Халық музыкасының жанрлары

Кіріспе

Музыка жанры

Халық музыкасы – дәстүрлі халық музыкасы мен 20 ғасырдағы халықтық қайта өркендеу кезінде одан дамыған заманауи жанрды қамтитын музыка жанры. Халық музыкасының кейбір түрлерін әлемдік музыка деп атайды. Дәстүрлі халық музыкасы түрліше анықталады: ауызша беріліп келе жатқан музыка, авторлары белгісіз музыка, дәстүрлі аспаптарда орындалатын музыка, мәдени немесе ұлттық ерекшелік туралы музыка, ұрпақтан ұрпаққа өзгеретін музыка (халық процесі), халықтың фольклорымен байланысты музыка немесе ұзақ жылдар бойы салт-дәстүр бойынша орындалатын музыка. Ол коммерциялық және классикалық стильдерден өзгеше. Бұл термин 19 ғасырда пайда болған, бірақ халық музыкасы одан әрі дамыды. 20 ғасырдың ортасынан бастап дәстүрлі халық музыкасынан жаңа халық музыкасының түрі қалыптасты. Бұл процесс пен кезең (екінші) халықтық қайта өрлеу деп аталады және 1960 жылдары өркендеуге жетті. Бұл музыканы кейде ертеректегі халық музыкасынан ажырату үшін заманауи халық музыкасы немесе халықтық қайта жаңғыру музыкасы деп атайды. Әлемнің басқа аймақтарында да осындай қайта жаңғырулар болған, бірақ халық музыкасы термині әдетте сол қайта жаңғырулар кезінде жаралған жаңа музыкаға қолданылмаған. Бұл халық музыкасының түріне фолк-рок, фолк-метал және тағы басқалар сияқты жанрлар да кіреді. Заманауи халық музыкасы – дәстүрлі халық музыкасынан ерекше жанр болғанымен, АҚШ тілінде олардың атауы бірдей, және олар көбінесе дәстүрлі халық музыкасымен бірдей орындаушылар мен алаңдарды бөліседі.

Анықтама

Халықтық музыка, халықтық ән және халықтық би терминдері салыстырмалы түрде жаңа ұғымдар. Бұл терминдерді 1846 жылы ағылшын антиквары Уильям Томс «мәдениетсіз топтардың дәстүрлері, әдет-ғұрыптары мен сенімдерін» сипаттау үшін қолданған. Бұл термин неміс тіліндегі Volk сөзінен туындаған, ол жарты ғасыр бұрын Иоганн Готфрид Гердер және неміс романтиктері халықтық және ұлттық музыкаға қатысты «халықтың бәрі» деген мағынада қолданған. Халықтық музыка халықтың музыкасы деп түсінілсе де, сарапшылар оны нақты анықтау қиын екенін мойындайды. Кейбіреулер тіпті «халықтық музыка» терминін қолданудың қажеті жоқ деп санайды. Тағы бір пікір – бұл музыка эволюциялық «ауызша таралу процесінен өтіп, қоғамдық қауымның оны қалыптастыруы мен қайта қалыптастыруы арқылы халықтық сипатқа ие болады». Мұндай анықтамалар абстрактілі музыкалық түрлерге емес, «мәдени дихотомияның бір жағын сипаттайтын үздіксіздік пен ауызша таралуға» негізделген, ал екінші жағы феодалдық, капиталистік және кейбір шығыс қоғамдарының төменгі қабаттарында ғана емес, сонымен қатар «жабайы» қоғамдарда және «халықтық мәдениеттердің» кейбір бөліктерінде де кездеседі. Көп қолданылатын анықтама бойынша, «Халықтық музыка – халықтың ән салатын музыка». Схольс үшін елдің музыкасы қалалық музыкадан ерекшеленетін. Халықтық музыка бұрыннан-ақ «өткен немесе жоғалып бара жатқан (немесе кейбір жағдайларда сақталып немесе қандайда бір жолмен қайта жаңғыртылатын) өмір салтының шынайы көрінісі» ретінде қарастырылды, әсіресе «кәсіби музыканың ықпалына түспеген қауымдастықта».

Бұл жанрдағы музыка көбінесе дәстүрлі музыка деп те аталады. Бұл термин көбінесе тек сипаттамалық болғанымен, кейбір жағдайларда оны жанрдың атауы ретінде қолданады. Мысалы, Grammy сыйлығы бұрын қазіргі заманғы халықтық музыка емес, халықтық музыка үшін «дәстүрлі музыка» және «дәстүрлі халық» терминдерін қолданған. Халықтық музыкаға жергілікті музыканың көп бөлігі кіруі мүмкін. Құрылымдық ұқсастығы бар әуендер жиынтығы әуендер отбасы деп аталады. «Американың музыкалық ландшафты» кітабында: «Халықтық музыкадағы әуендердің ең көп таралған түрі – AABB, ол екі бөлімдік форма деп те аталады» делінген. Кейбір дәстүрлерде әуендер попурри немесе «сеттер» түрінде біріктірілуі мүмкін.

Шығу тегі

Адамзат тарихының көп бөлігінде жазылған музыканы тыңдау мүмкін болмады. Музыканы адамдар жұмыс істегенде де, бос уақытында да, діни рәсімдерде де орындады. Экономикалық өндіріс көбінесе қолмен және бірлесіп жасалатын. Жұмысшылар көбінесе ән шырқап жұмыс істеді, бұл бірнеше мақсатқа қызмет етті. Ол қайталанатын жұмыстың жалықтыруын азайтады, бірдей итеріп-тарту кезінде ырғақты сақтап, егін еккенде, арамшөптерді жойғанда, орақ шапқанда, астық сарқытқанда, тоқығанда және ұнтақтағанда жұмыстың қарқынын белгіледі. Бос уақытта ән айту мен музыкалық аспаптарда ойнау – көңіл көтерудің және тарихты айтудың кең таралған тәсілі болды, тіпті бүгінгідей электрлік технологиялар мен жазғырлықтың дамыған деңгейінен де кең таралған. Кейбіреулер халық музыкасының бастапқыда өнер музыкасы болғанын, бірақ ауызша берілу арқылы өзгергенін және сол қоғамның ерекшеліктерін көрсететінін айтады. Әртүрлі мәдениеттерде «халық» музыкасы мен «өнер» және «сарбаздық» музыкасы арасындағы шекара туралы әртүрлі түсініктер болуы мүмкін. Популярлы музыка жанрларының көбеюімен бірге кейбір дәстүрлі халық музыкасы «Әлемдік музыка» немесе «Түбіртек музыка» деп те аталатын болды. «Фолклор» термині дәстүрлі халық музыкасы мен биін сипаттау үшін көптеген еуропалық елдердің лексикасына енді, олардың әрқайсысының өз халық әндерін жинаушылары мен жаңғыртушылары болды. Халықаралық халық музыкасы кеңесінің анықтамасына сәйкес, бұл термин «бір автордың тудырған, бірақ кейіннен қоғамның жазбаға түспеген, тірі дәстүріне сіңген музыкаға да қатысты болуы мүмкін». Алайда, бұл термин жай ғана көшіріліп алынған және өзгертілмеген ән, би немесе күйді қамтымайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Америка мен Ұлыбританиядағы халық музыкасының жаңаруы «Қазіргі заманғы халық музыкасы» деген жаңа жанрды тудырды және «халық музыкасы» терминіне қосымша мағына берді: белгілі авторлар жазған, дәстүрлі музыканың кейбір элементтерін еліктейтін жаңадан жазылған әндер. «Қазіргі заманғы халық» жазбаларының танымалдылығы 1959 жылғы «Грэмми» сыйлықтарында «Халық» санатының пайда болуына себеп болды. 1970 жылы бұл термин «Үздік этникалық немесе дәстүрлі жазба (әдеттегі блюзді қоса алғанда)» деген атауға алмастырылды, ал 1987 жылы «Үздік дәстүрлі халық жазбасы» және «Үздік қазіргі заманғы халық жазбасы» арасындағы айырмашылық енгізілді. Содан кейін «Дәстүрлі музыка» санаты пайда болды, ол кейіннен басқа санатарға айналды. 21-ші ғасырдың басында «халық» термині Шотландиядан Донован және американдық Боб Дилан сияқты әнші-күйшілерді де қамтыды, олар 1960-шы жылдары пайда болды және тағы да көптеген музыканттарды қамтыды. Бұл «халық музыкасы» терминінің тек дәстүрлі халық музыкасын ғана білдірмейтін процесін аяқтады. Бұл дәстүрлі эпикалық поэзия сияқты формаларды да қамтиды, олардың көпшілігі бастапқыда ауызша орындау үшін, кейде музыкалық сүйемелдеумен жазылған. Әртүрлі мәдениеттердің көптеген эпикалық өлеңдері дәстүрлі баяндау өлеңдерінің қысқа бөліктерінен құрастырылған, бұл олардың эпизодтық құрылымын, қайталанатын элементтерін және жиі кездесетін сюжеттік дамуын түсіндіреді. Дәстүрлі баяндау өлеңдерінің басқа түрлері соғыстардың нәтижелерін немесе қайғылы оқиғалар мен табиғи апаттарды баяндайды. Кейде, Билер кітабындағы Дебора әні сияқты, бұл әндер жеңісті тойлайды. Жоғалған шайқастар мен соғыстар үшін жоқтаулар және оларда қаза тапқандар туралы әндер көптеген дәстүрлерде маңызды орын алады. Мұндай жоқтаулар шайқас үшін күрескен себепті еске сақтайды. Дәстүрлі әндердегі әңгімелерде Джон Генри немесе Робин Гуд сияқты халық батырлары да жиі еске алынады. Кейбір дәстүрлі әндерде табиғаттан тыс оқиғалар немесе құпия өлімдер туралы айтылады. Әндер мен діни музыканың басқа түрлерінің көпшілігі дәстүрлі және белгісіз шығу тегіне ие. Батыс музыкалық нотациясы бастапқыда Григориан әнінің ноталарын сақтау үшін жасалған, ол оның пайда болуына дейін монастырь қауымдастықтарында ауызша дәстүр ретінде оқытылған. «Жасыл құбырлар өседі, о» сияқты дәстүрлі әндер, Батыс Рождестволық әндер мен ұқсас дәстүрлі әндер сияқты, есте сақтауға көмектесетін формада діни білімді ұсынады. Жұмыс әндері көбінесе шақыру-жауап құрылымын қолданады және оларды орындайтындарға әндердің ырғағына сәйкес күш-жігерлерін үйлестіруге мүмкіндік береді. Олар көбінесе, бірақ әрдайым емес, жаңадан құрастырылады. Америка қарулы күштерінде тірі ауызша дәстүр сақталған, «жоди шақырулары» («Дакворт әндері») әскерилер маршқа басып бара жатқанда орындалады. Кәсіби теңізшілер де теңізшілер әндерінің үлкен жиынтығын пайдаланды. Махаббат өлеңдері, көбінесе трагедиялық немесе өкінішті сипатта, көптеген халық дәстүрлерінде маңызды орын алады. Балалар өлеңдері, балалар әндері және балаларды көңіл көтеруге немесе тыныштандыруға арналған мағынасыз өлеңдер де дәстүрлі әндердің жиі кездесетін тақырыптары болып табылады.

Throughout most of human prehistory and history, listening to recorded music was not possible. Music was made by common people during both their work and leisure, as well as during religious activities. The work of economic production was often manual and communal. Manual labor often included singing by the workers, which served several practical purposes. It reduced the boredom of repetitive tasks, it kept the rhythm during synchronized pushes and pulls, and it set the pace of many activities such as planting, weeding, reaping, threshing, weaving, and milling. In leisure time, singing and playing musical instruments were common forms of entertainment and history telling—even more common than today when electrically enabled technologies and widespread literacy make other forms of entertainment and information sharing competitive. Some believe that folk music originated as art music that was changed and probably debased by oral transmission while reflecting the character of the society that produced it. Different cultures may have different notions concerning a division between "folk" music on the one hand and of "art" and "court" music on the other. In the proliferation of popular music genres, some traditional folk music became also referred to as "World music" or "Roots music". The English term "folklore", to describe traditional folk music and dance, entered the vocabulary of many continental European nations, each of which had its folk song collectors and revivalists. The International Folk Music Council definition allows that the term can also apply to music that, " has originated with an individual composer and has subsequently been absorbed into the unwritten, living tradition of a community. But the term does not cover a song, dance, or tune that has been taken over ready made and remains unchanged." The post–World War II folk revival in America and in Britain started a new genre, Contemporary Folk Music, and brought an additional meaning to the term "folk music": newly composed songs, fixed in form and by known authors, which imitated some form of traditional music. The popularity of "contemporary folk" recordings caused the appearance of the category "Folk" in the Grammy Awards of 1959; in 1970 the term was dropped in favor of "Best Ethnic or Traditional Recording (including Traditional Blues)", while 1987 brought a distinction between "Best Traditional Folk Recording" and "Best Contemporary Folk Recording". After that, they had a "Traditional music" category that subsequently evolved into others. The term "folk", by the start of the 21st century, could cover singer songwriters, such as Donovan from Scotland and American Bob Dylan, who emerged in the 1960s and much more. This completed a process to where "folk music" no longer meant only traditional folk music. This encompasses such forms as traditional epic poetry, much of which was meant originally for oral performance, sometimes accompanied by instruments. Many epic poems of various cultures were pieced together from shorter pieces of traditional narrative verse, which explains their episodic structure, repetitive elements, and their frequent in medias res plot developments. Other forms of traditional narrative verse relate the outcomes of battles or lament tragedies or natural disasters. Sometimes, as in the triumphant Song of Deborah found in the Biblical Book of Judges, these songs celebrate victory. Laments for lost battles and wars, and the lives lost in them, are equally prominent in many traditions; these laments keep alive the cause for which the battle was fought. The narratives of traditional songs often also remember folk heroes such as John Henry or Robin Hood. Some traditional song narratives recall supernatural events or mysterious deaths. Hymns and other forms of religious music are often of traditional and unknown origin. Western musical notation was originally created to preserve the lines of Gregorian chant, which before its invention was taught as an oral tradition in monastic communities. Traditional songs such as Green grow the rushes, O present religious lore in a mnemonic form, as do Western Christmas carols and similar traditional songs. Work songs frequently feature call and response structures and are designed to enable the laborers who sing them to coordinate their efforts in accordance with the rhythms of the songs. They are frequently, but not invariably, composed. In the American armed forces, a lively oral tradition preserves jody calls ("Duckworth chants") which are sung while soldiers are on the march. Professional sailors made similar use of a large body of sea shanties. Love poetry, often of a tragic or regretful nature, prominently figures in many folk traditions. Nursery rhymes, children’s songs and nonsense verse used to amuse or quiet children also are frequent subjects of traditional songs.

Халық әндерінің түрлендірулері мен вариациялары

Бір қоғамда ауызша таратылатын музыка уақыт өте көптеген нұсқаларға бөлінеді, себебі мұндай тарату сөз бен нотаның толыққанды дәлдігін қамтамасыз ете алмайды. Сонымен қатар, халық әншілері естіген әндерін өзгертуге құқылы. Мысалы, "Мен кездеспейтін адаммын" (Roud 975) әнінің сөздері 18 ғасырда жазылған, және оның ирландтық тегі бар сияқты. 1958 жылы бұл ән Канадада жазылды ("Менің атым Пэт, мен оған мақтан тұтамын"). Шотландиялық саяхатшы Джинни Робертсон 1961 жылы осы әннің келесі жазбасын жасады. Ол әнді өзінің туысы "Джок Стюарт" есіміне қарай өзгертті, ал ирландтық сілтемелер жоқ. 1976 жылы шотланд суретшісі Арчи Фишер әннен атылған итке қатысты мәліметті алып тастау үшін оны өзгертті. 1985 жылы The Pogues тобы ирландтық сілтемелерді қайта қалпына келтіріп, әнді бастапқы күйіне жақын нұсқаға жеткізді. Әннің сан алуан нұсқалары табиғи түрде көбейгендіктен, әдетте әннің "нақты" нұсқасы болмайды. Дәстүрлі әндерді зерттеушілер ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде Барбара Аллен балладасының көптеген нұсқаларын кездестірді, және олардың көпшілігі бір-бірінен айқайлап ерекшеленеді. Алғашқы нұсқасы белгісіз, көптеген нұсқалар шынайылығына таласа алады. Әйгілі фольклоршы Сесил Шарптың пікірінше, дәстүрлі әннің осы бәсекелес нұсқалары биологиялық табиғи іріктеуге ұқсас жетілдіру процесінен өтеді: тек қарапайым тыңдарманға ең тартымды жаңа нұсқалар ғана басқалармен қабылданып, уақыт өте таратылады. Осылайша, уақыт өте келе әр дәстүрлі ән эстетикалық тұрғыдан жағымдырақ болатынын күтуге болады, себебі қоғамдық жақсартулар үнемі жүріп тұрады. Балладаға әдеби қызығушылық кем дегенде Томас Перси мен Уильям Вордсвортқа дейін жетеді. Англияның Елизавета және Стюарт дәуіріндегі композиторлар көбінесе халықтық мотивтерден музыкаларын дамытты, классикалық сюита стильді халық билеріне негізделді, ал Йозеф Хайднның халық әуендерін қолданғаны белгілі. Бірақ "халық" терминінің пайда болуы Еуропа бойынша ұлттық сезімнің күшеюімен бірге болды, бұл Еуропаның шеттерінде, ұлттық ерекшеліктер ең анық білінген жерлерде ерекше күшті болды. Орталық Еуропа, Ресей, Скандинавия, Испания және Ұлыбританияда ұлттық композиторлар пайда болды: Дворжак, Сметана, Григ, Римский-Корсаков, Брамс, Лист, де Фалла, Вагнер, Сибелиус, Воан-Уильямс, Барток және тағы басқалардың музыкасы халық әуендеріне сүйенді.

Music transmitted by word of mouth through a community, in time, develops many variants, since this transmission cannot produce word for word and note for note accuracy. In addition, folk singers may choose to modify the songs they hear. For example, the words of "I'm a Man You Don't Meet Every Day" (Roud 975) were written down in a broadside in the 18th century, and seem to have an Irish origin. In 1958 the song was recorded in Canada (My Name is Pat and I'm Proud of That). Scottish traveler Jeannie Robertson from Aberdeen, made the next recorded version in 1961. She has changed it to make reference to "Jock Stewart", one of her relatives, and there are no Irish references. In 1976 Scottish artist Archie Fisher deliberately altered the song to remove the reference to a dog being shot. In 1985 The Pogues took it full circle by restoring the Irish references. Because variants proliferate naturally, there is generally no "authoritative" version of song. Researchers in traditional songs have encountered countless versions of the Barbara Allen ballad throughout the English speaking world, and these versions often differ greatly from each other. The original is not known; many versions can lay an equal claim to authenticity. Influential folklorist Cecil Sharp felt that these competing variants of a traditional song would undergo a process of improvement akin to biological natural selection: only those new variants that were the most appealing to ordinary singers would be picked up by others and transmitted onward in time. Thus, over time we would expect each traditional song to become more aesthetically appealing, due to incremental community improvement. Literary interest in the popular ballad form dates back at least to Thomas Percy and William Wordsworth. English Elizabethan and Stuart composers had often evolved their music from folk themes, the classical suite was based upon stylised folk dances, and Joseph Haydn's use of folk melodies is noted. But the emergence of the term "folk" coincided with an "outburst of national feeling all over Europe" that was particularly strong at the edges of Europe, where national identity was most asserted. Nationalist composers emerged in Central Europe, Russia, Scandinavia, Spain and Britain: the music of Dvořák, Smetana, Grieg, Rimsky Korsakov, Brahms, Liszt, de Falla, Wagner, Sibelius, Vaughan Williams, Bartók, and many others drew upon folk melodies.

Өңірлік нысандар

Халық музыкасының кеңінен таралуына байланысты дәстүрлі халық музыкасының жоғалуы – әлемдік құбылыс, бірақ ол әлемнің барлық жерінде бірдей қарқынмен жүрмейді. Бұл процесс "өндіріс пен мәдениеттің коммерциялық қадамдары ең жоғары деңгейде жеткен жерлерде" ең қарқынды, алайда, технологиялық даму төмен болған жерлерде де бірте-бірте орын алады. Дегенмен, дәстүрлі халық музыкасы мәдени немесе ұлттық ерекшеліктің символы саналатын елдер мен аймақтарда дәстүрлі музыканың жоғалуы тежеледі.

Ертедегі халық музыкасы, далалық жұмыс және ғылыми зерттеулер

19 ғасырда дыбыс жазу технологиясының дамуына дейін халық музыкасы туралы көптеген мәліметтер ғалымдардың, жинақтаушылардың және оны қолдайтындардың жасаған зерттеулері мен жазбаларынан алынған.

XIX ғасырдағы Еуропа

XIX ғасырдан бастап музыкалық дәстүрлердің жоғалып бара жатқанын байқаған ғалымдар мен әуесқойлар халық музыкасын сақтау үшін түрлі шаралар қолға алды. Мұндай күш-жігердің бірі – Фрэнсис Джеймс Чайлдтың 19-ғасырдың аяғында ағылшын және шотланд дәстүріндегі үш жүзден астам балладаның мәтіндерін жинауы (бұл жинақ Child Ballads деп аталады), олардың кейбіреулері 16-ғасырға дейін жаратылған. Шарп ағылшын халық әндерін (өзінің мұқият өңделген және тазартылған нұсқаларында) мектеп оқушыларына оқыту үшін белсенді жұмыс істеді, осы әндердің танымалдығын қайта жаңғыртуға және ұзартуға үміттене отырып. 1960 жылдар мен 1970 жылдардың ортасына дейін американдық ғалым Бертран Харрис Бронсон «Балалық канон» деп белгілі болған мәтіндер мен әуендердің сол кездегі барлық нұсқаларын қамтитын төрт томдық жинақ жариялады. Ол сонымен қатар ауызша дәстүрдің қалай жұмыс істейтіні туралы маңызды теорияларды ұсынды. Осыған ұқсас жұмыстар басқа елдерде де жүргізілді. Мүмкін, ең ауқымдысы – Крисянис Баронстың Ригада жасаған еңбегі. Ол 1894 жылдан 1915 жылға дейін Латвия халық әндерінің (Latvju dainas) 217 996 мәтінін қамтитын алты томдық жинақ шығарды. Норвегияда Людвиг Матиас Линдеман сияқты жинаушылардың еңбектерін Эдвард Григ фортепианоға арналған лирикалық пьесаларында және басқа да шығармаларында кеңінен пайдаланды, олар зор танымалдылыққа ие болды. Осы кезеңде классикалық музыка композиторлары халық әндерін жинауға қызығушылық танытты, және көптеген композиторлар халық музыкасын зерттеу үшін өріс жұмыстарын жүргізді. Олардың қатарында Англиядан Перси Грейнгер мен Ральф Вон Уильямс, ал Венгриядан Бела Барток болды. Бұл композиторлар, көптеген алдыңғылары сияқты, халық әндерін өңдеп, дәстүрлі материалдарды классикалық шығармаларға енгізді.

Солтүстік Америка

Аудиожазу технологиясының пайда болуы фольклоршыларға жоғалып бара жатқан музыкалық формаларды сақтау үшін революциялық құрал ұсынды. Америкалық халық музыкасын зерттеген алғашқы ғалымдар 1800-жылдардың соңында құрылған Америкалық фольклор қоғамының (AFS) мүшелері болды. Олардың зерттеулері Американың түпкілікті халық музыкасын қамтыды, бірақ халық музыкасын оқшауланған қоғамдарда сақталған тарихи нысан ретінде қарастыра берді. Солтүстік Америкада 1930 және 1940 жылдары Конгресс кітапханасы Роберт Уинслоу Гордон, Алан Ломакс және басқа да дәстүрлі музыка коллекционерлерінің кеңселері арқылы Солтүстік Американың далалық материалдарын мүмкіндігінше көп жинауға тырысты. Джон Ломакс (Алан Ломакс әкесі) - каубойлар мен оңтүстік қара нәсілділердің музыкасы сияқты ерекше американдық халық музыкасын зерттеген алғашқы танымал ғалым. Оның алғашқы маңызды жарияланған еңбегі 1911 жылы жарық көрген «Каубой әндері және шекаралық балладалар» болды. Ол өз заманының ең көрнекті американдық халық музыкасы ғалымы болды, әсіресе 1930 және 1940 жылдардың басында халық музыкасының қайта жаңғыруының басталуы кезінде. Сесил Шарп та Америкада жұмыс істеді, 1916-1918 жылдары Мод Карпелс және Олив Дам Кэмпбеллмен бірлесіп Аппалачи тауларының дәстүрлі әндерін жазды. Кэмпбелл мен Шарп қазіргі заманғы «Songcatcher» фильміндегі актерлер басқа есімдермен бейнеленген. XX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында фольклоршылардың арасындағы маңызды тақырып – аймақтық ерекшелік, АҚШ-тың аймақтарына негізделген халық музыкасының (және байланысты мәдениеттердің) әртүрлілігін талдау, әннің тарихи тамырына емес. Кейін оған әлеуметтік жағдай мен топтық айырмашылықтар қосылды. Ең көрнекті аймақтық зерттеушілер – фольклорға ерекше қызығушылық танытқан әдебиетшілер болды. Карл Сэндбург жазушы және ақын ретінде АҚШ-ты жиі аралады. Ол саяхаттарында әндер жинап, 1927 жылы оларды «Американдық әндер жинағы» атты кітабында жариялады. Вандербильт университетінде жұмыс істеген тарихшы Рейчел Дональдсон кейіннен халық музыкасының қайта жаңғыруын талдағанда «Американдық әнші құс» туралы былай деді: «Сандбург халық әндері жинағында американдық халық музыкасын түсінудің топтық динамикасын қосты. Бұл халық музыкасының қайта жаңғырушыларының американизм туралы өз көзқарастарын құрастырған негіздің соңғы бөлігі болды. Сандбургтің жұмысшы табының өкілдері басқа ғалымдар, қоғамдық зиялылар мен фольклоршылар американдық халықты өздерінің анықтамаларымен, халықтық қайта жаңғырушылар американдық халық музыкасын түсінуде және жалпыамерикандық бірегейлікті құруда қолданған анықтамалармен атап өткен этникалық, нәсілдік және аймақтық тұрғыдан әртүрлі азаматтарға қосылды». 1930 жылға дейін халық музыкасын зерттеу негізінен ғалымдар мен коллекционерлердің қызметі болды. 1930 жылдары халық арасында және онымен айналысатындарда халық музыкасындағы үлкен масштабтағы тақырыптар, ортақтықтар мен байланыстар пайда бола бастады, олар көбінесе Ұлы депрессиямен байланысты болды. Аймақтық ерекшелік пен мәдени плюрализм әсер мен тақырып ретінде өсті. Осы кезеңде халық музыкасы саяси және әлеуметтік белсенділік тақырыптарымен және қозғалыстарымен байланыса бастады. Ұлы депрессияның салдарынан коммунизмді мүмкін жақсы жүйе ретінде қарастырған саяси белсенді, көрнекті халық музыканттары мен ғалымдары болды. Вуди Гатри осындай көзқарасқа ие әнші-ақындар мен суретшілерге үлгі болды. 1930 жылдары халық музыкасы фестивальдері көбейді. Президент Франклин Рузвельт халық музыкасының жанкүйері болды, Ақ үйде халықтық концерттер өткізді және халықтық фестивальдерге жиі демеушілік жасады. Бір танымал фестиваль – Сара Гертруда Кноттың 1934 жылы Сент-Луис қаласында құрылған Ұлттық халық фестивалі. «The Washington Post» газетінің демеушілігімен фестиваль 1937 жылдан 1942 жылға дейін Вашингтондағы Конституция залында өтті. Халық музыкасы қозғалысы, фестивальдер және соғыс уақытындағы күш-жігер демократия, мәдени плюрализм және мәдениет пен нәсілге негізделген кедергілерді жою сияқты әлеуметтік игіліктер үшін күш ретінде қарастырылды. 1930 жылдары американдық халық музыкасын қайта жаңғыртушылар халық музыкасына әртүрлі тәсілдермен қарады. 1930 жылдардың соңында осы және басқалар американдық халық музыкасын әлеуметтік қозғалысқа айналдырды. Ричи Аппалачианның сыртқы ықпалға ашылған кезінде өмір сүрген, университет біліміне ие болған және ақырында Нью-Йоркке көшіп барған, онда ол отбасылық репертуардың классикалық жазбаларын жасап, осы әндердің маңызды жинағын жариялады. 2012 жылдың қаңтарында Конгресс кітапханасының Америкалық фольклор орталығы, Мәдени теңдік қауымдастығымен бірлесіп, Ломакс 1946 жылғы және одан кейінгі жазбаларының кең ауқымды архивін цифрлық форматта жариялайтынын хабарлады. Ломакс өмірінің соңғы 20 жылын «Global Jukebox» деп аталатын интерактивті мультимедиалық білім берулік компьютерлік жобасымен айналысты, ол 5000 сағаттан астам дыбыс жазбаларын, 400 000 фут пленканы, 3000 бейнекассетті және 5000 фотосуретті қамтыды. 2012 жылдың наурыз айына қарай бұл орындалды. Ломакс 1946 жылғы және одан кейінгі 17 400-ге жуық жазбасы тегін онлайн режимінде қолжетімді болды. Мәдени теңдік қауымдастығы ұсынған және цифрлық форматқа келтірілген Алан Ломакс архивінің тәуелсіз жинағы, «1933 жылдан 1942 жылға дейін Конгресс кітапханасының қамқорлығымен жасалған ацетат және алюминий дискілеріндегі мыңдаған бұрынғы жазбалардан ерекшеленеді. Бұл ерте жинақ – әйгілі Джелли Ролл Мортон, Вуди Гатри, Лид Белли және Мадди Уотерс сессияларын, сондай-ақ Ломакс Гаитиде және Шығыс Кентуккиде (1937) жасаған үлкен жинақтарды қамтиды» және оның аймақтары мен елдерінің ерекше музыкалық дәстүрлері бар. Солтүстік Африканың музыкасы көбінесе Сахара Африкасының музыкалық дәстүрлерінен өзгеше тарихқа ие. Африка диаспорасының музыкалық және би формалары, соның ішінде афроамерикандық музыка және сока, калипсо және зук сияқты көптеген Кариб тегінің музыкалық жанрлары; самба, кубин румба, сальса сияқты Латын Америкасының музыкалық жанрлары; және басқа да ритмге негізделген жанрлар, құл африкалықтардың музыкасына әртүрлі деңгейде негізделген, бұл өз кезегінде африкалық халық музыкасына әсер еткен.

The advent of audio recording technology provided folklorists with a revolutionary tool to preserve vanishing musical forms. The earliest American folk music scholars were with the American Folklore Society (AFS), which emerged in the late 1800s. Their studies expanded to include Native American music, but still treated folk music as a historical item preserved in isolated societies as well. In North America, during the 1930s and 1940s, the Library of Congress worked through the offices of traditional music collectors Robert Winslow Gordon, Alan Lomax and others to capture as much North American field material as possible. John Lomax (the father of Alan Lomax) was the first prominent scholar to study distinctly American folk music such as that of cowboys and southern blacks. His first major published work was in 1911, Cowboy Songs and Other Frontier Ballads. and was arguably the most prominent US folk music scholar of his time, notably during the beginnings of the folk music revival in the 1930s and early 1940s. Cecil Sharp also worked in America, recording the traditional songs of the Appalachian Mountains in 1916–1918 in collaboration with Maud Karpeles and Olive Dame Campbell and is considered the first major scholar covering American folk music. Campbell and Sharp are represented under other names by actors in the modern movie Songcatcher. One strong theme amongst folk scholars in the early decades of the 20th century was regionalism, the analysis of the diversity of folk music (and related cultures) based on regions of the US rather than based on a given song's historical roots. Later, a dynamic of class and circumstances was added to this. The most prominent regionalists were literary figures with a particular interest in folklore. Carl Sandburg often traveled the U. S. as a writer and a poet. He also collected songs in his travels and, in 1927, published them in the book The American Songbag. Rachel Donaldson, a historian who worked for Vanderbilt, later stated this about The American Songbird in her analysis of the folk music revival. "In his collections of folk songs, Sandburg added a class dynamic to popular understandings of American folk music. This was the final element of the foundation upon which the early folk music revivalists constructed their own view of Americanism. Sandburg's working class Americans joined with the ethnically, racially, and regionally diverse citizens that other scholars, public intellectuals, and folklorists celebrated their own definitions of the American folk, definitions that the folk revivalists used in constructing their own understanding of American folk music, and an overarching American identity". Prior to the 1930s, the study of folk music was primarily the province of scholars and collectors. The 1930s saw the beginnings of larger scale themes, commonalities, and linkages in folk music developing in the populace and practitioners as well, often related to the Great Depression. Regionalism and cultural pluralism grew as influences and themes. During this time folk music began to become enmeshed with political and social activism themes and movements. and politically active prominent folk musicians and scholars seeing communism as a possible better system, through the lens of the Great Depression. Woody Guthrie exemplifies songwriters and artists with such an outlook. Folk music festivals proliferated during the 1930s. President Franklin Roosevelt was a fan of folk music, hosted folk concerts at the White House, and often patronized folk festivals. One prominent festival was Sarah Gertrude Knott's National Folk Festival, established in St. Louis, Missouri in 1934. Under the sponsorship of the Washington Post, the festival was held in Washington, DC at Constitution Hall from 1937 to 1942. The folk music movement, festivals, and the wartime effort were seen as forces for social goods such as democracy, cultural pluralism, and the removal of culture and race based barriers. The American folk music revivalists of the 1930s approached folk music in different ways. By the end of the 1930s these and others had turned American folk music into a social movement. Ritchie, living in a time when the Appalachians had opened up to outside influence, was university educated and ultimately moved to New York City, where she made a number of classic recordings of the family repertoire and published an important compilation of these songs. In January 2012, the American Folklife Center at the Library of Congress, with the Association for Cultural Equity, announced that they would release Lomax's vast archive of 1946 and later recording in digital form. Lomax spent the last 20 years of his life working on an Interactive Multimedia educational computer project he called the Global Jukebox, which included 5,000 hours of sound recordings, 400,000 feet of film, 3,000 videotapes, and 5,000 photographs. As of March 2012, this has been accomplished. Approximately 17,400 of Lomax's recordings from 1946 and later have been made available free online. This material from Alan Lomax's independent archive, begun in 1946, which has been digitized and offered by the Association for Cultural Equity, is "distinct from the thousands of earlier recordings on acetate and aluminum discs he made from 1933 to 1942 under the auspices of the Library of Congress. This earlier collection—which includes the famous Jelly Roll Morton, Woody Guthrie, Lead Belly, and Muddy Waters sessions, as well as Lomax's prodigious collections made in Haiti and Eastern Kentucky (1937) — is the provenance of the American Folklife Center" and its regions and nations have distinct musical traditions. The music of North Africa for the most part has a different history from Sub Saharan African music traditions. The music and dance forms of the African diaspora, including African American music and many Caribbean genres like soca, calypso and Zouk; and Latin American music genres like the samba, Cuban rumba, salsa; and other clave (rhythm) based genres, were founded to varying degrees on the music of enslaved Africans, which has in turn influenced African popular music.

Азия

Көптеген Азия өркениеттері өнер / сарай / классикалық стильдер мен "халық" музыкасын ажыратады. Мысалы, қайтыс болған Алам Лохар – Оңтүстік Азиядан шыққан әнші, ол халық әншісі ретінде танымал. Khunung Eshei/Khuland Eshei – Азияның Манипур штатындағы мейтей халқының ежелгі халық әні, ол Азия халық музыкасының мысалы және оны жеке жанр ретінде қалыптастыру жолы.

Қытайдың халық музыкасы

Археологиялық жаңалыстар Қытай халық музыкасын 7000 жылға дейін жетелетінін көрсетеді, ол негізінен пентатоникалық шкалаға негіделген. Хан дәстүрлі тойлары мен жоқтауларында көбінесе суона деп аталатын гобойдың бір түрі және чуйгушоу деп аталатын соққылы аспаптар тобы қолданылады. Ауыз мүшелерінен (шенг), шаумалардан (суона), флейталардан (дизи) және соққы аспаптарынан (әсіресе юнлуо гонгтарынан) тұратын топтар солтүстік ауылдарда кең таралған; олардың музыкасы Пекин, Сиань, Утайшань және Тяньцзиньдегі императорлық храм музыкасынан бастау алады. Сиань барабан музыкасы, желді және соққылы аспаптардан тұрады, Сиань маңында танымал және Қытайдан тыс жерлерде коммерциялық сұранысқа ие. Тағы бір маңызды аспап – қытай сыбызғысы, ол аккордеон сияқты батыс аспаптарының алғабасы саналады. Батыс үлгісіндегі қола оркестрлерінің қатысуымен өтетін шерулер жиі кездеседі, көбінесе дыбыс күші жағынан шаум/чуйгушоу тобымен бәсекелеседі. Оңтүстік Фуцзянь және Тайваньда Наньинь немесе Наньгуань – дәстүрлі балладалар жанры. Олар әйел адамдармен ксяо және пипа, сондай-ақ басқа да дәстүрлі аспаптармен орындалады. Музыка көбінесе қайғылы болып келеді және көбінесе махаббатқа шалдыққан адамдар туралы айтады. Одан оңтүстікке қарай, Шантоу, Хакка және Чаочжоуда чжэн ансамбльдері танымал. Сычжу ансамбльдері флейталар мен иілген немесе тартылған струналы аспаптарды гармониялы және әуенді музыка жасау үшін пайдаланады, ол кейбір тыңдаушылар арасында Батыста да танымал болды. Бұл ансамбльдер Нанкин және Ханчжоуда, сондай-ақ Оңтүстік Янцзы аймағындағы басқа да жерлерде танымал. Цзяннань Сычжу (Цзяннаньнан келген жібек және бамбук музыкасы) – аспаптық музыканың бір түрі, оны көбінесе Шанхай шайханаларындағы әуесқой музыканттар орындайды. Гуандун музыкасы немесе Кантон музыкасы – Гуанчжоу және айналасындағы аймақтардың аспаптық музыкасы. Бұл аймақтың музыкасы Юэцзю (Кантон операсы) музыкасына әсер етті, ол Қытайдың «Алтын ғасыры» кезінде кең танымал болды. Қытайда халық әндері ежелгі заманнан бері жазылып келеді. Юэфу термині балладалар, жоқтаулар, халық әндері, махаббат әндері және сарайда орындалатын әндер сияқты әндердің кең ауқымын білдіреді. Қытай – көптеген тілдік және географиялық аймақтары бар кең ел. Халық әндері географиялық аймақ, тіл түрі, этникалық топ, әлеуметтік функция (мысалы, еңбек әндері, рәсімдік әндер, құдалық әндері) және музыкалық түрлер бойынша жіктеледі. Қытай фольклоршылары жинаған қазіргі антологиялар дәстүрлі әндер, революциялық әндер және жаңадан құрастырылған әндер арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Солтүстік-батыс Қытайдағы әндер әдемі әйелдерге сілтеме жасайтын «гүл әндері» (хуа’ер) деп аталады, бірақ бұрын олар эротикалық мазмұнымен танымал болған. Цзянсу провинциясының «тау әндері» (шаньге) де махаббат тақырыбымен әйгілі болды. Басқа да аймақтық ән дәстүрлеріне Төменгі Янцзы дельтасының «тартылған өлеңдері» (танци), Кантон ағаш балық дәстүрі (мую немесе мук ю) және Солтүстік Қытайдың барабан әндері (гуци) жатады. XXI ғасырда көптеген қытай халық әндері ЮНЕСКО-ның Адамзаттың материалдық емес мәдени мұрасының өкілдік тізіміне енгізілді. Осы процесте бұрынғыда осыратушы деп есептелген әндер енді романтикалық танысу әндері ретінде қайта жаңартылуда. Көптеген қауымдастықтарда танымал болған аймақтық ән байқаулары кәсіби халық әншілігін мансап ретінде насихаттады, соның нәтижесінде кейбір жеке халық әншілері ұлттық деңгейде танымал болды.

Archaeological discoveries date Chinese folk music back 7000 years; it is largely based on the pentatonic scale. Han traditional weddings and funerals usually include a form of oboe called a suona, and apercussive ensembles called a chuigushou. Ensembles consisting of mouth organs (sheng), shawms (suona), flutes (dizi) and percussion instruments (especially yunluo gongs) are popular in northern villages; their music is descended from the imperial temple music of Beijing, Xi'an, Wutai shan and Tianjin. Xi'an drum music, consisting of wind and percussive instruments, is popular around Xi'an, and has received some commercial popularity outside of China. Another important instrument is the sheng, a type of Chinese pipe, an ancient instrument that is ancestor of all Western free reed instruments, such as the accordion. Parades led by Western type brass bands are common, often competing in volume with a shawm/chuigushou band. In southern Fujian and Taiwan, Nanyin or Nanguan is a genre of traditional ballads. They are sung by a woman accompanied by a xiao and a pipa, as well as other traditional instruments. The music is generally sorrowful and typically deals with love stricken people. Further south, in Shantou, Hakka and Chaozhou, zheng ensembles are popular. Sizhu ensembles use flutes and bowed or plucked string instruments to make harmonious and melodious music that has become popular in the West among some listeners. These are popular in Nanjing and Hangzhou, as well as elsewhere along the southern Yangtze area. Jiangnan Sizhu (silk and bamboo music from Jiangnan) is a style of instrumental music, often played by amateur musicians in tea houses in Shanghai. Guangdong Music or Cantonese Music is instrumental music from Guangzhou and surrounding areas. The music from this region influenced Yueju (Cantonese Opera) music, which would later grow popular during the self described "Golden Age" of China under the PRC. Folk songs have been recorded since ancient times in China. The term Yuefu was used for a broad range of songs such as ballads, laments, folk songs, love songs, and songs performed at court. China is a vast country, with a multiplicity of linguistic and geographic regions. Folk songs are categorized by geographic region, language type, ethnicity, social function (e. g. work song, ritual song, courting song) and musical type. Modern anthologies collected by Chinese folklorists distinguish between traditional songs, revolutionary songs, and newly invented songs. The songs of northwest China are known as "flower songs" (hua'er), a reference to beautiful women, while in the past they were notorious for their erotic content. The village "mountain songs" (shan'ge) of Jiangsu province were also well known for their amorous themes. Other regional song traditions include the "strummed lyrics" (tanci) of the Lower Yangtze Delta, the Cantonese Wooden Fish tradition (muyu or muk yu) and the Drum Songs (guci) of north China. In the twenty first century many cherished Chinese folk songs have been inscribed in the UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity. In the process, songs once seen as vulgar are now being reconstructed as romantic courtship songs. Regional song competitions, popular in many communities, have promoted professional folk singing as a career, with some individual folk singers having gained national prominence.

Австралия

Халық әндерінің дәстүрлерін Австралияға Англия, Шотландия және Ирландиядан келген алғашқы қоныс жайлаушылар алып келді және елдің шалғай ауылдық аймақтарында кеңінен таралды. Буш балладалары түрінде жазылған ұйқасты әндер, өлеңдер мен әңгімелер көбінесе Буштағы Австралияның көшпелі және қарсылық рухын көрсетеді, ал авторлары мен орындаушылары буш бардтары деп аталады. 19 ғасыр – буш балладаларының алтын ғасыры болды. Бірнеше зерттеушілер әндерді жинап, каталогтады, олардың ішінде Джон Мередиттің 1950 жылдардағы жазбалары Австралия Ұлттық кітапханасындағы жинақтың негізіне айналды. Әдеттегі тақырыптарына кен өндіру, мал өсіру және айдау, қой қырқу, саяхаттау, соғыс оқиғалары, 1891 жылғы Австралиялық қырқыштардың ереуілі, жерсіз жұмысшылар мен жер иелері арасындағы таптық қақтығыстар, Нед Келли сияқты заңнан тыс адамдар, сондай-ақ махаббат және жүк тасымалы сияқты қазіргі заманғы тақырыптар кіреді. Ең танымал буш балладасы – «Waltzing Matilda» («Матильда вальсі»), ол «Австралияның ресми емес ұлттық әнұраны» деп аталады. Австралияның түпкілікті халқының музыкасы аборигендер мен Торрес бұғазы аралдарының музыкасын қамтиды, олар бірлесіп Австралияның түпкілікті халқы деп аталады; ол Австралияның түпкілікті халықтары орындайтын әртүрлі ерекше дәстүрлі музыкалық стильдерді, сондай-ақ түпкілікті Австралиялық әртістердің түсіндірген және орындаған еуропалық дәстүрлермен үйлескен қазіргі заманғы музыкалық стильдерді қамтиды. Музыка осы халықтардың әлеуметтік, мәдени және рәсімдік салтанаттарының ажырамас бөлігі болды, мыңжылдықтар бойы олардың жеке және ұжымдық тарихынан бүгінгі күнге дейін. Дәстүрлі формаларға белгілі бір аймақтарда немесе Австралияның түпкілікті топтарында ерекшеліктері бар орындаушылық және музыкалық аспаптардың көптеген аспектілері кіреді. Музыкалық дәстүрдің бірдей элементтері Австралия құрлығының көп бөлігінде, тіпті одан да тыс жерлерде де кездеседі. Торрес бұғазы аралдарының мәдениеті Жаңа Гвинеяның көршілес бөліктерімен байланысты, сондықтан олардың музыкасы да байланысты. Музыка – Австралияның түпкілікті халқының мәдениетін сақтаудағы маңызды құрал.

Folk song traditions were taken to Australia by early settlers from England, Scotland and Ireland and gained particular foothold in the rural outback. The rhyming songs, poems and tales written in the form of bush ballads often relate to the itinerant and rebellious spirit of Australia in The Bush, and the authors and performers are often referred to as bush bards. The 19th century was the golden age of bush ballads. Several collectors have catalogued the songs including John Meredith whose recording in the 1950s became the basis of the collection in the National Library of Australia. Typical subjects include mining, raising and droving cattle, sheep shearing, wanderings, war stories, the 1891 Australian shearers' strike, class conflicts between the landless working class and the squatters (landowners), and outlaws such as Ned Kelly, as well as love interests and more modern fare such as trucking. The most famous bush ballad is "Waltzing Matilda", which has been called "the unofficial national anthem of Australia". Indigenous Australian music includes the music of Aboriginal Australians and Torres Strait Islanders, who are collectively called Indigenous Australians; it incorporates a variety of distinctive traditional music styles practiced by Indigenous Australian peoples, as well as a range of contemporary musical styles of and fusion with European traditions as interpreted and performed by indigenous Australian artists. Music has formed an integral part of the social, cultural and ceremonial observances of these peoples, down through the millennia of their individual and collective histories to the present day. The traditional forms include many aspects of performance and musical instruments unique to particular regions or Indigenous Australian groups. Equal elements of musical tradition are common through much of the Australian continent, and even beyond. The culture of the Torres Strait Islanders is related to that of adjacent parts of New Guinea and so their music is also related. Music is a vital part of Indigenous Australians' cultural maintenance.

Келттік дәстүрлі музыка

Кельт музыкасы – суретшілер, жазба компаниялары, музыка дүкендері және музыка журналдары қолданатын термин. Бұл термин кельт халықтарының халық музыкасы дәстүрлерінен пайда болған музыкалық жанрлардың кең тобын сипаттау үшін қолданылады. Осы дәстүрлерге ирланд, шотланд, мэнктік, корниш, уэльс және бретон дәстүрлері жатады. Астурия және Галисия музыкасы да жиі қосылады, бірақ олардың арасындағы тығыз музыкалық байланысты көрсететін маңызды зерттеулер жоқ. Бретаньдегі халықтық қайта жандану 1950-ші жылдары «багаду» және «кан ха дискан» арқылы басталды, ал 1960-шы жылдардың ортасынан бастап Алан Стивеллдің жұмысы арқылы әлемдік деңгейде танымал болды. Ирландияда The Clancy Brothers және Tommy Makem (мүшелерінің барлығы Ирландияда туған болғанымен, топ Нью-Йорктің Гринвич-Виллиджінде танымал болды), The Dubliners, Clannad, Planxty, The Chieftains, The Pogues, The Corrs, The Irish Rovers және басқа да көптеген халықтық топтар соңғы онжылдықтарда ирландтық дәстүрлі музыканы жандандыру және қайта танымал ету үшін көп еңбек етті. Бұл топтар, белгілі бір деңгейде, ирланд музыкасының дәстүріне қатысты және Сеймус Эннис және Питер Кеннеди сияқты суретшілердің еңбегінен үлкен пайда көрді. Silly Wizard, Capercaillie, Runrig, Jackie Leven, Julie Fowlis, Karine Polwart, Alasdair Roberts, Dick Gaughan, Wolfstone, Boys of the Lough және The Silencers шотландтық халық музыкасын дәстүрлі шотланд және гэль халық әндерін заманауи жанрлармен үйлестіре отырып, жанды және жаңа сақтап келді. Бұл суретшілер сонымен қатар Еуропа және Солтүстік Америкада коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. Шотландияның дәстүрлі музыкалық аренасында үлкен таланттар пайда болуда, соңғы жылдары Mànran, Skipinnish, Barluath және Breabach сияқты топтар, сондай-ақ Patsy Reid, Robyn Stapleton және Mischa MacPherson сияқты жеке орындаушылар үлкен жетістіктерге қол жеткізді.

Орталық және Шығыс Еуропа

Шығыс блогы кезінде ұлттық халық билерін мемлекет белсенді түрде насихаттады. 1937 жылдан 1990 жылға дейін Ресей мен Польшадан шыққан би топтары коммунистік емес Еуропа елдерін аралап өтті. Қызыл Армия хоры көптеген альбомдар жаздырып, ең танымал әскери музыкалық ұйымға айналды. Шығыс Еуропа еврей халқының клезмер музыкалық дәстүрінің отаны болып табылады. Полька – Орталық Еуропаның биі, сонымен қатар бүкіл Еуропа мен Америкада кең таралған би музыкасының жанры. Ол 19 ғасырдың ортасында Богемияда пайда болды. Полька бүгінге дейін көптеген Еуропа елдерінде халық музыкасының танымал жанры болып саналады және Польша, Латвия, Литва, Чехия, Нидерланды, Хорватия, Словения, Германия, Венгрия, Австрия, Швейцария, Италия, Украина, Беларусь, Ресей және Словакиядағы халық әртістері орындайды. Бұл бидің жергілікті түрлері Скандинавия елдерінде, Ұлыбританияда, Ирландия Республикасында, Латын Америкасында (әсіресе Мексикада) және АҚШ-та да кездеседі. Немец фольксвидерлері, «Кармина Бурана» сияқты Liederhandschriften қолжазбаларында сақталған, ортағасырлық миннезанг және майстерзингер дәстүрлерімен байланысты. Бұл халық әндері 18 ғасырдың соңында неміс романтизмі кезінде қайта жаңғырды, алғашқыда Иоганн Готфрид Гердер және ағартушылықтың басқа да жақтастары тарапынан насихатталды, кейіннен Ахим фон Арним мен Клеменс Брентано («Des Knaben Wunderhorn») және Людвиг Уланд жинақтады. Халықтық музыка мен би жанры, әсіресе Баварияның Альпілік аймақтарында, Австрияда, Швейцарияда (Kuhreihen) және Оңтүстік Тирольде индустрияландыруға қарамастан, бүгінге дейін сақталған ауылдық қауымдастықтарда кездеседі. Жоғарғы Карниола мен Штириядағы словен халық музыкасы да Альпілік дәстүрлерден пайда болды, мысалы, Лёже Слак ансамблі сияқты. Дәстүрлі фольксмузикті коммерциялық фольксмузикпен шатастырмау керек, ол оның туындысы болып табылады. Венгриялық Muzsikás тобы көптеген американдық гастрольдерде болды және «Англиялық науқас» голливудтік фильміне қатысты, ал әнші Марта Себестен Deep Forest тобымен жұмыс істеді. 1970-ші жылдарда басталған венгр танчхаз қозғалысы музыкатану мамандары мен әуесқойлар арасындағы тығыз ынтымақтастықты қамтиды. Алайда, Венгрияның кейбір ауылдық аймақтарында дәстүрлі венгр халық музыкасы мен мәдениеті сақталғанмен, Трансильваниядағы венгр этникалық қауымдастықтары арасында жоғалу қаупі бар. Танчхаз қозғалысы музыка, би және киім-кешек сияқты кең ауқымды халықтық дәстүрлерді жаңғыртты және жаңа музыкалық клубтар құрды. Бұл қозғалыс этникалық венгр қауымдастықтарына әлемнің басқа да аймақтарына тарады. Ол Босния мен Герцеговина, Болгария, Хорватия, Грекия, Черногория, Сербия, Румыния, Солтүстік Македония, Албания, Югославияның тарихи мемлекеттері (немесе Сербия мен Черногория) және Фракия сияқты географиялық аймақтардың музыкасын қамтиды. Кейбір музыка күрделі ырғақпен ерекшеленеді. «Болгар дауыстарының құпиясы» тобы 32-ші жыл сайынғы салтанатта «Грэмми» сыйлығын ең үздік дәстүрлі халықтық жазба үшін жеңіп алды. Балқан халық музыкасының маңызды бөлігі – жергілікті рома халқының музыкасы, ол тальва және қола оркестр музыкасы деп аталады.

During the Eastern Bloc era, national folk dancing was actively promoted by the state. Dance troupes from Russia and Poland toured non communist Europe from about 1937 to 1990. The Red Army Choir recorded many albums, becoming the most popular military band. Eastern Europe is also the origin of the Jewish Klezmer tradition. The polka is a central European dance and also a genre of dance music familiar throughout Europe and the Americas. It originated in the middle of the 19th century in Bohemia. Polka is still a popular genre of folk music in many European countries and is performed by folk artists in Poland, Latvia, Lithuania, Czech Republic, Netherlands, Croatia, Slovenia, Germany, Hungary, Austria, Switzerland, Italy, Ukraine, Belarus, Russia and Slovakia. Local varieties of this dance are also found in the Nordic countries, United Kingdom, Republic of Ireland, Latin America (especially Mexico), and in the United States. German Volkslieder perpetuated by Liederhandschriften manuscripts like Carmina Burana date back to medieval Minnesang and Meistersinger traditions. Those folk songs revived in the late 18th century period of German Romanticism, first promoted by Johann Gottfried Herder and other advocates of the Enlightenment, later compiled by Achim von Arnim and Clemens Brentano (Des Knaben Wunderhorn) as well as by Ludwig Uhland. The Volksmusik and folk dances genre, especially in the Alpine regions of Bavaria, Austria, Switzerland (Kuhreihen) and South Tyrol, up to today has lingered in rustic communities against the backdrop of industrialisation—Low German shanties or the Wienerlied (Schrammelmusik) being notable exceptions. Slovene folk music in Upper Carniola and Styria also originated from the Alpine traditions, like the prolific Lojze Slak Ensemble. Traditional Volksmusik is not to be confused with commercial Volkstümliche Musik, which is a derivation of that. The Hungarian group Muzsikás played numerous American tours and participated in the Hollywood movie The English Patient while the singer Márta Sebestyén worked with the band Deep Forest. The Hungarian táncház movement, started in the 1970s, involves strong cooperation between musicology experts and enthusiastic amateurs. However, traditional Hungarian folk music and folk culture barely survived in some rural areas of Hungary, and it has also begun to disappear among the ethnic Hungarians in Transylvania. The táncház movement revived broader folk traditions of music, dance, and costume together and created a new kind of music club. The movement spread to ethnic Hungarian communities elsewhere in the world. It comprises the music of Bosnia and Herzegovina, Bulgaria, Croatia, Greece, Montenegro, Serbia, Romania, North Macedonia, Albania, some of the historical states of Yugoslavia or Serbia and Montenegro and geographical regions such as Thrace. Some music is characterised by complex rhythm. A notable act is the Mystery of the Bulgarian Voices, which won the Grammy Award for Best Traditional Folk Recording at the 32nd annual ceremony. An important part of the whole Balkan folk music is the music of the local Romani ethnic minority, which is called tallava and brass band music.

Солтүстік халық музыкасы

Солтүстік Еуропа, әсіресе Скандинавия елдерінің халық музыкасы бірнеше дәстүрлерді қамтиды. Скандинавия елдеріне әдетте Исландия, Норвегия, Финляндия, Швеция, Дания және Гренландия кіреді. Кейде Эстония, Латвия және Литва сияқты Балтық елдері де оған қосылады. Скандинавия елдерінің көптеген аймақтары белгілі бір дәстүрлерді бөліседі, бірақ олардың көпшілігі айқын ерекшеліктерге ие, мысалы, Дания, Швеция және Норвегияның псалмодиконы. Балтық мемлекеттерін (немесе кейде тек Эстонияны) және Ресейдің солтүстік-батыс бөліктерін мәдени ұқсастықтары бар деп топтастыруға болады, бірақ соңғы жылдары бұл қарым-қатынас салқындады. Норвегия, Швеция, Дания және Атлантика мұхитындағы Исландия мен Фарер аралдарымен салыстырғанда, мұндай ұқсастықтар жоқ. Гренландияның инуит мәдениеті өзінің бірегей музыкалық дәстүрлеріне ие. Финляндия Балтық және Скандинавия елдерімен көптеген мәдени ұқсастықтарды бөліседі. Швеция, Норвегия, Финляндия және Ресейдегі саамдар көршілес мәдениеттермен байланысы бар, бірақ өздерінің ерекше мәдениетін сақтайды. Швед халық музыкасы – 19 ғасырдың басында Швецияда басталған фольклорлық жинау жұмысына негізделген музыка жанры. Швед халық музыкасының негізгі аспабы – скрипка. Швед дәстүрлеріне тән тағы бір аспап – никельгарпа. Шведтердегі аспаптық халық музыкасының көп бөлігі би музыкасы болып табылады, ал швед халық музыкасының ерекше белгісі – поляк. Швециядағы вокалдық және аспаптық дәстүрлер тарихи тұрғыдан әндерді бөлісіп келген, бірақ олар жеке орындалған. 1970-ші жылдардағы халық музыкасының жаңаруынан бастап, әншілер мен музыканттар халық музыкасы ансамбльдерінде бірге өнер көрсетуге кірісті.

Латын Америкасы

Американың халық музыкасы үш негізгі музыкалық түрдің қалыптасуы мен бірігуінен тұрады: еуропалық дәстүрлі музыка, американдық жергілікті халықтардың дәстүрлі музыкасы және сол құрлықтан құлдармен келген африкалық тайпалық музыка. Латын және Оңтүстік Америка музыкасының ерекшелігі – анддық музыка, сондай-ақ карибтік және пампеандық сияқты басқа жергілікті стильдер, Испания мен Португалияның ибериялық музыкасы және жалпы алғанда африкалық тайпалық музыка. Бұл үш түр орталық және оңтүстік Америкада ерекшеленген музыкалық формаларға айналып, бірігіп дамыды. Анд музыкасы – еуропалықтар келгенге дейін Инка империясының аумағында тұрған кечуа, аймара және басқа халықтардың мекенінен шыққан. Оған Боливия, Эквадор, Чили, Колумбия, Перу және Венесуэланың аймақтарына тән фольклорлық музыка кіреді. Анд музыкасы Латын Америкасының әртүрлі аймақтарында танымал, оның негізгі тыңдармандары ауылдық жерлерде және жергілікті халық арасында. 1970 жылдардағы «Nueva Canción» қозғалысы осы жанрды Латын Америкасы бойынша жаңғыртты және оны бұрын белгісіз немесе ұмытылған жерлерге жеткізді. «Nueva Canción» (испан тілінде «жаңа ән») – Латын Америкасы мен Иберияның халық музыкасы, халықтық шабытталған музыка және әлеуметтік маңызы бар музыканың бір қозғалысы және жанры. Оның дамуы мен рөлі кейбір жағынан Солтүстік Америкадағы халық музыкасының екінші қайта жандануына ұқсас. Бұл дәстүрлі халық музыкасынан жаңа жанрдың пайда болуын қамтиды, ол негізінен қазіргі заманғы халық музыкасы болып табылады, бірақ ағылшын тіліндегі осы жанр термині оған жиі қолданылмайды. «Nueva Canción» 1970-1980 жылдары Португалия, Испания және Латын Америкасындағы әлеуметтік өзгерістерде маңызды рөл атқарғаны үшін танымал. «Nueva Canción» алғаш рет 1960 жылдары Чилиде «Чилидің жаңа әні» ретінде пайда болды. Музыкалық стиль көп ұзамай Испанияда және Латын Америкасының кейбір аймақтарында ұқсас атаулармен кеңінен танылды. «Nueva Canción» дәстүрлі Латын Америкасының халық музыкасын жаңартты және саяси мәтіндері арқасында революциялық қозғалыстармен, Латын Америкасының жаңа солшылдарымен, азаттық теологиясымен, хиппилермен және адам құқықтары қозғалыстарымен байланысты болды. Ол Латын Америкасы бойынша үлкен танымалдылыққа ие болды және «Rock en español» жанрының алғыкүші саналады. Cueca – Чили, Боливия және Перуға тән музыкалық стильдер мен билердің жиынтығы. Trova және Son – Кубаның дәстүрлі музыкасының стильдері, ол Ориенте провинциясынан шыққан және испан әндері мен билерінің (Болеро және контраданса сияқты) және афрокубалық ырғақ пен соқпалы аспаптардың ықпалына ие. Moda de viola – бразилиялық халық музыкасын белгілейтін атау. Ол көбінесе 6 ішекті нейлонды акустикалық гитарамен орындалады, бірақ ең дәстүрлі аспап – viola caipira. Әндерде ауыл шаруашылығымен айналысатын адамдардың өміріндегі қиындықтар суреттеледі. Тақырыптар көбінесе жер, жануарлар, фольклор, мүмкін емес махаббат және ажырасумен байланысты. Көптеген әндер көңілді болғанымен, олардың көпшілігі ностальгиялық және күйзеліске толы.

The folk music of the Americas consists of the encounter and union of three main musical types: European traditional music, traditional music of the American natives, and tribal African music that arrived with slaves from that continent. The particular case of Latin and South American music points to Andean music among other native musical styles (such as Caribbean and pampean), Iberian music of Spain and Portugal, and generally speaking African tribal music, the three of which fused together evolving in differentiated musical forms in Central and South America. Andean music comes from the region of the Quechuas, Aymaras, and other peoples that inhabit the general area of the Inca Empire prior to European contact. It includes folklore music of parts of Bolivia, Ecuador, Chile, Colombia, Peru and Venezuela. Andean music is popular to different degrees across Latin America, having its core public in rural areas and among indigenous populations. The Nueva Canción movement of the 1970s revived the genre across Latin America and brought it to places where it was unknown or forgotten. Nueva canción (Spanish for 'new song') is a movement and genre within Latin American and Iberian folk music, folk inspired music, and socially committed music. In some respects its development and role is similar to the second folk music revival in North America. This includes evolution of this new genre from traditional folk music, essentially contemporary folk music except that that English genre term is not commonly applied to it. Nueva cancion is recognized as having played a powerful role in the social upheavals in Portugal, Spain and Latin America during the 1970s and 1980s. Nueva cancion first surfaced during the 1960s as "The Chilean New Song" in Chile. The musical style emerged shortly afterwards in Spain and areas of Latin America where it came to be known under similar names. Nueva canción renewed traditional Latin American folk music, and with its political lyrics it was soon associated with revolutionary movements, the Latin American New Left, Liberation Theology, hippie and human rights movements. It would gain great popularity throughout Latin America, and it is regarded as a precursor to Rock en español. Cueca is a family of musical styles and associated dances from Chile, Bolivia and Peru. Trova and Son are styles of traditional Cuban music originating in the province of Oriente that includes influences from Spanish song and dance, such as Bolero and contradanza as well as Afro Cuban rhythm and percussion elements. Moda de viola is the name designated to Brazilian folk music. It is often performed with a 6 string nylon acoustic guitar, but the most traditional instrument is the viola caipira. The songs basically detailed the difficulties of life of those who work in the country. The themes are usually associated with the land, animals, folklore, impossible love and separation. Although there are some upbeat songs, most of them are nostalgic and melancholic.

Канада

Канаданың дәстүрлі халық музыкасы ерекше түрлі. 1974 жылы Изабел Миллс былай деп жазды: «Канада тарихын білу – канадалық халық әндерінің мозаикасын түсіну үшін маңызды. Бұл мозаиканың бір бөлігін Еуропалық және англосаксон қоныс аударушылары жаңа жерге әкелген Канаданың халық әндері құрайды». Ол Квебек колониясы француз иммигранттарын қалай әкелгенін, одан кейін Ұлыбритания, Германия және басқа да Еуропа елдерінен келген иммигранттар толқындарын, олардың барлығы өздерінің туған жерлерінен музыка әкелгенін, олардың кейбіреулері бүгінге дейін сақталғанын сипаттайды. Этнограф және фольклоршы Мариус Барбо Канадада он мыңнан астам француз халық әні мен олардың нұсқалары жиналғанын бағалады. Көптеген ескі әндер сол кезде Францияда жоғалып кеткен. 19-шы және 20-шы ғасырдың басында Канадада, әсіресе шалғай ауылдық аймақтарда, музыка кәсіби төленген ойын-сауық ретінде салыстырмалы түрде баяу дамыды. Қалалық музыка клубтарында би залдары/варьете жанры танымал болды, одан кейін джаз пайда болды, ал ауылдық Канада көбінесе дәстүрлі музыканың елі болып қалды. Бірақ 1920-1930 жылдары американдық радио желілері Канадаға хабар таратуды бастағанда, канадалық дәстүрлі музыканы тыңдайтын адамдардың саны америкалық Нэшвилл стиліндегі кантри музыкасы және джаз сияқты қалалық стильдерге ауысты. Канадалық музыканың американдануы 1930 жылдары Канада радио лигасының ұлттық қоғамдық хабар таратушыны құру үшін лоббилеуіне әкелді, нәтижесінде 1936 жылы Канада радио корпорациясы (CBC) құрылды. CBC радио және кейіннен теледидар арқылы канадалық музыканы, соның ішінде дәстүрлі музыканы насихаттады, бірақ ғасырдың ортасындағы «заманауи» нәрселерге деген құштарлық халық музыкасының рок пен поп музыкасына қарағанда төмендеуіне әкелді. Дегенмен, 1960-шы жылдардағы халық музыкасының жаңаруы Канадаға әсер етті, сол кезде Монреаль халық шеберханасы және ел бойынша басқа да халық клубтары мен кофеханалар жас әнші-күйшілер мен орындаушылар үшін, сондай-ақ шетелден келген суретшілермен алмасу ортасы болды.

Canada's traditional folk music is particularly diverse. "Knowledge of the history of Canada", wrote Isabelle Mills in 1974, "is essential in understanding the mosaic of Canadian folk song. Part of this mosaic is supplied by the folk songs of Canada brought by European and Anglo Saxon settlers to the new land." She describes how the French colony at Québec brought French immigrants, followed before long by waves of immigrants from Great Britain, Germany, and other European countries, all bringing music from their homelands, some of which survives into the present day. Ethnographer and folklorist Marius Barbeau estimated that well over ten thousand French folk songs and their variants had been collected in Canada. Many of the older ones had by then died out in France. Music as professionalized paid entertainment grew relatively slowly in Canada, especially remote rural areas, through the 19th and early 20th centuries. While in urban music clubs of the dance hall/vaudeville variety became popular, followed by jazz, rural Canada remained mostly a land of traditional music. Yet when American radio networks began broadcasting into Canada in the 1920s and 1930s, the audience for Canadian traditional music progressively declined in favour of American Nashville style country music and urban styles like jazz. The Americanization of Canadian music led the Canadian Radio League to lobby for a national public broadcaster in the 1930s, eventually leading to the creation of the Canadian Broadcasting Corporation (CBC) in 1936. The CBC promoted Canadian music, including traditional music, on its radio and later television services, but the mid century craze for all things "modern" led to the decline of folk music relative to rock and pop. Canada was however influenced by the folk music revival of the 1960s, when local venues such as the Montreal Folk Workshop, and other folk clubs and coffee houses across the country, became crucibles for emerging songwriters and performers as well as for interchange with artists visiting from abroad.

Америка Құрама Штаттары

Америкалық дәстүрлі музыканы тамырлық музыка деп те атайды. Тамырлық музыка – музыкалық жанрлардың кең ауқымы, оның ішінде блюграсс, кантри музыкасы, госпел, ежелгі музыка, жұмысшылар тобының музыкасы, Аппалачи халқының музыкасы, блюз, каджун және американдық үндістердің музыкасы кіреді. Музыка американдық деп есептеледі, өйткені ол АҚШ-та туған немесе дамыған, немесе шетелдік бастауларынан соншалықты өзгеше дамып, музыка зерттеушілерін ерекше жаңалық ретінде таң қалдырды. Ол «тамырлық музыка» деп аталады, себебі ол АҚШ-та кейіннен дамыған музыканың негізі болды, соның ішінде рок-н-ролл, қазіргі халық музыкасы, ритм-н-блюз және джаз. Осы жанрлардың кейбіреулері дәстүрлі халық музыкасы болып саналады. Каджун музыкасы – Луизиананың символдық музыкасы, ол Канаданың француз тілді акадиялықтарының балладаларынан бастау алады. Каджун музыкасы көбінесе Акадиядан шыққан, креолдық негізделген, каджун әсері бар зидеко стилімен бірге айтылады. Бұл француз Луизианасының дыбыстары американдық эстрадалық музыкаға көптеген жылдар бойы, әсіресе кантри музыкасына әсер етті және теледидар жарнамалары сияқты бұқаралық ақпарат құралдары арқылы халық мәдениетіне ықпал етті. Аппалачи музыкасы – АҚШ-тың шығысындағы Аппалачи аймағының дәстүрлі музыкасы. Ол әртүрлі еуропалық және африкалық әсерлерден құралған, соның ішінде ағылшын балладалары, ирланд және шотланд халық музыкасы (әсіресе скрипка музыкасы), гимндер және афроамерикандық блюзден алынған. 1920 жылдары алғаш рет жазылған Аппалачи музыканттары ежелгі заман музыкасының, кантри музыкасының және блюграстың ерте дамуына маңызды үлес қосты және американдық халық музыкасының қайта жаңғыруының маңызды бөлігі болды. Аппалачи музыкасын орындау үшін әдетте банджо, американдық скрипка, fretful dulcimer және гитара қолданылады. Алғашқы жазылған Аппалачи музыканттарының ішінде Fiddlin' John Carson, Henry Whitter, Bascom Lamar Lunsford, Carter отбасы, Clarence Ashley, Frank Proffitt және Dock Boggs бар, олардың барлығы 1920 және 1930 жылдары жазылған. 1950-1960 жылдардағы халық музыкасының қайта жаңғыру кезінде бірнеше Аппалачи музыканттары танымал болды, соның ішінде Jean Ritchie, Roscoe Holcomb, Ola Belle Reed, Lily May Ledford және Doc Watson. Loretta Lynn, Roy Acuff, Dolly Parton, Earl Scruggs, Chet Atkins және Don Reno сияқты кантри және блюграсс әртістері дәстүрлі Аппалачи музыкасының күшті ықпалына тап болды. Оклахома және АҚШ-тың оңтүстік жазықтары: Жазба тарихына дейін осы аймақтағы американдық үндістер әндер мен аспаптарды қолданған, музыка мен би рәсімдер мен әлеуметтік шаралардың негізгі бөлігі болып қала береді. «Басқа оңтүстік-шығыс тайпаларының өздерінің қасиетті және әлеуметтік әндері бар, соның ішінде жануарлар билері мен достық билері, сондай-ақ стикбол ойындарына сүйемелдейтін әндер бар». Оңтүстік жазықтарындағы үндістердің музыкасының орталық бөлігі – барабан, ол жазықтардағы үндістердің музыкасының жүрек соғуы деп аталады. Бұл жанрдың көп бөлігі аң аулау және соғыспен байланысты, ол далалық мәдениеттің негізі болды. «Халық музыкасының қайта жаңғыруы» термині дәстүрлі халық музыкасына деген қызығушылықтың жаңадан оянуына немесе оны өзгертетін оқиғаға немесе кезеңге қатысты; соңғысы көбінесе әлеуметтік белсенділік компонентін қамтиды. Бұрынғысының көрнекті мысалы – шамамен 1890-1920 жылдардағы британдық халық музыкасының қайта жаңғыруы. Соңғысының ең көрнекті және ықпалды мысалы (әдетте «халық музыкасының қайта жаңғыруы» деп аталады) – 20-ғасырдың ортасындағы ағылшын тілді әлемде ортақ болған халық музыкасының қайта жаңғыруы, ол қазіргі халық музыкасын тудырды. Бұл жандану туралы «Қазіргі халық музыкасы» мақаласын қараңыз. Бұрынғы бір қайта жаңғыру батыс классикалық музыкасына әсер етті. Percy Grainger, Ralph Vaughan Williams және Béla Bartók сияқты композиторлар халық әншілері мен музыканттарының әндерін жаздырып алды. Испанияда Isaac Albéniz (1860-1909) фортепианоға арналған шығармаларын шығарды, соның ішінде Suite Iberia (1906-1909) бар. Enrique Granados (1867-1918) испандық операсы – сарсуэла және испан билерін жазды. Manuel de Falla (1876-1946) андалузиялық фламенконың канте-джондосына қызығушылық танытты, оның әсері оның көптеген шығармаларында қатты сезіледі, соның ішінде Испания бақшасындағы түндер және Siete canciones populares españolas («Жеті испан халық әні», дауыс және фортепиано үшін). Fernando Sor және Francisco Tarrega сияқты композиторлар гитараны Испанияның ұлттық аспабы ретінде таныстырды. Қазіргі испандық халық әртістері көп (Mil i Maria, Russian Red, т.б.), олар өздерінің аталарының дәстүрлерін құрметтей отырып, жаңартуда. Фламенко 20-ғасыр бойына танымал болды, сондай-ақ Галисияның кельт музыкасы сияқты солтүстік стильдер де дамыды. Француз классикалық композиторлары, Bizet-тен Ravel-ге дейін, испандық тақырыптарды пайдаланды және ерекше испандық жанрлар бүкіл әлемде танылды. Халық музыкасының қайта жаңғыруы немесе тамырлық қайта жаңғыруы әлемнің әртүрлі аймақтарында дәстүрлі музыкаға деген қызығушылықтың жаңадан оянуын қамтиды. Бұл көбінесе жастардың, көбінесе өз елдерінің дәстүрлі музыкасының және көбінесе әлеуметтік сананың, мақсаттардың және осы стильдегі жаңа музыканың дамуын қамтиды. Nueva canción, әлеуметтік міндеттемелерге бағытталған жаңа форманың ұқсас эволюциясы бірнеше испан тілді елдерде болды.

American traditional music is also called roots music. Roots music is a broad category of music including bluegrass, country music, gospel, old time music, jug bands, Appalachian folk, blues, Cajun and Native American music. The music is considered American either because it is native to the United States or because it developed there, out of foreign origins, to such a degree that it struck musicologists as something distinctly new. It is considered "roots music" because it served as the basis of music later developed in the United States, including rock and roll, contemporary folk music, rhythm and blues, and jazz. Some of these genres are considered to be traditional folk music. Cajun music, an emblematic music of Louisiana, is rooted in the ballads of the French speaking Acadians of Canada. Cajun music is often mentioned in tandem with the Creole based, Cajun influenced zydeco form, both of Acadiana origin. These French Louisiana sounds have influenced American popular music for many decades, especially country music, and have influenced pop culture through mass media, such as television commercials. Appalachian music is the traditional music of the region of Appalachia in the Eastern United States. It derives from various European and African influences, including English ballads, Irish and Scottish traditional music (especially fiddle music), hymns, and African American blues. First recorded in the 1920s, Appalachian musicians were a key influence on the early development of Old time music, country music, and bluegrass, and were an important part of the American folk music revival. Instruments typically used to perform Appalachian music include the banjo, American fiddle, fretted dulcimer, and guitar. Early recorded Appalachian musicians include Fiddlin' John Carson, Henry Whitter, Bascom Lamar Lunsford, the Carter Family, Clarence Ashley, Frank Proffitt, and Dock Boggs, all of whom were initially recorded in the 1920s and 1930s. Several Appalachian musicians obtained renown during the folk revival of the 1950s and 1960s, including Jean Ritchie, Roscoe Holcomb, Ola Belle Reed, Lily May Ledford, and Doc Watson. Country and bluegrass artists such as Loretta Lynn, Roy Acuff, Dolly Parton, Earl Scruggs, Chet Atkins, and Don Reno were heavily influenced by traditional Appalachian music. Oklahoma and southern US plains: Before recorded history American Indians in this area used songs and instrumentation; music and dance remain the core of ceremonial and social activities. "Other southeastern nations have their own complexes of sacred and social songs, including those for animal dances and friendship dances, and songs that accompany stickball games. Central to the music of the southern Plains Indians is the drum, which has been called the heartbeat of Plains Indian music. Most of that genre can be traced back to activities of hunting and warfare, upon which plains culture was based. "|source=— Ketch Secor
"Folk music revival" refers to either a period of renewed interest in traditional folk music, or to an event or period which transforms it; the latter usually includes a social activism component. A prominent example of the former is the British folk revival of approximately 1890–1920. The most prominent and influential example of the latter (to the extent that it is usually called "the folk music revival") is the folk revival of the mid 20th century, centered in the English speaking world which gave birth to contemporary folk music. See the "Contemporary folk music" article for a description of this revival. One earlier revival influenced western classical music. Such composers as Percy Grainger, Ralph Vaughan Williams, and Béla Bartók made field recordings or transcriptions of folk singers and musicians. In Spain, Isaac Albéniz (1860–1909) produced piano works reflect his Spanish heritage, including the Suite Iberia (1906–1909). Enrique Granados (1867–1918) composed zarzuela, Spanish light opera, and Danzas Españolas – Spanish Dances. Manuel de Falla (1876–1946) became interested in the cante jondo of Andalusian flamenco, the influence of which can be strongly felt in many of his works, which include Nights in the Gardens of Spain and Siete canciones populares españolas ("Seven Spanish Folksongs", for voice and piano). Composers such as Fernando Sor and Francisco Tarrega established the guitar as Spain's national instrument. Modern Spanish folk artists abound (Mil i Maria, Russian Red, et al.) modernizing while respecting the traditions of their forebears. Flamenco grew in popularity through the 20th century, as did northern styles such as the Celtic music of Galicia. French classical composers, from Bizet to Ravel, also drew upon Spanish themes, and distinctive Spanish genres became universally recognized. Folk music revivals or roots revivals also encompass a range of phenomena around the world where there is a renewed interest in traditional music. This is often by the young, often in the traditional music of their own country, and often included new incorporation of social awareness, causes, and evolutions of new music in the same style. Nueva canción, a similar evolution of a new form of socially committed music occurred in several Spanish speaking countries.

Америка Құрама Штаттары

Кейде ең алғашқы АҚШ-тағы халықтық музыка фестивалі 1928 жылы Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласында Баском Ламар Лансфорд құрған Тау биі және халықтық фестиваль болды деп айтылады. Ұлттық халық фестивалі (АҚШ) – Америка Құрама Штаттарында жыл сайын көшіп-қонып өтетін халықтық фестиваль. 1934 жылдан бері оны Ұлттық дәстүрлі өнер кеңесі (NCTA) ұйымдастырып, бүкіл елдегі 26 қала мен ауданда өткізіп келеді. Ұлттық халық фестивалі кейбір қалалардан кеткеннен кейін, Лоуэлл халықтық фестивалі, Ричмонд халықтық фестивалі, Американдық халықтық фестивалі және соңғы кезде Монтана халықтық фестивалі сияқты бірнеше жергілікті халықтық фестивальдердің ашылуына себепкер болды. Ньюпорт фольклорлық фестивалі – Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласының жанында жыл сайын өткізілетін фестиваль. Ол 1959 жылдан 1970 жылға дейін және 1985 жылдан қазіргі уақытқа дейін, әдетте жыл сайын шамамен 10 000 адам қатысады. Төрт күндік Филадельфия халықтық фестивалі 1962 жылы басталды. Оны Philadelphia Folksong Society коммерциялық емес ұйымы демеушілік етеді. Фестивальде World/Fusion, Celtic, Singer Songwriter, Folk Rock, Country, Klezmer және Dance сияқты түрлі жанрдағы заманауи және дәстүрлі орындаушылар өнер көрсетеді. Ол жыл сайын тамыздың үшінші демалыс күнінде өткізіледі. Қазіргі таңда шараға шамамен 12 000 адам келіп, 6 сахнада топтар өнер көрсетеді. Индиана штатындағы Аңшылар айы мерекесіне жыл сайын шамамен 60 000 келуші жиналады.

Ұлыбритания

Сидмут фестивалі 1954 жылы, ал Кембридж халық фестивалі 1965 жылы басталды. Англиядағы Кембридж халық фестивалі халық музыканты деп кімді шақыруға болатынының өте кең анықтамасымен белгілі. "Клуб шатырлары" келушілерге көптеген белгісіз суретшілерді ашуға мүмкіндік береді, олар әрқайсысы фестиваль аудиториясына өздерінің туындыларын он немесе 15 минут бойы таныстырады.

Австралия

Ұлттық халық фестивалі Австралиядағы ең басты халық фестивалі болып табылады және оған 50 000-нан астам адам қатысады. Вудфорд халық фестивалі мен Порт-Фейри халық фестивалі де Австралияның ірі жылдық шараларының қатарында, әйгілі халықаралық халық орындаушыларын және көптеген жергілікті өнер шеберлерін тартады.

Канада

Стэн Роджерс – Канаданың халық фестивалі Саммерфолк тарихындағы маңызды тұлға, ол Онтарио штатының Оуэн Саунд қаласында жыл сайын өткізіледі. Фестивальдің бас сахнасы мен амфитеатры "Стэн Роджерс еске алу алаңы" деп аталады. Фестиваль берік дәстүрлерге негізделген, Роджерстің "The Mary Ellen Carter" әні фестивальға қатысушылардың барлығы – көрермендер мен әртістердің бірнеше тобы бірге орындайды. Канмор халық музыка фестивалі Альберта штатындағы ең ұзақ тарихы бар халық музыка фестивалі болып табылады.

Басқа

Urkult Näsåker, Ångermanland жыл сайын тамыз айында өткізілетін, Швецияның ең ірі әлемдік музыка фестивалі деп есептеледі.