Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Қасиетті Антоний шіркеуі
1632 жылы Монсеррат аралында алғашқы еуропалық колония құрылғаннан кейін, 1636 жылы Плимутта Сент-Энтони шіркеуі салынды. Католик дінінде Әулие Антоний болғанымен, шіркеуді салу үшін Англияға қаржы іздеуге барған губернатор Энтони Брискеттің құрметіне аталғанына сенімді. Шіркеу тарихында жер сілкінісі мен дауылдардан зардап шегуі себепті бірнеше рет қайта жаңартылды. 2021 жылдың қыркүйегіне қарай, шіркеу күлдің ішіне терең көмілген.
After the establishment of the first European colony on the island of Montserrat in 1632, St. Anthony's Church was established in Plymouth in 1636. Although there is a St. Anthony in Catholicism, it is believed that Governor Anthony Brisket, who went to England to secure funds to build the church, had the church named after himself. The church had to be rebuilt several times throughout its history due to damage from earthquakes and hurricanes. As of September 2021, the church is buried deep in the ash.
Хьюго дауылы
Монсерратты 1989 жылдың 17 қыркүйегінде "Хьюго" даулы соққыға ұшыратты. Дауыл Плимут портындағы 180 футтық тас кемелді қиратты. Басқа да көптеген ғимараттар, оның ішінде мектептер, денсаулық сақтау орталықтары және жақында салынған орталық аурухана ғимараты дауылдың салдарынан қолдануға жарамсыз болып қалды. Аралдағы жалғыз аурухана болғандықтан және зақымдар соншалықты ауыр болғандықтан, барлық науқастарды көшіруге тура келді. Тринидад пен Тобагоның Ұлттық төтенше жағдайларды басқару агенттігінің инженерлері жүргізген сараптама бойынша, аурухананың құрылымын болашақ дауылдарға төтеп беру үшін қайта жобалау қажет деген қорытынды жасалды.
Montserrat was struck by Hurricane Hugo on 17 September 1989. The hurricane destroyed a 180 foot stone jetty in Plymouth's harbour. Many other buildings, including schools, health centres, and the recently constructed central hospital building, were rendered unusable by damage from the storm. Given that the hospital was the only one on the island, and damages were extensive enough that all patients had to be relocated, a survey conducted by engineers from the National Emergency Management Agency of Trinidad and Tobago concluded that the hospital should undergo substantial redesign in order to ensure its structural strength could withstand future storms.
Жанартаулар атылуы және жерді тастау
1995 жылдың 18 шілдесінен бастап, ғасырлар бойы белсенді емес болған Суфриер таулары жанартауындағы бірнеше ірі жарылыстар Монсерраттың оңтүстігіндегі, оның ішінде астанасы Плимутты қамтитын кең аумаққа күл шашыды. Ұзақ өтпей қала үлкен қауіп астында екені анық болды. 1995 жылдың 21 тамызында Плимутқа тефра түсті, нәтижесінде 3 қыркүйекке дейін созылған эвакуация қажет болды. Жаңадан басталган жанартаулық белсенділіктен кейін, 1995 жылдың 1 желтоқсанында тұрғындар екінші рет эвакуацияланды. Бұл эвакуация бір айға созылды, содан кейін 1996 жылдың 1 қаңтарында тұрғындарға қайта оралуға рұқсат берілді. 1996 жылдың 27 наурызында ыстық күлдің шығарылуы және пирокластикалық ағындар басталды, бұл осы уақытқа дейін жанартау үшін ең қауіпті кезең болды. Жанартауға ең жақын аудандар дереу эвакуацияланды; жанартаулық белсенділік күшейген сайын, 1996 жылдың 3 сәуірінде Плимут үшінші және соңғы рет эвакуацияланды. Арал қауіп деңгейіне қарай аймақтарға бөлінді; кейбір кезеңдерде Плимутқа кіруге тыйым салынды, ал кейбір уақыттарда күндіз тез эвакуациялануға мүмкіндігі барларға ғана рұқсат етілді. Плимутқа күндіз кіруге соңғы рет 1997 жылдың 16 маусымында рұқсат берілді, бірақ маңызды қызметтерге рұқсат берілмеді. 1997 жылдың 25 маусымында болған тағы бір үлкен жарылыс 19 адамның өміне қиындық тудырған пирокластикалық толқындарды құрады және сол уақытқа дейін ашық болған аралдың шығыс жағындағы әуежайға жуық келді. 1997 жылдың 4-8 тамызы аралығында болған кезекті жарылыстар қаланың шамамен 80% -ын жойды, оны күлдің астына көмді. Бұл ыстық материал көптеген ғимараттарды өртеп, көптеген тұрғындар үшін тұруды дерлік мүмкін емес етті. Пирокластикалық ағындар, лава, күл және басқа да жанартаулық тау жыныстары көбінесе тығыз болды, бетонға ұқсас тығыздыққа ие болды. Артық жүктемені жою үшін жарылғыш заттар, бульдозерлер және басқа да кеңінен қолданылмаған ресурстарды пайдалану қажет болар еді. Қатысқан саз бен лаваның астындағы топырақтың пирокластикалық ағынның қатты ыстығынан күйіп, мүлдем өңделмейтін жағдайға түсетіні күтілді. Үкімет Плимутты эвакуациялауға бұйрық берді, Корольдік теңіз күштері тұрғындарды қауіпсіз жерге жеткізуге көмектесті. Суфриер тауларындағы жанартаулық белсенділіктің жалғасуына байланысты аралдың оңтүстік жартысының барлығына кіруге тыйым салынды. Арал үкіметі солтүстікке, Брэдс қаласына көшірілді, бірақ Плимут де-юре астанасы болып қала береді. 2013 жылдан бастап аралдың солтүстік-батыс жағалауындағы Литтл Бейде жаңа порт пен астана салынуда. Плимутқа күндіз кіруге 2015 жылдан бері, құрылыс жобалары үшін құм мен қиыршық тас өндіру сияқты белгілі бір іс-шараларға рұқсат берілуде. Плимуттың толық жойылғандығы Монсеррат аралы үшін ауыр экономикалық проблемаларды тудырды. Плимут аралдағы ең ірі елді мекен болды, онда шамамен 4000 тұрғыны бар еді, сондықтан аралдың барлық дүкендері мен қызметтері орналасқан, сонымен қатар оның үкіметі де осы қалада орналасқан. Кейбір жоғалған нысандар кейін Монсерраттың басқа жерлерінде қайта салынды, бірақ бұл эмиграцияны тоқтата алмады. 1995 және 2000 жылдар аралығында арал халқының үштен екісі қашуға мәжбүр болды, олардың көпшілігі Ұлыбританияда қоныстанды, 1997 жылы аралда 1200-ден аз адам қалды. 2016 жылы халық саны шамамен 5000-ға жетті.
Beginning on 18 July 1995, a series of huge eruptions at the Soufrière Hills volcano, which had been inactive for centuries, sent ash falls across a wide area of southern Montserrat including the capital, Plymouth. It was soon clear that the town was in grave danger. On 21 August 1995, tephra fell on Plymouth, necessitating an evacuation that lasted until 3 September 1995. Following renewed volcanic activity, on 1 December 1995 residents were evacuated for the second time. This evacuation lasted for one month before residents were allowed back on 1 January 1996. On 27 March 1996, a series of hot ash emissions and pyroclastic flows began, marking the most dangerous period for the volcano up to that point. Areas nearest the volcano were immediately evacuated; as the volcanic activity continued to escalate, on 3 April 1996, Plymouth was evacuated for the third and final time. The island was divided into risk zones; during some periods, entry into Plymouth was prohibited, and at other times, it was allowed during daytime only to those with a means of rapid escape. The last time that access was legally allowed to Plymouth during daytime was 16 June 1997, with the exception of essential services. On 25 June 1997, a further massive eruption produced pyroclastic surges that killed 19 people and reached nearly to the island's airport on the eastern side of the island, which had remained open until that time. Between 4–8 August 1997, a further series of large eruptions destroyed approximately 80% of the town, burying it under of ash. This hot material burned many of the buildings, making habitation nearly impossible for many of the residents. The pyroclastic flows, lava, ash and other volcanic rock types were mostly compact, having a density similar to that of concrete. The removal of the overburden would have required the use of explosives, bulldozers and other resources too expensive for widespread use. It was anticipated that the soil underneath the hardened mud and lava would have been scorched and left completely non arable by the intense heat of the pyroclastic flows. The government ordered the evacuation of Plymouth, with the Royal Navy assisting by taking the population to safety. The entire southern half of the island was declared an exclusion zone because of the continuing volcanic activity at the Soufrière Hills. The government of the island was moved north to the town of Brades, although Plymouth remains the de jure capital. as of 2013, a new port and capital are under construction at Little Bay, on the island's northwest coast. Daytime access to Plymouth has been permitted for some activities since about 2015, including sand and gravel extraction for construction projects. The total destruction of Plymouth caused severe economic problems for the island of Montserrat. Plymouth had been by far the largest settlement on the island, with a population of around 4,000 inhabitants, and as such had been the site of almost all the island's shops and services, in addition to having been its seat of government. Some of the lost facilities were subsequently rebuilt elsewhere on Montserrat, but this did not prevent emigration. Between 1995 and 2000, two thirds of the island's total population was forced to flee, many of whom settled in the United Kingdom, leaving fewer than 1,200 people resident on the island as of 1997. The population figure had risen to nearly 5,000 by 2016.
География
Плимут Суфриер таулары жанартауының оңтүстік-батыс етегінде орналасқан. Ол толыққанды түрде адамдарға жарамсыз деп есептелетін жанартау қауіпті аймағының ішінде жатыр.
Plymouth is situated on the lower southwest slope of the Soufrière Hills Volcano. It is well within the volcanic exclusion zone, which is considered wholly uninhabitable.
Көлік
Монсеррат аралына қызмет ететін В. Х. Брамбл әуежайы 1997 жылға қарай толығымен жабылды, содан кейін жанартау күлінің астында қалғандықтан қирады. 2005 жылы аралдың солтүстігіндегі Брэдс қаласының жанындағы Джеральдс ауданында Джон А. Осборн әуежайы ашылды.
The airport serving the island of Montserrat, W. H. Bramble Airport, was shut down completely by 1997 and subsequently destroyed as it was buried in volcanic ash. A new airport, John A. Osborne Airport, opened in 2005 at Gerald's, near Brades in the north of the island.
Білім
1997 жылға дейін Плимут бастауыш мектебі мен Плимут кіші орта мектебі қызмет етіп келді.
In the pre 1997 period it was served by Plymouth Primary School, and Plymouth Junior Secondary School.