Австралия музыкалық дәстүрлерінің шолуы

Кіріспе

Австралиядағы музыка дәстүрлерінің шолуы

Австралия музыкасы музыкалық қоғамдардан тұратын кең тарихқа ие. Австралияның жергілікті музыкасы 40,000-дан 60,000 жылдық тарихы бар бірегей мұраның маңызды бөлігін құрайды, осы тарихтың нәтижесінде әйгілі диджериду пайда болды. Жергілікті және батыс стильдерінің қазіргі заманғы үйлесімдері Yothu Yindi, No Fixed Address, Джеффри Гуррумул Юнупингу және Кристин Анудың шығармаларында көрініс береді және бұл әлемдік музыкаға Австралияның ерекше үлесін көрсетеді. Австралия музыкасының батыс тарихының бастапқы кезеңдері британдық колониялар, австралиялық халық музыкасы және бұта балладаларынан тұрды. "Waltzing Matilda" және "The Wild Colonial Boy" сияқты әндер англо-кельт дәстүрлерінің күшті ықпалында болды. Шындығында, көптеген бұта балладалары ұлттық ақындар Генри Лоусон мен Банжо Паттерсонның шығармаларына негізделген. Қазіргі австралиялық музыка кең спектрді қамтиды, әсіресе австралиялық рок және австралиялық кантри музыка жанрларында АҚШ, Ұлыбритания және басқа да ұқсас елдердегі трендтермен үнемі қатар жүреді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Австралияға көпмәдени иммиграцияның арқасында талғамдар әртараптанды, ал классикалық музыка еуропалық ықпалдан пайда болды. 1990 және 2000 жылдардың басында Австралиядан шыққан ең соңғы және, мүмкін, жалғыз түпнұсқа музыка жанры – жергілікті музыкадан тыс, Ньюкасл мен Сиднейден пайда болған брейккор жанры болды.

Жергілікті музыка

Австралияның жергілікті музыкасы – аборигендер мен Торрес бұғазы аралдарының тұрғындарының музыкасына жатады. Музыка осы халықтардың әлеуметтік, мәдени және рәсімдік жора-жоралдарының ажырамас бөлігі болып табылады және 60 мың жылдан бері солай келіп отыр. Дәстүрлі жергілікті музыка ең жақсы диджериду аспабы арқылы сипатталады, ол ең танымал және кейбір адамдар әлемдегі ең көне аспап деп санайды. Солтүстік территориядағы тас суреттеріне жасалған археологиялық зерттеулер Какаду аймағындағы адамдар 15 мың жыл бұрын осы аспапта ойнағанын көрсетеді. Қазіргі заманғы Австралияның жергілікті музыкасы түрлі стильдерді қамтиды, оның ішінде рок-н-ролл, кантри, хип-хоп және регги.

Суретшілер

Джимми Литтл – халыққа кеңінен танылып, сәттілікке жеткен алғашқы абориген орындаушысы деп есептеледі, оның 1964 жылғы дебюттік әні "The Royal Telephone" өте танымал болды. 2005 жылы Литтлге Сидней университеті музыка саласындағы құрметті докторлық дәрежесі табысталды. Кейбір шығармаларының танымалдығына қарамастан, Литтл елде абориген музыкасын дамытуға жете алмады – 1970 жылдардан бастап Coloured Stone, Warumpi Band және No Fixed Address сияқты топтар жанрдың беделін жақсартуға көмектесті. Ән ARIA синглдер тізімінде 11-орынды иеленді. Топтың өнерлері дәстүрлі Йолнгу биіне негізделген және мәдениетті бөлісуді көрсетеді. Одан кейін Кев Кармоди, Tiddas, Арчи Роуч және Кристин Ану, сондай-ақ көптеген басқа австралиялық абориген музыканттары жол ашты. Кейінгі тақырыптар, соның ішінде соғыс, құрғақшылық және су тасқыны, аборигендік мәдениет және Австралияның алып аумағын байланыстыратын теміржолдар мен жүк тасымалдау жолдары бүгінге дейін маңызды. Австралияның шалғай аймақтарындағы өмірдің оқшаулануы мен жалғыздығы да тағы бір тақырып болды. Австралияның ресми емес әнұраны саналатын "Waltzing Matilda" кельт халық балладаларының ықпалымен жазылған австралиялық халық әнінің көрнекті үлгісі. Текс Мортон, Слим Дасти, Рольф Харрис, The Bushwackers, Джон Уильямсон және Redgum тобының Джон Шуман сияқты кантри және халық әртістері 20-шы және 21-шы ғасырларда Австралияның ескі бұта балладаларын жазып, танымал етуді жалғастырды, ал Сара Сторр және Ли Кернаган сияқты заманауи әртістер осы мұраны кеңінен пайдаланады. Австралияның халық музыкасының ерекше дәстүрі бар, оның бастаулары Австралияның түпкілікті тұрғындарының абориген музыкалық дәстүрлерінде, сондай-ақ 18-ші және 19-шы ғасырлардағы Еуропаның халық музыкасында (теңізшілер әндерімен қоса) жатыр. Еуропалық иммигранттардың алғашқы толқынында кельт, ағылшын, неміс және скандинавиялық халықтық дәстүрлер басым болды. Австралия дәстүрі осы тұрғыдан алғанда, этникалық, тарихи және саяси жағынан ұқсас Жаңа Зеландия, Канада және АҚШ сияқты елдердің дәстүрлерімен байланысты. Австралияның аборигендік дәстүрі осы қоспаға жаңа элементтерді, соның ішінде жаңа музыкалық аспаптарды әкелді, олардың кейбіреулері, мысалы Солтүстік Австралияның диджеридуы, бүгінде әлемдік деңгейде танымал. Көптеген британдық әншілер Австралияда уақыт өткізіп, өз репертуарларына австралиялық материалдарды қосты, мысалы, А. Л. Ллойд, Мартин Уиндхам Рид және Эрик Богл.

Jimmy Little is regarded as the first Aboriginal performer to achieve mainstream success, with his debut 1964 song "The Royal Telephone" highly popular and successful. In 2005, Little was presented with an honorary doctorate in music by the University of Sydney. Despite the popularity of some of his work, Little failed to launch indigenous music in the country—from the 1970s onwards, groups such as Coloured Stone, Warumpi Band, and No Fixed Address helped improve the image of the genre. It reached No. 11 on the ARIA Singles Chart. The band's performances were based on the traditional Yolngu dance, and embodied a sharing of culture.—was followed in by Kev Carmody, Tiddas, Archie Roach and Christine Anu, and numerous other indigenous Australian musicians. Later themes which endure to the present include the experiences of war, of droughts and flooding rains, of Aboriginality and of the railways and trucking routes which link Australia's vast distances. Isolation and loneliness of life in the Australian bush have been another theme. "Waltzing Matilda", often regarded as Australia's unofficial national anthem, is a quintessential Australian folk song, influenced by Celtic folk ballads. Country and folk artists such as Tex Morton, Slim Dusty, Rolf Harris, the Bushwackers, John Williamson, and John Schumann of the band Redgum have continued to record and popularise the old bush ballads of Australia through the 20th and into the 21st century – and contemporary artists including Sara Storer and Lee Kernaghan draw heavily on this heritage. Australia has a unique tradition of folk music, with origins in both the indigenous music traditions of the original Australian inhabitants, as well as the introduced folk music (including sea shanties) of 18th and 19th century Europe. Celtic, English, German and Scandinavian folk traditions predominated in this first wave of European immigrant music. The Australian tradition is, in this sense, related to the traditions of other countries with similar ethnic, historical and political origins, such as New Zealand, Canada, and the United States. The Australian indigenous tradition brought to this mix of novel elements, including new instruments, some of which are now internationally familiar, such as the didgeridoo of Northern Australia. A number of British singers have spent periods in Australia and have included Australian material in their repertoires, e. g. A. L. Lloyd, Martin Wyndham Read and Eric Bogle.

Халықтық жаңғыру

Фольклорлық қайта жандану қозғалысының көрнекті австралиялық өкілдерінің қатарында Еуропалық иммигранттар да болды, мысалы, Эрик Богл, ол Галлиполи шайқасы туралы "And the Band Played Waltzing Matilda" атты қайғылы әнімен танымал. Келлидің өлеңдері 30 жылдан астам уақыт бойы оның өмірін суреттеп, Австралия мәдениеті мен ландшафтының кеңдігін көрсетеді. Rolling Stone журналынан Дэвид Фрике Келлиді "мен естіген ең ұлы ән жазушылардың бірі, австралиялық болсын, болмасын" деп атады. 1970-ші жылдары Австралиялық фолк-рок таныс және жаңа емес дәстүрлі әндерді, сондай-ақ жаңа туындыларды концерт залдары мен радиоға жеткізді. Көрнекті өнерпаздардың ішінде Бушвакерс және Редгам бар. Редгам 1983 жылғы "I Was Only Nineteen" соғысқа қарсы наразылық әнімен танымал, ол Ұлттық хит-парадтарда 1-орынға жетті. 1990-шы жылдар Австралияның аборигендер фолк-рогын Yothu Yindi сияқты топтардың жетекшілігімен әлемге таныстырды. Австралияның ұзақ және үздіксіз фольклорлық дәстүрі бүгінге дейін жалғасуда, фольклорлық музыка элементтері рок, хеви-метал және альтернативті музыка деп саналатын көптеген қазіргі заманғы өнерпаздардың шығармаларында кездеседі.

Контри музыкасы

Австралияда ел музыкасының ұзақ тарихы бар, ол АҚШ-тағыдан едәуір өзгеше стильде дамыды. Австралиялық кантри музыкасының бастаулары Ирландия, Англия, Шотландия және көптеген халықтардың дәстүрлі халық музыкасына тікелей байланысты. XIX ғасырдың соңындағы "Botany Bay" осының бір мысалы. Көптеген шетелдіктер Австралияның ресми емес әнұраны санайтын "Waltzing Matilda" американдық кантри-вестерн музыкасынан гөрі кельт халық балладаларының ықпалындағы австралиялық кантри әнінің көрнекті үлгісі болып табылады. Австралиялық кантри музыкасының бұл түрі, тек Австралияға тән тақырыптарға арналған өлеңдермен ерекшеленеді және көбінесе "буш музыкасы" немесе "буш тобының музыкасы" деп аталады. Австралиядағы ең сәтті буш-тобы – 1970 жылдардың басынан бері танымал Мельбурн қаласының "The Bushwackers" тобы. Рег Линдсей, буш-балладаларын орындайтын Бадди Уильямс, сондай-ақ Джонни Эшкрофт пен Чад Морган да белгілі кантри әншілерінің қатарында. Австралиялық кантри музыкасының тағы бір, америкалық үлгідегі түрін 1930 жылдары Текс Мортон бастап, кейіннен 1957 жылы "A Pub With No Beer" әнімен танымал болған Слим Дасти және Смоки Доусон дамытты. Дасти 1951 жылы әнші-күйші Джой МакКинге үйленді және 7 миллионнан астам таңба сатылған Австралияның ең көп таралған отандық музыкалық әртісі атанды. Ұлыбританияда туған кантри әншісі және йодльші Фрэнк Айфилд соғыстан кейінгі Австралияның халықаралық аренада танымал болған алғашқы орындаушыларының бірі болды. 1959 жылы Ұлыбританияға оралғаннан кейін Айфилд 1960 жылдардың басында сәттілікке жетті, Ұлыбритания хит-парадында үш рет қатарынан бірінші орынға ие болған алғашқы әртіс атанды: "I Remember You", "Lovesick Blues" (екеуі де 1962 жылғы) және "The Wayward Wind" (1963 жылғы). "I Remember You" әні АҚШ-та да топ-5 тізіміне енді. Оливия Ньютон-Джон, Шерри Остин және Кит Урбан сияқты австралиялық кантри әртістері АҚШ-та үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Соңғы жылдары Австралияда танымал музыкамен байланысы бар заманауи кантри музыкасы кең таралды. Бұл жанрдың көрнекті өкілдері – Дэвид Хадсон, Джон Уильямсон, Джина Джеффрис, Ли Кернаган, Трой Кассар Дейли, Сара Сторр, Фелисити Уркхарт және Кэйси Чемберс. Ник Кейв, Пол Келли, John Butler Trio, Jagged Stone және The Waifs та осы жанрдың ықпалында болды. Австралияның танымал кантри әндеріне "Click Go the Shears" (дәстүрлі), "Lights on the Hill" (1973), "I Honestly Love You" (1974), "True Blue" (1981) және "Not Pretty Enough" (2002) жатады.

Australia has a long tradition of country music, which has developed a style quite distinct from its US counterpart. The early roots of Australian country are related to traditional folk music traditions of Ireland, England, Scotland and many diverse nations. "Botany Bay" from the late 19th century is one example. "Waltzing Matilda", often regarded by foreigners as Australia's unofficial national anthem, is a quintessential Australian country song, influenced more by Celtic folk ballads than by American Country and Western music. This strain of Australian country music, with lyrics focusing on strictly Australian subjects, is generally known as "bush music" or "bush band music." The most successful Australian bush band is Melbourne's the Bushwackers, active since the early 1970s, other well known country singers include Reg Lindsay, bush balladeer singer Buddy Williams, and entertainers Johnny Ashcroft and Chad Morgan. Another, more Americanized form of Australian country music was pioneered in the 1930s by such recording artists as Tex Morton, and later popularized by Slim Dusty, best remembered for his 1957 song "A Pub With No Beer", and Smoky Dawson. Dusty married singer songwriter Joy McKean in 1951 and became Australia's biggest selling domestic music artist with more than 7 million record sales. British born country singer and yodeller, Frank Ifield, was one of the first Australian post war performers to gain widespread international recognition. After returning to the UK in 1959 Ifield was successful in the early 1960s, becoming the first performer to have three consecutive number one hits on the UK charts: "I Remember You", "Lovesick Blues" (both 1962) and "The Wayward Wind" (1963). "I Remember You" was also a Top 5 hit in the US. Australian country artists including Olivia Newton John, Sherrie Austin, and Keith Urban have achieved considerable success in the USA. In recent years local contemporary country music, featuring much crossover with popular music, had popularity in Australia; notable musicians of this genre include David Hudson, John Williamson, Gina Jeffreys, Lee Kernaghan, Troy Cassar Daley, Sara Storer, Felicity Urquhart and Kasey Chambers. Others influenced by the genre include Nick Cave, Paul Kelly, the John Butler Trio, Jagged Stone and the Waifs. Popular Australian country songs include "Click Go the Shears" (Traditional), "Lights on the Hill" (1973), "I Honestly Love You" (1974), "True Blue" (1981), and "Not Pretty Enough" (2002).

Балалар музыкасы

Австралиядағы балалар музыкасы 20 ғасырдың соңғы жартысында біртіндеп дамыды. Осы кезеңдегі ең танымал орындаушылардың қатарында ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келген Австралиялық хабар тарату корпорациясының (ABC) “Play School” телесериасымен байланысты ардагер актер-музыкант Дон Спенсер және актриса әрі әнші Нони Хазлехерст болды. Балалар музыкасы Австралия музыка индустриясының салыстырмалы түрде шағын бөлігі болып қала берді, 1990 жылдардың соңында “The Wiggles” балалар тобының пайда болуына дейін. Көптеген сыйлықтарға ие болған төрттік топ 2000 жылдардың басында халықаралық деңгейде танымал болды және он жылдықтың соңында әлемдегі ең танымал балалар топтарының біріне айналды. Қазіргі таңдағы “The Wiggles” Австралия, Ұлыбритания, Азия және Америка сияқты көптеген аймақтарда үлкен жанкүйерлер қатарына ие. 2008 жылы “The Wiggles” 2007 жылы 45 миллион австралиялық долларын табыс еткендігі үшін төртінші рет қатарынан Business Review Weekly журналының ең көп табыс тапқан австралиялық артистері деп аталды. Олар “әлемдегі ең ірі мектепке дейінгі топ” және “балаңыздың алғашқы рок-тобы” деп аталады. Топ балалар альбомдары, бейнежазбалары, телесериалдары және концерттік қойылымдары арқылы бүкіл әлемде сәттілікке жетті. Олар 18 алтын, 13 платина, үш есе платина және он платиналық сыйлықтарға ие болды; сондай-ақ, бір категориядағы ең көп сыйлық алған ARIA жеңімпазы ретінде тарихта қалдырып, 15 ARIA сыйлығын “Үздік балалар альбомы” номинациясы бойынша жеңіп алды, “Үздік австралиялық тікелей орындаушы” үшін ARIA сыйлығын алды және ARIA Даңқ залына енгізілді. 2002 жылы “The Wiggles” Австралиялық хабар тарату корпорациясының (ABC) ең сәтті мектепке дейінгі телебағдарламасы болды. Олар 2005-2008 жылдар аралығында АҚШ-та 1,5 миллионнан астам баланың алдында өнер көрсетті. Олар үш рет APRA ән жазу сыйлығын “Үздік балалар әні” номинациясы бойынша жеңіп алды және төрт рет ADSDA сыйлығын “Ең көп сатылған балалар альбомы” номинациясы бойынша алды. Олар ARIA сыйлығына “Үздік балалар альбомы” номинациясы бойынша он тоғыз рет ұсынылып, он екі рет жеңіп алды. 2003 жылы АҚШ-тағы жетістіктері үшін ARIA сыйлығымен “Ерекше жетістіктер” номинациясы бойынша марапатталды. Питер Комб, Патси Биско және Hi 5 – осы индустриядағы тағы бірнеше танымал есімдер.

Children's music in Australia developed gradually over the latter half of the 20th century. Some of the most recognised performers in that period were those associated with the long running Australian Broadcasting Corporation series Play School, including veteran actor musician Don Spencer and actor and singer Noni Hazlehurst. Children's music remained a relatively small segment of the Australian music industry until the emergence of groundbreaking children's group the Wiggles in the late 1990s. The multi award winning four piece group rapidly gained international popularity in the early 2000s and by the end of the decade they had become one of the most popular children's groups in the world. The Wiggles now boasts a huge fanbase in many regions including Australasia, Britain, Asia, and the Americas. In 2008, the Wiggles were named Business Review Weekly's top earning Australian entertainers for the fourth year in a row, having earned A$45 million in 2007. They have been called "the world's biggest preschool band" and "your child's first rock band". The group has achieved worldwide success with their children's albums, videos, television series, and concert appearances. They have earned 18 gold, 13 platinum, three double platinum, and ten multi platinum awards; additionally 15 ARIA Awards for Best Children's Album (making ARIA history as the most awarded ARIA winner in the one category), received the ARIA for Best Australian Live Act, and been inducted into the ARIA Hall of Fame. By 2002, the Wiggles had become the Australian Broadcasting Corporation's (ABC) most successful pre school television program. They have performed for over 1.5 million children in the US between 2005 and 2008. They have won APRA song writing awards for Best Children's Song three times and earned ADSDA's award for Highest Selling Children's Album four times. They have been nominated for ARIA's Best Children's Album award nineteen times, and won the award twelve times. In 2003, they received ARIA's Outstanding Achievement Award for their success in the U. S.

Peter Combe, Patsy Biscoe and Hi 5 are other notable names within the industry.

R&B және соул музыкасы

R&B соул музыкасы Австралия музыкасына маңызды әсер етті, бірақ 20 ғасырдың соңындағы американдық орындаушылардың осы жанрдағы көптеген маңызды жазбалары Австралия радиосында ойналмаған. Расизмнің басты фактор болғанын көрсететін деректер бар. Австралия радиосының тарихы туралы кітабында автор және диктор Уэйн Мак былай дейді: 1960 жылдары Мельбурнның бір ди-джейі Айк пен Тина Тернердің "River Deep Mountain High" әнін орындағанда, станция бағдарламасының менеджері оны "тырысқыш, қараңғы" деп ойнату тізімінен дереу алып тастады. Рене Гейер – 1970 жылдардың ортасында танымал болған австралиялық әнші. Ол джаз, соул және R&B стиліндегі ең шебер орындаушылардың бірі ретінде ұзақ уақыттан бері танылып келеді. Ол Австралияда жеке әнші ретінде коммерциялық сәттілікке жетті, "It's a Man's Man's World" әнімен. Рок тарихшысы Ян Макфарлейн оның даусын "бай, жанды, құштар және дауысты" деп сипаттады. 2004 жылы Australian Idol финалисі Паулинидің "Angel Eyes" дебюттік синглі мен "One Determined Heart" альбомы ARIA тізімінде бірінші орынға ие болды және платиналық сертификат алды. Паулини сингл мен альбом үшін ARIA No. 1 сыйлығын жеңіп алды. Оның екінші альбомы "Superwoman" құрамына "Rough Day" және "So Over You" синглдері кірді және Паулиниге 2007 жылғы Urban Music Awards сыйлығында "Үздік R&B альбомы" және "Үздік әйел орындаушы" номинациялары бойынша екі номинация берді. 2006 жылғы Australian Idol жүлдегері Джессика Маубой 2008 жылы америкалық рэпер Фло Риданың қатысуымен "Running Back" синглімен жеке дебют жасады, ол ARIA сингл тізімінде үшінші орынға ие болды және ақырында екі платиналық сертификат алды. Оның дебюттік альбомы "Been Waiting" 2009 жылғы ARIA Music Awards сыйлығында жеті номинацияға ие болды және "Running Back" үшін "Ең көп сатылған сингл" сыйлығын жеңіп алды.

Регги

Регги 1980-жылдардың басында Австралиядағы радио хит-парадтарында сәтті болды, ал "регги" терминін әнге енгізген алғашқы орындаушы Тутс және Мейталс тобы "Көрікті әйел" әнімен бірінші орынға көтерілді. Австралияның алғашқы регги топтарының бірі – No Fixed Address.

Рок және поп

Австралия AC/DC, INXS, Nick Cave, Savage Garden, The Seekers немесе Delta Goodrem, Kylie Minogue сияқты поп-дивалардан бастап, John Farnham, Jimmy Barnes немесе Paul Kelly-дің танымал жергілікті туындыларына дейін кең ауқымды рок және танымал музыка өндірді. Австралияның абориген музыкасы мен австралиялық джаз да осы жанрға әсер етті. Австралияның алғашқы рок-н-ролл жұлдыздары Col Joye және Johnny O'Keefe болды. O'Keefe 1956 жылы топ құрды; оның "Wild One" хиті оны ұлттық чарттарға жеткен алғашқы австралиялық рок-н-роллер етті. 1960 жылдарға дейін АҚШ және британдық контент радиоэфир мен жазба сатылымдарында басымдық танытса, жергілікті табыстар көріне бастады – әсіресе The Easybeats және фолк-поп тобы The Seekers айтарлықтай жергілікті жетістікке жетіп, халықаралық деңгейде танылды, ал AC/DC халықаралық жетістікке қол жеткізбес бұрын Австралияда алғашқы хиттерін жасады. 1970 жылғы радио тыйымы маңызды оқиға болды, ол сол жылдың мамырынан қазанға дейін жалғасты. Тыйым – ірі жазба компаниялары мен коммерциялық радиостанциялар арасындағы "төлегенге ойнау" дауының шегіне жеткен нүктесі, радиоэфирде поп-жазбаларды ойнағаны үшін ұсынылған жаңа авторлық құқық төлемін төлеуден бас тартқан. Дау 1970 жылдың мамырында ашық қақтығысқа ұшырады – көптеген коммерциялық станциялар қатысқан лейблдердің жазбаларын бойкоттап, олардың жаңа шығарылымдарын Топ-40 чарттарында көрсетуден бас тартты, ал жазба компаниялары радиоға жаңа шығарылымдардың тегін үлгілерін беруден бас тартты. Тыйымның күтпеген салдары – тәуелсіз лейблдарға (дауға қатыспаған) бірнеше жаңа австралиялық орындаушылар қол қойды және шетелдік хиттердің каверлерімен хиттер жасады; олардың ішінде Mixtures тобының Mungo Jerry-дің "In the Summertime" және Liv Maessen-нің Mary Hopkin-нің "Knock, Knock Who's There?" әніне жасаған каверлері бар. Spectrum және Tully сияқты топтардың шығарған прогрессивті музыкасына коммерциялық радионың қарсылығына қарамастан, AC/DC, Sherbet және John Paul Young сияқты әртүрлі орындаушылар үлкен жетістікке жетіп, австралиялық рок үшін ерекше дыбыс жасады. 1975 жылдан бастап жергілікті музыканың кеңінен танылуына көмектескендер – 1974 жылдың соңында көрсетілім алған ABC телеарнасының ұлттық деңгейдегі поп-шоуы Countdown және Австралияның алғашқы коммерциялық емес рок радиостанциясы Double Jay, ол 1975 жылдың қаңтарында ашылды. Хард-рок тобы AC/DC және Rose Tattoo, сондай-ақ гармониялық рок тобы Little River Band 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында бүкіл әлемде гастрольдеп, шетелде үлкен жетістікке жетті. Осы аралықта Helen Reddy, Olivia Newton-John және Peter Allen сияқты Австралиялық эмигранттар АҚШ-та және халықаралық деңгейде үлкен жұлдыздарға айналды. Icehouse та 1970 жылдардың соңында құрылды. Go Set (1966 жылы бастау алған) сияқты поп-журналдар, Daily Planet және Countdown сияқты телебағдарламалар австралиялық танымал музыканы жастар нарығына таныстырды.

Australia has produced a wide variety of rock and popular music, from the internationally successful groups AC/DC, INXS, Nick Cave, Savage Garden, the Seekers, or pop divas Delta Goodrem, Kylie Minogue to the popular local content of John Farnham, Jimmy Barnes or Paul Kelly. Indigenous Australian music and Australian jazz have also had crossover influence on this genre. Early Australian rock and roll stars included Col Joye and Johnny O'Keefe. O'Keefe formed a band in 1956; his hit Wild One made him the first Australian rock'n'roller to reach the national charts. While US and British content dominated airwaves and record sales into the 1960s, local successes began to emerge – notably the Easybeats and the folk pop group the Seekers had significant local success and some international recognition, while AC/DC had their first hits in Australia before going on to international success. A pivotal event was the 1970 radio ban, which lasted from May to October that year. The Ban was the climax of a simmering "pay for play" dispute between major record companies and commercial radio stations, who refused to pay a proposed new copyright fee for playing pop records on air. The dispute erupted into open conflict in May 1970—many commercial stations boycotted records by the labels involved and refused to list their releases on their Top 40 charts, while the record companies in turn refused to supply radio with free promotional copies of new releases. An unexpected side effect of the ban was that several emerging Australian acts signed to independent labels (who were not part of the dispute) scored hits with covers of overseas hits; these included the Mixtures' cover of Mungo Jerry's "In the Summertime" and Liv Maessen's cover of Mary Hopkin's Eurovision song "Knock, Knock Who's There?". Despite commercial radio resistance to the more progressive music being produced by bands like Spectrum and Tully, acts as diverse as AC/DC, Sherbet and John Paul Young were able to achieve major success and develop a unique sound for Australian rock. From 1975, key agents for the increased exposure of local music were the nationally broadcast ABC TV television pop show Countdown, which premiered in late 1974, and Australia's first non commercial all rock radio station Double Jay, which opened in January 1975. Hard rock bands AC/DC and Rose Tattoo and harmony rock group Little River Band also found major overseas success in the late 1970s and early 1980s, touring all over the world. Meanwhile, a score of Australian expatriate solo performers like Helen Reddy, Olivia Newton John and Peter Allen became major stars in the US and internationally. Icehouse also formed in the late 1970s. Pop magazines such as Go Set (which began in 1966), the Daily Planet, and television programs such as Countdown promoted Australian popular music to the youth market.

1980 жылдар

1980 жылдары австралиялық рок-музыка тәуелсіздікке қадам басты. Ник Кейв 1980 жылдарға дейін «Австралияға Америка немесе Англия ненің жақсы екенін айтуы керек еді» дегенді айтқан. Австралиялықтардың конвенциядан арылуының бір мысалы – TISM тобы. 1982 жылы құрылған бұл топ анонимді мүшелерімен, әдемі сахналық көрсетілімдерімен және әзіл-қалжыңға толы мәтіндерімен танымал. Топтың сөзімен айтқанда: «Бізді жұмыс істеуге мәжбүрлейтін жалғыз фактор қалды. Менің ойымша, уақыттың сынағынан өткен соң, бұл фактор шынайы нәрсеге айналды». Men at Work, Divinyls және Hoodoo Gurus топтары, барлығы 1979 мен 1981 жылдар аралығында құрылған, әлемдік деңгейде үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Men at Work тобының «Down Under» әні Австралияда, Еуропада, Ұлыбританияда, Канадада және АҚШ-та бірінші орынға шықты және 1983 жылғы Америка кубогында Австралияның сәтті өнер көрсетуінің ресми әні деп есептелді. Ал Hoodoo Gurus АҚШ-тың студенттік айналымында үлкен жетістікке жетті – олардың 1980 жылдардағы барлық альбомдары хит-парадтардың көшбасшылары болды. Сонымен қатар, көптеген австралиялық топтар өнер және коммерциялық мақсаттарын ілгерілету үшін Ұлыбританияға, әсіресе Лондонға көшті. Олардың арасында Moodists, Go-Betweens, гитарист Роуланд С. Ховардпен бірге Birthday Party, Laughing Clowns, Foetus, SPK, The Triffids және Peter Loveday болды.

Гранж

Гранж – 1980 жылдардың ортасында Австралияда және Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы АҚШ-тың Вашингтон штатында пайда болған альтернативті рок субжанры және субмәдениет. АҚШ-тағы гранж қозғалысының бастауы Сиэтл қаласындағы тәуелсіз Sub Pop лейблі мен сол аймақтың андеграунд музыкалық өмірінің айналасында қалыптасты. 1990 жылдардың басында гранжтың танымалдылығы арта түсті, Калифорнияда топтар пайда болды, содан кейін Америка Құрама Штаттарының басқа аймақтарында және Австралияда жаңа топтар құрылып, көптеген жанкүйерлерді жинады және ірі жазба компанияларымен келісімдер жасады. Сиэтлдің Green River тобының вокалисі, кейіннен Mudhoney тобының мүшесі Марк Арм, бұл терминнің 1980 жылдардың ортасында Австралияда King Snake Roost, The Scientists, Salamander Jim және Beasts of Bourbon сияқты топтарды сипаттау үшін қолданылғанын айтты. Арм гранжды жанрлық емес, сипаттамалық термин ретінде қолданған, бірақ ол Сиэтл музыкалық өміріндегі панк/метал гибридтік дыбысын сипаттау үшін пайдаланылды. Cosmic Psychos және Feedtime сияқты бірнеше австралиялық топтар гранжға жол ашқандар ретінде аталады, олардың музыкасы Sub Pop негізін қалаушы Джонатан Понеман мен Mudhoney мүшелерінің колледж радио хабарлары арқылы Сиэтл музыкалық өміріне әсер етті. The Guardian газетінен Chris Dubrow былай деді: «1980 жылдардың соңында Австралияның "жасық еденді, альтернативті пабтар сахнасы" қаланың шеткері аудандарында "шикі және ұялшақ энергияға" ие гранж топтарын шығарды, мысалы X, Feedtime және Lubricated Goat». Дуброу «Кобейн австралиялық толқынның өзінің музыкасына үлкен әсер еткенін мойындады» деді. Silverchair кейбір адамдар гранжтың «соңғы бекінісі» деп санайды. Топтың үш өспірімі – Бен Гиллис (добыл), Дэниел Джонс (вокал және гитара) және Крис Джоанну (бас гитара) – альбом Австралия мен Жаңа Зеландияда бірінші орынға шыққанда әлі мектепте оқып жатқан.

1990 жылдар: Инди-рок

1990 жылдары AC/DC, INXS, Men at Work, Midnight Oil, Bad Seeds сияқты топтардың шетелдегі табыстары жалғасты. Сиднейдегі Ratcat кең аудиторияға қол жеткізген алғашқы жаңа топ болды, ал Hoodoo Gurus сияқты топтар баяу дамыды; олардың дебюттік альбомы Stoneage Romeos шағын табысқа ие болды, бірақ сол кездегі тыңдарман үшін «түсініксіз» болды. Кейінгі сын-пікірлер тобын «аустралиялық инди музыка тарихының ажырамас бөлігі» деп сипаттап, Frenzal Rhomb және Jet сияқты топтарға ықпал еткенін айтты. Топ ARIA Даңқ залына енгізілді. Church тобы 1980-ші жылдары жоғары жетістіктерге қол жеткізді, бірақ келесі онжылдықта олардың мансабы төмендеді; 1994 жылғы Sometime Anywhere альбомынан кейін топтың кең аудиториядан алшақтауы байқалды. 1990-шы жылдардың ортасында альтернативті рок танымал бола бастады, әсіресе гранж және бритпоп стильдері кең таралды, нәтижесінде Австралия топтарының жаңа толқыны пайда болды. Savage Garden, The Living End және Silverchair сияқты топтар АҚШ-та жылдам жетістікке жетті, ал You Am I, Jebediah, Magic Dirt, Something for Kate, Icecream Hands және Powderfinger жергілікті деңгейде үлкен табысқа қол жеткізді. Regurgitator және Spiderbait сияқты топтар пост-гранж толқынынан зардап шекті, сату көлемі мен сыншылардың мақтауы төмендеді. Австралиядағы рок музыкасының жетістігіне үлкен үлес қосқан Австралия Халықтық Радио Корпорациясының Triple J радиостанциясы, ол австралиялық альтернативті музыкаға баса назар аударады және 1975 жылы 2JJ ретінде құрылғаннан бері осылай істеп келеді. Тарихы бойында станция көптеген топтардың мансабын дамытуға көмектесті, мысалы, Unearthed, австралиялық музыка бағдарламасы Home & Hosed және Hottest 100 сияқты жобалар арқылы. Big Day Out фестивалі австралиялық және халықаралық орындаушыларды ұсынып, түрлі жанрларды қамтыды, бірақ баламалы музыкаға басымдық берді. Ол музыканттар арасында өте танымал болды; Foo Fighters тобының әншісі Дейв Грол: «Біз Big Day Out-та ойнаймыз, өйткені бұл әлемдегі ең жақсы тур. Әлемдегі кез келген топтан сұрасаңыз, олардың барлығы Big Day Out-та ойнағысы келеді, олардың әрқайсысы» деді. Homebake, Livid және Splendour in the Grass сияқты басқа фестивальдар да рокқа бағытталған және Big Day Out фестивалімен бірге «инди гитара сахнасының үстемдігімен біріктірілген». Австралия 2015 жылы Еуровидение Ән Байқауына алғаш рет қатысты, EBU финалға жолдама бергеннен кейін.

The 1990s saw continued overseas success from groups such as AC/DC, INXS, Men at Work, Midnight Oil, the Bad Seeds, and a new indie rock scene started to develop locally. Sydney based Ratcat were the first new band to achieve a mainstream following, while bands such as the Hoodoo Gurus got off to a slower start; their debut album Stoneage Romeos earned a small following but failed to captivate a mainstream that at the time "didn't get it". Later reviews described the band as "integral to the story of Aussie indie music", influencing bands including Frenzal Rhomb and Jet. The band became an ARIA Hall of Fame inductee. The Church, meanwhile, was highly successful in the 1980s, only to see their careers diminish in the next decade; 1994's Sometime Anywhere saw the band recede from a mainstream audience. Alternative rock began to gain popularity midway through the 1990s, with grunge and Britpop styles especially popular, resulting in a new wave of Australian bands. Some—such as Savage Garden, the Living End and Silverchair—also gained quick success in the United States, while You Am I, Jebediah, Magic Dirt, Something for Kate, Icecream Hands and Powderfinger gained more success locally. Bands such as Regurgitator and Spiderbait were hit heavily by the post grunge backlash, losing in sales and critical acclaim. Much of the success of rock in Australia is attributed to the non commercial Australian Broadcasting Corporation's radio station Triple J, which focuses heavily on Australian alternative music, and has done so since its formation as 2JJ in 1975. Throughout the station's history, they have helped jump start the careers of numerous bands, through programs such as Unearthed, the Australian Music program Home & Hosed and the Hottest 100. The Big Day Out festival has showcased Australian and international acts, with line ups spanning multiple genres, with an alternative focus. It has become highly popular amongst musicians; Foo Fighters lead singer Dave Grohl said "We play the Big Day Out because it's the best tour in the world. You ask any band in the world – they all want to play the Big Day Out, every single one of them." Other festivals, such as Homebake, Livid, and Splendour in the Grass, are also rock focused, and together with Big Day Out are "united by the dominant presence of the indie guitar scene". Australia made its first appearance in the Eurovision Song Contest 2015 after being granted a spot in the final by the EBU.

Қап-қара

Grime – 2000 жылдардың басында пайда болған британдық электрондық жанр, ол Ұлыбритания гаражы мен джунгли сияқты электрондық музыканың туындысы, сондай-ақ dancehall, ragga және хип-хоптың ықпалында пайда болды. Бұл стильге 140 бпм шамасындағы жылдам, синкопацияланған үзілістер тән, көбінесе агрессивті немесе тікпақ электронды дыбыспен ерекшеленеді. Рап – стильдің маңызды бөлігі, ал өлеңдердің мәтіні көбінесе қалалық өмірдің шындық көріністеріне арналады. Австралиялық grime 2010 жылы Ұлыбританияда туған Fraksha әртісі "It's Just Bars" микстейпін шығарғаннан кейін пайда болды. Fraksha Австралияда бұл бағыттың пионері ретінде танылады. Fraksha, Scotty Hinds, Diem және Murky сияқты MC-лермен бірге 2010 жылы Smash Brothers атты алғашқы австралиялық grime ұжымын құрды. Дыбыстың қайта жандануы Австралиядағы grime-ның танымалдылығына да әсер етті, нәтижесінде Diem, Alex Jones, Shadow, Talakai, Nerve, Wombat және Seru сияқты басқа австралиялық MC-лер де сәттілікке қол жеткізді.

Қаржыландыру

2019 жылдың наурызында Австралия үкіметі заманауи музыка саласына қаржы жұмсауды жариялады. Бұл қаржы тікелей музыка орындарын қолдауға, халық музыкасына инвестиция салуға, тәлімгерлік бағдарламаларға және музыка экспортына бағытталған.

Кітаптар мен мақалалар

Агарди, Сусанна және Сион, Лоуренс (1997). "Австралиялық рок музыкасы көрінісі", Элисон Дж. Юбанк және Фули Т. Папагеоргиу (ред.) (eds.), "Кімнің дауысы естіледі?" – он үш мәдениеттегі танымал музыканың дамуы, Greenwood Press, Вестпорт, Коннектикут, 1-тарау. Агарди, Сусанна (1985). "Жас австралиялықтар мен музыка", Австралия телерадио хабар тарату трибуналы, Мельбурн. Бэббингтон, Уоррен (ред.) (1998). "Австралия музыкасының Оксфордтық анықтамалығы". Оксфорд. Хоман, Шейн және Митчелл, Тони (ред.) (2008). "Сол кездегі дыбыстар, қазіргі дыбыстар: Австралиядағы танымал музыка", ACYS Publishing.