Ұлы қанат: Британия шайқасы және әуе тактикасы туралы даулар
Big Wing
Ұлы қанат (Balbo) тактикасы: Ұлыбритания шайқасында қолданылған, үш-бес эскадрильядан құралған қанат тәрізді ұшу формациясы. Бадер мен Лейх-Маллори ұсынған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үлкен қанат, сондай-ақ Балбо деп белгілі, Ұлыбритания шайқасы кезінде 12-топтың қолбасшысы әуе вице-маршалы Траффорд Ли Малори және эскадрилья командирі Дуглас Бадер ұсынған әуе шайқасы тактикасы болды. Тактиканың мәні, үштен беске дейінгі эскадрильядан құралған қанат пішіндес құрылыммен кіріп келе жатқан Люфтваффе бомбалау шабуылдарын күшпен тосу болып табылды. Шайқаста бұл тактика Бадердің басқаруындағы Дюксфорд қанаты қолданды. "Балбо" атауы соғыстан бұрын ұшақтардың үлкен тобын ұзақ қашықтыққа ұшырумен танымал болған итальяндық әуе күшінің офицері және фашист саяси көшбасшысы Итало Балбоға сілтеме жасайды. Сэр Хью Доудинг жасаған тактиканы пайдалана отырып, Парк шабуылдарды жеке эскадрильялармен қарсы алды, ол өзінің ұшақтарын ең икемді және тиімді пайдалану жолы деп санады, әсіресе Люфтваффе британдық әуе кеңістігіне аз тереңдікте енгендігін ескере отырып. Ол жаудың шабуылына бірнеше эскадрильялар кезекпен қарсы шығатын соққы және қашу тактикасын қолданды. Бұл тактиканы Парктің көптеген бағыныстылары күмәнмен қарады, өйткені 11-топтың эскадрильялары арасында жоғары шығын болды. Олар осы тозу соғысында өзара қорғаныс үшін және қазаларды азайту үшін үлкен құрамаларды қолдануды қалады.
The Big Wing, also known as a Balbo, was an air fighting tactic proposed during the Battle of Britain by 12 Group commander Air Vice Marshal Trafford Leigh Mallory and Acting Squadron Leader Douglas Bader. In essence, the tactic involved meeting incoming Luftwaffe bombing raids in strength with a wing shaped formation of three to five squadrons. In the Battle, this tactic was employed by the Duxford Wing, under Bader's command. The name "Balbo" refers to Italo Balbo, an Italian air force officer and fascist political leader famous for leading large formations of aircraft on long distance flights before the war. Using the tactics devised by Sir Hugh Dowding, Park met the raids with individual squadrons, which he considered to be the most flexible and effective use of his aircraft, particularly in light of the shallow depth of penetration of British airspace by the Luftwaffe. He used hit and run tactics, with an enemy raid potentially being engaged by several squadrons in turn. The tactic had been questioned by many of Park's subordinates, who were appalled by the high losses amongst the squadrons of 11 Group. In this battle of attrition they wanted to employ larger formations to provide mutual protection and reduce casualties.
Тиімділігі
Британ шайқасынан кейін Ли Малоридің "Үлкен қанатты" қорғаныс мақсатында қайта қолдану мүмкіндігі болмады, ол тез арада қорғаныстан шабуылға айналды. Бадер ақырында осы жаңа қанаттардың бірін Франциядағы ауа шайқастарына бастап кетті. Күні бүгінге дейін "Үлкен қанаттың" тиімділігі туралы пікірталас жалғасуда. Ли Малори мен Бадер оның үлкен жетістік болғанын айтса да, соғыстан кейінгі талдаулар көрсеткендей, қанаттың түсірген неміс ұшақтарының нақты саны, шамасы, мәлімделгеннен әлдеқайда аз болған (Үлкен қанаттың талаптары сол кезде де сенімділік тудырмаған. 1940 жылдың 15 қыркүйегінде "Үлкен қанат" екі рет келіп жатқан шабуылдарға қарсы көтеріліп, 52 ұшақты түсіргенін, сегізін зардап шеккенін және тағы да бірнешеуін зақымдағанын мәлімдеді. (Неміс деректерінде алты ұшақ жоғалғандығы көрсетілген). Кейбір жоғары шенді офицерлер, Ли Малори мен Шолто Дуглас сияқты, осы мәлімдемелерге сенгісі келді, осылайша "Үлкен қанатты" Доудингке қарсы саяси құрал ретінде пайдалануға болатын еді. Бұл "Үлкен қанатқа" "айналасында жау жеткіліксіз" деген идеяны қолдайтын сияқты көрінеді; қанаттың бір әуе кеңістігінде нысандарды іздеу үшін тым көп ұшақтары шоғырланған еді. 12-ші топтың ұшақтарды орналастыруға көбірек уақыты болған болуы мүмкін, бірақ ол да оны іске асыра алмады. 11-ші топтың күштері шектеліп, 12-ші топтың кешігуіне байланысты қолдау қажет болғанда, 11-ші топтың әуежайлары қорғалмады. Бұл тек "Үлкен қанатты" құруға кеткен уақытпен ғана емес, сонымен қатар 12-ші топтың командирлері 11-ші топтың нұсқауларын орындамай, дұрыс емес жерге келгендіктен болды. 12-ші топ 11-ші топқа қолдау көрсетпеді, өздерінің әуежайларын қорғаусыз қалдырды; Ұлыбританияның әуе кеңістігінің үлкен бөлігі қорғалмады, ал Ли Малори мен Бадер олардың "Үлкен қанат" теориясын сынады. "Үлкен қанатты" құруға кеткен уақыт отынды ысыраптап қана қоймады, сонымен қатар ұшақтардың шектеулі қашықтығына байланысты, ұрыс аймағындағы уақытты қысқартты. 10-шы топқа ұқсас жағдайларда 11-ші топты қорғауды сұрағанда, ол ұсынылды және 11-ші топтың әуежайлары қорғалды. "Үлкен қанаттың" шығындары кішігірім құралымдарға қарағанда айтарлықтай төмен болды, бұл олардың санда қорғаныстан пайда тапқанын көрсетеді. "Үлкен қанат" әдетте қарсыласпен Солтүстік Лондонда шайқасқа түсті, онда неміс эскорт ұшақтарының қашықтығы мен тиімділігі шегіне жеткен еді. Нәтижесінде "Үлкен қанат" да аз тосқауыл жасады, сондықтан екі тараптың да шығындары аз болды. Парк тактикасы (кейде екі және үш эскадрилья қанаттарын пайдалануды қамтиды) оның күрескен жағдайларына сәйкес келді. Ұлыбритания шайқасында "Үлкен қанатқа" қарсы ең күшті аргумент – Франция үстінде жиналған рейд ретінде нысананың нақты идеясы болмаса, "Үлкен қанаттың" әуеге көтерілуі және онымен кездесуге уақытында қалыптасуы мүмкін емес еді. "Даксфордтың Үлкен қанаты" тактикалық тұрғыдан маңызды болған жоқ. Ол Ли Малори мен Бадердің телефон арқылы сөйлесуінен кейін құрылды және оның жұмысын жоспарлау, хаттамалар немесе талқылау (тіпті келісімге келмей) Жоғарғы командалық құрамында болған жоқ. Ли Малори Бадердің мәлімдемелерін күмәнсіз қабылдамады және "Үлкен қанаттың" нәтижелерін сынақтамады. Жоғары шенді командирдің тәжірибесіз кіші офицердің сөзіне сеніп, осындай қиын уақытта нашар жоспарланған экспериментке баруы күмәнді. "Үлкен қанаттың" тосқауылдары қыркүйек айында қысқа уақыт ішінде ғана болды, ол кезде Люфтваффе әскери нысаналар мен әуежайлардан Лондонға күндізгі рейдтерге ауысты. Люфтваффе бомбалаушылары эскорттаушы Мессершмитт Bf 109 ұшақтарының қашықтығының шегінде болған кезде ең осал болды және көптеген неміс ұшақтары Кент үстінде 11-ші топтың ұшақтарымен шайқаста отын жұмсады. Алайда, 15 қыркүйекте Люфтваффеге тап болған кезде "Үлкен қанаттың" психологиялық әсері зор болды. RAF-тің соңғы 50 ұшағы қалғандығы туралы хабарлағаннан кейін, Луфтваффе ұшақ экипажы Кент үстінен ұшып бара жатқанда үнемі шабуылға ұшырады, тек Лондон үстінде RAF-тің 60 ұшағының қосымша құрамасымен кездесті, олардың эскорты олардың шегіне жеткен кезде. Бұл Луфтваффедегі тағы да ұрысқа әкелді. Осы таңғалудың бір себебі, Люфтваффедің жақында үлкен ұшақпен ұрысуы аз қарсылыққа тап болды, бұл Луфтваффе басшыларының RAF ұшақтары аз қалды деген сенімін растады. Шын мәнінде Парк бұл ұшақпен ұрысуды өзінің ұшақтарын әуеге шығару үшін амал ретінде таныды; бомбалау қаупі болмағандықтан ол ұшақтарын жерде қалдырды. Ұрыс тактикасы ретінде тиімді болмаса да, "Үлкен қанат", статистиканы айқын манипуляциялаумен бірге, Доудингке қарсы болғандардың саяси құралы ретінде жұмыс істеді. Доудинг Бірінші дүниелік соғыста Корольдік әуе күштерінің командирлерінің бірі болған Хью Тренчардпен (RAF негізін қалаушы) қарым-қатынаста болды. Тренчард Екінші дүниелік соғысқа дейін зейнеткерлікке шықты, бірақ RAF маршалы болды және RAF-тің жоғары деңгейінде әлі де ықпалды болды. Ол "соққы беру теориясын" қолдады, онда әуе шабуылына бомбалаушылармен қарсы шабуыл жасау арқылы күресіледі, ұшақтармен қорғану емес, және бұл көзқарас көптеген жоғары шенді RAF және Әуе министрлігінің қызметкерлерімен бөлісілді. Осы RAF саясатына қарамастан, Доудинг саяси қолдауға ие болып, Ұлыбритания шайқасын жеңген қару, Яғни, Ұрыс командирін тиімді қаруға айналдыра алды. 1940 жылы (және, мүмкін, соғыс бойы) Бомбалау командирі Германияға соққы беруге мүлдем қабілетсіз болды, сондықтан бомбалауды жақтаушылар Ұрыс командирінің табысынан қатты ұялған еді. Доудингтің "қатаң" мінезі және осы саяси шайқасқа түсуге дайын болмауы оның құлауына да ықпал етті. "Үлкен қанат" даусы оның саяси жауыздарының оны құлату үшін қолданған көлеңке болды. Доудингтің бір жылдың көп бөлігінде, Ұрыс командирін сақтау үшін, содан кейін Люфтваффеге қарсы ұзаққа созылған тозу шайқасын бақылау үшін бастан өткен стреске байланысты кері қайтаруға бармағаны түсінікті.
After the Battle of Britain Leigh Mallory never really had a chance to use the Big Wing defensively again, and it quickly mutated from a defensive to an offensive formation—Bader eventually led one of these new wings on massive fighter sweeps over France. To this day there is debate over the effectiveness of the "Big Wing" as it was used during the Battle. Although Leigh Mallory and Bader argued it was a great success, post war analysis suggests the actual number of German aircraft shot down by the wing was probably a fraction of those claimed (the claims for the Big Wing were never credible even at the time. On 15 September 1940, the Big Wing was scrambled twice against incoming raids and claimed 52 kills, eight probables and others damaged. (German records showed that six aircraft were lost). Some senior officers like Leigh Mallory and Sholto Douglas wanted to believe these claims so that they could use the Big Wing as a political tool against Dowding. This would seem to support the idea that, for a "Big Wing", there were "not enough enemy to go around"; the Wing had too high a concentration of aircraft in the same air space looking for targets. It could be argued that 12 Group had more time to get fighters into position but even then it failed to do so. When 11 Group was stretched to its limits and required support, due to the delay imposed by 12 Group, 11 Group airfields were left undefended. This was due not only to time wasted in forming up the Big Wing but also due to 12 Group commanders not following 11 Group's instructions and thus arriving in the wrong place. Not only did 12 Group fail to support 11 Group, they left their own airfields undefended; a large portion of UK airspace was left undefended while Leigh Mallory and Bader tested their Big Wing theory. The time taken to form a Big Wing also wasted fuel and combined with the limited range of the fighters, reduced time over the combat zone. When 10 Group was asked to provide cover for 11 Group in similar circumstances, it was provided and 11 Group airfields defended. Casualties for the "Big Wing" were significantly lower than in the smaller formations—suggesting that they did indeed benefit from protection in numbers. The "Big Wing" invariably joined combat with the enemy over Northern London, where the German fighter escort was at the very limit of its range and effectiveness. Consequently, the Big Wing also made very few interceptions, and as a result lower casualties would be expected on both sides. Park's tactics (which had included the occasional use of two and three squadron wings) were correct for the conditions he had to fight under. The most powerful argument against the Big Wing in the Battle of Britain is that without a clear idea of a target as a raid assembled over France, it was impossible for the Big Wing to get airborne and form up in time to meet it. Another argument against the use of the Duxford Big Wing was that it was never a serious tactical proposition. It was formed after a telephone discussion between Leigh Mallory and Bader and there was no planning, protocols for its operation or discussion (let alone agreement) within Fighter Command. Leigh Mallory did not question Bader's claims or critically assess the Big Wing's results. For a senior commander to take the word of an inexperienced junior officer and commit to such a poorly planned experiment at a critical time is questionable. The interceptions by the Big Wing only occurred over a short period of time in September, when the Luftwaffe switched from military targets and airfields to daylight raids on London. The Luftwaffe bombers were at their most vulnerable when they were at the limit of the range of the escorting Messerschmitt Bf 109s and many German fighters had already expended their fuel in combat with 11 Group aircraft over Kent. However, when encountered by the Luftwaffe on 15 September, the Big Wing had an immense psychological impact. Having been told that the RAF was down to its last 50 fighters by their leaders, Luftwaffe aircrew were continuously attacked on the run over Kent, only to be confronted by a further formation of 60 RAF aircraft over London, just as their escort reached the limit of their range. This led to further demoralization in the Luftwaffe. One reason for this level of surprise was that a recent large Luftwaffe fighter sweep had encountered little resistance, confirming the Luftwaffe leaders' belief that there were few RAF fighters left; in fact Park had recognised this fighter sweep as a ruse to get his fighters into the air; with no threat of bombing he had kept his fighters on the ground. While not effective as a fighting tactic, the Big Wing, along with some blatant manipulation of statistics, worked as a political tool for those against Dowding. Dowding had clashed with Hugh Trenchard (founder of the RAF) while both were Royal Flying Corps commanders during the First World War. Trenchard was retired by the Second World War but was a Marshal of the RAF and still influential at the highest level in the RAF. He supported the theory of the "knock out blow", where air attack was fought by counter attack with bombers, not defence by fighters and this view was shared by many senior RAF and Air Ministry personnel. Despite this RAF policy, Dowding got enough political support to build up Fighter Command into a very effective weapon, the weapon that won the Battle of Britain. In 1940 (and arguably throughout the war) Bomber Command was in no way capable of delivering a knock out blow to Germany, so the pro bomber advocates were severely embarrassed by the success of Fighter Command. Dowding's "stuffy" personality and unwillingness to fight this political battle also contributed to his downfall. The Big Wing débâcle was a smokescreen manipulated by his political enemies to bring him down. It is understandable that Dowding did not fight back given the stress he had been under for the best part of a year, first to conserve Fighter Command, then to oversee the long battle of attrition against the Luftwaffe.
Үлкен қанатты жаттығу
11-ші топтағы Үлкен қанатты пайдалануды 1941 жылдың қаңтарында Ли Мэллори жүргізген қағаздық жаттығуларда Ұрыс әскерлері басшылығы зерттеді. Мақсат – 1940 жылдың 6 қыркүйегінде Кенли, Биггин Хилл және Хорнчерч секторларына жасалған нақты шабуыл жағдайларын пайдаланып, ірі құралымдардың артықшылығын көрсету. Ли Мэллори операцияны тиімсіз басқарды, шабуылға кедергісіз жол берді, нәтижесінде Кенли мен Биггин Хилл әуе базалары ұшақтары әлі жерде тұрғанда "бомбаланды". Парктің бұрынғы бақылаушыларының бірі оған Ли Мэллоридің қателіктерін түсіндірді. Ол келесі жолы жақсырақ істейтінін және егер ірі шабуыл жасалса, оның мақсатын бомбалауға рұқсат беретінін, ал Францияға қайтып келе жатқанда күшпен тоқтатып алатынын айтты. Ол, жаудың қатты зардап шегуінен кейін, енді шабуылдар болмайды деп сенді.
The use of a Big Wing in 11 Group was explored by Fighter Command in paper exercises run by Leigh Mallory in January 1941. The intention was to prove the superiority of large formations using the circumstances of a real attack on the Kenley, Biggin Hill and Hornchurch sectors on 6 September 1940. Leigh Mallory mismanaged the operation, permitting the raid to progress unhindered, resulting in Kenley and Biggin Hill airbases being "bombed" while their aircraft were still on the ground. One of Park's former controllers explained Leigh Mallory's mistakes to him. He replied that he would do better next time and that if a large scale raid approached he would permit it to bomb its target and intercept it in force on its return to France. The enemy, he believed, would be so badly mauled that there would be no more raids.