықтан, дәстүрдің бағытын түбірінен өзгертті.
Халықтық клубтар
1950 жылдардың басында дәстүрлі халық музыкасын орындауға мүмкіндік беретін бірнеше клуб болғанымен, оның ең ірі серпілісі 1956-1958 жылдар аралығында қысқа ғана өмір сүрген британдық скиффл қызығушылығынан туды. Бұл құбылыс көбінесе қалалық орта тапқа тән болды және көптеген өнер көрсетулердің әуесқойлық деңгейімен ерекшеленді. Сонымен қатар, үнемі қысқа концерттер өткізетін "тұрақты орындаушылар" да болды. Олардың көптегені кейіннен А. Л. Ллойд, Мартин Карти және Ширли Коллинз сияқты танымал әртістерге айналды. Келесі буын әртістері фольк-клубтар арқылы өте табысты мансаптар жасады, олардың ішінде Билли Коннолли, Джаспер Каротт, Иан Дюри және Барбара Диксон бар.
Халықтық музыка және радио
Англияда телеарнада тұрақты түрде пайда болудың қиындығы радионың жанр туралы хабардарлықты арттырудың басты танымал құралы болып қала берді. EFDSS, 1952-1958 жылдар аралығында Питер Кеннеди мен Сеамус Эннис жазған далалық жазбаларға негізделген BBC Home Service радио бағдарламасы "As I Roved Out" бағдарламасын демеушілік етті, бұл сол кезеңде британдық халық музыкасын жалпы халыққа таныстыру үшін кез келген жеке фактордан гөрі тиімдірек болды. Сонымен қатар, Ломакстің "Балладалары мен Блюздері" (1951), Макколлдың "Радио балладалары" (1958–64) және "Ән тасымалдаушылар" (1968) сияқты эпизодтық радиошоулар да маңызды болды. "Folkweave" бағдарламасын 1975–8 жылдары Тони Капстик жүргізді. "Фолк на Два" (сәрсенбі күндері) 1980 жылы басталды. 1998 жылы Джим Ллойд бағдарламаны қырауға шығып, оның орнына Майк Хардинг келді. 2007 жылы бағдарлама "Майк Хардингтің халық музыкалық шоуы" деп аталды. 2012 жылдың қазан айында Майк Хардинг бағдарламаны тастап, оның орнына Марк Рэдклифф келеді деп хабарланды. "fRoots" журналының редакторы Ян А. Андерсон Radio Two арнасында эпизодтық сериалдарды ұсынды. Ол "Jazz FM" арнасында әлемдік музыка бағдарламасын жүргізіп, содан кейін 10 жыл бойы BBC World Service арнасында хабар таратты. Қазіргі уақытта ол интернетте "fRoots Radio" бағдарламасын жүргізеді. 2006 жылға дейін, жиырма жылдан астам уақыт бойы Чарли Гиллетт BBC London арнасында әлемдік музыка бағдарламасын ұсынды.
Халықтық мерекелер
Халықтық фестивальдер 1950 жылдан бастап EFDSS ұйымдастыруымен жүзеге асырыла бастады, көбінесе биге ерекше назар аударатын жергілікті немесе аймақтық шаралар ретінде, мысалы, Сидмут фестивалі (1955 жылдан бастап) және Киль фестивалі (1965), ол 1981 жылы тоқтатылып, үш жылдан кейін Ұлттық халықтық фестиваль ретінде қайта жандандырылды. EFDSS 1980 жылдары осы фестивальдерді ұйымдастырудан бас тартты, қазіргі таңда көпшілігі жергілікті күштермен ұйымдастырылып, қаржыландырылады. 1965 жылы құрылған Кембридждегі ең ірі және беделді ағылшын халықтық фестивалі шамамен 10 000 адамды тартады. Рок-фестивальдер сияқты, халықтық фестивальдер де 1990 жылдардан бері көбейіп келеді, және Англияда әр жыл сайын жүзден астам түрлі масштабтағы халықтық фестивальдер өтеді.
Балладалар
Баллада – көбінесе музыкамен қоса жазылатын өлең түрі, әдетте оқиға баяндайтын шығарма. Көптеген балладалар жеке параққа жазылып, сатылған. Олар көбінесе оқиғалық құрылымға ие және қайталауды жиі қолданады. Дәстүрлі баллада ортағасырлық Еуропаның саяхатшы әншілерінен бастау алған деп есептеледі. 14 ғасырдан бері олар процессиялық әндер ретінде, әсіресе Адвент, Пасха және Рождество мерекелерінде, сондай-ақ діни драмаларды сүйемелдеу үшін қолданылды. Протестанттық реформация көптеген діни мерекелерді тыйым салғаннан кейін балладалардың танымал болуы азайды, бірақ осы кезеңде 'The Holly and the Ivy' сияқты белгілі әндер жазылды. 19 ғасырдан бастап олар қайта жаңғырды және көрнекті композиторлар оларды жазып, өңдеуге кірісті.
Балалар әндері
Еуропадағы ең ерте кездескен халық тіліндегі балалар әндері – орта ғасырдың соңғы кезеңдеріндегі бесік әндері. Одан көп ұзамай бізде қысқа балалар өлеңдерінің жазбалары сақталған, бірақ көптеген балалар өлеңдері 18 ғасырға дейін жазылмаған. Алғашқы ағылшын жинақтары – Томми Тэмб ән кітабы және оның жалғасы Томми Тэмбтің әдемі ән кітабы, екеуі де 1744 жылға дейін жарық көрген деп есептеледі. Ал Джон Ньюберидің «Ана қаздың әуені» немесе «Бесікке арналған сонеттер» (шамамен 1785 ж.) – көптеген классикалық өлеңдердің алғашқы жазбасы болып табылады. Бұл өлеңдердің әр түрлі көздерден келгені байқалады, олардың ішінде дәстүрлі жұмбақтар, мақал-мәтелдер, балладалар, маскарад ойындарының жолдары, ішімдік әндері, тарихи оқиғалар және ежелгі пұтқа табыну рәсімдері бар. Жаңарудың шарықталу кезеңінде Сабина Баринг Гулд «Балалар әндері кітабын» (1895 ж.) жариялады, ал Эндрю Ланг 1897 жылы «Балалар өлеңдері кітабын» шығарды. Бірінші жаңару кезеңіндегі көптеген жинақтаушылар мұндай әндерге мән бермеді немесе оларды жариялау үшін, Фрэнсис Чайлд пен Сесил Шарп өздерінің жинақтарында істегендей, цензуралады. Екінші жаңару кезеңінде эротикалық халық әндері дәстүрлі әндердің канонының бір бөлігі ретінде кеңінен қабылданды, бұған Гершон Легманның «Мүйіз кітабы: Эротикалық фольклор туралы зерттеулер» (1964 ж.) және Эд Крейдің «Эротикалық муза: Американдық әжуалы әндері» (1968 ж.) сияқты кітаптардың жариялануы көмектесті. Англияда А. Л. Ллойд эротикалық әндерді канонға енгізуде маңызды рөл атқарды, ол бұл тақырыпта лекция оқыды және жарияланымдар жасады. Ол 1959 жылы «The Foggy Dew and Other Traditional English Love Songs» әнін, ал 1966 жылы Фрэнки Армстронг пен Энн Бриггспен бірге «The Bird in the Bush, Traditional Erotic Songs» әнін жазды. Ол эротикалық әндерді, яғни махаббат туралы айтатын және ишара арқылы сексуалдық мағына беретін әндерді («Бонни Блэк Харе» және «The Bird in the Bush» сияқты) және ашық әрі назар аударуға лайық емес порнографиялық әндерді ажыратты. Алайда, кейбір авторлар мұндай айырмашылықтарды сақтау қиын деп санайды. Эротикалық әндер фольклорлық клубтар мен фольклорлық рок музыканттарының репертуарының бір бөлігіне айналғанмен, ашық әндердің салыстырмалы түрде аз бөлігі жазылған.
Құрбындар
Hornpipe – 17 ғасырға дейін ағылшынның қамыстан жасалған аспабынан атын алған деп саналатын би музыкасының стилі. Ол көбінесе теңізшілердің горнпайпымен байланысты, бірақ қазіргі заманға дейін көптеген жеке және топтық халық билерінің негізін құрады. Көптеген билер сияқты, ол Шотландия мен Ирландияда қабылданып, ерекше ұлттық ерекшеліктерге ие болды және эмиграциямен бірге Америкаға тарады.
Жігіттер
Jigs – Англияда дамыған, қарқынды қимылдарға, айналымдар мен секірістерге толы билерге сүйемелдеу үшін жасалған музыка стилі. "Jig" термині француз тіліндегі "giguer" сөзінен шыққан, ол "секіру" деген мағынаны білдіреді. Бұл билер музыкамен, әсіресе 6/8 және 9/8 ырғақтағы слип-жигтермен байланыстырыла бастады. Англияның кейбір, көбінесе солтүстік аймақтарында бұл билерді "Галлоп" деп атаған, мысалы, Дербиширдегі Винстер Галлопы (оның бастаулары Винстер Моррис биіне қатысты болғанымен).
Моррис биі
Моррис биі – ағылшын халық биінің бір түрі, әдетте музыкамен сүйемелденеді және бишілер тобының ырғақты қадам басуы мен хореографиялық фигураларды орындауына негізделген, көбінесе таяқ, қылыш және орамал сияқты құралдар қолданылады. Атауы испандық (мұсылмандық) би стиліне арналған «мавр биі» терминінен шыққан деп есептеледі және сол кезеңдегі ағылшын сарай билерінен туындаған болуы мүмкін. Моррис биінің 15 ғасырдың ортасына дейін соққандығын көрсететін деректер табылды, бірақ христиан дініне дейінгі бастау туралы пікірлер қазір көбінесе жоққа шығарылады. 1660 жылғы жаңғыртудан кейін ол қайта жанданды, бірақ 19 ғасырда ауыл шаруашылығы және өнеркәсіптік революциялардан кейін күрт төмендеді, сол кезде Сесил Шарп сияқты зерттеушілер осы практиканы, әсіресе Котсуолдс аймағында тапқан би үлгілерін жазды. Моррис биі екінші жаңғырту кезеңінде әнмен сүйемелденбейтін биге қарағанда артта қалды, бірақ британдық фолк-рок музыканттары, мысалы Эшли Хачинс назар аударғанда одан әрі дамыды, ол бірнеше би музыкалық альбомдар шығарды, соның ішінде 1972 жылғы әсерлі «Morris On» сериясы бар. Дәстүрлі түрде Моррис биіне сырнай мен доп немесе скрипка сүйемелдеген, бірақ 19 ғасырдың ортасынан бастап ең көп қолданылатын аспаптар мелодеон, аккордеон, концертина және барабан болды. Әсіресе Котсуолд және Бордер Моррис аймақтарында көптеген әуендер нақты билермен байланысты. Моррис биі Cotswold Morris, солтүстік-батыс Моррис, Border Morris, rapper dance және Long Sword биі сияқты ерекше жергілікті дәстүрлерде сақталған.
Қарсылық әндері
Мүмкін, ағылшын наразылық әнінің ең ерте мысалы – «Адам жыртып, Ева иірсе, кім болды сол кезде джентльмен?» деген ұйқас, ол 1381 жылғы шаруалар көтерілісінде қолданылған. 14 ғасырдан бастап Робин Гуд сияқты әлеуметтік қарақшыларды мақтан еткен әндерді наразылықтың одан да нәзік түрі деп қарастыруға болады. 17 ғасырдың ортасында левелер мен диггерлер кезінде «The Diggers' Song» балладасындай тікелей сын пайда болды. Шамамен сол кезеңнен бастап, соғысқа қарсы наразылық білдіретін әндер, адам өмірінің құнын көрсетіп, «The Maunding Souldier or The Fruits of Warre is Beggery» сияқты, Отыз жылдық соғыстың мүгедек әскерінің жалбарынуы ретінде пайда бола бастады. 18 ғасырдан бастап индустрияландырумен бірге. Таңғажайып ағылшын халық қаһарманы – Наполеон Бонапарт, «Bonny Bunch of Roses» және «Napoleon's Dream» сияқты әндерде мәңгілікке қалады. Еңбек күші ұйымдасқан сайын әндер гимн және үгіт ретінде қолданылды, мысалы, «The Black Leg Miner» әнімен кеншілер үшін, ал «The Factory Bell» әнімен фабрика жұмысшылары үшін. Бұл өнеркәсіптік наразылық әндері 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы ағылшын халық музыкасының қайта жандану кезінде көбінесе назардан тыс қалды, бірақ А. Л. Ллойд сияқты тұлғалар «The Iron Muse» (1963) сияқты альбомдарда жазды. Эван Макколл 1950-ші жылдары ағылшын наразылық әндерінің жетекші авторы болды, «Хо Ши Миннің балладасы» және «Сталиннің балладасы» сияқты коммунистік әндермен, сондай-ақ ядролық қауіптен туындаған бейбітшілік пен өзекті мәселелерге арналған әндермен, әсіресе «Атом бомбасына қарсы» әнімен танылды. 1980-ші жылдардағы Тэтчер Британиясындағы наразылықтың басты дауысы Билли Брэгг болды, оның наразылық әндері мен халықтық саяси белсенділігі Вуди Гатриді еске түсірді.
Теңіз шаңырақтары
Теңізшілер әндері – теңіз саяхатшылары дәстүрлі түрде орындайтын жұмыс әнінің бір түрі. «Шантер» деген француз сөзі «ән салу» дегенді білдіреді, бұл әндерлер 15 ғасырға дейін жететін болса да, жазылған мысалдардың көп бөлігі 19 ғасырдан басталады. Шантилер көбінесе еңбекті көп талап ететін желкенді және кейіннен бу кемелеріндегі ұжымдық жұмыстарға көмектесу үшін арналған баяу, ырғақты әндер болатын. Көптеген әндер шақыру-жауап түрінде болды, бір дауыс (шантиші) ән бастап, қалған теңізшілер бірге жауап беретін. Олар түрлі көздерден алынған, соның ішінде билер, халық әндері, полькалар, вальстер және тіпті Батыс Африканың жұмыс әндерінен нәр алған. Әр түрлі әндер әртүрлі жұмыстар үшін пайдалы болғандықтан, олар дәстүрлі түрде үш негізгі санатқа бөлінеді: қысқа тартымды шантилер, салыстырмалы түрде қысқа уақыт ішінде жылдам тартуды қажет ететін жұмыстар үшін; арқан шантилері, тартулар арасында көбірек дайындық уақыты қажет болатын ауыр жұмыстар үшін; және капот шантилері, ұзақ, қайталанатын жұмыстар үшін, тұрақты ырғақ қажет болатын, бірақ арқандармен жұмыс істеуді қамтымайтын жұмыстар үшін. Олар бірнеше дәстүрлі нұсқаларды фонографқа жазды. Екінші жаңғыру кезінде А. Л. Ллойд оларды танымал етуге тырысып, 1965 жылдан бастап теңіз әндерінен бірнеше альбомдар жазды. 16 ғасырдың соңы мен 17 ғасырдың басында Англия мен Испания арасындағы қақтығыстар оқиғаларды, әсіресе испан армадасы сияқты теңіз шайқастарын бейнелейтін көптеген балладаларды тудырды. Олардың көптегені 1688 жылғы «Даңқты революциядан» кейін якобиттер тарапынан бейімделді және қайта қолданылды. 17-18 ғасырлардағы ағылшын-француз соғыстары көбінесе патриоттық рухта жазылған, көбірек сипаттамалық туындыларды көрсетті, бірақ кейбіреулері, мысалы, «Капитан Өлім» (1757) шығармасы жоғалту мен жеңіліс туралы айтты. Француз революциясы және Наполеон соғыстары (1797–1815) кезінде шығармалардың көптеген патриоттық соғыс әндері, мысалы, «Емен жүрегі» және «Жолшықты Джек Тар» ағылшын теңізшісінің стереотипі пайда болды, ол көптеген балладаларда және сахнада пайда болды. Музыкалық залдар танымал музыкада жетекші орын алғанда және халық әндерінің маңызы төмендегенде, 19 ғасырдың соңында халық әндері заманауи соғыстарды бейнелеуді тоқтатты.
Жұмыс әндері
Жұмыс әндері – тапсырманы орындау кезінде (әсіресе уақытты келістіру үшін) айтылатын немесе қандай да бір жұмыс немесе кәсіппен байланысты, сол жұмысқа арналған әңгіме, сипаттама немесе наразылық әні болуы мүмкін музыканы қамтиды. Англиядағы жұмыс әндерінің екі негізгі түрі бар: ауыл шаруашылығы жұмыс әндері. Бұл әдетте физикалық және көбінесе қайталанатын жұмыс істеген адамдар айтатын, ырғақты а капелла әндері, мысалы, Англияның оңтүстік-батысында кең таралған «Жұмыстың әні». Бұл әндердің мақсаты өнімділікті арттыру және жалыққандық сезімін азайту болған. Жұмыс әндерінің ырғақтары топтағы немесе бригададағы физикалық қимылдарды үйлестіруге көмектеседі. Британияда 18 ғасырда өнеркәсіптік халық әндері пайда болды. Жұмысшылар өздеріне таныс музыканы, соның ішінде балладалар мен ауыл шаруашылығы жұмыс әндерін алып, оларды өздерінің жаңа тәжірибелері мен жағдайларына бейімдеді. Ауыл шаруашылығы жұмыс әндерінен айырмашылығы, өнеркәсіптік әндерде жұмысшылардың әрекеттерін синхрондау үшін музыканы қолданудың қажеті болмады, себебі ырғақ су, бу, химиялық және соңында электр қуатымен анықталды, ал ерте өнеркәсіптің шуынан мұндай әрекеттер көбінесе мүмкін емес еді. Сондықтан өнеркәсіптік халық әндері көбінесе жұмыс, жағдай немесе саяси мәселелерді сипаттайтын, оларды алғашқы наразылық әндерінің қатарына жатқызады және жұмыс уақытында емес, жұмыс ауысымдары арасында немесе бос уақытта орындалатын. Мұндай үрдісті тоқыма өндірісінде, кен өндіруде, содан кейін болат, кеме жасау, теміржол және басқа да салаларда көруге болады. Аймақ алғашқы халық әндерін жаңғырту кезеңінде фольклор жинаушылардың назарынан тыс қалды. Люси Бродвуд пен Сесил Шарп, сондай-ақ Воган Уильямс 1905 жылдан бастап Кембриджширде, Норфолк пен Эссексте әндер жинады, бірақ ең маңызды аймақтық тұлға композитор Эрнест Джон Моран болды, ол 1920 жылдары Норфолк пен Саффолкте 150-ден астам ән жинады. Екінші халықтық жаңғыру кезеңі Шығыс Англияның көптеген халық музыканттарын ашты, соның ішінде Суффолк мелодеоншысы Оскар Вудс, Норфолк әншілері Сэм Ларнер (1878–1965), Гарри Кокс (1885–1971) және Уолтер Пардон (1914–96); Суффолк скрипкашысы Харки Неслинг (1890–1978); Суффолк әншісі және баржамен жүруші Боб Робертс (1907–82), олардың көпшілігі Topic Records үшін жазды. Мүмкін, ең ықпалды халық биі музыкалық альбомы – 1965 жылы Рег Холл мен Боб Давенпорттың, көбінесе Норфолк музыканттарымен бірге жинаған «Ағылшын ел биі музыкасы». Бұл халық аспаптарының алғашқы аспаптық жазбасы болды. Норфолк мелодеоншысы және әншісі Тони Холл дәстүрге ерекше стиль берді. Шығыс Англия 1970 жылдардағы британдық фолк-рок сахнасына үлес қосты, ол қысқа ғұмырлы, бірақ жақында қайта құрылған Midwinter және Stone Angel топторын (Ұлы Ярмут қаласында орналасқан) және Кембриджден шыққан, төрт альбом шығарған, сәтті Spriguns of Tolgus топторын жасады. Соңғы жылдары аймақтың ең табысты халық әртістері – Эссексте туған Билли Брэгг пен Норфолкте туған Бет Ортон. Аймақта көптеген халықтық клубтар бар және көптеген халықтық фестивальдер өтеді, соның ішінде Стиле Спанның Кентвелл Холлдағы Спанфесті (Саффолк) және Кембридж халықтық фестивалін, ол күнтізбедегі ең беделді фестивальдердің бірі саналады.
Орта аймақ
Ашық шекаралардың болмауы және халық музыкасында айқын өзіндік ерекшеліктердің сезілмеуіне байланысты Англияның орталық аймағы алғашқы жаңғыру кезеңдерінде салыстырмалы түрде аз қызығушылық тудырды. Дегенмен, соңғы жылдары өңірдің бірегей мәдени мұрасы, соның ішінде ерекше халықтық дәстүрлер мен әндер танылды, олардың көптегені аймақтың өнеркәсіптік байланыстарымен тығыз байланысты. Сонымен қатар, аймақ бірқатар маңызды орындаушыларды және Линкольншир сыбызғысы сияқты жергілікті аспаптарды дүниеге әкелді, алайда соңғы орындаушысы Джон Хансли 19 ғасырда қайтыс болды және сыбызғының бірде-бір нақты үлгісі сақталған жоқ. 19 ғасырдан бастап қолданылған аспаптар басқа аймақтардағыларға ұқсас болды – скрипкалар, аккордеондар және кейін күміс, мыс аспаптар. Молли биі сияқты кейбір дәстүрлер 1930 жылдары жойылғанмен, орталық аймақ салтанатты және әлеуметтік бидің күшті дәстүрлерін сақтап қалды, әсіресе оңтүстік орталық аймақта, Котсуолдс аймағында және Херефордшир, Вустершир және Шропширдегі ерекше Бодер Моррис биінде. Алғашқы жаңғыру кезеңінде халық әндерін жинау жұмысы көптеген басқа аймақтармен салыстырғанда айтарлықтай аз көлемде жүргізілді. 1860 жылдары Льюэллинн Джуит Дербиширден әндер жинады, ал Джорджина Ф. Джексон Шропширдің халық аңыздарына арналған зерттемесінде кейбір әндерді жариялады. Сесил Шарптың аймаққа деген қызығушылығы негізінен оңтүстікке, әсіресе Оксфордшир мен Уорвикширдегі Котсуолд Моррис биін ойнайтын ауылдарға шоғырланды, ол оған ағылшын салтанатты биінің үлгісін ұсынды. Аймақтың кең ауқымды мұрасы, соның ішінде тау-кен өндірісімен немесе «Поттерис» аймағымен байланысты көптеген өнеркәсіптік және еңбек әндеріне 1970 жылдардың басында ғана назар аударыла бастады. Осы назарсыздаулыққа қарамастан, аймақта белсенді халықтық музыка көрінісі болды, ол 1960 жылдардағы екінші жаңғырудың бірнеше маңызды өнерпаздарын шығарды, соның ішінде Ноттингемширден келген Энн Бриггс, Батыс Мидлендстен келген «The Settlers» тобы және Бирмингемнен – сол кезеңнің ең ықпалды топтарының бірі «Ian Campbell Folk Group» тобы, оның құрамында кейіннен британдық фолк-рок музыканттары Дэйв Свабрик және Дэйв Пегг болды. Бірмингемнің халық музыкасының орталығы ретіндегі орны, бұрынғы «Albion Band» тобының скрипкашысы Джо Броутон басқаратын Бірмингем консерваториясының халық ансамблінің орналасқан жері ретінде ерекшеленді, ол болашақ жас халық музыканттары үшін белгілі бір орталыққа айналды. Аймақта көптеген халықтық клубтар бар және Гейнсборо (Линкольншир), Лафборо (Лестершир), Шрусбери (Шропшир), Уорвик (Уорвикшир) және Мозли (Батыс Мидлендс) сияқты көптеген ірі халықтық фестивальдер өтеді.
Солтүстік-батыс
Бірінші халықтық қайта жаңғыру кезінде салыстырмалы түрде назардан тыс қалған Солтүстік-Батыс Англияда 17 ғасырға дейін созылатын, балладалардың бай дәстүрі болды және ол шекаралық балладалар дәстүрімен байланысты, соның ішінде Ланкаширде туған 16 ғасырдың минестрелі Ричард Шилдің туындысы саналған, мүмкін ең көрнектісі – «Шеви Чейстің балладасы». Әртүрлі диалектілерге ие және Англия, Шотландия және Ирландияның мәдениеттері мен иммигранттары үшін тоғысқан нүкте ретінде қызмет еткен халық музыкасының өзіне тән жергілікті сипаты бар, ол екінші жаңғырудағы кең халық қозғалысының маңызды факторы болған жергілікті ынтамен өркендеді. Солтүстік-Батыс Англиядағы халық музыкасы тарихындағы маңызды оқиға – өнеркәсіптік революция, ол аймақты экономикалық және мәдени тұрғыдан Вестморленд пен Камберлендтегі солтүстік, көбінесе таулы және мал өсіру аймағына және Манчестер мен Ливерпуль сияқты ірі, өсіп келе жатқан қалалық агломерациялары бар, көбінесе қалалық және өнеркәсіптік оңтүстік аймаққа бөлді. Осы жерде жаңа дәстүрлер мен халық әндерінің стильдері, көбінесе көші-қонмен және еңбек үлгілерімен байланысты әлеуметтік және экономикалық өзгерістер пайда болды, оларға жиі rushbearing және Wakes Week мерекелерімен байланысты процессиялық билер, сондай-ақ ең танымал – ағаштан жасалған табанды билер кірді. Бұл би стилі Сесил Шарп сияқты коллекционерлер Котсуолдста кездескен стильдерден өте ерекше болды және ол оларды қаланудың салдарынан бұзылған деп санады, бірақ олар музыка мен бидің гүлденген дәстүрі болды және болып қала береді. Бұл еңбектердің көпшілігі, жергілікті балладаларды ашу және кейбір жағдайларда сақтау тұрғысынан маңызды болғанымен, ауызша жинауға қарағанда көбінесе қолжазба көздеріне сүйенді және көбінесе әуендерді емес, тек мәтіндерді ұсынды. Аймақ 1970-ші жылдардағы фолк-рок қозғалысында ерекше топтарды өндірмеді, бірақ Мэдди Прайор Блэкпулда өскендіктен, маңызды тұлғалардың біріне ие болуға құқылы. Алайда, осы кезеңде аймақтан шыққан ең ықпалды халық әртістері – халық трубадуры Рой Харпер және комедияшы және хабар таратушы Майк Хардинг болды. Соңғы уақытта гитарист Кен Никол және әнші-әндерші Крис пен Келли Уайль сияқты бірнеше маңызды орындаушылар пайда болды. Аймақта көптеген халық клубтары бар, олардың көпшілігі ирланд және шотланд халық музыкасына қызмет көрсетеді. Халық фестивальдарының қатарында Ланкаширдегі Флитвудтағы Файлд халық фестивалі бар.
Нортумбрия
Нортумбрияда гүлденген және жалғасып келе жатқан дәстүрі бар ерекше халық музыкасы стилі бар. 1893 жылы Ньюкасл қаласында қысқа ғұмырлы Нортумбрияның кішкентай сырнайлар қоғамы, ал 1928 жылы Нортумбрия сырнайшылар қоғамы құрылды. Олар осы ерекше дәстүрді сақтап қалғандары үшін мақталады. Шекаралық балладалар Фрэнсис Джеймс Чайлд жинаған материалдардың маңызды бөлігін құрайды және оның "Англия және Шотландия халық балладалары" атты он томдық жинағының алтыншы томын құрайды (1882–98). Екінші халықтық өрлеу кезеңінде көптеген орындаушылар осы еңбектерге сүйене отырып жұмыс істеді және белгілі бір табысқа жетті. Сол кездегі ең ықпалды сырнайшы – Билли Пигг болды.
Оңтүстік-шығыс
Тіпті Сассекс пен Лондонды ескермегенде, Оңтүстік-Шығыс Англия ағылшын халық музыкасы мен оны жинаудың маңызды орталықтарының бірі болды. Аймақ ұзақ уақыт бойы жасауыл айту дәстүрін сақтап келді, ал Кент және Гэмпшир округтерінде теңізшілер әндері маңызды рөл атқарды. Осы аймақта Джон Броудуд ауызша материалдар жинағын жариялаған, ол «Ескі ағылшын әндері, қазір Суррей және Сассекс аймағының шаруалары орындайтындай» (1843) деп аталды. Халық музыкасының бірінші қайта жаңғыруы 20 ғасырдың басындағы он жылдықта ең жоғары деңгейге жеткенде, Джордж Гардинер мен Элис Гиллингтон Гэмпширде әндер жинады, Люси Броудуд Суррей, Гэмпшир және Оксфордширде, Альфред Уильямс Оксфордшир және Беркширде, ал Сесил Шарп Беркшир, Букингемшир және Кентте жұмыс істеді. Екінші халықтық қайта өрлеу кезеңінде аймақ бірнеше тұлғаларды өсірді, олардың ішіндегі ең танымал – Хертфордширден шыққан Мартин Карти. Аймақтың ең маңызды британдық фолк-рок тобы – Кентербериде құрылған Oyster Band, гитарист Джон Мартин Суррейден, ал скрипкашы Крис Лесли Оксфордширдегі Банбериден келді. Қазіргі жас фольклор музыканттарының ішінде Оксфордширден шыққан Спирс пен Боден және Кентте туған Крис Вуд ең белгілілері. Аймақта көптеген халықтық клубтар мен фестивальдер бар, оның ішінде Оксфорд фестивалі, Оксфордширдегі Фейрпорттың Кроприди конвенциясы және Гертфордширдегі Сент-Олбанс. 19 ғасырдың соңынан бері елордада Халық әндері қоғамы мен Ағылшын халық биі қоғамы (қазір Ағылшын халық биі және әндері қоғамы) орналасқан, бірақ Лондон музыкасының ең ерекше жанры – оның көптеген көше дауыстары, негізгі коллекционерлер тарапынан халық музыкасы деп есептелмеді және Эндрю Уайт сияқты тұлғалармен жазылып, жарияланды. Эван Макколл мен А. Л. Ллойд 1950 жылдары Лондонға қоныс аударды, ол Topic Records компаниясының базасы болды және бүкіл елге тарағанға дейін алғашқы халықтық клубтар осы жерде құрылды. Соңғы уақытта халық музыкасын орындаушылардың арасында Ной және кит, Эмма Ли Мосс, Мамфорд пен Ұлдар, Шекараны бағындыру және Анна Там бар.
Сассекс
Сассекс ағылшын халық музыкасы тарихына пропорционалсыз үлкен әсер етті. Бұл халық билерінің, маскарад ойындарының және халық әндерінің өркендеген дәстүріне, сондай-ақ 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында округтің ауылдық сипатына және Лондонға салыстырмалы түрде жақын орналасуына байланысты болды. Осылайша, ол алғашқы халық әндерін жаңғыртуды ұйымдастырған коллекционерлер үшін бай және қолайлы орынға айналды, олардың ішінде Кейт Ли, Люси Бродвуд және В. П. Меррик болды. Сассекс материалдарын ағылшын пасторальдық мектебінің композиторлары пайдаланды, мысалы Перси Грейнджердің «Сассекс маскарадшыларының» Рождестволық әніне жасаған өңдеуі, Ральф Воан-Уильямстың Джон Буньянның «Саяхатшы болу» туындысына «Монк қақпасы» мелодиясын қосуы және Джордж Баттерворттың «Сассекстен халық әндері» туындысын өңдеуі. Коллекционерлердің ең маңызды көзі – Роттингдин қаласынан шыққан Коппер отбасысы, олар халық әндері саласында сарапшыларға айналып, кейіннен белгілі музыка орындаушылары болды. Сассекс халық әндері екінші жаңғырудың маңызды тұлғаларының біріне де қалыптастырушы әсер етті, өйткені А. Л. Ллойд бес жасында Сассексте тұрғанда алғаш рет халық музыкасын естіді. Басқа орындаушылардың арасында Скан Тестер, Генри Бурстоу және Долли мен Ширли Коллинз сестер бар. Сассекс әндері ықпалды «Жас дәстүр» репертуарының негізін құрады. Округте «Acoustic Sussex» сияқты ұйымдар ұйымдастырған жиырмадан астам халықтық клубтар мен басқа да концерт алаңдары бар. Сонымен қатар, Истборн, Кроули және Льюс қалаларында жыл сайынғы халық музыкасы фестивальдері өтеді.
Корнуолл
Корнуолл музыкасы көбінесе Бретань музыкасына ұқсас екендігімен ерекшеленеді. Екі түбек арасындағы тығыз физикалық және мәдени байланыстардың нәтижесінде, кейбір ескі әндер мен қаруылар бретондық әуендермен ортақ түбірге ие. Орта ғасырдың соңынан бастап скрипка (корнуолл тілінде – crowd), бомбарда (хорн түтік), сыбызғы және арфа музыкада қолданылған. Корнуолл сыбызғысы, Англияның оңтүстігіндегі басқа жерлердегідей, 16 ғасырда жойылып кетті, бірақ соңғы кезде қайта жасалды. 19 ғасырдың ортасынан бастап аккордеондар округте, сондай-ақ Батыс өңірінің қалған бөлігінде халық аспабы ретінде кеңінен танымал болды. Корнуолл биінің орта ғасырлық кезеңнен бергі ұзақ және алуан түрлі тарихы бар, морис биі, муминг, жасыру биі және әлеуметтік бидің күшті дәстүрлері тіркелген. Бұл 16 және 17 ғасырлардағы Реформация мен Азамат соғысы және Ұлттық Достастықпен тоқтатылған сияқты. Алайда, 18 ғасырдың соңынан бастап қайта жандану болды, маусымдық және қоғамдық фестивальдар, муминг және жасыру гүлденді. 19 ғасырда бейімсіздік пен қанағаттылықтың күшті дәстүрі би мен музыкаға кері әсер еткен болуы мүмкін, хор және мыс оркестр қозғалыстарын ынталандырды, ал дәстүрлі әуендер қаруылар үшін пайдаланылды. Падстоудағы 'Обби 'Oss фестивалі және Хелстондағы 'Фурри' биі сияқты кейбір қоғамдық шаралар сақталды. Халық әндеріне 'Sweet Nightingale', 'Little Eyes' және 'Lamorna' жатады. 'Trelawny' әні спорттық іс-шараларда жиі орындалады және көптеген адамдар оны ресми емес әнұран деп санайды. Тілдің құлдырауынан кейін, Корнуоллдың дәстүрлі әндерінің аздаған бөлігі ғана сақталды, бірақ кейбір жағдайларда, ағылшын әндерінің сөздері ескі Корнуолл әуендерімен байланысты болды. Кейбір халық әндерінің мәтіні 1920 жылдардағы тілдің қайта жаңғыруынан кейін жазылды. Корнуолл халық фестивалі үш он жылдан астам уақыттан бері жыл сайын өткізіліп келеді.
Батыс өлкесінің қалған бөлігі
Девон мен Корнуоллдан тыс Вест-Кантри аймағындағы музыкаға келттік ықпалы айтарлықтай аз, бірақ халық музыкасы әлі де көптеген ерекше жергілікті ерекшеліктерін сақтайды. Корнуоллдағыдай, халық билері мен маскарадтың (муминг) күшті дәстүрлері бар, Сомерсеттегі Майнхедтегі Хобби атты тойлаулар ең танымал. Девонның теңіздік мұрасы теңізшілер әндерін, мүйізді торларды (хорнпайп) және теңіз балладаларын аймақтық халық музыкасының маңызды бөлігіне айналдырды. Басқа жинаушылардың арасында Дорсеттегі Генри мен Роберт Хаммонд, Уилтширдегі пастор Джеффри Хилл, Глостерширдегі Перси Грейнджер және, бәлкім, ең танымал Ральф Воан-Уильямстың «Сомерсеттен халық әндері» жинағы бар, ол оның ағылшын халық әндері сюитасы үшін тақырыптарды қамтамасыз етті. Екінші халықтық қайта жандану кезеңінде Вест-Кантридің ең танымал музыканттары – мелодеоншы Боб Канн және жазушы, орындаушы және теледиктор Сирил Тауни, «Вест-Кантри халықтық қайта жандануының әкесі» болды. 1970 жылдары Тони Роуз сияқты тұлғалар көзге түсті. Сол кезеңде музыка тарихындағы ең таңғажайып гибридтердің бірі – Scrumpy and Western пайда болды, Wurzels және The Yetties сияқты топтар Вест-Кантри халық музыкасының көптеген элементтерін алып, оларды жергілікті Вест-Кантри диалектілерінде орындалған, көбінесе танымал музыка жанрларының күлкілі пародилері бар әндерге айналдырды. Одан да маңыздысы, Вест-Кантри, әсіресе Девон, соңғы жылдары Show of Hands, Марк Бэйзли және Джейсон Райс, Пол Даунс, Джим Козли, Сет Лейкмен және оның бауырлары сияқты ең табысты халық әртістерін өндірді. Аймақта көптеген халықтық клубтар мен жыл сайынғы фестивальдер бар, оның ішінде Портсмуттегі және Девондағы Сидмут қаласында өткізілетін алғашқы қазіргі ағылшын халық фестивалі, сондай-ақ оған қоса Bulverton қаласындағы «Late Night Extra» алаңы бар.
Йоркшир
Йоркширде халық музыкасы мен халық билерінің, соның ішінде Ұзын қылыш биінің бай мұрасы бар. Халық әндері 19-шы ғасырдан бері жинақталды, бірақ басқа солтүстік округтерге қарағанда көбірек назар тартылғанмен, оның өнеркәсіптік халық әндерінің бай мұрасы салыстырмалы түрде ескерілмеді. Тек 1950 жылдардағы екінші жаңғыру кезінде Найджел мен Мэри Хадлстон бұл жағдайды түзетуге тырысып, 1958 мен 1978 жылдар аралығында Йоркшир әндерін жинады. Йоркшир халық әнінде Нортумбрия сияқты аймақтардағы халық әніне тән ерекше аспаптық ерекшеліктер болмады және ол негізінен диалектінің қолданылуымен ерекшеленді, әсіресе Батыс Ридингте, мысалы, 19-шы ғасырдың соңында жазылған және Кент халық әуенін пайдаланған (әлдебір методист әнұраны арқылы алынған), бірақ көбінесе Йоркширдің ресми емес әнұраны ретінде қарастырылатын «On Ilkla Moor Baht 'at» әнінде көрініс тапқан. Йоркшир халық әндерінің көпшілігі бірегей емес еді және жергілікті география мен диалектке бейімделуге ұмтылды, сондай-ақ Саймон мен Гарфункел жазған, Йоркширдің ең коммерциялық сәтті әні болған «Скарбороу Фэйр» шотланд балладасы «The Elfin Knight»-тың нұсқасы еді. Ауданның ең танымал халық орындаушылары – Халл қаласынан шыққан Уотерсон отбасы, олар 1965 жылдан бастап Йоркшир әндерінің нұсқаларын жаздыра бастады. Йоркширдің басқа да халық музыканттарының қатарында Young Tradition тобының мүшесі Хизер Вуд (1945 жылы туған), қысқа ғұмырлы фолк-рок тобы Мистер Фокс (1970–1972), The Deighton Family, Джули Мэтьюс, Кэтрин Робертс және Меркурий жүлдесіне ие болған Кейт Русби бар. 2007 жылы Йоркшир халық әндерін онлайн және мектептерде қолжетімді ету мақсатында Йоркшир Гарланд тобы құрылды.